Ajet Nuro: Plot 15 vjet që në Montreal organizohet një festë-konkurs me dashamirësit e prodhuesit e verës

Plot 15 vjet që në Montreal organizohet një festë-konkurs me dashamirësit e prodhuesit e verës

Nga Ajet Nuro

Ditën e premte, në datën 16 mars 2018, mora pjesë në një festë që është bërë tashmë traditë, në festën-konkurs, festën e verës. Aty, duke festuar postova një status fecebook me titull « Tradita vazhdon, festa e verës 2018!”. Kuptohet, miqët e mi më uruan ditën e verës. Por dita e verës për grupin që e feston atë ka një kuptim të dyfishtë dhe nuk kemi faj se vera si stinë dhe vera si pije janë homonime.

Viron Kona:Poezi

 Viron Kona


          Eufori


Ky mëngjes qenka i bukur,
dielli po ndrit cep më cep,
pamja po na bën t`lumtur,
kërcejmë  si zogjtë në degë.

Ç`ditë e artë, ditë e rrallë,
bimët mbushur plot me vesë,
si fillimi do të jetë fundi,
“duket dielli që në mëngjes!”

Shkojnë orët mrekulli,
euforikë vemi e vijmë,
por papritmas në mesditë,
ia nis  shiu me bubullimë.

Edhe moti zu të ftohet,
jemi vetëm në këmishë,
pallto, çadra n`shtëpi,
dridhemi si zogjtë në ngricë.

Ermira Babamusta:Intervista me Vebi Kosumi

Vebi Kosumi: Vetëvendosja dhe pavarësia e shteteve. A mund të krahasohet Krimea me Kosovën?

Vebi Kosumi, migroi nga Kosova në Mbretërinë e Bashkuar gjatë kohës së shkatërrimit të ish Jugosllavisë. Ai ka punuar me azil-kërkuesit dhe refugjatët nga viti 2000. Ёshtë anëtar bordi në tri organizata jo qeveritare në nivelin Britanik, që mirren me imigrantët. Vebiu është konsulent i zhvillimit ndërkombëtarë, dhe aktualisht punon në një projekt kundër trafikimit të qenieve njerëzore dhe skllavërisë moderne.

Elisabeta Gockaj:Poezi

Elisabeta Gockaj 

Kam frik t'ju servir

 

Do doja tju dhuroja boten,

Por ah...qe askush se di,

Si bota me vrau buzqeshjen,

Qe ne femijri.

 

Kur si kisha katermbedhjet,

Isha ende kerthi,

Me veshi cizme llastiku,

Shpines me ngarkoj kalli.

 

Do doja tju dhuroja boten,

Por ah...qe askush se di,

Si bota me gjuhen e shpifjes ,

Me vrau femij.

 

Barkun e zbrazet ma mbushi,

Me miser si kaun per pend,

Endrave tavolines me servirej,

Bashkim Saliasi:Poezi

Bashkim Saliasi

Shtegtarët emigrantë

 

Ikën bijtë e bijat, paritur një ditë,

Morën rrugët e largëta të mërgimit.

Nga dhimbja u shëmbën  shtëpitë,

Rrugëve ndihet kënga e trishtimit.

   

Kanë mbetur varret, pleqtë e braktisur,

Që presin të kthehen të gjallët e ikur.

Rrugicat kërkojnë zëra fëmijësh gazmorë,

Arat djerrë bujqërit, shtëpitë punëtorë.