poezi

Alba Huta: Poezi

Alba Huta

Diej dhe djaj

Dijtë
Mëngjes i paqtë
bisedë, ushqim, dashuri
dhe diejtë e mi shfaqen.

Djajtë
Llogari të pashlyera
kacafytje mendimesh
dhe djajtë e mi nxjerrin brirët.

Djejtë
Mesditë ftuese
magjia e rrezeve në dritare
dhe djejtë përqafojnë sytë tanë.

Djajtë
Tryezë me katër
karriget lëvizin mbi dyshemenë e akullt
dhe djajtë kacafyten për gjahun

Alba Huta: Poezi

Alba Huta

U BË KOHË

Tashmë u bë kohë 
që nuk flasim më me fjalë.
Hera-herës të gjej 
mes rreshtave të shkruar nga të tjerë.

Veç krenarisë kush na pa vallë,
aq larg, nga qyteti në qytet?

Në fillim u ndjeva e lirë
Më pas ikja e vija prapë.
Sot kërkoj fjalët aty ku i dënova 
me heshtje, në Shën Elbë
Dhe pres që fjalët të çlirohen vetë.

Alba Huta: Poezi

Alba Huta

Kur Dielli lind mbi Fan

Një tis i hollë mjegulle ka vesh luginën
e bryma ua shkëlqen faqet kodrinave
në nuancat e tokës dimrore
Shkëmbinjtë hijerëndë ruajnë malet
teksa mbajnë në duar 
pishat e reja që gjelbërojnën
Një oxhak i ndezur jep lajmin e zgjimit
Ndërsa Fani rrugëton i qetë 
shtratit të ti të derdhur.