Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit

Murat Gecaj: TAKIM MBRESËLËNËS, ME SHKRIMTARË NGA SUEDIA…

TAKIM  MBRESËLËNËS, ME SHKRIMTARË NGA SUEDIA…

Nga: Murat Gecaj


Foto për kujtim, pas takimit…

Këto ditë kanë ardhur në Shqipëri katër shkrimtarë nga Suedia: bashkatdhetarët tanë Sokol Demaku e Hamit Gurguri dhe suedezet Anna Mattssson e Britta Stenberg. Me këtë rast, sonte në mbrëmje, në mjediset e Hotelit “Livia” të kryeqytetit u organizua një takim miqësor i tyre, me një grup shkrimtarësh e poetësh dhe studiuesish, nga Tirana. Qëllimi ishte të shkëmbeheshin mendime të parbashkëta, si për krijimtarinë e deritanishme dhe mundësinë e forcimit të lidhjeve e të shkëmbimit të përvojave në fushën e krijimtarisë letrare.

Moderatori i këtij takimi, shkrimtari i mirënjohur Viron Kona ua uroi mirëseardhjen kolegëve krijues nga ai shtet skandinav. Vetë ai e ka vizituar atë vend mik disa herë, ka shkruar libra me tematikë për të dhe është përkthyer në sudisht libri i tij për fëmijë “Eh, mor Bubulino!” Pas tij folën shkrimtarët e poetët S.Demaku e H.Hurguri, të cilët treguan për punën e tyre e të kolegëve tjerë në Suedi, si për hartimin dhe botimin e disa librave, në prozë e poezi. Në këtë fushë të rëndësishme ata kanë gjetur e gjejnë mbështetjen e përhershme e dashamnirëse të shtetit sudez, ashtu si dhe për fëmijët e emigrantëve shqiptarë, që i ndjekin shkollat e kategorive të ndryshme, bashkë me nxënës të shumë kombësive të botës.

Në vazhdim, e morën fjalën miket shkrimtare nga Suedia, Anna Mattsson e Britta Stenberg. Së pari, ato shprehën kënaqësinë që e vizitojnë për herë të parë Shqipërinë dhe se janë mjaft të kënaqura nga bukuritë e saj, si dhe nga mikpritja e bujaria shqiptare. Gjithashtu, ato treguan për kujdesin, që tregohet në Mbretërinë e Suedisë për krijuesit, poetë ose shkrimtarë dhe, veçanërisht, për librat që u kushtohen fëmijëve.

Disa pjesëmarrës në këtë takim i falënderuan për këtë vizitë, shkrimtarët e ardhur nga Suedia, si: Muharrem Dardha, Vjollca Spaho, Nuri Dragoi, Murat Gecaj, Shpresa Rama, Bashkim Saliasi etj. Gjithashtu, ata u ndalën edhe në disa probleme në fushën e krijimtarisë e të botimeve në vendin tonë dhe për mundësitë e bashkëpunimit e të shkëmbimit të ndërsjelltë të përvojave.

Diçka e bukur dhe simbolike ishte se, disa krijues në këtë takim, i dhuruan njëri-tjetrit libra të tyre, me shënime dashamirëse.

Sot paradite shkrimtarët e ardhur nga Suedia vizituan rrethin e Krujës dhe në ditët vazhduese do të marrin pjesë në disa veprimtari të planifikuara, në rrethet Lezhë e Durrës.

 

Para se të ndaheshin, pjesëmarrësit në takimin e mësipërm bënë një fotografi të përbashkët, të cilën po e publikojmë bashkë me këtë shkrim informues.

 

Murat Gecaj: SERVETE KASTRATI: SI MË LINDI DHE U ZHVILLUA PASIONI PËR PUNIMET ARTISTIKE TË ARTIZANATIT, ME MOTIVE KOMBËTARE SHQIPTARE…

SERVETE KASTRATI: SI MË LINDI DHE U ZHVILLUA PASIONI PËR PUNIMET ARTISTIKE TË ARTIZANATIT, ME MOTIVE KOMBËTARE SHQIPTARE…

Nga: Prof.Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


Servete Kastrati, duke punuar…

1.Siç mund ta dishë dhe ti, me punën tende jam njohur sadopak, kur përgatitëm e botuam bashkërisht një bisedë, përmes Internetit, me Luljeta Avdiun-Cura, mësuese dhe veprimtare e dalluar e kulturës në Ulqin…Megjithatë, së pari, a mund të tregosh diçka për jetën tende?

-Po, falemnderit! Kam lindur në qytetin e Gjakovës. Por, fatkeqësisht, babai më la jetime, pa mbushur ende një vit! Pastaj, nëna u martua në një fshat të Rahovecit, ku kam jetuar dhe jetojmë deri sot…

2.Sigurisht, jeta në fshat bëri që t’i dashurosh veshjet popullore. Kur e nise punën e dorës?

-Vërtetë ashtu është. Kur ende isha e vogël, i shikoja me shumë kujdes gjyshen dhe nënën e mundohesha që t’i imitoja,kur bënin punë dore ose në vegje. Unë jam brezi I tretë, që merrem me kete punë. Shpresoj që edhe nga nipat e mbesat e mija ndonjëri ta vazhdojë këtë profesion dhe të bëhet artist i vërtetë….Kështu, pakengapak, më lindi dëshira dhe m’u shfaq pasioni për punime të tilla. Më kujtohet se isha në klasën e tretë fillore, kur na kërkuan punëdore. Unë u  ula dhe me vëmendje e durim, punova një bluzë, si për kukulla, me dy ngjyra. Puna e parë nuk më pëlqeu dhe e prisha. Pastaj e vazhdova punën  më me vëmendje,duke ia qepur pullat vetë dhe me kujdes. Që nga ajo kohë, kam nisur edhe të vizatoj shumë bukur. Pastaj, në moshën 12-vjeçare kam arritur të kryej çdo punim, që e bënin edhe femrat e rritura. Nisa të punoja edhe në vegje dhe pastaj mësova të bëj zhguna (shajak). U mësova të punoja edhe pëlhura për çarçafë, deri 10-12 metra në ditë.

3.Po më tej, si e vazhdove këtë veprimtari kaq interesante, që në vetëvete ishte punë artistike?

-Me vullnet të fortë e vendosmëri, mësova të bëja edhe çorape të ndryshme e të qëndisja. Shpejt arrita që t’i realizoja të gjitha llojet e qëndisjeve dhe, më së shumti, me motive kombëtare shqiptare. Të tilla ishin ato me shqiponjën në flamur, në shumë modele. Gjatë punës në rrobaqepësi, që nga viti 1974,  thurja triko të ndryshme me motive popullore.


Nga sfilata, në kryeqytetin e Prishtinës…

Mbas martesës dhe lindjes së katër fëmijëve, iu kushtova punimit të veshjeve të tyre me motive tona kombëtare. Në çdo manifestim  ata shkonin me ato rroba veshur. Gjithnjë ua kam theksuar atyre se, vëshje të tilla, na dallojnë ne si shqiptarë, ndryshe nga të huajtë.

4.Kam parë në profilin tën, në FB, se aty shënohet “Tradita Kolektion”…Pse është quajtur ashtu?

-Këtë emër e përdorëm  në sfilatën time të parë me veshje popullore kombëtare, e cila u organizua në Prishtinë dhe ishte e para në tërë Kosovën. Këtë emër ma propozoi producenti, Ilir Geci dhe unë e pranova me kënaqësi. Kështu na njohin më mirë edhe kur marrim pjesë në venprimtari të tilla jashtë vendit tonë. Po përmendi vetëm një rast…

Vitin e kaluar, kur u organizua një veprimtari në Prishtinë, gazetares së nderuar Bardha Mançe dhe Sokol Demakut, nga Qendra Kulturore “Migjeni”, në Boras të Suedisë, u tërhoqën vëmendjen fotografitë e shumta me punimet e mia. Pastaj, më ftuan në qytetin Goteborg të atij vendi skandinav, në veprimtarinë e organizuar me rastin e festës së 28 Nëntorit, “Ditës së Flamurit Kombëtar Shqiptar”. Aty unë paraqita gjithësej 25 veshje të bukura popullore shqiptare. Ato u panë me kanaqësi dhe, në përgjithësi, e kaluam shumë mirë.


Pamje, nga pjesëmarrja në manifestimin kulturor, zhvilluar në Goteborg të Suedisë…

Me atë rast, QKSH “Migjeni” më dha “Mirënjohje”…Përsëri tani, i falënderoj ata përzemërsisht, si për ftesën dhe vlerësimin, që më bënë atje!

5.Si ka ndikuar ky profesion në jetën tënde?

-Puna bëri që unë mos ta ndiej asnjëherë vetën jetime. Se puna e mban gjallë njeriun. Prandaj kam shumë respekt për të gjitha femrat punëtore artizane ose të profesioneve tjera. Me pak fjalë, mua puna më kaliti e më bëri njeri të respektuar në shoqëri, ajo më mbajti e më mban në jetë, të frymëzuar e të motivuar.

6.Faleminderit për sa më tregove deri tani, Servete! Po, a mund të më shpjegosh edhe pjesësmarrjen tuaj në veprimtaritë e ndryshme, që janë organizuar me punimet e artizanatit, që ke bërë vetë ose shoqet tua?A ishit ju në “Panairin Mbarëkombëtar të Artizanatit”, që u organizua në Ulqin dhe si u vlerësua pjesëmarrja juaj?

-Kam qenë e ftuar edhe në manifestimin e organizuar në Shas të Ulqinit, nga Shoqata Shqiptare atdhetare-kulturore “Ana e Malit”, me kryetare Luljeta Avdiun-Cura. Aty paraqita 24 veshje tonat popullore, nga disa treva shqiptare. Veprimtaria ishte organizuar shumë mirë dhe la mbresa të pashlyera te shikuesit e shumtë. Për paraqitjen aty të veshjeve të bukura popullore, mua më vlerësuan dhe më nderuan me “Mirënjohje”.


Ja dhe sfilata e veshjeve popullore, në Ulqin…

7.A dëshiron që të shtosh ndonjë diçka tjetër, në mbyllje të kësaj Bisede, për të cilën të falënderojmë përzemërsisht?

-Po, kam për të shtuar… Për këtë punë, që bëj, gjithmonë jam motivuar e frymëzohem, duke shikuar edhe Televizionin Shqiptar (TVSH). Aty i shikoja me vëmëndje të posaçme këngëtarët, me veshjet dhe muzikën e pastër shqiptare. Kështu, gjatë punës sime ua imitoja kostumet atyre dhe këtë gjë e bëj përsëri edhe tani.

…Ja, pra, ky eshte profesioni im, të cilin e dua kaq shumë. Çdo njeri, i cili e merr një profeson, të cilin e do vetë, aty asnjëherë nuk do të mungojnë arritjet dhe ai do të fitojë kënaqësinë e punës së ndershme…Ju falëmnderit për këtë Bisedë, që zhvilluam bashkë!

15 qershor, 2016

 

 

JEMI KRENAR QË MËSOJMË SHQIP, JEMI KRENAR SE KEMI NJOHURI PËR VENDIN TONË

Nga manifestimi i përfundimit të vitit shkollor në qytetin  Borås të Suedisë


Nga Sokol Demaku

JEMI KRENAR QË MËSOJMË SHQIP, JEMI KRENAR SE KEMI NJOHURI PËR VENDIN TONË

Një atmosferë e veçantë gëzimi mbizotëroi në institucionet arsimore dhe qendrat shkollore të Mbretërise së bashkuar të Suedisë në festën e  fund vitit shkollor. Famfarat lajmeruan hapjen e festës së mbarimit të vitit shkollor dhe pastaj u vazhdua me intonimnin e Himnit kombëtar që u këndua nga të gjithë pranishmit nën  tingujt e orkestrës së nxënësve të shkolles.

Sot në Borås të Suedisë, me një manifestim modest organizuar nga nxënësit e Fjärdingskolan, u shënua përfundimi i gjysëmvjetorit të parë të mësimit të vitit shkollor. Ky manifestim tashmë është bërë tradicional në këtë vatër arsimore në këtë qytet. Në këtë manifestim përveç nxënësve të cilët janë nga të katër anët e botës marrinë pjesë edhe prindër dhe miq të shkollës.


Si çdo vit tjetër edhe kësaj radhe nxënësit dhe arsimtarët kishin pregaditur një program shkollor modest për të pranishmit i cili u këndua nga të gjithë si një kor i veçantë. Fjalën përshëndetëse e paraqiti drejtoresha e shkolles Helen Stumberg, pastaj mori fjalën drejtori Per Kettisen i cili përshendeti nxënësit për rezulatet e arritura, falenderoj prindërit për bashkepunimin me shkollën si dhe falendërtoj pedagogët dhe përsonelin e shkollës  për punën e bërë.


Fjärdingskolan është  një nga dhjetë shkollat fillore të qyetit Borås ku në të vijojnë mësimet edhe fëmija shqiptarë. Numri i tyre është shumë domethenës në ketë shkollë sepse ata gati përbejnë një të katërtën e nxënësve të shkollës në të cilën fliten mbi 32 gjuhë, e gjuha shqipe këtu ze vendin kryesor. Nxënësit shpalosnin kështu përveç kureshtjes së tyre të natyrshme fëmijërore edhe njohuritë solide për fusha të ndryshme të dijës dhe, marrë parasysh faktin se janë të lindur në vend të huaj, edhe zotërimin relativisht të kënaqshëm të ligjërimit në gjuhën suedeze.

Spontaniteti i treguar në mësojtore u shndërrua në miqësi të vërtetë në mes të nxënësve të nacionaliteteve të ndryshme që vijojnë mësimet në këtë qendër dije dhe arsimi.

Jemi krenar që mësojmë shqip, jemi krenar se kemi njohuri per vendin tonë, për heronjët tanë, për poetët tanë thonë Laurenta, Agnesa që vijojnë mesimet në klasën e dytë, por edhe Artini, Vera dhe Pranvera nga klasa e parë janë të kenaqurë më ate se ata në duart e tyre kanë Abetarën dhe mësojnë shkronjat shqip, pastaj Besarta dhe Arlinda nga parashkollorët, por janë të lumtur se ata zotërojnë edhe një gjuhë me vlera të larta gjuhën e vendasëve , gjuhën e vikingëve të lashtëpra Gjuhen suedeze.


Takova edhe mësuses shqiptar të punësuar në këtë vatër arsimi në Suedi. Edhe ata sikur edhe nxenesit dhe prindërit kanë vetëm fjalë miradie për shkollën, punën dhe miqt suedez.

Albinoti është mësues gjimnastike këtu e tri vite me parë në këtë shkollë si dhe Adriana një mësuese ndihmëse për nxneësit shiqptar me nevojë për përvetsimin e gjuhës sudeze, janë të kënaqur me punën e tyre në këtë vatër arsimore këtu në veriun e largët.

Këtu në shkollë thonë se bashkepunimi mes Fjärdingskolan dhe prindërve shqiptar eshte në nivel dhe se ata janë të kënaqur me rezultatet e arritura në të gjitha lamit e jetës në shkollë.

Ishtë kënaqesi të përcjellje orkestrën e shkollës e cila nën udheheqjnhe e pedagogëve të muzikës nga shkolla e  muzikës e qytetit që ka një bashkepunim  të shkelqyer me ketë shkollë interpetuan vepra muzikore me një mjeshtri të rrallë që nga nxenesit e kasava të treta deri në ato të pesta.

Kështu ishte në të gjitha shkollat e qytetit Borås, kështu ishte në të gjitha shkollat e Mbretërsie së bashkuar të suedisë, po njashtu  edhe në shkollatë e mesme sot ishte ditë gëzimi e hareje edhe atje festohej mbarimi vitit shkollor ku festa është tradicionale dhe madheshtore për studentet e rinjë.

 

Athua ka mundësi që një traditë e mrekullueshme, një traditë nga tradita të zejë vend edhe në shkollat tona sot?

 

Prof. Dr. Zyhdi Dervishi: VLERA TË VIZIONIT POETIK IDEALISTO-ALTRUIST TË MEHMET AKIF ERSOJ PËR AKTUALITETIN E SHOQËRISË SHQIPTARE

VLERA TË VIZIONIT POETIK IDEALISTO-ALTRUIST

TË MEHMET AKIF ERSOJ PËR AKTUALITETIN

E SHOQËRISË SHQIPTARE*[1]

Prof. Dr. Zyhdi Dervishi

Universiteti i Tiranës

Poeti  Mehmet Akif  Ersoj u lind në Stamboll ndërmjet datave 22 nëntor dhe 20 dhjetor 1873. I ati i tij Tahir Efendiu ishte nga fshati Shushicë i Pejës (Kosovë). Shumë vite ai ka punuar si myderris (mësues) në Medresenë “Fatih” dhe ka ndikuar shumë në formimin intelektual, fetar dhe artistik të të birit.

Që në vitet e shkollës së mesme (medrese) Mehmet Akifi filloi të shkruajë poezi, të cilat u mirëpritën në rrethin e shokëve të shkollës dhe të mësuesve. Në vitin 1893 përfundoi studimet e larta në fushë të veterinarisë. Për shumë vite ka qenë nëpunës i niveleve të larta në strukturat drejtuese qendrore të sektorit të veterinarisë të shtetit turk dhe ka punuar edhe si mësues. Ka përkthyer mjaft artikuj e vepra të rëndësishme nga disa gjuhë të huaja në turqishte. Duke qenë kundëreformist dhe idealist i kulluar, atdhetar i niveleve më të epërme Mehmet Akif Ersoj ka qenë gjithnjë në ballë të lëvizjeve avangardiste në fushën politike si deputet e drejtues shoqatash politike, në fushën shoqërore si publicist e drejtues shoqërish kulturore, në fushën artistike si poet etj. Ka botuar 7 vëllime me poezi, në të cilat trajtohen problemet më të qenësishme të shoqërisë turke dhe të shoqërisë njerëzore në tërësi. Universi poetik i Mehmet Akif Ersojt përcjell një fond mjaft të pasur mesazhesh me vlera morale, psikokulturore e shoqërore të dobishme edhe për shoqërinë shqiptare të ditëve tona, si dhe për mjaft shoqëri të tjera.

Në fillim të vitit 1921 Mehmet Akif Ersoj shkroi poezinë “Marshi i pavarsisë”, të projektuar si tekst i himnit të Republikës së Turqisë. Më 1 mars 1921 kjo poezi u lexua në Kuvendi i Madh i Kombit Turk (parlamenti) dhe më 12 mars të atij viti u miratua zyrtarisht si  Himni Kombëtar i Republikës Turke, i cili është “në fuqi” deri në ditët tona. Duke qenë idealist i formatit më altruist nuk i mori honoraret prej 500 lirash, që në ato vite ishin një shumë jo e vogël, dhe ai kishte shumë nevojë për to. Këto të holla ai ua dhuroi “Shtëpisë së punës”, që u ofronte kualifikim dhe punësim grave dhe fëmijëve të varfër muslimanë.

Mehmet Akif Ersaj u largua nga kjo jetë më 27 dhjetor 1936.

Në një poezi katërvargëshe format epitafi autoportret Mehmet Akif Ersoj shkruan:

“Kur t’i hidhet dhé hijes sime prej dheu që shëtit,

Herët a vonë ditët edhe nënborën do ta fshijnë.

Të kujtohesh me mëshirë, është përjetësi, megjithëkëtë,

Unë kam jetuar i heshtur, për mua kush do të dijë?”

(Ersoj, M. A., 2009: 576)

Ky është modeli më modest edhe njëherazi më i fisëm, sa tokësor aq edhe flu idealizmi i autoportretit. Përvoja historike shumëshekullore dëshmon se kësisoj e portretizojnë veten poetët më të mëdhenj, më të virtytshëm dhe besimtarë të vërtetë, ata që ikin nga kjo botë pa zhurmë, madje të pavetëdijshëm për margaritarët poetikë e shpirtërorë që u lënë trashëgim bashkëkohësve dhe pasardhësve në rrjedhën e disa brezave. Mehmet Akif Ersoj shprehet se ka qenë i heshtur dhe të kuptuarit e tij është mëshirë, sepse ai ka jetuar e krijuar si hije tokësore mbi dhe, nën borën bardhësi të virtyteve dhe me fuqi të madhe rrezatimi edhe nën dhé. Nëse ne pasardhësit nga gjaku e shpirti të Mehmet Akif Ersojt do t’i përkthenim në simbolikën e gjuhës sonë, vetëperceptimet e tij do të thoshin: Ju përkujtojmë jo për mëshirë, por për një buqetë vlerash artistike të rralla përherë avanguardiste (Crane, D., 1987:50) që na dhuruat, për veprën tuaj poetiko-idealiste që na ndihmon të skanojmë plagët sociopsikologjike të shoqërisë së ditëve tona dhe na ndriçon metodat dhe “mekanizmat” për shërimin e tyre sa më shpejt dhe me sa më pak dhimbje.

Gati në përpjesëtim të drejtë me zhvillimin e industrisë në vendet më të urbanizuara të Perëndimit është përhapur gjerësisht “epidemia sociale e atomizimit” (Sciola, L., 1990:45), domethënë e rritjes së shkallës së individualizimit të mënyrës së jetesës që shfaqet në jetë si pakësim i njerëzve në ceremoni kolektive familjare ose fetare, gëzimesh ose hidhërimesh, si rritje e numrit dhe e peshës specifike të njerëzve që jetojnë në vetmi etj.

Në fillim të viteve 1990, pas më se katër dhjetëvjeçarësh izolimi të përshkallëzuar, edhe Republika e Shqipërisë u hap ndaj ndikimit të shoqërive të tjera. Komunikimet e shumëllojshme të shoqërisë shqiptare, veçanërisht me ato perëndimore më të industrializuara, u intensifikuan vrullshëm përmes arsimimit e kualifikimit shkencor solid të disa mijëra studentëve, pedagogëve e punonjësive shkencorë në programe universitare e mbiuniversitare në vendet perëndimore më të përparuara në fusha të shkencave, përmes mediave të ndryshme, veçanërisht nëpërmjet programeve televizive dhe të internetit etj. Kryesisht përmes komunikimeve të tilla, nga shoqëritë e urbanizuara të Perëndimit difuzuan në shoqërinë shqiptare jo vetëm vlera kulturore, dhe më së shumti elemente të kulturës materialo-teknike, por edhe plagë sociale të ndryshme. Ndër to edhe epidemia e atomizimit. Ky proces në shoqërinë shqiptare u përhap me ritëm të përshpejtuar edhe si rrjedhojë e konflikteve të ashpra ndërmjet prindërve dhe fëmijëve, ndërmjet vëllezërve, ndërmjet vëllezërve e motrave dhe ndërmjet motrave, ndërmjet të afërmve dhe fqinjëve për shkak të gjallërimit të mjaft mosmarrëveshjeve të mëparshme dhe sidomos nga konfliktet e krijuara pas vitit 1990 nga padrejtësitë e shumëllojshme në privatizimin e objekteve të ndryshme të pronave.

Ndryshe nga sa ndodhte në shoqërinë tradicionale shqiptare, përgjatë dy dhjetëvjeçarëve të fundit ndër shqiptarët është rritur shkallë-shkallë numri i ceremonive të hidhërimeve dhe sidomos të gëzimeve, në të cilat organizatori ka të pranishëm miq, shokë e të njohur nga rrethe të ndryshme të hapësirës shqiptare dhe nga shtete të tjerë, por në to mungojnë prindërit, vëllezërit e motrat, përgjithësisht më të afërmit. Mungesa e njerëzve më të afërt në ceremoni gëzimesh e hidhërimesh dhe në jetën e përditshme e shndërron shumicën e njerëzve në vetmitarë të traumatizuar, qofshin këta besimtarë ose jobesimtarë, i zhvesh ato nga emocionet e fisme dhe i shndërron në mumje lëvizëse në llagëmet ose tunelet e errët të interesave vetjake, por pa botën e fisme të emocioneve njerëzore. Duke stigmatizuar situata të tilla sociopsikologjike në vitet e pjekurisë poetike, Mehmet Akif Ersoj shkroi një poezi pesëvargëshe, e cila gjëmon si trombetë lufte kundër prirjes së njerëzve për t’u vetëmbyllur në kështjellën e interesave të vogla meskine, në kështjellën e egoizmit e, për rrjedhojë për t’u shndërruar në kufoma erërënda të pakallura në dhé:

“Njeriun që adhuron vetëm statujën e vetvetes

Nuk e dëgjoj edhe sikur gjithë ditën të rrijë Zotin duke e lartësuar!

Unë vdes për hir të këtij idhulli të mallkuar,

Kurse nga brenda kufomës së qelbur ende lartësohet zëri:

Rroftë vetvetja ime e ëmbël, e dëshiruar!”

(Ersoj, M. A., 2009:599)

Në krijimtarinë poetike të Mehmet Akif Ersoj adhurimi i besimtarëve për Allahun arsyetohet i lidhur ngushtë me përkushtimin altruist ndaj të tjerëve, qofshin këta të afërm ose thjeshtë të njohur e deri të panjohur. Vetëm duke ndihmuar të tjerët njeriu ngrihet në piedestalin e njeriut në gjithë kuptimin e kësaj fjale. Dhe që të qëndrojnë në këto kuota të epërme çdo njeri lipset të luftojë shumë vese në qenien e net. E ndër to veçanërisht smirën. Tingëllon krejt aktual karakterizimi lakonik i Ersojt për smirën:

Sëmundja më e rëndë me mjekimin më të vështirë

Është smira, smira, smira sëmundja smirë.

(Ersoj, M.A., 2009: 632)

Në universin poetik, teologjiko-filozofik ersojan smira diagnostikohet si helm psikik shumë i rrezikshëm edhe sepse funksionon si katalizator i përhapjes së plagëve të tjera sociopsikologjike, si mospranimi e përçmimi i vlerave që krijojnë të tjerët, provokimi i konflikteve pa motive të qenësishme, krijimi i një psikoze pesimizmi ose, siç thoshte një nga korifejtë e letërsisë gjermane e botërore, Goethe, krijojnë një “psikozë të sëmurë spitali” (1987:173). Dhe një situatë e tillë bëhet më problematike ngaqë mjaft shqiptarë të profesioneve elitare, dhe sidomos politikanë, për të përballuar trysninë e konflikteve me njëri-tjetrin, kërkojnë ndihmën e të huajve, të cilët përfshihen në këtë rrjet konfliktimesh për të nxjerrë përftime maksimale për veten e tyre. Vepra poetike e Ersojt përcjell një mesazh orientues edhe për të tejkaluar situata socialpsikologjike kaq të tensionuara, një mesazh – klithmë rënkimi: Shqiptarë jeni më pranë njëri-tjetrit se me të tjerët që nuk flasin gjuhën e shpirtit tuaj në këtë “rrëmujë apokaliptike” (2009:236)

Duke qenë në shpirt fisnik i niveleve më të epërme, Ersoj e përfytyron smirën si një natë që e kaplon së brendshmi njeriun, që ia tjetërson rrënjësisht qenien, personalitetin, aq sa ai nuk njeh vetveten. Ai ishte jo vetëm idealist i formatit më të kristaltë, por edhe një poet me shkallën më të lartë të ndjeshmërisë dhe të përgjegjshmërisë për fatet e popullit të vet, për fatet e njerëzimit. Një përgjegjshmëri e tillë shprehet artistikisht e simbolikisht edhe nëpërmjet skanimit të plagëve sociopsikologjike të përthyera në unin e tij poetik.

Ersoj shkruan:

Pamja ime e jashtme zbardhet në të zbardhur, por ç’e do se si!

Mos pyesni fare për ç’kam brenda: Për faqe të zezë!

Më bëri të kem turp nga vetja me të vërtetë tani

Portreti im që mua s’më përngjet kurrsesi!

(Ersoj, M. A., 2009:581)

Një identikit i tillë, i tjetërsuar skajshëm nuk i përket Ersojt, por shumicës dërrmuese të bashkëkohësve dhe të pasardhësve të tij. Dhe uni poetik i Ersojt është një dëshmi autentike vetjake e asaj që nuk duhet të jetë njeriu, është një protestë e gjithëfuqishme artistike kundër tjetërsimit të personalitetit të çdo njeriu dhe në të gjithë rrethanat, sado sfiduese të jenë ato.

Veçanërisht pas Luftës së Dytë Botërore, në shumicën e vendeve më të urbanizuara, është rritur me ritme të shpejta numri dhe koeficienti i divorceve. Për të ilustruar këtë ide mjafton të pohojmë se në vitin 2015, ndër 10 vende që e kishin problem më shqetësues divorcin në botë si Belgjika, Portugalia, Hungaria, Republika Çeke, Spanja, Luksemburgu, Estonia, Kuba, Franca dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës, koeficienti i divorceve në raport me martesat luhatej nga 53 për qind në 71 për qind (http://www.therichest.com/rich-list/world/worlds-10-most-divorced-nations/?view=all, 10.04.2015; edhe përllogaritje të autorit). Në Belgjikë më shumë se 7 ndër 10 martesa përfundojnë në divorc. Shtimi i numrit të divorceve është shoqëruar me rritjen e numrit të familjeve me një prind. Për shembull, në Shtetet e Bashkuara të Amerikës në vitin 2015 rreth 25.9 për qind e fëmijëve nën 18 vjeç jetonin vetëm me një prind. Rreth 66.4 për qind e familjeve me një prind ishin rrjedhojë e divorcit (http://spacedoutscientist.com/2015/04/11/ single-parents-worldwide-statistics-and-trends/ 11.04.2015; edhe përllogaritje të autorit). Afro 84 për qind e fëmijëve në familje me një prind jetonin vetëm me nënën (Macionis, J., 2014:528). Përvoja e mjaft shoqërive më të urbanizuara tregon se fëmijët që rriten, që shoqërizohen në familje me një prind kanë më shumë probabilitet të bien në varfëri, të mos arsimohen në nivele universitare e pasuniversitare dhe të përfshihen në sjellje deviante e veprimtari kriminale të shumëllojshme deri te ato më të rëndat kundër jetës së personit, si plagosje, vrasje etj.

Dukuri e prirje të tilla janë agravuar me ritme më të shpejta edhe në shoqërinë shqiptare sidomos gjatë dy dhjetëvjeçarëve të fundit. Në Republikën e Shqipërisë numri i divorceve në vitin 2014 ishte 58.5 për qind më i lartë së në vitin 1990. Gjatë këtyre viteve koeficienti i divorceve për 100 martesa u rrit nga 9.2 më 17.8, pra afërsisht është dyfishuar (INSTAT, 2002:15; INSTAT, 2015:13, edhe përllogaritje të autorit). Ndonëse ende koeficientet e divorceve në shoqërinë shqiptare janë më të ulët se në shoqëritë më të urbanizuara, rrjedhojat e divorceve në realitetin shqiptar janë më problematike në shumë aspekte. Në shumë raste divorcet janë shoqëruar me konflikte ndërmjet familjarëve të bashkëshortëve të divorcuar, të cilat jo rrallë kanë degjeneruar në dhunë, plagosje e deri vrasje; fëmijët e çifteve të divorcuar janë trafikuar ose kanë qenë dhe janë më të rrezikuar të trafikohen për ushtrim prostitucioni, për lypje deri edhe për t’u grabitur organe të caktuara për transplante; djemtë e çifteve të divorcuar janë më të rrezikuar të përfshihen nga organizatat mafioze në veprimtari kriminale, të shumëllojshme deri në vrasje etj. Media të ndryshme emetojnë shumë dendur informacione për divorcet dhe sidomos për rrjedhojat problematike të tyre. Po aq dendur na lipset të kujtojmë vargjet me formatin e ilative shpirtërore, largpamëse të Mehmet Akif Ersoj: Ndër të tjera ai ka shkruar:

Shih ç’thotë Pejgamberi për ata që ndajnë gratë;

“Kur ndodh në botë një divorc, dridhen qiejt”.

(Ersoj, M.A., 2009:223).

Dridhen qiejt dhe përjetojnë tërmet themelet e harmonisë në familje, ndër anëtarët e fisit, madje edhe më gjerë. Këto dhe vargje të tjera brilante të Mehmet Akif Ersoj për këtë problematikë mjaft të brishtë lipset të frymëzojnë intensifikimin e përpjekjeve të shumanshme, të drejtpërdrejta e të tërthorta, imediate e perspektive të strukturave sociale e politike, ekonomike e fetare, arsimore e kulturore, për të kufizuar natyrshëm numrin e divorceve dhe traumat e shqetësimet sociale që provokojnë ato.

Zhvillimet demokratike në shoqërinë shqiptare pastotalitare, që nga fillimi i viteve 1990 deri në ditët tona, janë shoqëruar edhe me elemente të anarkisë në mjaft fusha të veprimtarisë e të jetës shoqërore. Një profil më pak i dukshëm, por thelbësisht më problematik, për të tanishmen, dhe sidomos për të ardhmen është prirja e disa grupeve sociale dhe e strukturave politikë dhe e organizatave jofitimprurëse për të eklipsuar punën e njerëzve të ndershëm, idealistë, të aftë deri në përmasat e gjenialitetit dhe për të mburrur si model modern të kohës identikitin e njeriut pragmatik, që dhunon çdo normë morale e ligjore për t’u pasuruar sa më shumë dhe sa më shpejt. Një psikozë e tillë po mënjanon shkallë-shkallë nga strukturat drejtuese më të aftët, më të ndershmit e më vizionarët, për rrjedhojë dhe në mjaft sektorë zhvillimi është penguar, madje ka pasur edhe regres. Duke qenë poet tribun, me përgjegjshmëri maksimale ndaj fateve të njerëzimit Mehmet Akif Ersoj u kërkon të ndershmëve dhe të aftëve të çajnë rrethimin e të paaftëve dhe të zullumqarëve të çfarë do lloji dhe të vihen në ballë të parë të kësaj lufte pa armë dhe blindazhe, por me sfida shumë të rënda, të dukshme, dhe më së shpeshti të padukshme. Ndër të tjera ai shkruan dy vargje lapidare, të vlefshme për çdo kohë:

Edhe modestia e ka një kufi, njihe veten se kush je!

...

Kam frikë se modestia do t’i ngjasë hipokrizisë!

Dili për zot, më në fund, gjenisë!...

(Ersoj, M. A., 2009: 607, 608)

Si zëdhënës i shpirtit të përparimit të popujve Ersoj urdhëron të mençurit e të devotshmit (urdhrat e poetëve janë më fisnikët dhe më vizionarët në këtë botë) t’u imponohen dallkaukëve e sharlatanëve të çdo kalibri, me qëllim që të neutralizohet fuqia rrënimtare e tyre.

Përvoja historike dëshmon se çoroditjet anarkike kultivojnë psikozën e pesimizmit ndër masa të mëdha njerëzish, çka atrofizon energjitë e tyre krijuese, errëson perspektivën e përparimit. Në botë vështrimin poetik të Ersojt psikozat pesimiste rilevohen me identikitin e krimit. Ndër të tjera ai shkruan:

Si fytyra e kriminelit më të frikshëm, pesimizmi s’qesh!

Meqë pesimizmi e idhujtaria janë njëlloj të ulët,

Meqë për ty s’ka faj më të keq e të shëmtuar se këto,

O njeri i besimit, mos e ndërro premtimin hyjnor

Me disfatën, përpiqu, i vendosur puno;

Në u djegsh vetë, të paktën, të tbir mos e përvëlo!

(Ersoj, M. A., 2009:205)

Ersoj ishte poet dhe personalitet i përkushtimit altruist ndaj të tjerëve, ai vetësakrifikohej për të tjerët dhe përmes testamentit të tij poetik u kërkonte bashkëkohësve që edhe ata të vetësakrifikoheshin për të mirën e popullit, për përparimin dhe emancipimin e gjithanshëm të brezave të ardhshëm. Tejkalimin e plagës psikosociale të pesimizmit dhe të idhujtarive të rreme të çfarëdollojshme, përpjekjet e vendosura për të përballuar sfidat e disfatave në rrugën e përparimit në koncesionin poetik të Ersojt rilevohen edhe si projektim i vizionit hyjnor. Si poet besimplotë ai i alternon natyrshëm vizionet tokësore me ato hyjnore.

Përvoja historike dëshmon se difuzimi i kulturave, përhapja e mjaft elementeve nga njëri sistem kulturor te tjetri ka luajtur dhe vazhdon të luajë rol gjithnjë më të rëndësishëm në zhvillimin e popujve, të qytetërimeve. Mirëpo jo rrallë ka ndodhur që disa dukuri kulturore, mjaft të rëndësishme për mënyrën e jetesës së një populli mund të trazojnë funksionimin e kulturës së jetesës të një populli tjetër, nëse nuk harmonizohen natyrshëm me konstruksionin shpirtëror të tij. Në disa krijime poetike të Mehmet Akif Ersoj shtjellohen koncepsione teorike për të tejkaluar mospërputhjet, kontradiktat ndërmjet kulturave të popujve të ndryshëm, sidomos të atyre që komunikojnë më intensivisht me njëri-tjetrin. Ndër të tjera ai shkruan:

Merrni nga Perëndimi dijen, artin e tij

Dhe jepni përpjekjes suaj po atë shpejtësi.

...

Për të çarë me gjithçka në rrugën e përparimit,

Udhëzues të keni “cilësinë e natyrës suaj shpirtërore”,

Se pa të, shpresa për shpëtim është e kotë!

...

Prandaj, shpesh herë, ecja në gjurmët e një populli tjetër

Pothuaj bëhet vetëvrasëse; pastaj pse? Çdo popull

Ndjek në ecurinë e zhvillimit një tjetër drejtim.

(Ersoj, M. A., 2009: 288, 286)

Këto vizione poetiko-filozofike të farkëtuara në vetëdijen me kristale idealizmi të Ersojt janë të nevojshme për shoqërinë shqiptare të ditëve tona, më shumë se kurrë më parë, me qëllim që të projektohen e të vihen në funksionimin më efektivitet filtra ligjorë dhe sidomos etikë e psikokulturorë që të pengojnë depërtimin ndër shqiptarë të mjaft plagëve sociale të shoqërive të tjera, si rendja pas lojërave të fatit, përhapja e prostitucionit dhe e bixhozit, rendja pas fitimeve marramendëse në kundërshtim me çdo normë morale e ligjore, indiferentizmi ndaj njerëzve në nevojë etj.

Mehmet Akif Ersoj u përball gjithë jetën me sfida të rënda ekonomike e politike, shoqërore dhe sidomos shpirtërore. Por ai asnjëherë nuk u qorrolleps në mjegullën e hirtë të çoroditjeve të çdo lloji. Ai qe një luftëtar stoik në frontin e dritës dhe për dritën e përparimit, të emancipimit të shumanshëm të shoqërisë.

Kohët e shkuara, si re të zeza prapësie rreth kësaj

Largohen e ikin një çast, madje, pa qëndruar.

E ardhmja, si një agim plot dritë të vërtetë,

Lind e derdh mbi të dritëra që s’kanë të shuar.

...

Një shpërthim shendi është, agimin shumë e dua;

Të dashur e shpirt e kam, është më e mira kohë për mua.

(Ersoj, M. A., 2009: 107, 108)

Pra, optimizmi në optikën Mehmet Akif Ersojt është dritë që ndriçon dritën për të ecur përpara, drita është dashuria e shpirtit të tij për bashkëkohësit, për ne pasardhësit e tij, si dhe për brezat që do të vijnë.

Poeti Azem Shkreli ka shkruar:

Mësojeni kohën të mos i hajë të vetët

Ç’u shemb shëmtijet do ta ngrehin poetët.

(Shkreli, A., 1984:182)

Një karakterizim i tillë sintetik do të funksiononte më së miri si skicëportret i dritshëm, pavdekësie për Mehmet Akif Ersoj, i cili i mësoi dhe i mëson bashkëkohësit dhe pasardhësit, e mësoi kohën të sfidojë zvetënimet e veta më të shëmtuara e më të sofistikuara, të ngrejë dinjitetin e vet në kuota gjithnjë më të epërme.

LITERATURA KRYESORE

* Ersoj, Mehmet Akif: Fletët (Safahat/ vepra poetike e plotë) Botimet “LOGOS-A”, Shkup, Prishtinë, Tiranë 2009.

* Crane, Diana: The Transformation of the Avant-Garde, The University of Chicago Press, Chicago and London, 1987.

* Cesares, I.; Sciola, L.; Besochi, E.; Giovannini, C.; Sani C.; Segoti, P.; Pollini, G.; Mora, E.; Lombardini, M.; Vaccarini I.: “La Cultura dell’Italia Contemporanea”.(Transformazione dei modeli di comportamento e identita sociale). Edizioni della Fondazione Giovani Agnelli, Torino 1990.

* http://spacedoutscientist.com/2015/04/11/single-parents-worldwide-statistics-and-trends/

*http://www.therichest.com/rich-list/world/worlds-10-most-divorced-nations/?view=all

* Instituti i Statistikës (INSTAT): Femra dhe meshkuj në Shqipëri 2006, Tiranë 2006.

* Instituti i Statistikës (INSTAT): Vjetari Statistikor i Republikës së Shqipërisë2010-2014, Tiranë 2015.

* Macionis, John: Sociology, (Fifteen Edition), Pearson, New York 2014.

* Shkreli, Azem: Poezi, Shtëpia Botuese “Naim Frashëri”, Tiranë 1984.

* Wellek, René, Warren, Austin: Teoria e letërsisë, Botime “Onufri”, Tiranë 2007.



* Kumtesë e mbajtur në Simpoziumin Ndërkombëtar me temë “Mehmet Akif Ersoj në vendlindje”, që u zhvillua në Tiranë më 11-12 mars 2016.

 

 

Murat Gecaj: “SHPIRTIN E KAM PËRRHERË TE KËTO VEPRIMTARI DHE ATY GJEJ KËNAQËSI…”

“SHPIRTIN E KAM PËRRHERË TE KËTO VEPRIMTARI DHE ATY GJEJ KËNAQËSI…”

-Bisedë me Luljeta Avdiu-Cura, kryetare e Shoqatës “Labeatët” dhe e Shoqërisë Kulturore-Artistike “Ana e Malit”,Ulqin-

Nga: Prof.Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


Luljeta Avdiu-Cura

1.Shprehi kënaqësinë për këtë bisedë edhe nga fakti se ti, Luljeta, jeton në Ulqin, qytet që unë e kam vizituar dy herë dhe ruaj përshtypjet më të mira…A mund të më tregosh, se cilat janë veçoritë kryesore të këtij  vendbanimi shqiptar, sidomos në fushën e arsimit e kulturës?

-Edhe pse Ulqini është qytet me numër të vogël të banorëve, njerëzit e arsimuar nuk mungojnë. Të rinjtë e të rejat, pasi i mbarojnë këtu shkollat e mesme, dita-ditës diplomohen në fakultete të vendeve të ndryshme.

Funksionojnë disa institucione, si: shkolla të ndryshme, qendra e kulturës, një bibliotekë e pasur, muzeu historik me kalanë e tij të lashtë etj. Po ashtu, banorët e qytetit tonë i ndjekin me dëshirë veprimtaritë e larmishme dhe të bukura kulturore-artistike, që organizohen, si nga vendësit, por dhe nga grupe, që vijnë të ftuar këtu.

2.Ti je mësuese në një fshat afër Ulqinit…Dëshirojmë të na thuash ndonjë gjë për jetën mësimore-edukative aty, për veprimtaritë që organizohen etj.

-Po, kam afër 10 vite, që punoj në arsim.(Në vitet 2000-2005, kam qenë spikere në Radio-Ulqini). Krahas mësimit, në shkollën tonë të fshatit Katërkollë,  zhvillohen edhe veprimtari kulturore-artistike, sidomos në data të caktuara. Në kuadër të orëve të lira, unë vetë kam dëshirë që me nxënësit të organizoj veprimtari sa më tërheqëse për ata. Sepse jam e bindur që, veprimtari të tilla, i ndihmojnë nxënësit në zgjerimin e njohurive të tyre dhe për lidhjen e mësimit me jetën e përditëshme.

3.Sidomos, përmes të dhënave në FB, por dhe nga shkëmbimi i mesazheve tona, kam mësuar se ti je një veprimtare aktive në jetën e qytetit të Ulqinit, gjë për të cilën të përgëzoj, sinqerisht! Prandaj lexuesit duan të dinë diçka më tepër në këtë drejtim…Pra, cila është shoqata, që ti drejton dhe kur u krijua e çfarë veprimtarishë keni zhvilluar, që nga krijimi i saj?

-Përveç punës në arsim, i përkushtohem edhe veprimtarive kulturore-artistike. Me këtë gjë, kam qenë e pasionuar që në fëmijëri dhe këtë punë e vazhdoj, deri sot. Kam vepruar si individ, por edhe në përbërje të një shoqate joqevritare. Me nismën time, në vitin 2012 u themelua Shoqata Kulturore "Labeatët". Në kuader të saj, në bashkëpunim me Shoqatën e Artizanëve në Anë të Malit, për nder të 100-vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë, organizuam me sukses “Panairin Mbarëkombëtar të Artizanatit”.


Në “Panairin Mbarëkombëtar të Artizanatit”…

Më tej, në vitin 2013, në Galerinë e Qendrës së Kulturës, realizuam ekspoziten me punime të fotografit të parë, nga treva e jonë,  të ndjerit Dan Xhurretës. Për kohën, kur ka punuar dhe vepruar, ai ka qenë i veçantë në stilin e tij.

Këtë vit, me rastin e 7 Marsit, “Ditës së Arsimit Kombëtar Shqiptar”, Shoqata jonë mblodhi veteranët e arsimit të trevës sonë. Aty u nderuan figurat e atyre mësuesve, të cilët, në kushte të vështira shoqërore-politike dhe ekonomike, dhanë shumë për zhvillimin e arsimit shqip.

Ndërsa veprimtaria më e fundit, e shoqatës sonë “Labeatët”, ishte organizimi i sfilatës me veshje popullore kombëtare. Pjesëmarrësit ishin nga disa treva të Kosovës dhe Shqipërisë, përfshirë këtu edhe veshjet e shqiptarëve nga Mali i Zi.

4.Po  jashtë Ulqinit a keni udhëtuar, me anëtarët e Shoqatës suaj dhe çfarë përshtypjesh u kanë lënë ato?

-Për shkak të detyrime me fëmijët e mi dhe sidomos me djalin tim të vogël,  Albanin (20 muajsh), nuk kam mundur t’i ndjek fizikisht, në çdo hap, veprimtaritë e zhvilluara jashtë Ulqinit nga Shoqëria Kulturore-Artstike “Ana e Malit”, ku jam kryetare. Ndërsa, shpirtërisht, kam qenë me ata, në çdo çast. Por dhe kam patur kënaqësinë të udhëtoj e të shoh nga afër, vitin e kaluar, Festivalin e organizuar në Kaçanik dhe jam kthyer me përshtypjet më të mira.


5.Kam lexuar se ju, në Ulqin, u ka ardhur një ftesë, për në “Festivalin e kulturës shqiptare, në Mantova-Itali”…A do të shkoni atje dhe çfarë përgatitjesh po bëhen tani, se koha erdhi?

-Po, ishte pikërisht miku Ndue Lazri, i cili ishte i gatshëm për bashkëpunim dhe Shoqëria Kulturore “Ana e Malit” mori ftesën për të qenë e pranishme në “Ditet e Kulturës Shqiptare”, në Mantova. Qëllimi është për të paraqitur atje folklorin tradicional të trevës sonë, pse jo, edhe  nga ndonjë trevë tjeter shqiptare. Siç dihet, për veprimtari të tilla duhet përkrahje financiare, sepse zakonisht oraganizatorët mbulojnë vetëm shpenzimet e fjetjes e ushqimit, ndërsa për udhëtimin dhe  çështje të tjera duhet të gjindet mbështetje, në rastin konkret, nga institucionet përgjegjëse në Ulqin.

6.Sigurisht, tërë kjo punë vullnetare dhe e papaguar është çmuar e vlerësuar, jo vetëm nga banorët e Ulqinit, por dhe më gjerë…Çfarë mund të tregosh, në këtë drejtim?

-Kam sakrifikuar shumë nga vetja, kur kam dashur të realizoj diçka. Prandaj shpirtin e kam përherë te këto veprimtari kulturore-artistike dhe aty gjej kënaqësi. Jam ndier e vlerësuar, kur kam marrë “Mirënjohje” për punën time, në ruajtjen e traditës dhe vlerave kulturore. Kjo gjë më ka motivuar që të punoj edhe më shumë.Ne ia kemi borxh vendlindjes, që ta japim gjithë ndihmesën tone,  për traditat tona kombëtare shqiptare.


Në “Festivalin Folklorik Kombëtar” (Gjirokastër, 2015)

7.Kërkesa ime e fundit, por jo nga rendësia e saj, është: Çfarë mund të na thuash për jetën tënde, si vetjake dhe familjare?

-U tregova në fillim të bisedës sonë, që jam mësuese në një shkollë, në afërsi të qytetit Ulqin. Jam nënë e dy fëmijëve,  Arbanës (shtatë vjet e gjysëm) dhe Albanit (20 muajsh). Pas orarit të punës, më pelqen t’i përkushtohem familjes sime. Gjithmonë kam menduar, se një femër nuk mund të jetë e suksesshme, nëse nuk ka në krah një bashkëshort, që e përkrahë vazhdimisht. Pra, një pjesë të arritjeve të mia modeste, ia kushtoj edhe bashkëshortit tim,  Besimit. Shpresoj që femijët tanë, kur të rriten, do të marrin më të mirat, nga prindërit e tyre.

Ju faleminderit për ftesën tuaj dhe ishte kënaqësi, që pata privilegjin ta bëjmë këtë bisedë sëbashku!

 

Tiranë-Ulqin, 30 maj 2016

 


Faqe 2 nga 49

Newsflash

Luigj Shkodrani

NJË DITË ME EKIPIN FUTBOLLISTIK “LIRIA”NË KOMUNITETIN SHQIPTAR TË DANIMARKËS

Kisha kohe qe kisha dëgjuar për shoqatën "Liria",një nder shoqatat me te vjetra ne diasporën e shqiptarëve te Danimarkës, pas shoqatës se pare ne ketë shtet asaj te "Besës",qe njihet për një kontribut te shquar qe ka dhëne gjate atyre viteve te funksionimit te saj.

 

Por shkas për ketë shkrim u be dhe diçka tjetër. Një dite tek isha ne një takim ne ambasadën shqiptare ne Mbretërinë e Danimarkës,ne një karrige ne zyrën e ambasadorit te Shqipërisë ne Kopenhagen z. Arben Cici ,me ra ne sy, një bluze me ngjyrat e kombëtares shqiptare. Ashtu si çdo mërgimtar tjetër edhe unë ndjeva atë ndjenjën e dashurisë për diçka nga vendi im i lindjes dhe e mora ne dore bluzën e kuqe, me një embleme te shqiponjës ne te dhe poshtë saj e shkruar "United startes of Albania". Ndera ne pjesën e pasme te saj ishin te shkruar emrat e disa firmave shqiptare qe veprojnë ne Danimarke. Menjëherë i kërkova ambasadorit te di diçka me tepër rreth kësaj. Ambasadori duke pare interesin tim me informoi rreth këtij ekipi te futbollit te quajtur "Liria",por me krijoi edhe mundësinë qe te kontaktoja me njërin nga organizatoret z. Betim Haliti.

Lexo ma...