Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Dituria

Murat GECAJ:NDIHMESA E QEVERISË SË VLORËS, PËR ARSIMIN KOMBËTAR SHQIPËTAR

 

Me rastin e 7 Marsit, në vitin jubilar të 100-vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë:


NDIHMESA E QEVERISË SË VLORËS, PËR ARSIMIN KOMBËTAR SHQIPËTAR

 

Nga: Prof. Murat GECAJ

sekretar i Përgjithshëm i Shoqatës

së Arsimtarëve të Shqipërisë

Siç është e njohur, shpallja e Pavarësisë së Shqipërisë, nga Kuvendi Mbarëkombëtar Shqiptar i delegatëve tanë, në Vlorë, më 28 Nëntor 1912, ishte ngjarja më kulmore dhe më e rendësishme në historinë e popullit tonë. Pas 500 vjet robërie, nën sundimin e tejzgjatur otoman, që përjetoi Kombi ynë, pas periudhës së ndritur e lavdiplote të Heroit tonë Kombëtar, Gjergj Kastrioti-Skënderbeu, për herë të parë në histori, u krijuan kushtet dhe u nis udha e pavarësisë dhe lirisë së një populli, i cili kurrë nuk u mposht as nuk u gjunjëzua. Me gjithë pengesat e vështirësitë, që i dolën përpara atij, që nga koha e krijimit të shtetit të parë shqiptar, të kryesuar nga “Heroi i Popullit” Ismail Qemali, Shqipëria përparoi në udhën e pavarësisë e lirisë.

Pa u ndalur këtu në etapat historike që kaluam, arritëm në ditët e sotme të demokracisë dhe lirisë, kur Shqipëria punon e aspiron të renditet denjësisht në bashkësinë Europiane e Ndërkombetare.

Nderim për ata, që shpallën Pavarësinë Kombëtare!


x x x

Formimi  i shtetit të ri shqiptar, ndër te tjera, bëri të mundur që të  krijoheshin kushte të përshtatshme për çeljen e shkollave në gjuhën amtare dhe zhvillimin e arsimit në gjunën   amtare. Kështu, programi arsimor i Qeverisë së Vlorës kishte disa drejtime kryesore, si:

1)Vendosja e gjuhës shqipe, gjuhë zyrtare;

2)Përdorimi i detyruar i shqipes në administratë, shkolla, ushtri e kudo;

3)Hedhja e bazave fillestare të ligjshmërisë arsimore;

4)Përpjekjet për krijimin e sitemit arsimor kombëtar; 5)Karakteri shtetëror i shkollës shqipe me frymë kombëtare, demokratike e laike;

6)Përpjekjet për arsimin fillor të detyruar;

7)Përgatitja e mësuesve për shkollat fillore shqipe përmes shkollës Normale e kurseve të ndryshme;

8)Krijimi i mundësive që studentët shqiptarë të vazhdonin shkollat jashtë vendit etj.

Një ndihmesë të çmuar për realizmin e këtij programi arsimor dhanë figurat e shquara të arsimit tonë kombëtar, delegatë në Kuvendin e Vlorës, pra që përfaqësonin popullin tonë në atë mbledhje me rëndësi të madhe historike. Disa nga ata 63 delegatë, nga krahina të ndryshme shqiptare ose diaspora,  ishin mësues ose drejtues të shkollave shqipe. Ndërsa të tjerë e mbështetën me të gjitha udhët e mjetet hapjen dhe funksionimin e shkollave në gjuhën tonë amtare.

I.Kështu, ne sot shprehim nderimin e pakufishëm për mësuesit dhe drejtuesit e përkushtuar të arsimit kombëtar në gjuhën shqipe dhe delegatë në Kuvendin e Vlorës, të cilët janë:

- Luigj Gurakuqi, “Hero i Popullit” dhe “Mësues i Popullit”:, ministër i Arsimit në Qeverinë e Vlorës;

- Sali Gjukë Dukagjini, tani “Mësues i Popullit”, ish-mësues I shqipes në Normalen e Shkupit; zëvendës i Luigj Gurakuqi dhe drejtor i Arsimit për Qarkun e Beratit;

- Dhimitër Berati, mësues e drejtor shkolle, në Korçë;

-Hajdar Blloshmi, mësues i shkollës shqipe, në Ohër;

-Hajredin Cakrani, që çeli shkollë shqipe në vendlindje-pra në fshatin Cakran, bashkë me Thanas Floqin;

-Shefqet Daiu, që në vitet 1911-1912 shërbeu mësues i shkollës shqipes, në Dibër;

-Rexhep Demi, përhapës i arsimit shqip, në Çamëri;

-Thanas Floqi, drejtor i shkollë shqipe, në Korçë;

-Babë Dudë Karbunara, veprimtar i dalluar shkollës shqipe, në Berat, tani “Mësues i Popullit”;

-Mustafë Kruja, ish-mësues, në Durrës;

-Jani Minga, drejtor i arsimit, në Vlorë, tani “Mësues i Popullit”;

-Bedri Pejani, ish-mësues i shkollës shqipe, në Normalen e Shkupit:

-Murat Toptani, mësues shëtitës në Malësinë e Shkodrës; veprimtar i arsimit shqip, në Bukuresht.

 

II. Delegatë në Kuvendin Kombëtar të Vlorës, të cilët e mështetën fuqimisht arsimin dhe shkollën shqipe, ishin këta atdhetarë:

-Aqif Pashë Biçoku-Elbasan;

-Dervish bej Biçoku-Elbasan;

-Elmas Boce-Gjirokastër;

-Isa Boletini-Kosovë;

-Rasif bej Dino-Çamëri;

-Qemal Elbasani-Berat;

-Mit’hat Frashëri, pjesëmarrës në Kongresin e Manastirit dhe në Kongresin e Elbasanit;

-Dervish Hima, delegat i Ohrit dhe veprimtar i shquar i arsimit shqip atje;

-Hysen Hoxha, Gjiroikastër;

-Dhimitër Mbrorja,veprimtar i arsimit, në Korçë;

-Kristo Meksi-veprimtar i arsimit, në Gjirokastër;

-Rexhep Mitrovica, Kosovë;

-Lef Nosi, veprimtar i arsimit për të rriturit;

-Hamdi Ohri, Dibër

-Petro Poga, Gjirokastër;

-Hasan Prishtina,Kosovë;

-Nuri Sojlliu, Ohër;

-Vesel Rusi, Çamëri;

-Nebi Sefa, Lushnjë;

-Taq Turtulli, Berat;

-Ilias Vrioni, Berat e tjerë.

Pra, siç shihet, pothuajse të gjithë delegatët e Kuvendit të Vlorës, që shpallën Pavarësinë e Shqipërisë, më 28 nëntor 1012, ishin mësues dhe drejtues të shkollave shqipe, nga krahina të ndryshme të Shqipërisë e trojet tona amtare ose ishin veprimtar të dalluar për përhapjen e arsimit kombëtar, në gjuhën amtare shqipe.

(Të dhënat për delegatët e Kuvendit të Vlorës, nga fusha e arsimit kombëtar shqiptar, u bazuan edhe te libri i Prof. Bardhosh Gaçes, “Ata, që shpëllën Pavarësinë Kombëtare”, Tiranë, 1997)

x  x  x

Shkurtimisht, po ndalem dhe në ngritjen dhe funksionimin e disa shkollave shqipe, në atë periudhë, sidomos për krahinën e Vlorës, bashkë me rrethinat.

Është për t'u shënuar se, pas përgatitjeve të duhura, u arrit që në fillimin e dhjetorit të vitit 1912 edhe  në qytetin e Vlorës të riçelej një shkollë shqipe. Pasi kishte shërbyer me përkushtim në shkollën e Kaninës, në drejtimin e kësaj shkolle shkoi mësuesi atdhetar Jani Minga. Atë vit ajo pati afër 100 nxënës.

Vatra e dritës dhe e diturisë në Kaninë, u pasua nga shkolla të tjera në rrethinat e Vlorës. Kështu, për vitet arsimore 1912-1913 dhe 1913-1914 u hapën shkollat shqipe edhe në fshatrat: Kaninë, Dukat, Smokthinë, Kudhës, Vranisht, Tragjas, Oshëtimë, Drashovicë etj.

Por dhe në qarqet e rrethet e tjerë u vazhdua me çeljen e disa shkollave shqipe: dy në Elbasan dhe  nga një në Berat, Lushnjë, Kavajë, Shijak, Krujë e Durrës. Në atë periudhë, në krahinat ku e shtrinte veprimtarinë e saj Qeveria Kombëtare, arsimi u organizua në katër zona ose Drejtori Arsimore, pra në: Vlorë, Berat, Elbasan dhe Durrës.

Dikasteri i Arsimit i  Qeverisë së Vlorës, i cili drejtohej nga Luigj Gurakuqi, në detyrën e Ministrit të Arsimit,  i kushtoi kujdes të veçantë jo vetëm çeljes së shkollave shqipe, por dhe  sigurimit të mësuesve, sa më të aftë dhe kualifikimit të tyre. Me rëndësi ishte dhe hapja, nën kujdesin e “Mësuesit të Popullit” Sali Gjuka, e shkollës Normale përgatitore në qytetin e Beratit, për të cilën thuhej: '' sa vjen e po mbushet me nxënës, që duan të behen mësues".

Në fillim të gushtit 1913, Ministria e Arsimit, në Vlorë, botoi në gazetën qeveritare "Përlindja e Shqipnisë" një thirrje, drejtuar të gjithë popullit shqiptar. Synimi ishte për të përkrahur, në të gjitha rrugët e mënyrat, përhapjen e arsimit  tonë kombëtar. Autor i kësaj thirrjeje të zjarrtë ishte mësuesi dhe intelektuali kosovar, Sali Gjukë Dukagjini, ndihmës i Ministrit të Arsimit L.Gurakuqi. Në atë thirrje thuhej:

"Si çdo komb edhe shqiptarët, më të madhen rëndësi do t'i japin arsimit, se vetëm këtu e shohin dhe duhet ta shohin uzdajën (shpresën,-shënimi im, M.G.) e qytetërimit. Veç me përparimin e arsimit mund të humbasë o të tretet mjegulla e errësirës verbuese...Ndryshe, nuk shitohet kuçedra e padijes. Lirimi i Shqipërisë prej Turqisë, do të jetë kobi i paditurisë... Vetëm me arsim mund ta shpëtojmë Atdheun prej çdo shqelmi të mallkuar"(Gaz. "Përlindja e Shqipnisë", Vlorë, nr.1, më 6 gusht 1913).

Gjithashtu, u shtruan kërkesa të rëndësishme për zbatimin e detyrave të caktuara nga Qeveria Kombëtare e Vlorës  për mësimin (me shkrim e lexim) të gjuhës shqipe, e cila ishte shpallur gjuhë zyrtare. Me vlerë të veçantë ishte dhe hedhja e themeleve të terminologjisë së re shqipe, sipas sferave të ndryshme të jetës. Siodomos e rëndësishme ishte kjo masë akluale në administratën e re shqiptare, në shkolla e tjerë.

Falë shpirtit atdhetar e arsimdashës, të popullit e mësuesve të asaj kohe, pengesat që dolën u kaluan dhe shkollat shqipe, në qytete e fshatra, patën zhvillime të reja. Kështu, u hapën e funksionuan shkolla fillore e të mesme kombëtare. Ndër to, veçanërisht, dha ndihmesë të çmuar Normalja e Elbasanit, e hapur më 1 dhjetor 1917 dhe që u bë “fidanishte” e përgatitjes dhe aftësimit të mësimëdhënësve tanë për shkollat shqipe në mbarë trojet tona kombëtare.

Nga largësia e një periudhe afër 100-vjeçare, ne e hedhim me krenari vështrimin në të kaluarën tonë, duke kujtuar me nderim dhe respekt të veçantë, qindra e mijëra mësimdhënës tanë dhe drejtues të arsimit kombëtar shqiptar, të cilët nuk i kursyen dijet as aftësitë e tyre, mendore e fizike, që shkolla jonë shqipe të mbijetonte dhe të përparonte.

 

Tiranë, 3 mars 2012

 

 

Kadri Tarelli: NXËNËSIT U RIKTHYEN TEK SHKOLLA E RE DHE MODERNE “B. CURRI” NË DURRËS

Kadri Tarelli
Shkolla e re “B. Curri”
NXËNËSIT U RIKTHYEN TEK SHKOLLA E RE DHE MODERNE “B. CURRI” NË DURRËS
Më në fund, pas gati njëvit e gjysëm kohë, përfundoi së ndërtuari shkolla moderne 9-vjeçare “Bajram Curi” në zonën e Plazhit në Durrës. Nxënsit u rikthyen në shkollën e tyre të dashur, por tashmë krejt të re dhe modern me kuptimin e plotë të fjalës. Ndërtesa e bukur tre katëshe ndodhet në qendër të Plazhit, në sektorin “Hekurudha”, pranë rrugës kryesore Durrës – Plepa. Shkolla ka 27 klasa mësimore të mëdha dhe me shumë dritë, korridore të gjërë, palestër me përmasa të mëdha të shtruar me parket, dushe dhe dhoma xhveshje për nxënësit në orën e edukimit fizik, sallë konferencash, arkiv dokumentacioni, dhoma të veçanta për mjekun, stomatollogun, psikollogun dhe “Qeverinë e nxënësve”, zyra për të tre drejtuesit e shkollës dhe sekretarin. Të gjitha mjediset e brendëshme kanë të instaluar kaloriferë për sistem ngrohje qendrore. Uji i pijshëm nuk mungon për gjatë njëzet e katër orëve.

Nxënësit, që kanë patur fatin të jenë pjesë e asaj shkolle, e mbajnë mend mirë, se në ç’ kushte të vështira kanë qendruar e mësuar, sidomos kur futeshin tek ndërtesa e vjetër, ku klasat ishin tepër të vogla dhe me pak dritë, shkallë e korridore të ngushtë e me shumë kthesa. Mos flasim pastaj për ujë dhe kushte higjeno – sanitare, që duke përdorur një fjalë popullore, ishin “për faqe të zezë”. Akoma më mirë e njohin gjendjen mësuesit e vjetër, sepse me mundim i kanë përballuar vështirësitë. Edhe më të rinjtë, s’ mbeten pas, pasi të gjithë sëbashku ishin të detyruar të jepnin mësim në ato mjedise të papërshtatëshme e me shumë probleme.
Shkolla e vjetër punonte në dy ndërtesa të adaptuara, njëra e ndërtuar gjatë viteve të luftë së II-të, dhe tjetra, si më e mira dhe më e sakta, rreth vitit 1956. Klasat ishin të pakta dhe të vogla. Gjendja u bë më e vështirë, sidomos mbas viteve nëntëdhjetë, kur filloi mbipopullimi i zonës dhe u shtua shumë numri i nxënësve. Drejtorët dhe mësuesit, si i thonë fjalës, s’ kishin punë tjetër, veç prish mure e ndërto mure për adaptim klasash. Llaç e tulla dhe ustallarë nëpër këmbë. Rregullo çatitë që pikonin dhe ndreq tavane që binin. Mësimi zhvillohej në dy turne, cikli i lartë para dite dhe cikli i ulët mbas dite. Klasat me mbingarkesë nxënësish. As që behej fjalë për laboratorë, për të cilët ka aq shumë nevojë shkolla.
Në bisedë me drejtorin e shkollës z. Artan Malasi, ai shperhet mjaft i kënaqur dhe optimist, kur flet për shkollën e re të porsa ndërtuar:
“Kemi pak ditë që jemi futur në shkollën e re. Siç e shikon edhe vetë, shkolla është mjaft e bukur, por edhe me hapsira të bollëshme për mësim dhe veprimtari të ndryshme, që ka nevojë e zhvillohen gjatë ditës. Besoj se, me aq sa kam parë unë, është e vetmja shkollë në Durrës me këto kushte, mbase edhe të rralla në gjithë vendin. Është një investim madhor i Bankës Botërore e cila e meriton një falenderim nga i gjithë trupi mësimor, nga nxënësit dhe prindërit e zonës së plazhit. Detyra jonë si drejtues dhe mësues, dhe e gjithë nxënësve, është të kemi rezultate të larta më mësimdhënie dhe mësimnxënie. Kështu justifikojmë kushtet e mira për mësim, ndryshe nuk kemi kujt t’i qahemi veç vetes. Mjafton të përmend se e gjithë shkolla e fillon mësimin në ora 8.00, në mëngjes dhe e mbyll në fund të orës së gjashtë, në mesditë. Pra e gjithë shkolla punon me një turn. Një kërkesë dhe ëndër e çdo drejtuesi dhe mësuesi të Durrësit, por më shumë e nxënësve dhe prindërve të tyre, sepse dihen rezultatet e mësimit para dite, por edhe dobësitë e mangësitë e turnit të dytë, sidomos për nxënësit e vegjël të ciklit të ulët. Është e pavendt, të le pa përmendur edhe klasat, ose mjediset. për të gjithë laboratorët, të fizikës, kimisë, biollogjisë dhe informatikës. Na mbetet detyrë, dhe po përpiqemi, që t’ i plotësojmë sa më shpejt me bazë materiale, për t’ i vënë në shërbim të nxënësve dhe mësimit cilësor.
Sot për sot, në këto ditët e para, po mundohemi që të plotësojmë zyrat, klasat dhe korridoret me perde, stenda dhe lule, të cilat kërkojnë veç punës sonë, por edhe mjaft shpenzime. Duhen që të gjitha, aq më tepër që jemi në 100 vjetorin e pavarësisë, ndaj mundësisht të jenë edhe shumë cilësore. Jam i kënaqur se kemi gjetur mbështetjen e kolektivit të mësuesëve, por edhe të “bordit të shkollës” e sidomos kryetarit Z. Shefqet Myzyraj, i cili na qëndron pranë, sidomos në këto kohë mjaft të ngarkuara për ne. Si më urgjente, në këto javë të ftohta dimri, presim që Bashkia e Durrësit të na akordojë fonde për të vënë në punë kaldajen, në mënyrë që të vemë në punë sistemin e ngrohjes. Kështu, mësimi të zhvillohet normalisht. Është e tepërt ta them, po do të na ndihmonte shumë, sepse ndryshe ne nuk e zgjidhim dot. Nuk kemi forca.
Në fund të fjalës së tij z. Malasi theksoi: shkolla e re kërkon shumë punë, e përkushtim më të madh nga i gjithë kolektivi i mësuesëve, por edhe i vetë nxënësve, sidomos kur bëhet fjalë për mirëmbajtjen e mjeteve mësimore, paisjeve nëpër klasa, në palestër, në dushet dhe në dhomat e xhveshjes. Nuk mund të veçohet asgjë, kur bëhet fjalë për kujdesin që kërkojnë të gjithë mjediset e brendshëm dhe të jashtëm të shkollës. Është shprehje e kulturës qytetare që po edukojmë, ndaj dhe kërkojmë të zbatohet mirë nga të gjithë nxënësit tanë. Mendoj se kyç i sukseit është ndërgjegjësimi i secilit nga ne, drejtues, mësues, nxënës por edhe prindër, se shkollën duhet ta mirëmbajmë të gjithë. Ajo është e jona. Duhët ta mbajmë e ta kemi të bukur.
Urime ! Ta gëzojnë shkollën e re, me sa më shumë rezultate në mësim dhe edukim !
Durrësi dhe durrsakët presin të kenë edhe shkolla të tjera po kaq të bukura.
Përgatiti
Kadri Tarelli
 

Ismet Hasani

Publikimi i ri mbi "Librin" nga Nehat Jahiu më pëlqeu shumë, njëherit më zgjoi kurreshtjen që këtë publikim në revistën e juaj të mrekullueshme "Dituria" të islustrojë me këto mendime:

  1. Libri  është një dritë në errësirë

  2. Libri është kënaqësi në vetmi

  3. Libri është një shok i mirë i cili t’i zbulon fshehtësitë

  4. Librat janë pasuria e çmuar në botë dhe trashëgimia nga gjeneratat dhe popuj

  5. Librat janë syze, që përmes tyre e vrojton botën

Lexo ma...
 

Baki Ymeri nga Bukureshti

Botime të reja shqiptare në gjuhën rumune

Një njohëse e mirë e relacioneve rumuno-shqiptare na shkruan se “solidariteti i përkthyesve dhe kritikëve rumunë me letërsinë shqipe është më efikas se sa strategjitë e marketingut letrar të Ministrisë së Kulturës nga Shqipëria, strategji që ekzistojnë në teori dhe mungojnë në praktikë”. Se sa është e vërtetë kjo nuk e dimë, por e dimë se një nga poetët më të admiruar të botës shqiptare në gjuhën rumune është edhe Kostaq Duka, i prezantuar me 6 poezi në revistën Climate literare (nr.28/2010): Hapësira e Amerikës, Ankth dashurie, Mbjell lule në Amerikë, Bëjmë sikur, Beti Beti, Ketrat.

Pason Oglinda literara me portretin e Marilena Liksë “Ylljet Aliçka - një një shkrimtar shqiptar i hyrë në orbitën e suksesit”.

Lexo ma...
 

LIBRI ËSHTË USHQIM PËR TRURIN TONË

Libri gjithnjë ka pasur dhe ka një rëndësi të madhe. Ata, librat kanë ruajtur dhe ruajnë në mes kopertinave të tyre pasurinë më të rëndësishme, më të çmuar dhe më të shtrenjtë të një populli. Në mes të kopertinave të një libri ka të shkruara gjëra shumë të rëndësishme dhe shumë me vlera të karaktereve të ndryshme letrare, kulturore, shkencore, historike etj. Sa i jepet sot një rëndësi e veçantë botimit të librit, leximit të tij, paisjes së bibliotekave me libra është shumë brengosëse. Sa kemi biblioteka të hapura nëpër qytete të banuara me shqiptarë dhe sa është fondi i tyre dhe sa furnizohen ato me botime të reja. Shtrohet pyetja: Sa kemi të hapura biblioteka nëpër fshatrat tona dhe nëpër shkolla ku mësimi zhvillohet në gjuhën shqipe. Edhe këtu duhet ndalur dhe menduar shumë e shumë për të dhënë një vlerësim të duhur. Ajo që është më karakteristike dhe për tu brengosur, është funksionimi ose mosfunsionimi, paisja- mospaisja, furnizimi- mosfurnizimi i bibliotekave shkollore nëpër shkollat fillore, të mesme edhe ato të larta, sidomos atyre nëpër fshatra pa i lënë anësh edhe ata nëpër qytete. Në disa shkolla të fshatrave kanë ekzistuar dhe ekzistojnë disa bibliteka me një numër shumë simbolik për të mos thënë aspak. Sa është i përshtatshëm lokali ku janë të vendosura ato, dihet shumë mirë. Sidoqoftë, aty ku ekzistojnë edhe pse nuk i plotësojnë sa duhet kërkesat e lexuesve (nxënësve), prapseprap dikushi mund të lexojë ndonjë libër, edhe pse për fat të keq në ditët e sotme kemi shumë pak lexues që nga nxënësit, studentët, arsimtarët dhe intelektualët në përgjithësi.

Lexo ma...
 


Faqe 32 nga 38

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 47 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1299696
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

Luigj Shkodrani

NJË DITË ME EKIPIN FUTBOLLISTIK “LIRIA”NË KOMUNITETIN SHQIPTAR TË DANIMARKËS

Kisha kohe qe kisha dëgjuar për shoqatën "Liria",një nder shoqatat me te vjetra ne diasporën e shqiptarëve te Danimarkës, pas shoqatës se pare ne ketë shtet asaj te "Besës",qe njihet për një kontribut te shquar qe ka dhëne gjate atyre viteve te funksionimit te saj.

 

Por shkas për ketë shkrim u be dhe diçka tjetër. Një dite tek isha ne një takim ne ambasadën shqiptare ne Mbretërinë e Danimarkës,ne një karrige ne zyrën e ambasadorit te Shqipërisë ne Kopenhagen z. Arben Cici ,me ra ne sy, një bluze me ngjyrat e kombëtares shqiptare. Ashtu si çdo mërgimtar tjetër edhe unë ndjeva atë ndjenjën e dashurisë për diçka nga vendi im i lindjes dhe e mora ne dore bluzën e kuqe, me një embleme te shqiponjës ne te dhe poshtë saj e shkruar "United startes of Albania". Ndera ne pjesën e pasme te saj ishin te shkruar emrat e disa firmave shqiptare qe veprojnë ne Danimarke. Menjëherë i kërkova ambasadorit te di diçka me tepër rreth kësaj. Ambasadori duke pare interesin tim me informoi rreth këtij ekipi te futbollit te quajtur "Liria",por me krijoi edhe mundësinë qe te kontaktoja me njërin nga organizatoret z. Betim Haliti.

Lexo ma...