Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Dituria

Kadri Tarelli: NXËNËSIT U RIKTHYEN TEK SHKOLLA E RE DHE MODERNE “B. CURRI” NË DURRËS

Kadri Tarelli
Shkolla e re “B. Curri”
NXËNËSIT U RIKTHYEN TEK SHKOLLA E RE DHE MODERNE “B. CURRI” NË DURRËS
Më në fund, pas gati njëvit e gjysëm kohë, përfundoi së ndërtuari shkolla moderne 9-vjeçare “Bajram Curi” në zonën e Plazhit në Durrës. Nxënsit u rikthyen në shkollën e tyre të dashur, por tashmë krejt të re dhe modern me kuptimin e plotë të fjalës. Ndërtesa e bukur tre katëshe ndodhet në qendër të Plazhit, në sektorin “Hekurudha”, pranë rrugës kryesore Durrës – Plepa. Shkolla ka 27 klasa mësimore të mëdha dhe me shumë dritë, korridore të gjërë, palestër me përmasa të mëdha të shtruar me parket, dushe dhe dhoma xhveshje për nxënësit në orën e edukimit fizik, sallë konferencash, arkiv dokumentacioni, dhoma të veçanta për mjekun, stomatollogun, psikollogun dhe “Qeverinë e nxënësve”, zyra për të tre drejtuesit e shkollës dhe sekretarin. Të gjitha mjediset e brendëshme kanë të instaluar kaloriferë për sistem ngrohje qendrore. Uji i pijshëm nuk mungon për gjatë njëzet e katër orëve.

Nxënësit, që kanë patur fatin të jenë pjesë e asaj shkolle, e mbajnë mend mirë, se në ç’ kushte të vështira kanë qendruar e mësuar, sidomos kur futeshin tek ndërtesa e vjetër, ku klasat ishin tepër të vogla dhe me pak dritë, shkallë e korridore të ngushtë e me shumë kthesa. Mos flasim pastaj për ujë dhe kushte higjeno – sanitare, që duke përdorur një fjalë popullore, ishin “për faqe të zezë”. Akoma më mirë e njohin gjendjen mësuesit e vjetër, sepse me mundim i kanë përballuar vështirësitë. Edhe më të rinjtë, s’ mbeten pas, pasi të gjithë sëbashku ishin të detyruar të jepnin mësim në ato mjedise të papërshtatëshme e me shumë probleme.
Shkolla e vjetër punonte në dy ndërtesa të adaptuara, njëra e ndërtuar gjatë viteve të luftë së II-të, dhe tjetra, si më e mira dhe më e sakta, rreth vitit 1956. Klasat ishin të pakta dhe të vogla. Gjendja u bë më e vështirë, sidomos mbas viteve nëntëdhjetë, kur filloi mbipopullimi i zonës dhe u shtua shumë numri i nxënësve. Drejtorët dhe mësuesit, si i thonë fjalës, s’ kishin punë tjetër, veç prish mure e ndërto mure për adaptim klasash. Llaç e tulla dhe ustallarë nëpër këmbë. Rregullo çatitë që pikonin dhe ndreq tavane që binin. Mësimi zhvillohej në dy turne, cikli i lartë para dite dhe cikli i ulët mbas dite. Klasat me mbingarkesë nxënësish. As që behej fjalë për laboratorë, për të cilët ka aq shumë nevojë shkolla.
Në bisedë me drejtorin e shkollës z. Artan Malasi, ai shperhet mjaft i kënaqur dhe optimist, kur flet për shkollën e re të porsa ndërtuar:
“Kemi pak ditë që jemi futur në shkollën e re. Siç e shikon edhe vetë, shkolla është mjaft e bukur, por edhe me hapsira të bollëshme për mësim dhe veprimtari të ndryshme, që ka nevojë e zhvillohen gjatë ditës. Besoj se, me aq sa kam parë unë, është e vetmja shkollë në Durrës me këto kushte, mbase edhe të rralla në gjithë vendin. Është një investim madhor i Bankës Botërore e cila e meriton një falenderim nga i gjithë trupi mësimor, nga nxënësit dhe prindërit e zonës së plazhit. Detyra jonë si drejtues dhe mësues, dhe e gjithë nxënësve, është të kemi rezultate të larta më mësimdhënie dhe mësimnxënie. Kështu justifikojmë kushtet e mira për mësim, ndryshe nuk kemi kujt t’i qahemi veç vetes. Mjafton të përmend se e gjithë shkolla e fillon mësimin në ora 8.00, në mëngjes dhe e mbyll në fund të orës së gjashtë, në mesditë. Pra e gjithë shkolla punon me një turn. Një kërkesë dhe ëndër e çdo drejtuesi dhe mësuesi të Durrësit, por më shumë e nxënësve dhe prindërve të tyre, sepse dihen rezultatet e mësimit para dite, por edhe dobësitë e mangësitë e turnit të dytë, sidomos për nxënësit e vegjël të ciklit të ulët. Është e pavendt, të le pa përmendur edhe klasat, ose mjediset. për të gjithë laboratorët, të fizikës, kimisë, biollogjisë dhe informatikës. Na mbetet detyrë, dhe po përpiqemi, që t’ i plotësojmë sa më shpejt me bazë materiale, për t’ i vënë në shërbim të nxënësve dhe mësimit cilësor.
Sot për sot, në këto ditët e para, po mundohemi që të plotësojmë zyrat, klasat dhe korridoret me perde, stenda dhe lule, të cilat kërkojnë veç punës sonë, por edhe mjaft shpenzime. Duhen që të gjitha, aq më tepër që jemi në 100 vjetorin e pavarësisë, ndaj mundësisht të jenë edhe shumë cilësore. Jam i kënaqur se kemi gjetur mbështetjen e kolektivit të mësuesëve, por edhe të “bordit të shkollës” e sidomos kryetarit Z. Shefqet Myzyraj, i cili na qëndron pranë, sidomos në këto kohë mjaft të ngarkuara për ne. Si më urgjente, në këto javë të ftohta dimri, presim që Bashkia e Durrësit të na akordojë fonde për të vënë në punë kaldajen, në mënyrë që të vemë në punë sistemin e ngrohjes. Kështu, mësimi të zhvillohet normalisht. Është e tepërt ta them, po do të na ndihmonte shumë, sepse ndryshe ne nuk e zgjidhim dot. Nuk kemi forca.
Në fund të fjalës së tij z. Malasi theksoi: shkolla e re kërkon shumë punë, e përkushtim më të madh nga i gjithë kolektivi i mësuesëve, por edhe i vetë nxënësve, sidomos kur bëhet fjalë për mirëmbajtjen e mjeteve mësimore, paisjeve nëpër klasa, në palestër, në dushet dhe në dhomat e xhveshjes. Nuk mund të veçohet asgjë, kur bëhet fjalë për kujdesin që kërkojnë të gjithë mjediset e brendshëm dhe të jashtëm të shkollës. Është shprehje e kulturës qytetare që po edukojmë, ndaj dhe kërkojmë të zbatohet mirë nga të gjithë nxënësit tanë. Mendoj se kyç i sukseit është ndërgjegjësimi i secilit nga ne, drejtues, mësues, nxënës por edhe prindër, se shkollën duhet ta mirëmbajmë të gjithë. Ajo është e jona. Duhët ta mbajmë e ta kemi të bukur.
Urime ! Ta gëzojnë shkollën e re, me sa më shumë rezultate në mësim dhe edukim !
Durrësi dhe durrsakët presin të kenë edhe shkolla të tjera po kaq të bukura.
Përgatiti
Kadri Tarelli
 

Baki Ymeri nga Bukureshti

Botime të reja shqiptare në gjuhën rumune

Një njohëse e mirë e relacioneve rumuno-shqiptare na shkruan se “solidariteti i përkthyesve dhe kritikëve rumunë me letërsinë shqipe është më efikas se sa strategjitë e marketingut letrar të Ministrisë së Kulturës nga Shqipëria, strategji që ekzistojnë në teori dhe mungojnë në praktikë”. Se sa është e vërtetë kjo nuk e dimë, por e dimë se një nga poetët më të admiruar të botës shqiptare në gjuhën rumune është edhe Kostaq Duka, i prezantuar me 6 poezi në revistën Climate literare (nr.28/2010): Hapësira e Amerikës, Ankth dashurie, Mbjell lule në Amerikë, Bëjmë sikur, Beti Beti, Ketrat.

Pason Oglinda literara me portretin e Marilena Liksë “Ylljet Aliçka - një një shkrimtar shqiptar i hyrë në orbitën e suksesit”.

Lexo ma...
 

LIBRI ËSHTË USHQIM PËR TRURIN TONË

Libri gjithnjë ka pasur dhe ka një rëndësi të madhe. Ata, librat kanë ruajtur dhe ruajnë në mes kopertinave të tyre pasurinë më të rëndësishme, më të çmuar dhe më të shtrenjtë të një populli. Në mes të kopertinave të një libri ka të shkruara gjëra shumë të rëndësishme dhe shumë me vlera të karaktereve të ndryshme letrare, kulturore, shkencore, historike etj. Sa i jepet sot një rëndësi e veçantë botimit të librit, leximit të tij, paisjes së bibliotekave me libra është shumë brengosëse. Sa kemi biblioteka të hapura nëpër qytete të banuara me shqiptarë dhe sa është fondi i tyre dhe sa furnizohen ato me botime të reja. Shtrohet pyetja: Sa kemi të hapura biblioteka nëpër fshatrat tona dhe nëpër shkolla ku mësimi zhvillohet në gjuhën shqipe. Edhe këtu duhet ndalur dhe menduar shumë e shumë për të dhënë një vlerësim të duhur. Ajo që është më karakteristike dhe për tu brengosur, është funksionimi ose mosfunsionimi, paisja- mospaisja, furnizimi- mosfurnizimi i bibliotekave shkollore nëpër shkollat fillore, të mesme edhe ato të larta, sidomos atyre nëpër fshatra pa i lënë anësh edhe ata nëpër qytete. Në disa shkolla të fshatrave kanë ekzistuar dhe ekzistojnë disa bibliteka me një numër shumë simbolik për të mos thënë aspak. Sa është i përshtatshëm lokali ku janë të vendosura ato, dihet shumë mirë. Sidoqoftë, aty ku ekzistojnë edhe pse nuk i plotësojnë sa duhet kërkesat e lexuesve (nxënësve), prapseprap dikushi mund të lexojë ndonjë libër, edhe pse për fat të keq në ditët e sotme kemi shumë pak lexues që nga nxënësit, studentët, arsimtarët dhe intelektualët në përgjithësi.

Lexo ma...
 

Ismet Hasani

Publikimi i ri mbi "Librin" nga Nehat Jahiu më pëlqeu shumë, njëherit më zgjoi kurreshtjen që këtë publikim në revistën e juaj të mrekullueshme "Dituria" të islustrojë me këto mendime:

  1. Libri  është një dritë në errësirë

  2. Libri është kënaqësi në vetmi

  3. Libri është një shok i mirë i cili t’i zbulon fshehtësitë

  4. Librat janë pasuria e çmuar në botë dhe trashëgimia nga gjeneratat dhe popuj

  5. Librat janë syze, që përmes tyre e vrojton botën

Lexo ma...
 

REFLEKSION PËR REFLEKSIONET “Lulëkuqe mbi varre”, të Nehat Jahiut

REFLEKSION PËR REFLEKSIONET: “Lulëkuqe mbi varre ”, të Nehat Jahiut


Do të më pëlqente që këtë parathënie ta quaja Refleksion për refleksionet “Lulëkuqe mbi varre”, të shkrimtarit Nehat Jahiu. Pasi e lexon këtë libër, nuk bën gjë tjetër veçse bie në mendime të thella dhe të pikojnë lot, duke reflektuar mbi ato çka ke lexuar, mbi ato troje të lagura me gjak më shumë se sa me djersë, prandaj edhe titulli i librit “Lulekuqe mbi varre”, është shprehës, kuptimplotë dhe të çon menjëherë në ato vise ku shqiptarët vriten, burgosen e torturohen, sepse duan shkollën e tyre, gjuhën e tyre, tokën e tyre, tokën e të parëvë që mban shumë amanete të përcjella brez pas brezi.

Lexo ma...
 


Faqe 32 nga 37

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 38 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1253705
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash


Përgatiti: Isni Idrizi

Foto: Luli Imeri


Përfundoi viti shkollor 2011-12 në shkollën shqipe të mësimit plotësues

30 qershor 2012,

Para shumicës së nxënësve dhe prindërve prezent në sallë, me një solemnitet rasti, u dorëzuan dëftesat dhe certifikatat e nxënësve që vijuan mësimin në gjuhën shqipe gjatë vitit shkollor 2011-12.

Atmosfera e fund vitit shkollor zakonisht është një atmosferë feste këtu në Lozanë, në lokalet e shkollës ku mbahet mësimin plotësues në gjuhën shqipe. Nxënësit së bashku me prindërit e tyre, si zakonisht, në një numër të madh i përgjigjen ftesës për një takim të përbashkët në të cilin dorëzohen dëftesat dhe certifikata e nxënësve që kanë vijuar mësimin në gjuhën amtare. Këto dokumente, edhe pse të përkohshme, pasqyrojnë rezultatet e punës njëvjeçare si të nxënësve ashtu edhe të mësimdhënësve.


Edhe kësaj radhe, nxënësit të veshur si për ditë feste, ishin të gëzuar me të drejtë për shumë arsye. Së pari, se ishin së bashku me prindërit e tyre dhe se do të mund tu gëzoheshin rezultateve të tyre të arritura në shkollën shqipe. Por edhe takimi me shokët apo shoqet e tyre nuk është arsye më e vogël për tu gëzuar. Apo ndoshta, afrimi i pushimeve verore i bën ata edhe më të gëzueshëm. Nuk ishin të paktë nxënësit që shprehnin gëzimin për takimin e tyre të mundshëm edhe në vendlindje. Kërkonin adresat apo numrat e telefonave për tu takuar edhe në vendet e origjinës gjatë pushimeve sa të pritura po aq edhe të merituara.


Prindërit as kësaj radhe nuk prituan të sjellin ushqime të përgatitura nga kuzhina jonë e pasur, për të përfunduar edhe këtë vit shkollor rreth një tryeze të përbashkët përplot me ushqime dhe pije. Ky ishte edhe një rast për të shkëmbyer mendime, sugjerime apo vërejtje rreth punës sonë në edukimin e gjeneratës së re të fëmijëve tanë që tani më shumica e tyre ka lindur në mërgim.


Ishte emocionuese sidomos ndarja me nxënëset që këtë vit mbaruan ciklin e lartë të mësimit plotësues në gjuhën amtare. Kësaj radhe 3 nxënëset, Genta, Marigona dhe Amnorja, pas 9 viteve të kaluara në bankat e shkollës shqipe, mbaruan ciklin e lartë dhe me sukses i arritën objektivat e paraparë. Me anë të një video montimi të përbërë nga më shumë se 60 fotografi të zgjedhura, u paraqit jeta shkollore e këtyre nxënëseve gjatë viteve të kaluara në bankat e shkollës shqipe. Si mësimdhënësi i tyre ashtu edhe nxënëset në fjalë e shprehën mendimin e përbashkët se ato do të konsiderohen përgjithmonë si nxënëse të shkollës shqipe.


Me një dëshirë për punë edhe më të suksesshme si dhe për një numër edhe më të madh të fëmijëve tanë që të vijojnë mësimin në gjuhën e tyre amtare përfundoi ky takim i këndshëm dhe mbresëlënës që u mbajt në lokalet e shkollës shqipe në Coteau-Fleuri të Lozanës më 30 qershor 2012.