Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Dituria

Murat Gecaj: ME BASHKATDHETARËT E KOLEGËT TANË...

ME BASHKATDHETARËT E KOLEGËT TANË...

Nga: Murat Gecaj

Publicist-Tiranë

Nga e majta: Vironi, Sokoli, Murati, Edi e Bahtiri

U desh të shkëmbeheshin disa mesazhe, ndërmjet meje e Viron Konës dhe mikut e kolegut tonë të mirë, Sokol Demaku, në Boras të Suedisë. Kështu do të përcaktonim në largësi “axhendën” e qendrimit treditor të atij dhe bashkëpunëtorit, Bahtir Latifi, kryetar i Shoqatës “Migjeni” në atë qytet skandinav. Në fakt, më i shqetësuari dhe më i interesuari ishte Vironi, pasi ata do t’ia kthehnin atij vizitën e bërë në vendin e tyre të banimit, disa ditë më parë, ku përuroi librin e tij në suedisht, “Eh, mor Bubulino”.

Kështu, më në fund, çdo gjë u sqarua dhe mysafirët tanë të nderuar mbërritën në Rinas, ku i priti vetë Vironi e pastaj qendruan në Tiranë. Një zile në celularin tim dhe mora vesh njoftimin e mirëpritur se Sokoli e Bahtiri kishin ardhur shëndosh e mirë. Pa e zgjatur, shkova te ata në mjediset e hotelit “Zagrebi”, mu në qendër të Tiranës. I pari, u ngrit në këmbë Sokoli: trupmadh, buzagaz dhe mjaft energjik, i cili m’u “vërsul” dhe të dy u përqafuam nxehtësisht, si të njohur të vjetër. Gjithashtu, me dashamirësi u takova me Bahtirin, një djalosh i ri dhe paksa i heshtur. Por, në fakt, më parë ne vetëm ishin lidhur me anë të e-maileve ose kishim lexuar shkrimet e njëri-tjetrit në Faqen e Internetit “Fjala e Lirë”(Londër), e mikut tonë të përbashkët, Fatmir Terziu, i cili mbeti i pranishëm në të gjitha bisedat tona të këtyre ditëve…

Lexo ma...
 

NGA DURRËSI DHURATA PËR FËMIJËT SHQIPTAR NË SUEDI

 

Sokol Demaku

 NGA DURRËSI DHURATA PËR FËMIJËT SHQIPTAR NË SUEDI

Poezisë jepi rrugë, le të udhetoj si ajo do e di, vargjet janë mrekulli e jetës, mbase ato janë shpirti i poetit dhe ndjenja e zemrës që ai shprehë për jetën. MaNifestimi i sotëm në Borås të Suedisë filloi më këtë moto organizuar nga Qendra Kulturore Shqiptare Migjeni nga Borås dhe Shoqata e Shkrimtarëve, Artistëve dhe Krijuesve Shqiptar në Suedi, në të cilën pos anëtareve të QKSH Migjeni, ishin edhe anëtarët të ShShAKShS , mysafirë të tjerë si dhe dy mysafirë të Bibliotekës së qytetit Borås nga Durrësi respektivisht nga Biblioteka e këtij qyteti zonjat Flora Dervishi drejtoreshë dhe pedagogia e kësaj biblioteke Alketa Spathi.


Ditë më parë këto ishin mysafirë në Fjärdingskolan në Borås ku me këtë rast ato takuan fëmijët shqiptarë, që vijojnë mësimet në këtë shkollë si dhe personelin e shkollës në fjalë, mësues suedez të cilët punojnë më këta fëmijë. Ishte një kënaqësi e vertëtë thonë mysafiret nga Durrësi takimi me pedagog suedez, por ishte shumë mbersëlënës takimi me fëmijët shqiptar të cilët ishin në numër shumë të madh në këtë shkollë. Flora thotë se është për cdo lavadatë puna e atyre pedagogëve me fëmijë në atë shkollë e cila thotë ajo është shembull se si duhet punua në një shkollë, por aq më tepër kujdesi i shtetit dhe respekti për njeriun që ishte pjesë e jetës dhe punës së këtyre pedagogëve. Kushte ideale për jetë dhe punë për fëmijët kjo është një e arritur shumë e madhe për ketë vend nordik, por edhe më impresionues fakti se edhe i huaj këtu ndihet vendas, pra nuk ka dallim nga suedezi sa ne arritëm të verejmë ketu.


Një bibliotekë shkollore me një tirazh titujsh në suedisht por cka na la përshtypje shume të madhe thotë Alketa ishin raftetet me libra në gjuhën shqipe në bibliotekën e kësaj shkollë e që mësuam se ka diku mbi 200 tituj në shqip e që ndoshta na thanë se është edhe e vetmja bibliotekë shkollore me literaturë të mjaftueshme në shqip për fëmijët shiqptar këtu, falë punës së palodhshme të anëtareve të QKSH Migjeni.

Një moderatore bashkëkohore dhe mjaft solide Saranda Iseeni gjatë prezentimit të programit në Borås me rastin e vizitës së miqëve nga Durrësi në këtë qytet. Një juriste, kreatore dhe moderatore mjaft ideale në prezentimine  gjuhës dhe kuturës shiqpe në mërgatë, me një shram dhe ndjenjë shpirtërore.

Pasditja ishte rezervua këtë ditë, datë 13 shtator 2013 për një vizitë tek nikoqiri Biblioteka e qytetit Borås. Kjo ishte një vizitë ngase ka kohë që nga udhëheqja e bibliotekes në Borås në durrës kishte arritur një ftesë për këtë vizitë në mënyrë këto dy biblioteka të zhvillojnë një bashkëpunim në të ardhmen në lamin e punës së kompletimit të repartitt ë literaturës në shqip me tituj të ri botimi nga Shqipëria. Me këtë rast u vizituan të gjitha repartet e kësaj biblioteke në përcjellje të punëtoreve të saj dhe me spjegime dhe informacione konkrete për punën që behët dhe si bëhet në bibliotekat e këtij shteti Nordik ku libri zenë një vend të rënësishëm në jetëne qytetareve të tij. Në këtë bibliotekë në bazë të informacioneve që dhanë punëtorët morem vesht se ka mbi 300000 libra me mbi 1500 lexues në ditë dhe me një fond të mjaftueshëm librash në Gjuhën shqipe, me synim që ky fond në të ardhmen edhe të rritet.

Mysafirët nga Durrësi nga durrësi i dhuruan kësaj biblioteke 20 tituj të ri në Gjuhën shqipe si dhe 10 tituj përfëmijë me përralla dhe peozi për fëimjë. Ishte impresionues takimi i mysafirëve me prindër suedez të cilët me fëmijët e tyre ishin në repartin e fëmijëve.


Çdo dhuratë e vërtetë nuk është dhe nuk mund të jetë dicka tjetër pos një simbol dashurie, një simbol që gjallëron jetën e kështu edhe këto libra thonë miket nga durrësi besojmë se do jenë një symbol bashkëpunimi mes dy bilbiotekave të këtyre dy qyteteve.

Dita e dytë e qendrimit të zonjave nga Durrësi ishte madheshtore sepse nga ana e QKSH Migjeni në Borås dhe Shoqata e shkirmtave eshqipra në Suedi në Shtëpinë e cultures në Borås ishte organziua një takim poetik, me poetë, shkrimtarë dhe intelektual shqiptar ku temë boshte ishte Ndikimi I letërsisë tek fëmijët shqiptar nbë megrim e ku ligjëruese ishte Flora Dervishi.

Kjo temë zgjoi intersim të të pranishmit dhe ishte një frymëzim për mësuesit dhe prindërit shqiptar në mëgrim.

Më këtë rast mysafiret nga Durrësi për femijët shkollar shqiptar në mërgatë konkretisht këtu në Suedi kishin sjellurë dhurata të cmuera konkretisht një bagazh të madh me libra në shqip të cilat iu ndan shkollave në shtatë qytete Suedeze. Kështu nga 15 tituj me libra për fëjmijë dhe të rinj iu dhuruan qyteteve: Uddevalla, Halmstad, Skene, Göteborg, Ängelholm, Stockholm, Falkenberg, Varberg.


Sipas fjalëve të zonjës Flora Dervishi mësuam se ky aksion për kompletimin e shkollave me literaturë shqipe në qytet suedeze do vazhdojë edhe në të ardhmen dhe se pritet një bashkëpunim më I dukshëm në këtë drejtim edhe me Shoqatëne shkrimtarëve shqiptar klëtu si dhe me QKSH Migjeni dhe shoqata tjera shqiptare.

Por është shumë vlerë të permendet se poetja shqiptare Teuta Sadiku. Me punë dhe banim në Greqi para ca ditësh në Borås nxorri në dritë librin e saj të parë me poezi me titull” Kronikë e qytetit tim” ku i gjithë botimi më dëshirën e autores iu dhurura bashkeardhetarëve në Suedi dhe nxënësve në disa shkolla këtu.

QKSH MIgjeni si dhe shoqata e shkrimtarëve shqiptar në Suedi në krye me kryetarin Hysen Ibrahimi e falenderon nga zemra poetën për këtë dhuratë.

Manifestimi i sotëm këtu filloj me leximin e peozisë së poetit suedez Karl Nodström Ata dhe ne” , ”Dem eller Vi” nga qyteti verior Renea të cilën poezi ai ua kuhston mërgimtarëve të parë shqiptar ikur nga vendi i tyre Kosova në kohën luftës. Ishte mjaft prekës recitimi fantastik i së res Saranda Iseni anëtare e kryesisë së Shoqatës së shkrimtarëve shqiptar në Suedi.


Ky manifestim vazhdoj me prezentmin e punës së anëtarëve të krysisë së shoqatës së shkrimtarëve si dhe falendertim in e disa prej tyre per kontributine edhënë në ruajtje dhe kutivimine gjuhës dhe kulturës shqiåer në mërgatë. E këtu duhet përmendur zotni Hysen Ibrahimin, Fetah bahtirin i cili dhe festonte 70 vjetorin e jetës, pastaj Sadulla Zendeli- Daja dhe veprimtarja e madhe Qibrije Hoxha.

Ky program vazhdoi me tingujt e muzikës së orekstrit të Robert Hotit, i cili për nderë të punës dhe kontributit të madh të të përmendurëve konkretisht Krytartit të shoqtës, Husen Ibrahimi, i cili për 25 vite me radhë ishte radhitur në ballë të aktiviteteve kombëtare në mërgatë.

Ne keta veprimtar i urojmë, dhe u deshirojmë suksese edhe me të medha në të ardhmen.

 

Kadri Tarelli: Takim me Viron Kona

Kadri Tarelli

Takim me V. Kona

FËMIJËT E DURRËSIT PËRSHËNDESIN BASHKËMOSHATARËT NË BORAS-SUEDI

Takim me shkrimtarin Viron Kona

Këto ditë të ngrohta të fund majit 2011, u organizua një takim mbresëlënës i nxënësve të ciklit të ulët të shkollës 9-vjeçare “Jusuf Puka” në Durrës, me shkrimtarin e njohur Z. Viron Kona, autorin e shumë librave për fëmijë. Në fakt takimi ishte parashikuar të zhvillohej dy javë më parë, por shkrimtari ynë i n

deruar ishte i ftuar në qytetin Boras në Suedi, nga Qendra Kulturore Shqiptare “Migjeni”, pasi aty u publikua libri i tij “Eh, more Bubulino”i përkthyer në suedisht. Kështu që durrsakët e vegjël patën fatin të marrin edhe përshtypjet dhe mbresat nga udhëtimi dhe takimet e shumta në Suedi.

Pikërisht këtu e nisi fjalën edhe shkrimtari ynë, i mrekulluar nga mikpritja suedeze, nga rregulli dhe pastërtia, nga bukuria e pyjeve të pafund, e liqeneve dhe lumenjve plot ujë të pastër dhe nga kujdesi i jashtëzakonshëm, mund të themi me fanatizëm, që tregohet nga të gjithë qytetarët për mbrojtjen e natyrës. I befasuar edhe nga një tjetër mrekulli, asaj njerëzore, shoqërore dhe shtetërore: vëmendja që i kushtohet fëmijëve, në veçanti të kombësive të tjera, të cilët bashkë me prindërit e kanë emigruar në Suedi, mes tyre edhe për fëmijët shqiptarë, që në shkollë të mësojnë gjuhën e kombit të tyre, në mënyrë që të mos shkëpusin lidhjet me origjinën.

Lexo ma...
 

Sokol DEMAKU : FILOZOFIJA E JETËS KA KUPTIMIN E PLOTË NË VARGUN E DHURATA LEZO

 

Sokol DEMAKU

FILOZOFIJA E JETËS KA KUPTIMIN E PLOTË NË VARGUN E DHURATA LEZO

-këtë filozofi lexuesi do e gjejë në librin e saj met ë ri me peozi “Shiu i dashurisë”, botoj shtëpia botuese Milosao-Gjirokastër

Këto ditë doli nga shtypi libri më i ri i poetës së re nga Kuçova, Dhurata Lezo, pas  librit të parë ”Dhimbja e mosqeshjes” dhe atij prozatik ”30 vjet lumturi”.


Po të ndalemi në ditët e sotme intelektuali i vërtetë jeton në dy botë, atë të ideve dhe atë të realitetit konkret, sepse sipas Platonit ”E bukura është shkelqimi i së vërtetës”. Misioni i shkrimtarit është përshkrimi i relaitetit jetësor, atij realiteti në të cilin ne sot jetojmë. Ky është misioni i tij i shenjtë, një detyrim që e obligon dhe nderon jetën dhe vuajtjen, të arriturat dhe dëshirat. Jeta është e mbushur me befasi, por ne duhet të jemi të pregaditur që asnjë e papritur mos të na befasojë. Para nesh kemi njërën nga mërgimtaret tona që digjet për atdheun dhe fatin e tij, për familjen, të afërmit, farefisin, për dashurinë, baban e nënën. E në vargun e saj është fati i atyre që e braktisin vendlindjen, i atyre që u detyruan dhe ikën në kohë të pa kohë. Kur u reken shtigjeve të mërgimit, braktisën pragun e lindjes, braktisën çdo gjë që kishin krijua me vite. Kemi vargun e saj i cili paraqet dashurinë në format e saj me të buta por edhe me të ashpra kur është fjala tek dashuria dhe mërgimi. Autorja  Dhurata Lezo na vjen para nesh me një tufë poezishë në librin e sajt ë radhës ”Shiu i dashurisë” duke i hymnizuar vlerat e jetës, familjes, dashurisë dhe duke i kujtua ditët e lumturisë rinore, ditët e hares familjare, duke i vu në pahë edhe kohët moderne të cilat i jetojmë larg atdheut.

Nga ajo që prezentohet në këtë libër, kuptojmë se e reja Dhurata Lezo shkruan me ndjenjën e dinjitetit personal duke prezentua ate çka ajo ndjen dhe mabanë në shpirtin e saj dhe me një stil të veçantë bënë përshkrim të gjithanshëm të gjërave të thjeshta e të bukura që njeriu përjeton në jetën e tij, por nuk mungon as ana tjetër e medlajes pra edhe vujatja, hidhërimi, sepse autorja është vetë përsonazhi i poezisë që në shpirt përjetoj këto çaste edhe hareje edhe deshprimi. Të njohësh, të përjetosh, të përjetosh poezinë e Dhurata Lezo, duhet të jesh me trup e shpirt me poezinë e saj në librin ”Shiu i dashurisë”, por duhet ta them edhe këtë se edhe një poezi e vetme do të mjaftonte për këtë njohje dhe për përjetim  të poezisë së saj sikur poezia që i kushtohet (djaloshit të mrekullive) ”Shiu i dahsurise” nga e cila poezi edhe merre titullin  buqeta poetike. ”E bukura nuk vdes kurrë, por shndërrohet në bukuri të tjera” thotë Thomas Bailey Aldrich, e unë mendoj se edhe ajo çka lexuesi do përjetoj në këtë buqetë poetike, dashurie të poetës Dhuata Lezo do jetë e përjetshme dhe e bukurë.

Para nesh kemi një autore që i jep rëndësi poetikës  moderne shqiptare duke patur si personazh qëndror ne poezinë bashkëkohore dashurinë, familjen, mërgimin si një plagë shekullore e kombit e që si duket autorja është kryeprotagonistja.

Por përgjithëshmëria poetike e Dhurata Lezo, i tejkalon kufijtë e racionales dhe ka hyrë në zikzaket e një iracionalitetit, në nje vetecje të një ëndërre të kahmoçme, të një ëndërre që autorja mban në shpirtin e saj, të një ëndërre që ajo e  zbulon përmes vargut, dhe ndjenjave që ajo shprehë përmes vargut të saj magjik, sepse vargu i shprehurë nga autorja është përjetuar nga vetë ajo dhe thotë shumë, thotë shumë për jetën, dashurinë, mërgimin, sakrificën. E lidhur me këtë do ndalem në një thënje të Rilindasit tonë të njohur i cili thotë: ”Çdo e bukur që ndihet në rruzullin tokësor, është homogjene me bukurinë e shpirtit”. (De Rada)


Folozofija e jetës ka kuptimin e  plotë në vargun e Dhuratës. Ate njeriu e ndjenë në komponim dhe me metaforën e përdorurë për mrekulli nga autorja. E hasim këtë pothuaj në shumicën e poezive të këtij vëllimi.

Autorja i qaset jetës shpirt hapur, me entuziazëm të pashoq e këtë e vërejmë tek poezia “Jeta e vërtetë”. Qëndrimet janë kufizime, ashtu si autorja i pranon kufizimet në shijimin e jetës, në përvojën, në jetë dhe filozofin e jetës. Ku autorja thotë:

“Por një gjë është e sigurt;

Atëhere përqafimi më s`do ndërpritet

nga ankthi, pritja, rënkimi. Atëhere, për

herë të parë sytë do qeshin...”

Kjo nuk do të thotë se këtë ka për ta vërtetuar jeta, por mendja  do të provojë të gjejë rrugëdalje e domethënie, argumente që e përmbajnë këtë, kjo është filozofija bashkëkohore e jetës dhe të jetuarit.

Kur ke qëndrim të caktuar ndaj jetës, atëherë edhe jetës i jep kuptimin . Jeta është e gjerë, e ka abticat dhye zbaticat e saj nga çfarëdo qëndrim që njeriu ka në kokë.

Këtë e shofim më së miri tek poezia:

Le të ketë

“Le të ketë ca diell

Pas shiut të ftohtë të fytyrës

Së lodhur nga pritja, monolgu, dimri i vetmisë

Le të ketë ca qeshje

Që fshijnë rudha mërzitjesh”.

Vazhdojnë  ecjet e vargut, vazhdojnë, bezdisjet  e protagonistës së vargut, pra autorës në shëtitje pa e larguar asnjëherë shikimin nga kjo ngjarjet magjepse, në dashuri, famililje, mërgatë, sepse ka frikë se edhe për një çast ta largoj shikimin do të i ikë madhështia nga sytë, do e humbas ate cka ajo mban në shpirt, ate cka e ndjen se duhet ta ketë pran. Sepse me shumë adhurim i këndon në vargun e saj dashurisë, të dashurit që ndoshta nuk i dihet... Por si duket autorja është pakëz sa e ndrojtur dhe e prekur nga kjo, sepse na shpreh një pesimizëm në shumë vargje të saj kur ajo i këndon dashurisë. Në përshtypje të parë të duket kjo një gjendje përhumbjeje, por jo, zbrazëti assesi, por, përmbushje, sepse autorja është reale me vargun e saj. Në një moment mundohet ta kapë këtë madhështi me vargun e saj, dhe se ia arrinë ta paraqes ashtu si ajo e ndjenë në shpirt gjendjen e saj, dashurinë, ndjenjen e miqesisë dhe humanizmit të shpirtit. Por nuk është e lehtë jeta. Gjithçka e bukur është vështirë të pasqyrohet ashtu siç është në esencë!...

Arrati

“Një gur zemrës po i vë

Për të ikur tutje sherrit, thashethemeve provinciale

Llafazanërisë banale, idiotizmit të kot fanatik...”

Qëndrimi optimist i autorës ndaj sfidave që na i parashtron jeta, pra prirja e individit për t’i parë gjërat nga këndvështrimi vetijak, për t’iu qasur jetës me plotë gjallëri e hare, me guxim e besim në vete, me siguri e vendosmëri, pa pasur frikë nga vështirësitë që mund t’i shfaqen si pengesa të mundshme gjatë rrugëtimit të tij drejt realizimit të qëllimeve të përcaktuara është një veprim i dobishëm, në harmonizimin e balancës shpirtërore si burimi i vetëbesimit me efekte shumë pozitive dhe të dobishme, sepse e tham edhe më herët filozoija e jetës teka autorja është në kulmim, është parësore, por na shprehete edhe përmes pesimizmit të saj nga frika se do e humbë gjenë më të dashurë, por prap në vargune  saj mbizotëron arsya dhe optimizmi është mbi të gjitha.

Nga perendia

“Nga perendia do bëhet kjo

Dhe është e tmershme në sytë tanë

Bashkon familje, përmallon çifte

prej kohësh ndarë. Vëllazëri dhe mirëkuptim

dhe brenga s`ka më vend”.

Pra, autorja i gëzohet kësaj dhurate hyjnore, u gëzohet sikur lulja rrezeve të para të diellit, i qaset ditës së re, jetës, me plotë gjallëri, vullnet, besim e vendosmëri, sepse e vlerëson pambarimisht këtë dhuratë hyjnore  dhuruar nga perendia dhe ajo  ndjehet e disponuar, e gëzuar, e lumtur.

Kërkimi i lumturisë është po aq i vjetër sa njerëzimi. Poetë, filozofë dhe teologë kanë vrarë mendjen prej shekujsh për të përcaktuar çfarë është lumturia. Pra edhe e reja Dhurata Lezo në këtë buqetë poetike është në kërkim të lumturisë, të një lumturia të përbashkët, sepse vetmija e ka mudnur çdo ke deri më sot.

“Rrugëtoj natës. Vetëm s`jam

po t`i shtosh kësaj ore

edhe

një tok gjërash të harruara, që,

në mall të çmendur  të shtien”...

Por malli nuk është një dukuri që njeriu e ndrynë në vbetne e tij, edhe pse pasojat e tij reflektohen fuqishëm në botën njerëzore, malli është ndjenjë, ndjenjë e thellë shpirtërore, dhembje dhe dashuri. Kot mundohet ta fsheh ndokush mallin, ai shpërthen në brendi me fuqinë e vullkanit dhe llava e derdhur prej tij është përvëluese.  Atë e ndjen, e përjeton secili në botën e unit të tij, pavarësisht asaja se dikush dikush mundohet ta feshë! E autorja e shprehë në vargun e saj në menyrë të qartë mallin, sepse edhe ajo e ndjen në shpirt, e mundon edhe këtë dhe thotë:

“Tmershëm po gjëmojnë këmbanat e mallit.

Si e zura veten vetëm, qava dhe ika”...

Në kuadër të kësaj vepre ballafaqohemi me vargje të një ndjeshmërie të ëmbël për nënat tona si krijesat më të shtrenjta në botë, për baballarët tanë. Për prindërit tanë që na krijuan dhe rritën me vuajtje e mundime, me sakrificë dhe sot jemi larg naga ata, në momentet kur ndoshta më së shumti u duhemi atyre. Këtu defilojnë vargje kushtuar dashurisë ndaj prindërve, si një ndjenjë e bukur që e përlind botën dhe aurtorja shton:

“Sa kohë pa ndier gëzimin e jetës.

sa kohë, sa kohë...

sa kohë kish kalua pa qeshjen nën mjegull kur

lozje e fshiheshe gërzueshëm, nën prehrin e nënës.

&                       &

“Babai është pensionist

Flokët i ka ngjyer në dritën e hënës

Ecjen e shkujdesur të viteve të shkuara

Koha ia ka shndërruar në tkurrje të këmbës”

Në këtë kontekst nuk mungojnë as vargjet për Shqipërinë tonë dhe shqiptar e shqiptare që ka kohë kanë lenë bjerrë tokën e atit dhe memës dhe bredhinë rrugëve të botës.

“Si u shpërngulen keshtu

Nëpër toka të huaja dhe njerëz të huaj

Si ikëm kështu

Prej zemrës dhe qiellit shqiptar

U shpërngulëm kaq larg...

Nga leximi i këtij libri mund të konstatojmë me plotë kuptimine e  fjalës se kemi të bëjmë me një buqetë peotike të poetës Dhurata Lezo e cila me magjin e shpirtit të saj dhe ndjenjës që del  dhe shpërthenë nga brendia e këtij shpirti nuk është thjeshtë një ndjenjë filozofike por një realitet në të cilin  ka jetua dhe jeton edhe sot autorja. Ajo synon për të  spikatur drejt një filozofie sociale të kohës e mbarsur me brengat dhe problemet e saj në kohën bashkohore, në kohën moderne. Ndaj dhe autorja e kësaj përmbledhjeje bazohet në përjetimet, pesimet, vuajtjet dhe që pasohet shpesh nga një meditim i thellë për hallet e te rinjëve sot e ku personazh i këtyre peripetive është vetë autorja e buqetës poetike.

 

 

NJË PRITJE VËLLËZËRORE NË BORÅS TË SUEDISË PËR BUBULINON DHE KRIJUESIN E TIJ

Nga promovimi i librit të Viron Konës në gjuhen suedeze në Borås të Suedisë në maj 2011

NJË PRITJE VËLLËZËRORE NË BORÅS TË SUEDISË PËR BUBULINON DHE KRIJUESIN E TIJ

Është një mbrëmje komplete letrare, ku nuk mungon komunikimi me artin e letërsinë. Mbrëmje, të cilën unë do ta ëndërroja ta përjetoja edhe ndonjë herë tjetër jo vetëm këtu në Borås të Suedisë por edhe në Prishtinë, Tiranë, apo gjetiu në hapësirat shqiptare apo edhe në qytet tjera Skandinave ku jetojnë dhe veprojnë shqiptarët, me shkrimtarë shqiptar dhe të huaj.
Teksa analizonim me miqtë suedez këtë eveniment, vijmë në përfundim se këso eveniment janë të nevojshme të organizohen jo vetëm me shkrimtar shqiptar, finlandez apo suedez por edhe me shkrimtar dhe poet të kombeve tjera që jetojnë këtu, në mënyrë që të njihen me gjuhën dhe kulturën e njeri tjetrit.

Me ftesë të Qendrës Kulturore Shqiptare ”Migjeni” nga Borås i Suedisë dhe në bashkëpunim me Fjärdingskolan është organizuar ky eveniment në të cilin u prezantua libri për fëmije dhe të rijnë i Viron Konës ”Eh more Bubulino” apo me përkthim në suedisht ”Min kära Bubulino”. Ishin prezent miq suedez, bashkëkombës nga vet Borås por edhe nga qytete tjera suedeze të cilët kishin shprehur dëshirën të jenë pjese e kësaj mbrëmje dhe të takojnë shkrimtarin e njohur për fëmije dhe të rijnë Viron Kona i cili në vitin 2006 për këtë vepër kishte marrë çmimin UNESKO e tani ajo mund të lexohet dhe suedisht.

Lexo ma...
 


Faqe 17 nga 36

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 533 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1196120
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

 

Bijë të një populli zemërartë


Shkruar nga Petrit XHAJA

Sekretar i Kryqit të Kuq,

Kamëz, Tiranë

Ora shënon 16.00. Lajmërimet për 91-vjetorin e Kryqit të Kuq Shqiptar janë për në orën 17.00. Me shpejtësinë që karakterizon të rinjtë, ngjitin shkallët e godinës  ku do të zhvillohet veprimtaria, Denisi, Sidorela, Sonila. Ata e stolisin zyrën me trëndafila. Çdo gjë, e sistemuar për të pritur mysafirët. Me ardhjen edhe të Oltit, Borës, Gentjanit, Seitit …, salla po bëhej  më e bukur. Trëndafilat lëshonin  nektarin e këndshëm pranveror, kurse tullumbacet me Kryqin e Kuq, i jepnin zyrës atmosferën festive. Disa nga vullnetarët, me uniformat e Kryqit të Kuq, i jepnin “dorën” e fundit punëve të mbetura.

Ora për veprimtarinë e 91 vjetorit të Kryqit të Kuq shqiptar, po afronte dhe telefonatat  shtoheshin. Disa, që e kishin për herë të parë,  donin të mësonin vendodhjen e  degës së Kryqit të Kuq, Kamëz. Mikëpritësit dhe orgnizatorët falënderonin  të ftuarit e shumtë, takoheshin me vullnetarët e Kryqit të Kuq. Disa, të tjerë, bënin anëtarësimin, vendosnin logon e njohur të Kryqit të Kuq në gjokset e të ftuarve..

Stendat e radhitura në mure, tregonin varg veprimtarish të kryera. Ja tek duken në fotot e shumta nxënësit e gjimnazit “Ibrahim Rugova” . Në një nga stendat ata janë duke dhënë  ndihmën e  parë.Në vijim stenda të shumta, të larmishme...

-Edhe unë kam marrë pjesë në shërbimin komunitar dhe duhet të jem patjetër  -thotë e sigurtë Blerta.


-I gjeta fotot tona, – thirri gjithë kënaqësi Sonja.

Brezit të ri, ju shtuan dhe brezat më të rritur: Tonini, Shefkiu, Vironi, Mimoza, Tafili, Hyseni, Mirela, Ndoci të cilëve u uronte mirëseardhjen kryetari i degës z. Abaz Brahimi.

-Titi, e pashë sallën të modeluar shumë këndshëm për festë,  - komplimentoi mësuese Sania, e cila, si dhe disa të tjerë, vinin për herë të parë në atë sallë.

Fatmirësisht ndodhem në krye të shkallëve, kur shikoj që po ngjitet doktoreshë Arjana, koordinatorja e gjakut në Selinë e Kryqit të Kuq Shqiptar,  e shoqëruar nga  mësuese Kadeina dhe Lezja. Edhe ato i tërheq bukuria dhe gjallëria e sallës dhe përgatitjet serioze që janë bërë.

I mrekulluar nga pjesëmarrja e gjerë,   u uroj të gjithëve mirëseardhjen në këtë festë të 91-vjetorit, që shërben si pararojë e festës kombëtare të 100-vjetorit të Pavarsisë. Mbetem shumë herë më i kënaqur, që në festën tonë kanë ardhur nxënës, mësues, drejtorë shkollash që na nderojnë për herë të parë. Festa vazhdon me trokitje gotash me urime.


Në krah të djathtë të sallës, Ermali zbaton rregullat e shkollës dhe merr leje për të thënë dicka.

-Ne jemi në festë dhe duhet të këmbejmë dijet tona për Kryqin e Kuq. Unë kam dëshirë të tregoj për themeluesin e Kryqit të Kuq, për biznesmenin zvicerian Henry Dunant, i cili në vitin 1859, rastësisht ndodhi në betejën e Solferinos dhe pa se, në fushën e betejës ndodheshin 40.000 viktima. Menjëherë i lindi ideja se, duhet të shpëtohen të plagosurit. Për këtë ai shkroi një libër “Në kujtim të Solferinos”, ku hodhi dy idetë: Të krijohet një shoqatë vullnetarësh në kohë paqe që t`u shërbejë të plagosurve në kohë lufte.  Idea e dytë, konsiston në formulimin e marrëveshjeve për të rregulluar me konventa, mos prekjen e këtyre vullnetarëve, që do të shpëtojnë jetë. Për identifikimin e tyre u vendos emblema e Kryqit të Kuq në një fushë të bardhë.

–Duke u falënderuar për vemendjen që treguat, dëshiroj të falenderoj të gjithë anëtarët e Kryqit të Kuq, që vijnë përherë të parë.

-Nuk mund të rrimë pa thënë dicka dhe për Kryqin e Kuq Shqiptar,  - tha vullnetar Astriti dhe vijoi: -Fill 9 vjet pas shpalljes së Pavarësisë, u themelua Kryqi i Kuq Shqiptar më 4 tetor 1921.

-Gëzuar ditëlindjen ! - gumezhin zëra në  sallë.

-Në vitin 1922, botohet revista e parë e KKSH dhe, 1923 njihet zyrtarisht nga Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq. Në 1969 ndërpritet për të filluar në 1991.

-Unë dëshiroj të recitoj një poezi që e kam bërë vetë, –u dëgjua zëri i Jolandës.

Zëri kumbues i Ylberit tërhoqi vëmendjen në anën tjetër të sallës.

-Kryqi i Kuq është kaq i sukseshëm se, ai drejtohet nga 7 parimet: Humanizmi, Paanësia, Uniteti, Neutraliteti, Pavarësia, Universaliteti, Vullnetarizmi.

-Mësues Zefi, që ka qenë emigrant në Greqi sjell përvojat e humanizmit e të vullnetarizmit midis emigrantëve në udhëtim, parime këto, që e rritin njerëzimin, duke e bërë më human.

-Me leje, me leje ! –u pa Hamdiu që lëvizi nga vendi. –Unë nuk e kam ndjerë veten më mirë se atë ditë kur klasa kontribuoi për të ndihmuar një nxënëse me prindër të sapo divorcuar. Këtë gëzim e pashë edhe tek nxënësit, por, më shumë ndjeva gëzimin e asaj nxënëse  9 – vjeçare, ku dukej sikur thonte;  “ Sa shokë e shoqe të mirë që kam!”

E mori fjalën edhe gjysh Hasani, më i moshuari, por edhe shumë aktiv në veprimtaritë e Kryqit të Kuq.

-Jam shumë i gëzuar që ndodhem në këtë festë dhe falenderoj degën e Kamzës e vullnetarët  e saj, që na janë gjendur gjithmonë pranë ne të moshuarve. Ju uroj suksese më të mëdha për t’ia lehtësuar jetën komunitetit të Kamzës.

Shumë vullnetarë falenderuan me buzëqeshje, me trokitje gotash dhe me një shikime mirënjohëse.

-Mendoj se, më erdhi mua rradha,  - tha doktoreshë Arjana, dhe vazhdoi: - Kemi bërë shumë mirë që kemi organizuar këtë takim. Kam bindje se do të shërbejë për t`i shtuar rezultatet dhe për të pretenduar objektiva më të lartë. Ju keni arritur objektivin e dhurimit të gjakut, por me këtë rini që unë shikoj këtu, duhet të sensibilizoni më shumë komunitetin ku punoni e mësoni për të patur edhe më shumë dhurues vullnetarë të gjakut.


Ia dhashë fjalën edhe shkrimtarit Viron Kona, njëherazi  punonjës i Ministrisë së Arsimit dhe Shkencës. Të rinjtë e njohën dhe buzëqeshën. E njihnin shkrimtarin dhe kishin biseduar shpesh herë  për veprat e tij.

-Kam ardhur si vullnetar i Kryqit të Kuq, - nisi ai dhe vazhdoi: - Mendoj se kjo veprimtari, paraprinë veprimtaritë  e 100 - vjetorit të Pavarësisë. E nderon vendin tonë fakti që,  vetëm 9 vjet pas Pavarësisë, Shqipëria u përfshi në Kryqin e Kuq. - Pastaj, duke hedhur vështrimin nëpër sallë, ai tha: - Ka kaq shumë njerëz në këtë sallë, ka shumë edhe jashtë saj. Kjo sallë kaq e bukur dhe e pasur me qindra fotografi, që tregojnë veprimtaritë tuaja të larmishme. Cilido mbetet i emocionuar kur i shikon. Kjo flet shumë.  Kryqi Kuq është i madh, është gjithpërfshirës, është i paanshëm. Ai është i anshëm vetëm me jetën, me detyrën për të ndihmuar njerëzit në nevojë. Kjo e bën të veçantë Kryqin e Kuq. Shoqata juaj, është nga më të njohurat në Tiranë e Shqipëri, por,  zëri juaj ka shkuar nëpërmjet mediave, edhe nëpër botë. Deri dhe suedezët në Veriun e largët janë njohur me veprimtaritë tuaja, me shembuj të humanizmit tuaj. Me të drejtë, sepse këtu drejtojnë dhe aktivizohen njerëz të mirë, me botë dhe shpirt të pasur, human, bijë të një populli zemërartë...

Kështu vijoi veprimtaria. Me fjalë zemre, këngë e recitime fëmijësh e të rinjsh. Dhe, në qendër të gjithçkaje u shprehë, dashuria për njeriun, dashuria për jetën, respekt i veçantë për Kryqin e Kuq dhe ata njerëz shpirtëmëdhenj që e krijuan atë.