Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Poezi-Poesi Adelina Dokja: Njerkë zeza Ti - zezona!

Adelina Dokja: Njerkë zeza Ti - zezona!

Adelina Dokja

 

 

Njerkë zeza Ti-zezona!

 

Nuk kam lot, kam jete vaji.
ne qerpike kane ngrire, ato!
Dikush ngerdheshej kur me shihte te vuaja
dhe lotet , i shkelte pa meshire.

Ishin vuajtje dhimbje qe injoroheshin nga Ti
o shpirt keqe me zemer djalli,
më copetove buzeqeshjen
më vodhe lumturine femijërire !

Imponove të ngjiteshim kodrave si kafshe
te sillnim dru me shale
te ngroheshe me zjarrin e nje femije
qe duart i kishin ngrire e mpirë !

Kur binte shiu me shtama,
zeri yt fishkellente si kamxhik;
-Shkoni mblidhni ullijte nese doni te hani!
Si zogj që ikin nga huti merrnim udhen ne .

Mblidhnim kokrrat me frike ne shpirt,
se dikush mund t'na ndiqte !
Edhe shiu kerkoj te behej mbroje per ne
nga njerez te liq si ti!

Kur ktheheshim, rrinim ne fund te deres si skllever
te pambrojtur se TY baba-
te kishte lene fuqia
e ne na mbyste malli e dashuria!

2.

Kulshedra shpertheu ne flake!
-Si gjen gje ata, s'ka vend per te gjithe! peshperiste ,

-O zonje e shpifur, me zemer katran
do vije nje dite ,ta vjellesh dhe ti.
Kostumin e pare qe bleve per tim vella,
me leket e nenes se e vdekur,
kishte lene duart jashte.

I bukur i gjate, m'u kujtua si dhenderri 14-vjecar!
Na ndriten syte kur e pame,
po jetoja me ceremoni, u mallengjeva brenda
dhe pertypa lotet, per mos t'rene ne sy.

-Shkofsh ne varr,me ate kostum ,shfryve.
Në vend te urates mallkim e turfullime derdhe
u be ai kostumi nje lafarak,
Si flakurimë , m'u perplas ne fytyre
dhe syte shkendija mu ndezen!

Nuk i mjaftonte qe jeten na kishte nxire,
akoma nga zemra villje vrer,
e ne permbajtëm veten per te ruajtur nivel.


3.
-Sa here im ate punonte larg,
ne ne duart e ujkut ishim,
Gelltisja hidhur c'do dhimbje,
melcine time helmoja,
nje grope të madhe hapja brenda
dhe aty varrosja te gjitha ligesite.

Mallkuar qofte ajo dite, kur ti fute koken brenda,
shkatrrove c'do gje ,aty ku ti vure kemben
thave c'do bime dhe lule dhe toka mbeti djerrë,
solle vec s'kamje e varferi,

Ke mbjellur vetem vuajtje,
ke denuar jeten e tre femijeve,
tani nuk dua me te qaj,
te kam falur sepse nuk jam si ti,
mbaj ne deje gjakun e tim eti
dhe nenes time qe me rriten me ndershmeri !

Nuk qaj me per tu ngerdheshur para meje,
per te plagosur zemren time,
tani ja kalova mbane dhe jeta me beri te forte,
te keqijat e tua qe volle ne trup,
stinet i lane bashke me shiun e dimrave te gjate.

Nuk ti fal lotet e mije,
sepse ti nuk ke zemer qe ti prekesh,
te le zotin per tu falur,
mëkatet do ti lash ne boten tjeter!
njerkëzeza ti , zezona !

 

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 33 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1423967
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

Poezia është edhe neurozë legjitime shoqërore

 Avni Rudaku lindi më 1984 në Gjilan. Është Baçelor i Psikologjisë dhe Sociologjisë në Universitetin Publik të Prishtinës. Vazhdoi studimet master në Sociologji, në të njëjtin universitet dhe, aktualisht është duke  mbaruar temën për master. Ka botuar një mori refleksionesh të karakterit publicistik, shkencor dhe letrar. Është fitues i çdo burse vjetore të Universitetit të Prishtinës. Libri “Poezi pa frymë”, është njëherazi libri i tij i parë, i botuar në janar të vitit 2010. Është ngacmuar të shkruaj poezi para një viti, ku përmes vargut dëshiron më pak të transmetojë emocion (frymë), e për më tepër të shqyrtojë tema e nëntema të konteksteve të ndryshme socio-kulturore dhe psiko-filozofike, e veçmas sfidat e jetës bashkëkohore. Jeton dhe punon në Gjilan. Aktualisht është asistent i ri për lëndë psikologjike, në Kolegjin Universitar "Iliria", dega në Gjilan.

Lexo ma...