Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Poezi-Poesi Adelina Dokja: Njerkë zeza Ti - zezona!

Adelina Dokja: Njerkë zeza Ti - zezona!

Adelina Dokja

 

 

Njerkë zeza Ti-zezona!

 

Nuk kam lot, kam jete vaji.
ne qerpike kane ngrire, ato!
Dikush ngerdheshej kur me shihte te vuaja
dhe lotet , i shkelte pa meshire.

Ishin vuajtje dhimbje qe injoroheshin nga Ti
o shpirt keqe me zemer djalli,
më copetove buzeqeshjen
më vodhe lumturine femijërire !

Imponove të ngjiteshim kodrave si kafshe
te sillnim dru me shale
te ngroheshe me zjarrin e nje femije
qe duart i kishin ngrire e mpirë !

Kur binte shiu me shtama,
zeri yt fishkellente si kamxhik;
-Shkoni mblidhni ullijte nese doni te hani!
Si zogj që ikin nga huti merrnim udhen ne .

Mblidhnim kokrrat me frike ne shpirt,
se dikush mund t'na ndiqte !
Edhe shiu kerkoj te behej mbroje per ne
nga njerez te liq si ti!

Kur ktheheshim, rrinim ne fund te deres si skllever
te pambrojtur se TY baba-
te kishte lene fuqia
e ne na mbyste malli e dashuria!

2.

Kulshedra shpertheu ne flake!
-Si gjen gje ata, s'ka vend per te gjithe! peshperiste ,

-O zonje e shpifur, me zemer katran
do vije nje dite ,ta vjellesh dhe ti.
Kostumin e pare qe bleve per tim vella,
me leket e nenes se e vdekur,
kishte lene duart jashte.

I bukur i gjate, m'u kujtua si dhenderri 14-vjecar!
Na ndriten syte kur e pame,
po jetoja me ceremoni, u mallengjeva brenda
dhe pertypa lotet, per mos t'rene ne sy.

-Shkofsh ne varr,me ate kostum ,shfryve.
Në vend te urates mallkim e turfullime derdhe
u be ai kostumi nje lafarak,
Si flakurimë , m'u perplas ne fytyre
dhe syte shkendija mu ndezen!

Nuk i mjaftonte qe jeten na kishte nxire,
akoma nga zemra villje vrer,
e ne permbajtëm veten per te ruajtur nivel.


3.
-Sa here im ate punonte larg,
ne ne duart e ujkut ishim,
Gelltisja hidhur c'do dhimbje,
melcine time helmoja,
nje grope të madhe hapja brenda
dhe aty varrosja te gjitha ligesite.

Mallkuar qofte ajo dite, kur ti fute koken brenda,
shkatrrove c'do gje ,aty ku ti vure kemben
thave c'do bime dhe lule dhe toka mbeti djerrë,
solle vec s'kamje e varferi,

Ke mbjellur vetem vuajtje,
ke denuar jeten e tre femijeve,
tani nuk dua me te qaj,
te kam falur sepse nuk jam si ti,
mbaj ne deje gjakun e tim eti
dhe nenes time qe me rriten me ndershmeri !

Nuk qaj me per tu ngerdheshur para meje,
per te plagosur zemren time,
tani ja kalova mbane dhe jeta me beri te forte,
te keqijat e tua qe volle ne trup,
stinet i lane bashke me shiun e dimrave te gjate.

Nuk ti fal lotet e mije,
sepse ti nuk ke zemer qe ti prekesh,
te le zotin per tu falur,
mëkatet do ti lash ne boten tjeter!
njerkëzeza ti , zezona !

 

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 26 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1293439
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

            

Nderim për Alfred Kaninin

 

                    

                 Në foto Alfred Kanini

Alfred Kanini, një emër i dashur për të gjithë ata njerëz që  e kanë dëgjuar nëpërmjet mikrofonit të Radio - Tiranës zërin e  tij  shprehës dhe me botë të pasur, me timbër të fuqishëm dhe domethënës, një zë, sa melodioz dhe të bukur, aq edhe imponues, që të të “detyronte” të mbaje këmbët dhe të dëgjoje pa u ngopur dhe me dëshirën që të vazhdonte ai zë, të vijonte më tej. Alfredi, u jepte vlerë krijimeve letrare, i jepte vlerë dhe jetë fjalëve, shpirtit dhe rrahjeve të zemrave, të atyre që shkruanin apo dëshironin të shprehnin diçka përmes artit të të shkruari. Ishte një zë gurgullues e gjithnjë pranveror, i dashur dhe i mirëpritur, dhe, që, ne, shokët dhe miqtë e tij të letrave, ia  vinim në dukje, ia shprehnim në fjalët, mendimet dhe shkrimet tona. E cili aktor teatri, nuk do t`ia dëshironte atë zë me botë jashtëzakonisht të pasur, ku ngjyrimet ylberiane i jepnin ngjyrë fjalës dhe mendimit, ku tinguj dhe notat muzikore, krijonin një sinfoni të rrallë dhe që buronte dritë, paqe, harmoni dhe dashuri.

Kemi arsye të shumta të ndjemë mall për zërin e mikut tonë të paharruar Alfred Kanini.

E kam njohur Fredin, që kur ishim fare të rinj, unë vetëm 22 vjeç dhe, ai, diçka më shumë, por edhe atëherë, edhe tani që e kujtoj dhe po hedh disa shënime për të, e ndjej se Fredi, ishte dhe mbetet mësues ynë, për shkrimet dhe emisionet me bukuri të rrallë, për mesazhet që transmetonte, për format dhe mënyrat interesante e origjinale, gjetjet artistike. Alfred Kanini mbetet një artist i vërtetë, si në librat e tij të shumë me tregime, novela  e romane, ashtu dhe në të gjithë krijimtarinë e tij letrare e publicistike.

Ne, do ta mbajmë mend vazhdimisht Alfredin, do të na kujtohet sa herë që shkruajmë ndonjë tregim, sa herë rrokim penën të shkruajmë reportazhe, ku ai ishte  mbret i pashpallur i reportazhit; sa herë që dëgjojmë folësit radiofonik dhe zërat e tyre, sa herë që sjellim ndërmend portretin e tij rinor, sipmatik dhe karakter burrëror,  sa në pamje dhe në mendim e veprim.

Kam bindjen se shoqëria jonë, veçanërisht ajo e letrave dhe e krijimeve artistike e letrare, do ta ketë vazhdimisht në përfytyrim, do ta ndjej mungesën e tij, por dhe do ta ketë model në jetë dhe gjithë veprimtarinë letrare, publicistike e deklamuse.

I paharruar Alfred Kanini, miku dhe shoku ynë i dashur.

Viron Kona

20 Nëndor 2011