Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Publikationer-Botime të reja MURAT GECAJ: KUJTIME, QË MBETEN KURDOHERË TË PASHLYERA…

MURAT GECAJ: KUJTIME, QË MBETEN KURDOHERË TË PASHLYERA…

KUJTIME, QË MBETEN KURDOHERË TË  PASHLYERA…

(Libri “Përjetë me Shefikun”, nga Urti Osmani-“Mësuese e Popullit”)

Nga: Prof. MURAT GECAJ

publicist e studiues-Tiranë

1.

Nuk është hera e parë, që marr në dorë libër me kujtime e mbresa, nga një bashkëshort. Tani, p.sh., më kujtohet se, një botim i tillë, ishte edhe libri me poezi, që shkroi e publikoi, afër dy vjet më parë, kolegu e miku i paharruar, i ndjeri Skënder Hasko.  I njohur nga lexuesit tanë për shumë botime të gjinive të ndryshme, pas ndarjes përgjithnjë nga jeta të bashkëshortes, ai thuri disa poezi. Në kujtim të saj, ato i tuboi në librin “Më iku Shanja, gjysma ime”…

Ndërsa në këto pak radhë dëshiroj të flas diçka për një libër të ri, me autore Urti Osmanin-“Mësuese e Popullit”.  Sigurisht, lexuesit e njohin emrin e saj përmes mjaft botimeve të ndryshme pedagogjike, pra për arsimin dhe edukimin. Një vend të merituar ato kanë zënë edhe në ndihmë të fëmijëve të bashkatdhetarëve tanë, në diasporën shqiptare. Ndërsa kësaj here, ajo u ul e shkroi libër të një natyre tjetër. Atë e hartoi me dashuri, dhimbje e mall të pashuar, me disa kujtime të zgjedhura, për bashkëshortin dhe bashkëpunëtorin e jetës, prof. Shefik Osmanin, i cili u nda përgjithnjë nga jeta, më tepër se një vit më parë. Rasti e solli që unë, ashtu si dhe kolegë e miq të saj, të bisedonim me të gjatë kohës, kur vendosi t’i hidhte në letër kujtimet e saj. Ajo shprehej e mallëngjyer dhe e merakosur: “Vallë, a do të mundem unë, që t’i shkruaj të sakta dhe ashtu si duhet e si e meriton, kujtimet e mia të një jete, me Shefikun e shtrenjtë?”.

2.

Pas një pune disamujore, këmbëngulëse e të pasionuar,  mësuesja veterane e arsimit tonë kombëtar, Urti Osmani, arriti ta mbaronte librin e saj, të cilit i vuri titullin domethënës, “Përjetë me Shefikun”. Në kushtimin e saj, ajo shkruan: “Shefikut, bashkëshortit tim të paharruar, me mirënjohje të thellë, për kujdesin e jashtëzakonshëm, që ka treguar dhe për dashurinë e pakufishme, që më ka dhuruar”.

Libri në fjalë u përgatit për botim nga Shtëpia Botuese “Filara”, Tiranë dhe u shtyp, me një teknikë të lartë, nga Shtypshkronja “Mileniumi i Ri”, po në kryeqytet. Ai është ndërtuar sipas një strukture të menduar me kujdes të posaçëm. Hyrjen e librit e ka shkruar prof.dr. Tomor Osmani-“Mjeshtër i Madh”, pedagog në Universitetin e Shkodrës, “Luigj Gurakuqi”. Ndërsa në parathënie  ka shkruar pak radhë, vetë autorja, Urti Osmani. Më tej, vijojnë 7 kapituj të librit, secili më i bukur e domethënës, se tjetri.

Një vend parësor i ka kushtuar autorja njohjes dhe mbresave nga jeta bashkëshortore, duke dëshmuar për lexuesit edhe fakte të prejardhjes së tyre, mbresa nga jeta arsimore e pedagogjike, në Shkodër e Tiranë etj. Po, për këto të fundit, ka shkruar më hollësisht në pjesën “Ngjarje të shënuara”. Veprimtaria e gjerë, arsimore dhe pedagogjike,  e prof. Shefik Osmanit ishte e mbushur me veprimtari të shumta e të paharruara, si brenda dhe jashtë vendit. Dëshmitare e tyre ishte kudo vetë Urtia, si në udhëtimet e bëra në Zvicër, Kosovë ose Suedi. Ndërsa më hollësisht flitet për këto në pjesën “Shënime dhe mbresa nga udhëtimet” jashtë Shqipërisë, si në Itali, Gjermani, Holandë, Iran, Dubai dhe Arabi Saudite.

Për punën e përkushtuar atdhetare, arsimore e pedagogjike dhe për botimet e shumanshme, prof. Shefik Osmani  është çmuar, vlerësuar e nderuar. Për këto, autorja shkruan e dëshmon edhe me  mjaft fotografi, se ai mori “Çmimin e Republikës”, të shkallës së tretë, për “Fjalorin Pedagogjik Shqiptar” (1984); titullin “Mësues i merituar”(1989) dhe titullin “Drejtues kërkimesh”(1995), i barabartë me “Profesor”.

Një pasuri e çmuar, për të ndriçuar jetën dhe veprimtarinë e prof.Shefik Osmanit, janë edhe kushtimet e vlerësimet e sa e sa personaliteteve, kolegëve e miqëve të tij, të cilat autorja i ka vendosur në pjesën e pestë të këtij libri. Ndërsa në pjesën e shtatë janë pasqyruar, përmes fotografive, pjesëmarrjet dhe ligjëratat e mbajtura nga ai, si brenda e jashtë vendit. Mendoj se ky “mikroalbum” përbën një libër më vete, domethenës e kuptimplotë.

Vëmendjen e lexuesit e tërheq edhe pjesa “Heshtja, dhimbja që nuk durohet”, përmes radhëve të dhimshme të së cilës Urti Osmani e kujton plot dashuri e mall të pashuar, bashkëshortin dhe bashkëpunëtorin e një jete të tërë, prof.Shefik Osmanin. Plot sinqeritet, me mendimin e një lexuesi, ajo i përgjigjet edhe pyetjes së kureshtarëve,  nëse ai kishte patur ndonjë të metë: “Urtia e ka përshkruar Shefikun ashtu siç ka qenë. Ndërsa, nga marrëdhëniet e tyre bashkëshortore, ne kemi marrë shembull”.

3.

Në tërësi, këtë botim e bëjnë më të lexueshëm pjesët e shkurtëra nga autorja, të cilat lidhen natyrshëm e organikisht me njera-tjetrën. Veçori tjetër dalluese është përdorimi i sa e sa fotografive, shprehëse e domethenëse. Ato i japin kuptim tërë përmbajtjes së një jete, ndërmjet dy bashkëshortëve e bashkëpunëtorëve të ngushtë, në punë, studime e botime në fushën e arsimit kombëtar shqiptar.

Mund të shkruaja e të flisja edhe më gjatë për vlerat e domethënien e këtij botimi. Ndërsa, po përfundoj me mendimin e shprehur nga një mësuese dhe edukatore, Katerina Zhuri. Ndoshta,  ishte e para që e lexoi librin “Përjetë me Shefikun” dhe, përmbledhurazi, ajo u shpreh  me këto fjalë: “Është shëmbulli më i mirë e më i bukur, përkushtimi më bindës dhe emocionues, që mund t’i bënte ajo bashkëshortit të saj të dashur, të nderuar dhe përgjithnjë në mendjen dhe zemrën e vet. E përgëzoj, e uroj dhe shprehi mirënjohjen time ndaj saj, për këtë “lapidar prej floriri”, që i ngriti atij. Pra, i lumshin mendja e duart!”

Tiranë, 14 shtator 2013

 

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 20 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1304523
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

 

Bijë të një populli zemërartë


Shkruar nga Petrit XHAJA

Sekretar i Kryqit të Kuq,

Kamëz, Tiranë

Ora shënon 16.00. Lajmërimet për 91-vjetorin e Kryqit të Kuq Shqiptar janë për në orën 17.00. Me shpejtësinë që karakterizon të rinjtë, ngjitin shkallët e godinës  ku do të zhvillohet veprimtaria, Denisi, Sidorela, Sonila. Ata e stolisin zyrën me trëndafila. Çdo gjë, e sistemuar për të pritur mysafirët. Me ardhjen edhe të Oltit, Borës, Gentjanit, Seitit …, salla po bëhej  më e bukur. Trëndafilat lëshonin  nektarin e këndshëm pranveror, kurse tullumbacet me Kryqin e Kuq, i jepnin zyrës atmosferën festive. Disa nga vullnetarët, me uniformat e Kryqit të Kuq, i jepnin “dorën” e fundit punëve të mbetura.

Ora për veprimtarinë e 91 vjetorit të Kryqit të Kuq shqiptar, po afronte dhe telefonatat  shtoheshin. Disa, që e kishin për herë të parë,  donin të mësonin vendodhjen e  degës së Kryqit të Kuq, Kamëz. Mikëpritësit dhe orgnizatorët falënderonin  të ftuarit e shumtë, takoheshin me vullnetarët e Kryqit të Kuq. Disa, të tjerë, bënin anëtarësimin, vendosnin logon e njohur të Kryqit të Kuq në gjokset e të ftuarve..

Stendat e radhitura në mure, tregonin varg veprimtarish të kryera. Ja tek duken në fotot e shumta nxënësit e gjimnazit “Ibrahim Rugova” . Në një nga stendat ata janë duke dhënë  ndihmën e  parë.Në vijim stenda të shumta, të larmishme...

-Edhe unë kam marrë pjesë në shërbimin komunitar dhe duhet të jem patjetër  -thotë e sigurtë Blerta.


-I gjeta fotot tona, – thirri gjithë kënaqësi Sonja.

Brezit të ri, ju shtuan dhe brezat më të rritur: Tonini, Shefkiu, Vironi, Mimoza, Tafili, Hyseni, Mirela, Ndoci të cilëve u uronte mirëseardhjen kryetari i degës z. Abaz Brahimi.

-Titi, e pashë sallën të modeluar shumë këndshëm për festë,  - komplimentoi mësuese Sania, e cila, si dhe disa të tjerë, vinin për herë të parë në atë sallë.

Fatmirësisht ndodhem në krye të shkallëve, kur shikoj që po ngjitet doktoreshë Arjana, koordinatorja e gjakut në Selinë e Kryqit të Kuq Shqiptar,  e shoqëruar nga  mësuese Kadeina dhe Lezja. Edhe ato i tërheq bukuria dhe gjallëria e sallës dhe përgatitjet serioze që janë bërë.

I mrekulluar nga pjesëmarrja e gjerë,   u uroj të gjithëve mirëseardhjen në këtë festë të 91-vjetorit, që shërben si pararojë e festës kombëtare të 100-vjetorit të Pavarsisë. Mbetem shumë herë më i kënaqur, që në festën tonë kanë ardhur nxënës, mësues, drejtorë shkollash që na nderojnë për herë të parë. Festa vazhdon me trokitje gotash me urime.


Në krah të djathtë të sallës, Ermali zbaton rregullat e shkollës dhe merr leje për të thënë dicka.

-Ne jemi në festë dhe duhet të këmbejmë dijet tona për Kryqin e Kuq. Unë kam dëshirë të tregoj për themeluesin e Kryqit të Kuq, për biznesmenin zvicerian Henry Dunant, i cili në vitin 1859, rastësisht ndodhi në betejën e Solferinos dhe pa se, në fushën e betejës ndodheshin 40.000 viktima. Menjëherë i lindi ideja se, duhet të shpëtohen të plagosurit. Për këtë ai shkroi një libër “Në kujtim të Solferinos”, ku hodhi dy idetë: Të krijohet një shoqatë vullnetarësh në kohë paqe që t`u shërbejë të plagosurve në kohë lufte.  Idea e dytë, konsiston në formulimin e marrëveshjeve për të rregulluar me konventa, mos prekjen e këtyre vullnetarëve, që do të shpëtojnë jetë. Për identifikimin e tyre u vendos emblema e Kryqit të Kuq në një fushë të bardhë.

–Duke u falënderuar për vemendjen që treguat, dëshiroj të falenderoj të gjithë anëtarët e Kryqit të Kuq, që vijnë përherë të parë.

-Nuk mund të rrimë pa thënë dicka dhe për Kryqin e Kuq Shqiptar,  - tha vullnetar Astriti dhe vijoi: -Fill 9 vjet pas shpalljes së Pavarësisë, u themelua Kryqi i Kuq Shqiptar më 4 tetor 1921.

-Gëzuar ditëlindjen ! - gumezhin zëra në  sallë.

-Në vitin 1922, botohet revista e parë e KKSH dhe, 1923 njihet zyrtarisht nga Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq. Në 1969 ndërpritet për të filluar në 1991.

-Unë dëshiroj të recitoj një poezi që e kam bërë vetë, –u dëgjua zëri i Jolandës.

Zëri kumbues i Ylberit tërhoqi vëmendjen në anën tjetër të sallës.

-Kryqi i Kuq është kaq i sukseshëm se, ai drejtohet nga 7 parimet: Humanizmi, Paanësia, Uniteti, Neutraliteti, Pavarësia, Universaliteti, Vullnetarizmi.

-Mësues Zefi, që ka qenë emigrant në Greqi sjell përvojat e humanizmit e të vullnetarizmit midis emigrantëve në udhëtim, parime këto, që e rritin njerëzimin, duke e bërë më human.

-Me leje, me leje ! –u pa Hamdiu që lëvizi nga vendi. –Unë nuk e kam ndjerë veten më mirë se atë ditë kur klasa kontribuoi për të ndihmuar një nxënëse me prindër të sapo divorcuar. Këtë gëzim e pashë edhe tek nxënësit, por, më shumë ndjeva gëzimin e asaj nxënëse  9 – vjeçare, ku dukej sikur thonte;  “ Sa shokë e shoqe të mirë që kam!”

E mori fjalën edhe gjysh Hasani, më i moshuari, por edhe shumë aktiv në veprimtaritë e Kryqit të Kuq.

-Jam shumë i gëzuar që ndodhem në këtë festë dhe falenderoj degën e Kamzës e vullnetarët  e saj, që na janë gjendur gjithmonë pranë ne të moshuarve. Ju uroj suksese më të mëdha për t’ia lehtësuar jetën komunitetit të Kamzës.

Shumë vullnetarë falenderuan me buzëqeshje, me trokitje gotash dhe me një shikime mirënjohëse.

-Mendoj se, më erdhi mua rradha,  - tha doktoreshë Arjana, dhe vazhdoi: - Kemi bërë shumë mirë që kemi organizuar këtë takim. Kam bindje se do të shërbejë për t`i shtuar rezultatet dhe për të pretenduar objektiva më të lartë. Ju keni arritur objektivin e dhurimit të gjakut, por me këtë rini që unë shikoj këtu, duhet të sensibilizoni më shumë komunitetin ku punoni e mësoni për të patur edhe më shumë dhurues vullnetarë të gjakut.


Ia dhashë fjalën edhe shkrimtarit Viron Kona, njëherazi  punonjës i Ministrisë së Arsimit dhe Shkencës. Të rinjtë e njohën dhe buzëqeshën. E njihnin shkrimtarin dhe kishin biseduar shpesh herë  për veprat e tij.

-Kam ardhur si vullnetar i Kryqit të Kuq, - nisi ai dhe vazhdoi: - Mendoj se kjo veprimtari, paraprinë veprimtaritë  e 100 - vjetorit të Pavarësisë. E nderon vendin tonë fakti që,  vetëm 9 vjet pas Pavarësisë, Shqipëria u përfshi në Kryqin e Kuq. - Pastaj, duke hedhur vështrimin nëpër sallë, ai tha: - Ka kaq shumë njerëz në këtë sallë, ka shumë edhe jashtë saj. Kjo sallë kaq e bukur dhe e pasur me qindra fotografi, që tregojnë veprimtaritë tuaja të larmishme. Cilido mbetet i emocionuar kur i shikon. Kjo flet shumë.  Kryqi Kuq është i madh, është gjithpërfshirës, është i paanshëm. Ai është i anshëm vetëm me jetën, me detyrën për të ndihmuar njerëzit në nevojë. Kjo e bën të veçantë Kryqin e Kuq. Shoqata juaj, është nga më të njohurat në Tiranë e Shqipëri, por,  zëri juaj ka shkuar nëpërmjet mediave, edhe nëpër botë. Deri dhe suedezët në Veriun e largët janë njohur me veprimtaritë tuaja, me shembuj të humanizmit tuaj. Me të drejtë, sepse këtu drejtojnë dhe aktivizohen njerëz të mirë, me botë dhe shpirt të pasur, human, bijë të një populli zemërartë...

Kështu vijoi veprimtaria. Me fjalë zemre, këngë e recitime fëmijësh e të rinjsh. Dhe, në qendër të gjithçkaje u shprehë, dashuria për njeriun, dashuria për jetën, respekt i veçantë për Kryqin e Kuq dhe ata njerëz shpirtëmëdhenj që e krijuan atë.