Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Publikationer-Botime të reja MURAT GECAJ: KUJTIME, QË MBETEN KURDOHERË TË PASHLYERA…

MURAT GECAJ: KUJTIME, QË MBETEN KURDOHERË TË PASHLYERA…

KUJTIME, QË MBETEN KURDOHERË TË  PASHLYERA…

(Libri “Përjetë me Shefikun”, nga Urti Osmani-“Mësuese e Popullit”)

Nga: Prof. MURAT GECAJ

publicist e studiues-Tiranë

1.

Nuk është hera e parë, që marr në dorë libër me kujtime e mbresa, nga një bashkëshort. Tani, p.sh., më kujtohet se, një botim i tillë, ishte edhe libri me poezi, që shkroi e publikoi, afër dy vjet më parë, kolegu e miku i paharruar, i ndjeri Skënder Hasko.  I njohur nga lexuesit tanë për shumë botime të gjinive të ndryshme, pas ndarjes përgjithnjë nga jeta të bashkëshortes, ai thuri disa poezi. Në kujtim të saj, ato i tuboi në librin “Më iku Shanja, gjysma ime”…

Ndërsa në këto pak radhë dëshiroj të flas diçka për një libër të ri, me autore Urti Osmanin-“Mësuese e Popullit”.  Sigurisht, lexuesit e njohin emrin e saj përmes mjaft botimeve të ndryshme pedagogjike, pra për arsimin dhe edukimin. Një vend të merituar ato kanë zënë edhe në ndihmë të fëmijëve të bashkatdhetarëve tanë, në diasporën shqiptare. Ndërsa kësaj here, ajo u ul e shkroi libër të një natyre tjetër. Atë e hartoi me dashuri, dhimbje e mall të pashuar, me disa kujtime të zgjedhura, për bashkëshortin dhe bashkëpunëtorin e jetës, prof. Shefik Osmanin, i cili u nda përgjithnjë nga jeta, më tepër se një vit më parë. Rasti e solli që unë, ashtu si dhe kolegë e miq të saj, të bisedonim me të gjatë kohës, kur vendosi t’i hidhte në letër kujtimet e saj. Ajo shprehej e mallëngjyer dhe e merakosur: “Vallë, a do të mundem unë, që t’i shkruaj të sakta dhe ashtu si duhet e si e meriton, kujtimet e mia të një jete, me Shefikun e shtrenjtë?”.

2.

Pas një pune disamujore, këmbëngulëse e të pasionuar,  mësuesja veterane e arsimit tonë kombëtar, Urti Osmani, arriti ta mbaronte librin e saj, të cilit i vuri titullin domethënës, “Përjetë me Shefikun”. Në kushtimin e saj, ajo shkruan: “Shefikut, bashkëshortit tim të paharruar, me mirënjohje të thellë, për kujdesin e jashtëzakonshëm, që ka treguar dhe për dashurinë e pakufishme, që më ka dhuruar”.

Libri në fjalë u përgatit për botim nga Shtëpia Botuese “Filara”, Tiranë dhe u shtyp, me një teknikë të lartë, nga Shtypshkronja “Mileniumi i Ri”, po në kryeqytet. Ai është ndërtuar sipas një strukture të menduar me kujdes të posaçëm. Hyrjen e librit e ka shkruar prof.dr. Tomor Osmani-“Mjeshtër i Madh”, pedagog në Universitetin e Shkodrës, “Luigj Gurakuqi”. Ndërsa në parathënie  ka shkruar pak radhë, vetë autorja, Urti Osmani. Më tej, vijojnë 7 kapituj të librit, secili më i bukur e domethënës, se tjetri.

Një vend parësor i ka kushtuar autorja njohjes dhe mbresave nga jeta bashkëshortore, duke dëshmuar për lexuesit edhe fakte të prejardhjes së tyre, mbresa nga jeta arsimore e pedagogjike, në Shkodër e Tiranë etj. Po, për këto të fundit, ka shkruar më hollësisht në pjesën “Ngjarje të shënuara”. Veprimtaria e gjerë, arsimore dhe pedagogjike,  e prof. Shefik Osmanit ishte e mbushur me veprimtari të shumta e të paharruara, si brenda dhe jashtë vendit. Dëshmitare e tyre ishte kudo vetë Urtia, si në udhëtimet e bëra në Zvicër, Kosovë ose Suedi. Ndërsa më hollësisht flitet për këto në pjesën “Shënime dhe mbresa nga udhëtimet” jashtë Shqipërisë, si në Itali, Gjermani, Holandë, Iran, Dubai dhe Arabi Saudite.

Për punën e përkushtuar atdhetare, arsimore e pedagogjike dhe për botimet e shumanshme, prof. Shefik Osmani  është çmuar, vlerësuar e nderuar. Për këto, autorja shkruan e dëshmon edhe me  mjaft fotografi, se ai mori “Çmimin e Republikës”, të shkallës së tretë, për “Fjalorin Pedagogjik Shqiptar” (1984); titullin “Mësues i merituar”(1989) dhe titullin “Drejtues kërkimesh”(1995), i barabartë me “Profesor”.

Një pasuri e çmuar, për të ndriçuar jetën dhe veprimtarinë e prof.Shefik Osmanit, janë edhe kushtimet e vlerësimet e sa e sa personaliteteve, kolegëve e miqëve të tij, të cilat autorja i ka vendosur në pjesën e pestë të këtij libri. Ndërsa në pjesën e shtatë janë pasqyruar, përmes fotografive, pjesëmarrjet dhe ligjëratat e mbajtura nga ai, si brenda e jashtë vendit. Mendoj se ky “mikroalbum” përbën një libër më vete, domethenës e kuptimplotë.

Vëmendjen e lexuesit e tërheq edhe pjesa “Heshtja, dhimbja që nuk durohet”, përmes radhëve të dhimshme të së cilës Urti Osmani e kujton plot dashuri e mall të pashuar, bashkëshortin dhe bashkëpunëtorin e një jete të tërë, prof.Shefik Osmanin. Plot sinqeritet, me mendimin e një lexuesi, ajo i përgjigjet edhe pyetjes së kureshtarëve,  nëse ai kishte patur ndonjë të metë: “Urtia e ka përshkruar Shefikun ashtu siç ka qenë. Ndërsa, nga marrëdhëniet e tyre bashkëshortore, ne kemi marrë shembull”.

3.

Në tërësi, këtë botim e bëjnë më të lexueshëm pjesët e shkurtëra nga autorja, të cilat lidhen natyrshëm e organikisht me njera-tjetrën. Veçori tjetër dalluese është përdorimi i sa e sa fotografive, shprehëse e domethenëse. Ato i japin kuptim tërë përmbajtjes së një jete, ndërmjet dy bashkëshortëve e bashkëpunëtorëve të ngushtë, në punë, studime e botime në fushën e arsimit kombëtar shqiptar.

Mund të shkruaja e të flisja edhe më gjatë për vlerat e domethënien e këtij botimi. Ndërsa, po përfundoj me mendimin e shprehur nga një mësuese dhe edukatore, Katerina Zhuri. Ndoshta,  ishte e para që e lexoi librin “Përjetë me Shefikun” dhe, përmbledhurazi, ajo u shpreh  me këto fjalë: “Është shëmbulli më i mirë e më i bukur, përkushtimi më bindës dhe emocionues, që mund t’i bënte ajo bashkëshortit të saj të dashur, të nderuar dhe përgjithnjë në mendjen dhe zemrën e vet. E përgëzoj, e uroj dhe shprehi mirënjohjen time ndaj saj, për këtë “lapidar prej floriri”, që i ngriti atij. Pra, i lumshin mendja e duart!”

Tiranë, 14 shtator 2013

 

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 22 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1134578
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

 

ERDHI NGA SUEDIA, NUMRI I RI I REVISTËS “DITURIA”!


Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

1.

Dje në mëngjes, trokiti fort dera e jashtme e banesës sonë, në Rrugën “Karl Gega” të kryeqytetit. “Do të jetë postjeri”-tha bashkëshortja,-se ai i bie me forcë derës, për të treguar se erdhi një lajm nga jashtë”.  Ndërkaq, menjëherë mua më shkoi mendja te kolegu e miku  im, në Boras të Suedisë, Sokol Demaku. Se ai nuk harron të ma dërgojë mua, por dhe kolegëve tjerë në Tiranë, revistën mujore në gjuhën shqipe dhe me emrin domethënës ,“Dituria”.

Kur po shkoja ta hapja derën, vetimthi solla në mendje  ato ditë të bukura maji të sivjetëm, kur në atë qytet të bukur suedez u mblodhën  emigrantë shqiptarë nga tërë Suedia. Por kishim shkuar dhe ne,  katër miq nga Shqipëria (unë, Viron Kona, Kozeta Hoxha e Kadrije Gurmani), për të festuar së bashku 5-vjetorin e Qendrës Kulturore Shqiptare “Migjeni”, por dhe të Revistës “Dituria” dhe 4-vjetorin e Radios Lokale, po me të njëjtin emër. Pra,  ajo revistë  kishte patur  “ditëlindjen” dhe ne morëm pjesë në atë ngjarje të shënuar të saj. Por, natyrshëm, nuk kishte se si mos ta pasqyronte ajo në faqet e saj, këtë ngjarje të shënuar, mbrëselënëse dhe të paharruar. Prandaj, nga kërshëria, e shfletova me të shpejtë numrin 6 (qershor-2012) të revistës “Dituria”…


2.

Në krye të kopertinësë së parë të kësaj reviste, me kryeredaktor Sokol Demakun, lexohen vargjet e njohur të poezisë së  Ndre Mjedës: “Përmbi za, qi lëshon bylbyli,/ gjuha shqipe m’shungullon,/përmni erë, qi nep zymbyli,/pa da zemrën ma ngushllon!...”. Dhe, më poshtë, valëviten krenarë flamujt e Republikës së Shqipërisë e Republikës së Kosovës dhe ai i Mbretërisë së Suedisë.

Në brendi të revistës, është publikuar shkrimi im, “Në vendin e njerëzve të lirë, të ditur dhe të lumtur”(Nga bashkoi Qendra Kulturore Shqiptare “Migjeni”, në Boras të Suedisë). Pa u ndalur posaçërisht në përmbajtjen e këtij resportazhi, shënoj se aty flitet për manifestimin e bukur të ngjarjes, që përmenda më lart. Shkrimin e shoqëron edhe një fotografi, bashkë me albanologun e njohur suedez, Prof. Ulmar Kvik.  Po kështu, autori jep përshtypjet e tij dhe të kolegëve, gjatë vizistës së tyre, në qytetet Boras e Goteborg.

Në vazhdim, një  vend me rëndësi zë edhe shkrimi tjetër, “Për idealin e shenjtë kombëtar”, kushtuar përvjetorit të 123-të të shkollës shqipe të Prizrenit, që është dhe e para në Kosovë. Posaçërisht, në këtë shkrim me firmën time, flitet për mësuesit nismëtarë të kësaj vatre diturie e atdhetarizmi,  Mati Logoreci e Lazër Lumezi. Ata nuk kursyen asgjë që të rinjtë, por dhe të rriturit, të mësonin të shkruanin dhe të lexonin me alfabetin e gjuhës sonë amtare.

Më tej, me interes është biseda e zhvilluar nga bashkëpunërori i kësaj reviste, arsimtari e poeti Arsim Halili, me Prof. Begzad  Avdiun. Ajo i kushtohet Akademisë së re “Stoa”, në Bujanoc të Kosovës Lindore (Lugina e Preshevës), ngritur më 3 nëntor 2009. Ndër të tjera, aty flitet për detyrat dhe synimet e këtij institucioni të rëndësishëm. Drejtuesi i saj tregon se qëllimi është që të përgatitet elita e re intelektuale shqiptare, në fushat e  shkencës dhe artit.

Në këtë numër reviste është botuar edhe një shkrim, kushtuar disa botimeve të reja të krijuesve shqiptarë në Suedi (nga M.Gecaj) dhe reportazhi nga Durrësi, “Stinë provimesh” (nga Kadri Tarelli). Gjithashtu, tërheqin vëmendjen: shkrimi i Dr.Rovena Vates, nga Qendra e Studimeve Albanologjike-Tiranë, “Baza pagane dhe e krishterë, te personazhet e Kutelit, Gogolit e Turgenjevit”; shkrimi i Bardhyl Selimit, “Themeluesi i arsimit të lartë matematik në Shqipëri (Kujtime për Prof. Petraq Pilikën)” dhe i Baki Ymerit, për  librin e Veli Veliut, “Shpirti i Dritës Hyjnore” (kushtuar Nënë Terezës).

Revista “Dituria”, në këtë numër, gjithashtu, përmban disa krijime të mirëfillta letrare. Kështu, është botuar një tregim nga Aleko Likaj dhe cikle me poezi të frymëzuara nga autorët: Gentiana Zagoridha, Kadrije Mëmiqi, Josiba Osamni, Arqile Gjata, Gentijana Mikushnica, Imri Trena, Mimoza Bici e Sokol Demaku. Në një faqe tjetër janë botuar vjersha për fëmijë nga: Shahe Rama, Imri Trena, Xheladin Mjeku e Yllka Shabani (nxënëse e kl.IV, Bujanoc).  Rreth vlerave konkrete të tyre, për arsye vendi, nuk po ndalem këtu.

Në mbyllje të numrit të ri të kësaj reviste janë botuar:  një tregim për fëmijë e skicë, nga Gentjana Mikushnica dhe skica nga Z.Kryeziu e J.Osamni. Ndërsa Bardhyl Selimi është autor i “Problemeve matematikore”, me zgjidhje dhe i disa anekdotave shqiptare.

E urojmë redaksinë e revistës “Dituria” për përkushtimin e dëshmuar, në përgatitjen dhe botimin e saj, në shërbim të lexuesve të shumtë shqiptarë.

Tiranë,  9 qershor 2012