Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Debattartiklar-Debatt artikuj Kadri Tarelli: Festa e mësuesit

Kadri Tarelli: Festa e mësuesit

Festa e mësuesit

Kadri Tarelli

E SHENJTË , “DITA E MËSUESËIT” 7 MARSI !

Po afron 7 Marsi, festa e “Mësuesit”. Që në krye të shkrimit i uroj mësuesit, kolegët e mi të nderuar dhe shpreh mendimin tim se 7 Marsi, “Dita e Mësuesit” duhet të jetë festë kombëtare, pasi është “Ditë e shenjtë”, dita më fatlume për arsimin kombëtar Shqiptar dhe ca më shumë për mbijetesën e kombit tonë.

E quaj të “Shenjtë”këtë ditë, pasi u derdh mençuri dhe dituri, djersë dhe mund, flori, jetë dhe gjak, për ta hapur, jetësuar dhe mbrojtur shkollën, gjuhën dhe kombin. Pak e çuditëshme kjo historia jonë. Nuk është për t’u patur zili, por ja që kështu na ka rënë për pjesë, mbase edhe vetë e kemi kërkuar, duke qënë të vonuar, ose të zënë mes njëri – tjetrit me sherre të mëdha, e s’ja kishim ngenë këtyre gjërave të “vogla” dhe linim shtegun hapur për komshinjtë apo fqinjët tanë, që natyrisht nuk na kursyen. Jemi më të vjetrit e ballkanit, të vjetër sa vetë jeta, autokton “dembabadem”, por kishim mbetur të vetmit në Ballkan me gjuhë të pashkruar. Në këtë ditë“Të bekuar”, me hapjen e shkollës së parë shqipe, më 7 Mars 1878, u mundësua ruajtja, mësimi dhe zhvillimi i gjuhës shqipe, që na bëri ne të mbetemi tek rrënjët e të parëve tanë. Duke lëçitur këtë “Gjuhë perëndie” u formatua, u ngrit ndërgjegja e kombit, dhe, me penë e pushkë u vu në udhë të mbarë lufta për pavarësi dhe shpallja e saj më 1912.

Është e panevojëshme të përsërisim ngjarjet historike dhe përpjekjet e rilindasve tanë të ndritur për gjuhën dhe shkollën shqipe, por cilido mund t’i bëjë vetes pyetjen, por edhe të përsërisë pyetjet që janë bërë prej kohësh nga njerëzit e thjeshtë, e ca më shumë nga të diturit: Ç’do të ndodhte po të mos ishin hapur shkollat shqipe ? A do të mund të ngrihej e forcohej ndërgjegja kombëtare ? A do të mund shpallej dot pavarësia ? Dhe mund të vazhdojmë të pyesim: A do të mund të përballonim lakminë e fqinjëve, kur me gjuhën shqipe të shkruar e të mësuar në shkollë, me luftën dhe gjakun e dredhur, mezi mundëm të mbajmë kaq pak vend që quhet Shqipëri dhe ne të quhemi shqiptarë. A mund të mos i vlerësojmë heronjtë e vërtetë të Kosovës, mësuesit e saj, të cilët në kushtet e pushtimit serb, mbajtë gjallë frymën kombëtare dhe edukuan në shpirtin e të rinjëve kosovarë ndjenjat e luftës për liri dhe e bënë Kosovën të pavarur. Përgjigjet i gjejmë te vetja, pasi janë të thjeshta e të qarta si dita e diellit, por që na bëjnë të mendohemi mirë, për atë çka po bëjmë sot dhe për atë se çka presim nesër.

Është gjetje e bukur “Dita e Mësuesit”. S’ka emër më bukur ! Bashkë me shkollën shenjtërohet edhe mësuesi. Mos po e zmadhoj paksa duke e quajtur mësuesin “Shenjtor” ? -Jam i bindur se nuk e teproj. Ç’bënë më shumë shenjtorët ? – Besuan në zot. U sakrifikuan si misionarë, duke i shërbyen zotit dhe njerzimit. Bukuri !- Sot e mijra vite me radhë ne i nderojmë, u përulemi dhe kërkojmë bekimin e tyre. Ç’bënë më pak mësuesit tan: Papa Kristo Negovani, Petro Nini Luarasi dhe Gjok Shqiptari, (Xhordano Bruno Shqiptar, i cili u dogj i gjallë se në gji mbante abetaren e gjuhës shqipe ), e bashkë me ta edhe plot e plot të tjerë: Besuan në zot, besuan në komb, i shërbyen kombit dhe u sakrifikuan për kombin si askush tjetër, si misionarë që përhapën dituri dhe përcollën në popull dashuri për gjuhë e komb. Kurdoherë i prulemi me nderim të thellë.

S’ma merr mendja se ka komb tjetër, që të ketë kaq shumë martirë të rënë për gjuhën dhe shkollën, sa çka kombi ynë. Ne ata i kujtojmë dhe i nderojmë në çdo përvjetor. I kemi përjetësuar duke u vënë emra shkollave. Kemi bërë e bëjmë mirë. Po është shumë pak. Ata kanë qënë dhe mbeten për për ne dhe brezat e rinj, modeli më i bukur i njeriut të ditur, të ndershëm e fisnik, trim e atdhetar.

Mësuesit meritojnë më shumë nderim dhe mirënjohje, jo vetëm nga nxënësit dhe studentët, sepse me shkollën dhe mësuesit lidhen që nga vocëraket të cilët mësojnë abetaren e deri te shkencëtarët dhe profesorët e universiteteve dhe akademikët. Me shkollën është i lidhur edhe ushtari e gjenerali, mekaniku dhe inxhineri, bujku, çobani dhe agronomi, shkrimtari, gazetari, poeti dhe artisti, ministri, deputeti, politikani dhe presidenti. Mësuesi, i gjallë dhe i heshtur, kurdoherë është në çdo familje shqiptare, por edhe në diasporë, ku në kushte të vështira, si misionarë të vërtetë, po bëjnë një punë të jashtëzakonëshme për të mbajtur gjallë gjuhën dhe zjarrin e ndezur të shqiptarizmës.

Sakrificat për shkollën dhe gjuhën shqipe nuk kanë sosur edhe sot e kësaj dite. Breza të tërë mësuesish, kush më shumë e kush më pak, kanë vënë një gur në kështjellën e arsimit Shqiptar. Po përmend se, vetëm nga Durrësi janë nderuar me titullin e lartë “Mësues i Popullit”, shumë prej tyre edhe pas ndryshimeve demokratike të viteve 1990. Këta janë: Gjini Luarasi, Petrit Velaj, Vasil Ziu, Pertef Kruja, Agim Shehu, Isuf Puka, Sul Zalla (Sulë Shqipja), Qazim Domi, Mexhik Bekteshi, Hysen Çela, Beqir Çela, dhe pa i përmendur emrat e nderuar të tridhjetë e nëntë “Mësuesë të Merituar”. Nuk janë pak. Ne krenohemi me ta dhe kemi ç’të mësojmë prej tyre, sidomos të rinjtë që e nisin udhën e vështirë, por të bukur dhe fisnike të mësuesisë.

Sa më shumë vite që kalojnë, aq më e bukur dhe më e madhërishme na duket “7 Marsi”, festa mbarëkombëtare e “Mësuesit”. Ndaj sot edhe për mijra vite të tjerë, urojmë: Ta gëzojmë këtë festë hyjnore, të magjishme dhe njëherazi të madhërishme !

Përgatiti

Kadri Tarelli

 

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 31 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1170897
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

 

Bijë të një populli zemërartë


Shkruar nga Petrit XHAJA

Sekretar i Kryqit të Kuq,

Kamëz, Tiranë

Ora shënon 16.00. Lajmërimet për 91-vjetorin e Kryqit të Kuq Shqiptar janë për në orën 17.00. Me shpejtësinë që karakterizon të rinjtë, ngjitin shkallët e godinës  ku do të zhvillohet veprimtaria, Denisi, Sidorela, Sonila. Ata e stolisin zyrën me trëndafila. Çdo gjë, e sistemuar për të pritur mysafirët. Me ardhjen edhe të Oltit, Borës, Gentjanit, Seitit …, salla po bëhej  më e bukur. Trëndafilat lëshonin  nektarin e këndshëm pranveror, kurse tullumbacet me Kryqin e Kuq, i jepnin zyrës atmosferën festive. Disa nga vullnetarët, me uniformat e Kryqit të Kuq, i jepnin “dorën” e fundit punëve të mbetura.

Ora për veprimtarinë e 91 vjetorit të Kryqit të Kuq shqiptar, po afronte dhe telefonatat  shtoheshin. Disa, që e kishin për herë të parë,  donin të mësonin vendodhjen e  degës së Kryqit të Kuq, Kamëz. Mikëpritësit dhe orgnizatorët falënderonin  të ftuarit e shumtë, takoheshin me vullnetarët e Kryqit të Kuq. Disa, të tjerë, bënin anëtarësimin, vendosnin logon e njohur të Kryqit të Kuq në gjokset e të ftuarve..

Stendat e radhitura në mure, tregonin varg veprimtarish të kryera. Ja tek duken në fotot e shumta nxënësit e gjimnazit “Ibrahim Rugova” . Në një nga stendat ata janë duke dhënë  ndihmën e  parë.Në vijim stenda të shumta, të larmishme...

-Edhe unë kam marrë pjesë në shërbimin komunitar dhe duhet të jem patjetër  -thotë e sigurtë Blerta.


-I gjeta fotot tona, – thirri gjithë kënaqësi Sonja.

Brezit të ri, ju shtuan dhe brezat më të rritur: Tonini, Shefkiu, Vironi, Mimoza, Tafili, Hyseni, Mirela, Ndoci të cilëve u uronte mirëseardhjen kryetari i degës z. Abaz Brahimi.

-Titi, e pashë sallën të modeluar shumë këndshëm për festë,  - komplimentoi mësuese Sania, e cila, si dhe disa të tjerë, vinin për herë të parë në atë sallë.

Fatmirësisht ndodhem në krye të shkallëve, kur shikoj që po ngjitet doktoreshë Arjana, koordinatorja e gjakut në Selinë e Kryqit të Kuq Shqiptar,  e shoqëruar nga  mësuese Kadeina dhe Lezja. Edhe ato i tërheq bukuria dhe gjallëria e sallës dhe përgatitjet serioze që janë bërë.

I mrekulluar nga pjesëmarrja e gjerë,   u uroj të gjithëve mirëseardhjen në këtë festë të 91-vjetorit, që shërben si pararojë e festës kombëtare të 100-vjetorit të Pavarsisë. Mbetem shumë herë më i kënaqur, që në festën tonë kanë ardhur nxënës, mësues, drejtorë shkollash që na nderojnë për herë të parë. Festa vazhdon me trokitje gotash me urime.


Në krah të djathtë të sallës, Ermali zbaton rregullat e shkollës dhe merr leje për të thënë dicka.

-Ne jemi në festë dhe duhet të këmbejmë dijet tona për Kryqin e Kuq. Unë kam dëshirë të tregoj për themeluesin e Kryqit të Kuq, për biznesmenin zvicerian Henry Dunant, i cili në vitin 1859, rastësisht ndodhi në betejën e Solferinos dhe pa se, në fushën e betejës ndodheshin 40.000 viktima. Menjëherë i lindi ideja se, duhet të shpëtohen të plagosurit. Për këtë ai shkroi një libër “Në kujtim të Solferinos”, ku hodhi dy idetë: Të krijohet një shoqatë vullnetarësh në kohë paqe që t`u shërbejë të plagosurve në kohë lufte.  Idea e dytë, konsiston në formulimin e marrëveshjeve për të rregulluar me konventa, mos prekjen e këtyre vullnetarëve, që do të shpëtojnë jetë. Për identifikimin e tyre u vendos emblema e Kryqit të Kuq në një fushë të bardhë.

–Duke u falënderuar për vemendjen që treguat, dëshiroj të falenderoj të gjithë anëtarët e Kryqit të Kuq, që vijnë përherë të parë.

-Nuk mund të rrimë pa thënë dicka dhe për Kryqin e Kuq Shqiptar,  - tha vullnetar Astriti dhe vijoi: -Fill 9 vjet pas shpalljes së Pavarësisë, u themelua Kryqi i Kuq Shqiptar më 4 tetor 1921.

-Gëzuar ditëlindjen ! - gumezhin zëra në  sallë.

-Në vitin 1922, botohet revista e parë e KKSH dhe, 1923 njihet zyrtarisht nga Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq. Në 1969 ndërpritet për të filluar në 1991.

-Unë dëshiroj të recitoj një poezi që e kam bërë vetë, –u dëgjua zëri i Jolandës.

Zëri kumbues i Ylberit tërhoqi vëmendjen në anën tjetër të sallës.

-Kryqi i Kuq është kaq i sukseshëm se, ai drejtohet nga 7 parimet: Humanizmi, Paanësia, Uniteti, Neutraliteti, Pavarësia, Universaliteti, Vullnetarizmi.

-Mësues Zefi, që ka qenë emigrant në Greqi sjell përvojat e humanizmit e të vullnetarizmit midis emigrantëve në udhëtim, parime këto, që e rritin njerëzimin, duke e bërë më human.

-Me leje, me leje ! –u pa Hamdiu që lëvizi nga vendi. –Unë nuk e kam ndjerë veten më mirë se atë ditë kur klasa kontribuoi për të ndihmuar një nxënëse me prindër të sapo divorcuar. Këtë gëzim e pashë edhe tek nxënësit, por, më shumë ndjeva gëzimin e asaj nxënëse  9 – vjeçare, ku dukej sikur thonte;  “ Sa shokë e shoqe të mirë që kam!”

E mori fjalën edhe gjysh Hasani, më i moshuari, por edhe shumë aktiv në veprimtaritë e Kryqit të Kuq.

-Jam shumë i gëzuar që ndodhem në këtë festë dhe falenderoj degën e Kamzës e vullnetarët  e saj, që na janë gjendur gjithmonë pranë ne të moshuarve. Ju uroj suksese më të mëdha për t’ia lehtësuar jetën komunitetit të Kamzës.

Shumë vullnetarë falenderuan me buzëqeshje, me trokitje gotash dhe me një shikime mirënjohëse.

-Mendoj se, më erdhi mua rradha,  - tha doktoreshë Arjana, dhe vazhdoi: - Kemi bërë shumë mirë që kemi organizuar këtë takim. Kam bindje se do të shërbejë për t`i shtuar rezultatet dhe për të pretenduar objektiva më të lartë. Ju keni arritur objektivin e dhurimit të gjakut, por me këtë rini që unë shikoj këtu, duhet të sensibilizoni më shumë komunitetin ku punoni e mësoni për të patur edhe më shumë dhurues vullnetarë të gjakut.


Ia dhashë fjalën edhe shkrimtarit Viron Kona, njëherazi  punonjës i Ministrisë së Arsimit dhe Shkencës. Të rinjtë e njohën dhe buzëqeshën. E njihnin shkrimtarin dhe kishin biseduar shpesh herë  për veprat e tij.

-Kam ardhur si vullnetar i Kryqit të Kuq, - nisi ai dhe vazhdoi: - Mendoj se kjo veprimtari, paraprinë veprimtaritë  e 100 - vjetorit të Pavarësisë. E nderon vendin tonë fakti që,  vetëm 9 vjet pas Pavarësisë, Shqipëria u përfshi në Kryqin e Kuq. - Pastaj, duke hedhur vështrimin nëpër sallë, ai tha: - Ka kaq shumë njerëz në këtë sallë, ka shumë edhe jashtë saj. Kjo sallë kaq e bukur dhe e pasur me qindra fotografi, që tregojnë veprimtaritë tuaja të larmishme. Cilido mbetet i emocionuar kur i shikon. Kjo flet shumë.  Kryqi Kuq është i madh, është gjithpërfshirës, është i paanshëm. Ai është i anshëm vetëm me jetën, me detyrën për të ndihmuar njerëzit në nevojë. Kjo e bën të veçantë Kryqin e Kuq. Shoqata juaj, është nga më të njohurat në Tiranë e Shqipëri, por,  zëri juaj ka shkuar nëpërmjet mediave, edhe nëpër botë. Deri dhe suedezët në Veriun e largët janë njohur me veprimtaritë tuaja, me shembuj të humanizmit tuaj. Me të drejtë, sepse këtu drejtojnë dhe aktivizohen njerëz të mirë, me botë dhe shpirt të pasur, human, bijë të një populli zemërartë...

Kështu vijoi veprimtaria. Me fjalë zemre, këngë e recitime fëmijësh e të rinjsh. Dhe, në qendër të gjithçkaje u shprehë, dashuria për njeriun, dashuria për jetën, respekt i veçantë për Kryqin e Kuq dhe ata njerëz shpirtëmëdhenj që e krijuan atë.