Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home

Kadri Tarelli: Festa e mësuesit

Festa e mësuesit

Kadri Tarelli

E SHENJTË , “DITA E MËSUESËIT” 7 MARSI !

Po afron 7 Marsi, festa e “Mësuesit”. Që në krye të shkrimit i uroj mësuesit, kolegët e mi të nderuar dhe shpreh mendimin tim se 7 Marsi, “Dita e Mësuesit” duhet të jetë festë kombëtare, pasi është “Ditë e shenjtë”, dita më fatlume për arsimin kombëtar Shqiptar dhe ca më shumë për mbijetesën e kombit tonë.

E quaj të “Shenjtë”këtë ditë, pasi u derdh mençuri dhe dituri, djersë dhe mund, flori, jetë dhe gjak, për ta hapur, jetësuar dhe mbrojtur shkollën, gjuhën dhe kombin. Pak e çuditëshme kjo historia jonë. Nuk është për t’u patur zili, por ja që kështu na ka rënë për pjesë, mbase edhe vetë e kemi kërkuar, duke qënë të vonuar, ose të zënë mes njëri – tjetrit me sherre të mëdha, e s’ja kishim ngenë këtyre gjërave të “vogla” dhe linim shtegun hapur për komshinjtë apo fqinjët tanë, që natyrisht nuk na kursyen. Jemi më të vjetrit e ballkanit, të vjetër sa vetë jeta, autokton “dembabadem”, por kishim mbetur të vetmit në Ballkan me gjuhë të pashkruar. Në këtë ditë“Të bekuar”, me hapjen e shkollës së parë shqipe, më 7 Mars 1878, u mundësua ruajtja, mësimi dhe zhvillimi i gjuhës shqipe, që na bëri ne të mbetemi tek rrënjët e të parëve tanë. Duke lëçitur këtë “Gjuhë perëndie” u formatua, u ngrit ndërgjegja e kombit, dhe, me penë e pushkë u vu në udhë të mbarë lufta për pavarësi dhe shpallja e saj më 1912.

Është e panevojëshme të përsërisim ngjarjet historike dhe përpjekjet e rilindasve tanë të ndritur për gjuhën dhe shkollën shqipe, por cilido mund t’i bëjë vetes pyetjen, por edhe të përsërisë pyetjet që janë bërë prej kohësh nga njerëzit e thjeshtë, e ca më shumë nga të diturit: Ç’do të ndodhte po të mos ishin hapur shkollat shqipe ? A do të mund të ngrihej e forcohej ndërgjegja kombëtare ? A do të mund shpallej dot pavarësia ? Dhe mund të vazhdojmë të pyesim: A do të mund të përballonim lakminë e fqinjëve, kur me gjuhën shqipe të shkruar e të mësuar në shkollë, me luftën dhe gjakun e dredhur, mezi mundëm të mbajmë kaq pak vend që quhet Shqipëri dhe ne të quhemi shqiptarë. A mund të mos i vlerësojmë heronjtë e vërtetë të Kosovës, mësuesit e saj, të cilët në kushtet e pushtimit serb, mbajtë gjallë frymën kombëtare dhe edukuan në shpirtin e të rinjëve kosovarë ndjenjat e luftës për liri dhe e bënë Kosovën të pavarur. Përgjigjet i gjejmë te vetja, pasi janë të thjeshta e të qarta si dita e diellit, por që na bëjnë të mendohemi mirë, për atë çka po bëjmë sot dhe për atë se çka presim nesër.

Është gjetje e bukur “Dita e Mësuesit”. S’ka emër më bukur ! Bashkë me shkollën shenjtërohet edhe mësuesi. Mos po e zmadhoj paksa duke e quajtur mësuesin “Shenjtor” ? -Jam i bindur se nuk e teproj. Ç’bënë më shumë shenjtorët ? – Besuan në zot. U sakrifikuan si misionarë, duke i shërbyen zotit dhe njerzimit. Bukuri !- Sot e mijra vite me radhë ne i nderojmë, u përulemi dhe kërkojmë bekimin e tyre. Ç’bënë më pak mësuesit tan: Papa Kristo Negovani, Petro Nini Luarasi dhe Gjok Shqiptari, (Xhordano Bruno Shqiptar, i cili u dogj i gjallë se në gji mbante abetaren e gjuhës shqipe ), e bashkë me ta edhe plot e plot të tjerë: Besuan në zot, besuan në komb, i shërbyen kombit dhe u sakrifikuan për kombin si askush tjetër, si misionarë që përhapën dituri dhe përcollën në popull dashuri për gjuhë e komb. Kurdoherë i prulemi me nderim të thellë.

S’ma merr mendja se ka komb tjetër, që të ketë kaq shumë martirë të rënë për gjuhën dhe shkollën, sa çka kombi ynë. Ne ata i kujtojmë dhe i nderojmë në çdo përvjetor. I kemi përjetësuar duke u vënë emra shkollave. Kemi bërë e bëjmë mirë. Po është shumë pak. Ata kanë qënë dhe mbeten për për ne dhe brezat e rinj, modeli më i bukur i njeriut të ditur, të ndershëm e fisnik, trim e atdhetar.

Mësuesit meritojnë më shumë nderim dhe mirënjohje, jo vetëm nga nxënësit dhe studentët, sepse me shkollën dhe mësuesit lidhen që nga vocëraket të cilët mësojnë abetaren e deri te shkencëtarët dhe profesorët e universiteteve dhe akademikët. Me shkollën është i lidhur edhe ushtari e gjenerali, mekaniku dhe inxhineri, bujku, çobani dhe agronomi, shkrimtari, gazetari, poeti dhe artisti, ministri, deputeti, politikani dhe presidenti. Mësuesi, i gjallë dhe i heshtur, kurdoherë është në çdo familje shqiptare, por edhe në diasporë, ku në kushte të vështira, si misionarë të vërtetë, po bëjnë një punë të jashtëzakonëshme për të mbajtur gjallë gjuhën dhe zjarrin e ndezur të shqiptarizmës.

Sakrificat për shkollën dhe gjuhën shqipe nuk kanë sosur edhe sot e kësaj dite. Breza të tërë mësuesish, kush më shumë e kush më pak, kanë vënë një gur në kështjellën e arsimit Shqiptar. Po përmend se, vetëm nga Durrësi janë nderuar me titullin e lartë “Mësues i Popullit”, shumë prej tyre edhe pas ndryshimeve demokratike të viteve 1990. Këta janë: Gjini Luarasi, Petrit Velaj, Vasil Ziu, Pertef Kruja, Agim Shehu, Isuf Puka, Sul Zalla (Sulë Shqipja), Qazim Domi, Mexhik Bekteshi, Hysen Çela, Beqir Çela, dhe pa i përmendur emrat e nderuar të tridhjetë e nëntë “Mësuesë të Merituar”. Nuk janë pak. Ne krenohemi me ta dhe kemi ç’të mësojmë prej tyre, sidomos të rinjtë që e nisin udhën e vështirë, por të bukur dhe fisnike të mësuesisë.

Sa më shumë vite që kalojnë, aq më e bukur dhe më e madhërishme na duket “7 Marsi”, festa mbarëkombëtare e “Mësuesit”. Ndaj sot edhe për mijra vite të tjerë, urojmë: Ta gëzojmë këtë festë hyjnore, të magjishme dhe njëherazi të madhërishme !

Përgatiti

Kadri Tarelli

 

Newsflash

 

DY PROMOVIME TË SHKËLQYESHME E TË PAHARRUESHME


Fetah Bahtiri

Më datë 16.07.2012 në Bibliotekën Kombëtare dhe Universitare në Prishtinë Shoqata e Shkrimtarëve, Artistëve dhe Krijuesve Shqiptarë në Suedi ”Papa Klementi XI Albani” promovoi këto vepra:

1. Diaspora shqiptare në Suedi, Thesar Kombëtar 1, Për pavarësinë e Republikës së Kosovës, përpiluar nga një grupo autorësh dhe

2. Miku i madh i shqiptarëve Ullmar Qvick (Monografi), autor: Fetah Bahtiri.

Për Thesarein Kombëtar 1 referuan: Prof. Dr. Mehmet Rukiqi, Jusuf Buxhovi dhe Fazli Hajrizi.

Për Monografinë Miku i madh i shqiptarëve Ullmar Qvick referuan: Hysen Ibrahimi dhe Rizah Sheqiri.

Në promovim u lexua një letër përshëndetëse për pjesëmarrësit në promovim e redaktorit të librit Miku i madh i shqiptarëve Ullmar Qvick (Monografi), zotit Sadulla Zendeli Daja.

Salla e madhe e destinuar për veprimtari të këtilkla ishte e mbushur me dashamirë të librit, në mesin e të cilëve kishte figura të njohura politike, akademike etj.

Pati edhe diskutime me plot emocione dhe krenari të të pranishëmve për krijimtarinë e mërgimtarëve për dy veprat e promovuara.

Unë aty isha i detyruar që t`i dhuroj falas rreth 60 ekzemplarë të Monografisë Miku i madh i shqiptarëve Ullmar Qvick dhe të përmbledhjes sime më të re të poezive me titullin ”Monolog në mërgim”, pasi që interesimi për këta libra, sidomos për të parin ishte jashtëzakonisht i madh.

Ndërkaq, më datë 18.07.2012 në kullën e Isa Boletinit në fshatin Boletin u bë promovimi i dytë i të dy veprave të sipërme, duke iu shtuar kësaj edhe promovimi i librit më të ri të Avdyl Ukës me titullin ”Loti mbeti në gjirmë të zemrës”.

Në këtë prompovim ishin mbledhur mbi 120 – 130 persona. Aty u vërejtë ajka intelektuale e politike e Mitrovicës me rrethinë, qytetarë të fshatrave Boletin, Zhazhë, Lisicë dhe të viseve të tjera të Kosovës. Ishin të pranishëm edhe pjesëtarë të familjes së tribunit kombëtar Isa Boletini, të prirë nga stërnipi i Isa Boletinit, Gazmend Boletini.

Për Thesarin Komëtar 1 këtu referoi Prof. Dr. Mehmet Rukiqi, kurse për librin Miku i madh i shqiptarëve Ullmar Qvick referuan Fazli Hajrizi dhe Rizah Sheqiri, të cilët librit i bënë një vlerësim kulminant.

Në promovim Mursel Shkupolli lexoi një letër përshëndetrëse të redaktorit të librit Miku i madh i shqiptarëve Ullmar Qvick (Monografi), zotit Sadulla Zendeli Daja, kurse Enver Jashari lexoi njjë letër përshëndetëse për pjesëmarrësit në promovim të mikut të të gjithë shqiptarëve, zotit Ullmar Qvick.

Për librin e Avdyl Ukës referuan Rizah Sheqiri dhe Hamit Gurguri.

Poeti Sabit Idrizi u paraqit para pjesëmarrëve me disa fjalë të zgjedhura për diasporën tonë dhe çmoi lart krijuesit të cilët me mish e shpirt janë dhe mbeten të lidhur me atdheun, Kosovën, të cilës i shërbejnë gjithnjë me dinjitet dhe angazhim maksimal.

Këtu në Boletin atmnosfera ishte shumë madhështore dhe u bë një promovim aq madhështor dhe me aq sukses, sa që kjo ditë do të jetë e paharrueshme për shumë vite për të gjithë të pranishmit dhe për krijuesit, autorë e veprave të promovuara.

Edhe këtu interesimi për krijimnet e shkrimtarëve nga Suedia ishte enorm i madh dhe sa hap e mbyll sytë mbeta pa asnjë libër të cilat i kisha sjellur aty me vete në promovim (i kisha me vete rreth 50 sosh).

Në fund në mënyrë të veçantë më duhet t`i cek tri gjëra:

1. Në të dy promovimet moderatore ishte Ardona Gashi e cila këtë punë e kreu në mënyrë të mrekullueshme dhe për këtë i shpreh mirënjohje publike dhe falënderime të përzemërta.

2. Mikëpritja e pasardhësve të heroit Isa Boletini në Kullën e Isa Boletinit ishte e shkëlqyeshme, burrërore, për çka falënderimet e mia i drejtohen në radhë të parë Gazmend Boletini, të birit të Xhavit Boletini, i cili është i biri i Faik Boletinit (djalë i Isa Boletinit).

3. Falënderime të përzemërta u shpreh edhe dy biznismenëve shqiptarë që punojnë në Suedi, Halim Hotit dhe Enver Jasharit, të cilët ishin sponzorë të promovimeve, i pari i atij në Prishtinë, kurse i dyti i proimovimit në Boletin.

Oh sa mirë, sa lezet dhe sa kënaqësi është me qenë shqiptar!