Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Nyheter-Lajme Murat Gecaj:EKSPOZITË E BUKUR PIKTURE, NGA MINELLA TANELLARI

Murat Gecaj:EKSPOZITË E BUKUR PIKTURE, NGA MINELLA TANELLARI

EKSPOZITË  E BUKUR PIKTURE,  NGA  MINELLA  TANELLARI

(Në Muzun Historik Kombëtar, 15-20 nëntor 2011)

Nga: Prof. Murat Gecaj

Publicist e studiues –Tiranë

 

Nga e majta: Minella e Murati, para një pikture me pamje nga Përmeti

(Tiranë, 19 nëntor 2011)

1.

Në prag të festave të  Nëntorit 2011, në kryeqytetin tonë zhvillohen veprimtari kulturore e artistike, si shfaqje të ndryshme, përurime librash, fotoekspozita etj. Njëra nga këto veprimtari mbresëlenëse ishte edhe ekspozita e pikturës, nga Minella Tanellari (më 15-20 nëntor 2011), hapur në mjediset e Muzeut Historik Kombëtar. Pas përurimit të saj, ku morën pjesë  piktorë e skulptorë, punonjës të  kulturës, artit e arsimit, nga media e shkruar dhe ajo elektronike etj., ekspozitën e kanë vizituar njerëz të profesioneve të ndryshme, ndër ta edhe mësues e pedagogë, nxënës e studentë të shkollave të kryeqytetit.

Dëshmi e vizitave të kryera në këtë eskspozitë pikture, janë edhe mbresat e lëna me shkrim, në “Librin e përshtypjeve”. Duke e shfletuar atë, më tërhoqën vëmendjen mendimet e shprehura nga dy veta. I pari, ka shkruar pikërisht sot: “I nderuar koleg! Vizitova me kënaqësi ekspozitën tuaj dhe ndieva kënaqësi shpirtërore për frymën, që i përshkon punimet tuaja.  Si piktor dhe skenograf dhe anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve e Artistëve, tanimë mësues i artit figurativ, e ndiej për detyrë t’u përgëzoj për numrin e madh të punimeve dhe larminë e temave, si dhe mbi të gjitha, për nivelin realist të këtyre veprave. Ju uroj me zemër suksese të metejshme! Me respekt: Artur Zurbo, Tiranë, 19 nëntor 2011”.

 

Dy piktura, në ekspozitë (Nga: M.Tanellari)

Ndërsa  dy ditë më parë, një vizitor tjetër është shprehur: “I dashur Minella! Rrofsh dhe të ndrtittë dora për ta bërë penelin pishtar, që të na ngrohë zemrën dhe të na e mbajë mendjen e ndezur e të zgjuar, për të krijuar gjithnjë vepra të bukura e të dashura për popullin tonë, që na lindi, na rriti dhe na mësoi për të bërë punë të mira, për sot dhe për brezat që vinë! Me respekt: Rrapo Këlliçi”.

Pa u ndalur posaçërisht  në punimet e shumta e të bukura të kësaj ekspozite edhe pse nuk jam i kësaj fushe, më bëri përshtypje jo vetëm sasia e punimeve, por dhe brendia e tyre. Autorin Minela Tanellari, duke qenë për disa vjet emigrant në Greqi, vertet e ka tërhequr jeta  qytetare e atij shteti fqinj, por kryesorja janë punimet e shumta e të frymëzuara të tij, të cilat ikushtohen me dashuri, mall e art vendlindjes së tij, Përmetit, si dhe qyteteve e krahinave të tjera të Shqipërisë. Kështu, në peisazhet e tij paraqiten bukuritë e rralla të qyteteve tanë, si Përmet, Gjirokastër, Tepelenë, Berat, Vlorë e Shkodër apo të Leskovikut, Vithkuqit  e Divjakës. Ndërsa në punimet me tematikë natyrën tonë të mrekullueshme, bien në sy male, si Nemërçka e lumenj, si Vjosa e Drino dhe fusha të pamata e të bleruara, plot lulëzim. Me ngjyra të bukura janë paraqitur edhe të gjitha stinët e vitit në vendin tonë.

Ky autor na tregoi se, në këtë ekspozitë, u vendosën  64 punime kavaleti, të gjinisë së peisazhit e kompozime dhe 30 piktura murale, kryesisht nga Athina. Individualiteti e relizmi i këtyre punimeve  është i shprehur dukshëm edhe në 5 portrete mjfat shprehëse e të arrira. Këto janë ato, që ai ua ka kushtuar me dashuri gjyshi e artisti, mbesës e nipit apo  një nëne skraparlleshë, që unë do ta quaja “sokoleshë”,  e cila të rrëmben me vështrimin e saj fisnik. Kështu mund të përmendja edhe disa detaje të punimeve me pamje nga qytetet shqiptare, për të cilët ai e ka shprehur edhe mallin e pashuar të mërgimtarit.

2.

Për ta njohur shkurt lexuesin me këtë autor, shënoj këtu se Minella ka lindur  në Përmet, më 14 dhjetor 1943, ku kaloi fëmijërinë dhe u arsimua. Në vazhdim, i kreu studimet për pikturë, nën kujdesin e veçantë pedagogëve Nexhmedin Zajmi e Guri Madhi etj. Duke dëshmuar afirminin e tij në fushën e pikturës, në vitet 1964-1990, mori pjesë në të gjitha ekspozitat dhe konkurset kombëtare, të organizuara në Shqipëri.  Në vitin 1975, është pranuar anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve. Një ngjarje e shënuar për të ishte hapja, më 1986, e eskpozitës së parë vetjake me piktura, në Pallatin e Madh të Kulturës në kryeqytet. Ekspozita të tilla çeli, më 1989, përsëri në Tiranë dhe në qytetet: Përmet, Sarandë, Gjirokastër e Berat.

Më 2 shkurt 1990, piktori Minella Tanellari emigroi në Athinë-Greqi. Atje punoi piktor  pavarur dhe bashkëpunoi me studio të njohura arkitekture e restaurimi.  Një vit më pas, realizoi skenografinë e një drame, me aktoren e njohur greke, Irini Papas, e cila u shfaq në qytetet italiane: Romë, Napoli, Milano, Torino e Bolonjë. Në vitin 2008, hapi një ekspozitë pikture në Galerinë e Fondacionit Amerikan “Porta” dhe në  tetor 2009  përfaqësoi artistët e Shqipërisë, në Festivalin Botëror të Arteve Pamore, organizuar nga UNESCO, në Pire-Athinë, ku u nderua me çmimin e parë. Ndërsa në vijim, në dhjetor të atij viti, çeli ekspozitën vetjake  në Galerinë “International Action Art Pire”, në Athinë.  Pas gjithë kësaj veprimtarie mjaft të frytshme e të vlerësuar, në gusht 2010, ai u rikthye në Shqipëri  dhe u vendos në Tiranë, ku vijon të punojë si artist i lirë.

Por gjithnjë  piktori i talentuar M.Tanellari mendonte e dëshironte, që punimet e tij të shumta dhe të bukura t’i bënte të njohura edhe para popullit artdashës të kryeqytetit Tiranë, gjë që ia arriti me hapjen e  kësaj ekspozite të tij të këtyre ditëve.

Për veprimtarinë e gjerë dhe të çmuar, në fushën e pikturës, Minella Tanellari është dekoruar me Urëdhërin “Naim Frashëri” të Klasit të Parë. Por, njekohësisht, ai ka merituar nderimin dhe vlerësimin e kolegëave artistë dhe të njerëzve, që e çmojnë e vlerësojnë artin e pikturës, gjë e cila u vërejt qartë këto ditë, gjatë vizitave në ekspozitën, për të cilën folëm më lart. Prandaj  i urojmë atij nga zemra: shëndet të plotë, jetëgjatësi me krijmtari të bollshem e cilësore dhe lumturi familjare!

Tiranë, 19 nëntor 2011

 

Newsflash

Stinë provimesh

Durrës më 25. 04. 2012

STINË PROVIMESH

Vjen Maji dhe afron mbarimi i vitit shkollor. Si zakonisht me fundin e pranverës vjen edhe stina e provimeve të lirimit për shkollat 9-vjeçare dhe të pjekurisë për shkollat e mesme. Dikush me humor e quan edhe stina e të korrurave, që në mënyrë figurative mblidhet prodhimi i punës mësimore disa vjeçare.

Është bukur vërtet, dhe ngazëllehemi kur shikojmë e ndjejmë merakun dhe shqetësimin e mësuesëve, por edhe emocionet që përjetojnë të rinjtë para, gjatë dhe në fund të provimit. E kemi provuar vetë, ndaj nuk ka si të ndodhë ndryshe: Mësuesit përpiqen me të gjitha forcat dhe mjetet, që t’ u japin nxënësve të tyre më shumë njohuri dhe t’ ua bëjnë ato të qendrueshme. S’ ka rrugë tjetër, është e vetmja mënyrë që ata të ndjehen të sigurtë në ditën kur do përballen me të panjohurat e provimit. Mjafton një një bisedë e shkurtër me mësuesin dhe nxënësit e shkollës 9-vjeçare në Shkallnur, me të cilët patëm rastin të takohemi këto ditë të fundmajit dhe të kuptohen lehtë të gjitha ndjesitë e afrimit të provimeve.

Është ditë e zakonëshme pune. Oborri gumzhin nga zërat e “Tifozëve” Zhvillohet ndeshje volejbolli. Ndërsa brenda në shkollë, që ndrit nga pastërtia, qetësi e plotë. Në korridor dëgjohet shumë pak veç zeri i nxënësve që përgjigjen, apo i mësuesit që sqaron ose spjegon mësimin. Drejtori i shkollës Z. Muhamet Merja shprehet: “Jam i kënaqur me punën dhe përkushtimin e të gjithë mësuesëve, në veçanti të klasave të nënta. Vitin e kaluar nuk patëm asnjë mbetje në provim. Për ne, për shkollën dhe për nxënësit tanë është sukses. Edhe këtë vit besoj se, do të kemi rezultaet të mira, veç këmbëngul në kërkesën e drejtorisë që, vlerësimi i mësuesëve për nxënësit të jetë sa më real, sa më pranë të vërtetës. Askujt nuk i intereson nota fiktive, as nxënësve e as prindërve, ca më pak mësuesve. Është një kërkesë që thuhet shpesh e nga të gjithë, dhe në parim e miratojnë të gjithë, por jo kurdoherë e zbatojmë”.

Në fakt interesi ynë është, të mësojmë se në prag provimesh, si e përballojnë ngarkesën mësimore nxënësit dhe mësuesit e kësaj shkolle. Po nuk mund të anashkalojmë kujdesin për pastërtinë dhe mirëmbajtjen e paisjeve, tavolinave dhe karrigeve, të cilat për hir të të vërtetës, duken si të reja edhe pse kanë mbi shtatë vjet që punohet me to. Duke patur parasysh ankesat dhe kërkesat e vazhdueshme për bazë materiale, të shumë drejtorëve, sepse baza material ekzistuese është e dëmtuar deri në atë shkallë, sa nuk mund të përdoret, vetiu lind urimi: “Ju lumtë që kini mundur t’ i mbajtur kaq mire”. Dhe mësuesit me modesti shprehen: “Ne jemi kujdesur, por mirë i kanë mbajtur nxënësit tanë”.

Të gjithë mësuesit, që kanë sado pak përvojë në arsim, në çdo lloj niveli qofshin, e dinë mirë se gjatë gjithë vitit dhe sidomos në prag provimesh, kanë në vetvete dy shqetësime:

I pari: është për nxënësin, që duhet të dalë me rezultate të mira, sepse për të, dhe sëbashku me të, është investuar gjith’ ajo punë, gjith’ ai mund e përkushtim, si nga shkolla e mësuesi, ashtu edhe nga familja. Është përgjegjësi shtetërore, morale dhe shpirtërore ndaj nxënësit, që përgatitet për të dalë i suksesshëm në jetë. Bashkë me të parin, qëndron edhe shqetësimi i dytë: Meraku për vetveten, pasi rezultati i nxënësve është vlerësim dhe notë edhe për vetë mësuesin. Mësuesia nuk është thjesht zanat, si të gjithë prtofesionet e tjerë, por është edhe mision humanizmi, kulture e qytetarie, që i merr rezultatet pas shumë vitesh kur nxënësi del në jetë. Mësuesi ka një emër fisnik, që me punën dhe sjelljen e tij duke qënë i pranishëm në jetën e shumë familjeve, krijon opinion shoqëror që e shoqëron për gjithë jetën.

Në bisedë me mësuesit z. Teodor Kajana, Hasan Kasa, Liliana Koni, të tre mësues të gjuhës dhe letërsisë shqipe dhe znj. Hana Golemi, Faik Tusku mësues të matematikës, mësojmë se në simestrin e dytë, në shërbim të provimeve, një pjesë të madhe të kohës ia kushtojnë konsultimeve dhe përsëritjes vjetore. Teodori, si më i vjetri dhe me më shumë përvojë, shprehet:

“Kam një jetë të tërë që punoj si mësues, ndaj dhe kam kaluar shumë provime, e disa breza nxënësish. Emocione kanë nxënësit, ndjesi normale, sepse ata futen në provim. Çudi ! Emocione përjetoj edhe unë. Pavarësisht se “stina e provimeve” përsëritet çdo vit, edhe pas kaq e kaq vitesh, emocionet nuk më ndahen si vitin e parë të punës. Është dashuria për nxënësin, mbase edhe idealizmi dhe dashuria për profesionin e mësuesit, që më bën kaq të ndjeshëm. Këmbëngul që nxënësit e mi, me njohuritë që kanë fituar dhe vlerësimin që marrin, të justifikojnë punën, mundin dhe përpjekjet e disa viteve bashkë. Nuk është e lehtë. Të gjithë e pranojmë këtë. Po fakti është se, nga rezultatet e viteve të shkuar nuk jam zhgënjyer. Të njëjtin përfundim pres edhe këtë vit. Shfrytëzojmë çdo mundësi që na jepet për konsultime dhe përsëritje. Besoj se kështu, kush më shumë e kush më pak, veprohet nga të gjithë mësuesit kudo që janë. Rezultati, natyrisht nuk është i një llojtë. Unë, sëbashku edhe me kolegët e tjerë, përpiqemi të ngjallim tek nxënësi guximin dhe bindjen, se kanë njohuri dhe janë të aftë përballen me provimet edhe pse në sallë nuk ndodhet mësuesi i tyre, edhe pse testet korrigjohen jo nga ne, por nga të tjerë mësues. Me formën e re të provimeve, që ka pak vite që është futur si sistem, duke i grumbulluar nxënësit në disa shkolla, ne mësuesit e lëndës jemi lënë disi “Të lirë”, me një fjalë, jemi lehtësuar nga lodhja e organizimit dhe zhvillimit të provimeve. Por së bashku me nxënësit, jemi në ankth deri ditën që shpallen rezultatet përfundimtare të vlerësimit. Kështu e ka kjo punë: Punojmë disa vjet dhe provohemi për një orë”.

Largohemi nga shkolla e Shkallnurit me përshtypjet më të mira, duke i uruar nxënësit dhe mësuesit: Suksese në provime !

Kadri Tarelli