Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home

Kadri Tarelli: MËSUESI MUZEMIL OSMANI “QYTETAR NDERI” I DURRËSIT

 

Kadri Tarelli

Durrës më 22. 03. 2012.

MËSUESI MUZEMIL OSMANI  “QYTETAR NDERI” I DURRËSIT


Para pak kohësh bashkia e Durrësit nderoi mësuesin Muzemil Jasin Osmani me titullin “Qytetar Nderi” me motivacionin: “Për konsideratën dhe respektin e fituar nga puna e tij e palodhur në fushën e arsimit, ku falë artikujve dhe botimeve të shumta ndikoi fuqishëm në rritjen e cilësisë në shkollë..”. Ishte në një ceremoni e bukur festive ku merrnin pjesë mësues, drejtues shkollash, përfaqësues të pushtetit lokal, shumë qytetarë të Durrësit dhe  të komunitetit çam.

Mësuesi i talentuar z. Myzemil Osmani, autor i 30 librave për matematikën, është i njohur në rrethet arsimore dhe shkencore të Durrësit, por edhe në të gjithë vendin. Njihet dhe respektohet nga të gjithë mësuesit, veçanërisht të matematikës, ca më shumë nga nxënësit e shkollave, pse jo edhe nga pasionantët e matematikës, sepse u bënë shumë vite që kanë nëpër duar librat  e tij. E nisi që në rini me shkrime për matematikën, rreth viteve 1980, në revistën shkencore për fëmijë “Horizonti”. Ishin vitet e para në punë si mësues matematike, për të arritur në botimin e librit të parë “Matematika e Mrekullive dhe të Fshehtave” në vitin 1996, e për të vazhduar me “Pitagora dhe Arkimedi”, “Jetë për Matematikën”, e  deri në ditët e sotme me librat, “Nëpër olimpiada të Europës” dhe tekste mësimore shkollore të ciklit 9-vjeçar.


Të hartosh dhe të botosh kaq shumë, për më tepër në fushën e matematikës është një punë e jashtëzakonëshme, një pasuri për mëndimin pedagogjik Shqiptar, pse jo edhe një sakrificë njerzore. E di dhe e beson vetëm ai që e ka provuar vetë. Vetiu lind pyetja: Ç’ forcë e shtyn  të bëjë sakrifica kaq të mëdha ? -Përgjigja qëndron tek entuziazmi për jetën, pasioni për matematikën, përkushtimi për punën dhe dashuria për nxënësit, veçori që Myzemilit nuk i ndahen gjatë tërë jëtës. Është një investim i kahershëm i tij, i bërë gjatë gjithë viteve të shkollës, që në moshë të re, kur kalonte orë të tëra duke zgjidhur ushtrime dhe problema, apo duke harxhuar ato pak para për të blerë revista dhe libra matematike, ku mësuesi ynë i nderuar mrekullohej dhe gjente vetveten tek lexonte shkrime për kollosët e matematikës, të cilët i kanë dhënë kaq shumë njerzimit.

Të hysh në oborrin e “Mbretëreshës së Shkencave”, ca më shumë të ngjisësh  shkallët e këtij “Pallatit mbretëror”, nuk është e lehtë e as shaka. Së pari duhet guxim, e pastaj të tjerat me rradhë, vullnet, pasion, durim, kulturë, punë e mësëshumti mundim,  e për t’u shtyrë më tej duhet edhe kultura e të shkruarit bukur. Prandaj Myzemili, i mirëpritur në të gjitha shkollat e vendit, kudo që shkon merr përshendetje dhe përgëzime nga të gjithë mësuesit, kolegët, nxënësit, prindërit dhe qytetarët, e deri tek profesorët e matematikës në Universitet.

Shpirti idealist, dhe detyra e misionarit të dijes, është edhe një tipar i fshehur, apo i heshtur tek mësuesit, por pak me tepri edhe tek Myzemili. Është detyra fisnike që e shtyn për të dhënë e thënë gjithçka, për brezin  e ri, që të bëhen më të ditur, më të zotë dhe më të mirë, si qytetarë që t’i shërbejnë kombit dhe shoqërisë. Përvoja e gjatë disa vjeçare, si mësues matematike nëpër fshatrat e Mirditës e të Rrogozhinës dhe në shkollat e qytetit të Durrësit, ka qënë një mundësi më shumë për të trajtuar materialin e teksteve dhe librave, me ngarkesën dhe fjalorin e moshës, pa lënë pasdore metodikën e mësimnxënies. Myzemili me mjeshtëri artistike, u tregon lexuesëve dhe sidomos të rinjëve, se pas atyre shifrave, teoremave dhe formulave të ftohta, qëndron një histori e tërë jete, përpjekje shekullore e mbushur me sakrifica, mundime, dështime dhe fitore. Merita e Myzemilit, si mësues e studiues, është se përcjell te shkollarët e rinj përvojën e tij dhe të brezave të matematikanëve, duke theksuar se matematika nuk është kaq e egër sa duket. Mjafton vetëm pak guxim dhe vullnet, për t’u futur pa frikë e drojtje në botën e magjike të matematikës.

Ndërmarrje e vështirë të analizohen të gjithë librat e botuar nga Myzemili. Janë specialistët, mësuesit dhe nxënësit në mbarë shkollat e Durrësit, por edhe brenda e jashtë vendit, ata që gjykojnë, shprehen e japin vlerësimin maksimal. Njëri më cilësor se tjetri. Veç një gjë s’mund të lihet në heshtje: Brenda fushës së matematikës, natyra e librave është shumë e larmishme: nga “Lojra Zbavitëse”, tek libra mësimorë për klasa të ndryshme të ciklit shkollor 9-vjeçar dhe fletore pune që shoqërojnë tekstet. Shtojmë këtu, libra me ushtrime e problema që janë dhënë nëpër olimpiadat botërore të matematikës, (kjo në ndihmë të talenteve). Interes paraqet, për pasurim e rritje kulture, jetëshkrimi për kollosët më të mëdhenj të të gjitha kohrave, në librin ”Jetë për Matematikën” i kompozuar me finesë nga Muzemili, aq sa mund ta quajmë një enciklopedi të vogël të matematikës. Me të drejtë Prof. Dr. Aleko Minga në parathënien e këtij libri  thotë: “Është një mozaik i këndshëm, gurët e të cilit janë qëmtuar me kujdes nga visaret e matematikës”.

Myzemili, studiues, mësues i talentuar dhe autor i librave, tani së fundi edhe botues, ka kujdesin dhe mirësinë që, edhe nëpërmjet lodrave, anekdodave, apo problemave, të josh t’i kërkosh e t’i lexosh librat me kënaqësi, të nxit ta duash e të merresh me matematikë. Kjo shkencë, me harmoninë dhe magjinë që mban në gjirin e saj, po të dish ta njohësh e ta dashurosh, të frymëzon për gjëra të mëdha e të bëhet e afërt, e shtrenjtë dhe e bukur si poezia, muzika, piktura, skulptura, artitektura.

Është nder për këshillin bashkiak, që vlerësoi punën e një jete të tërë, përkushtimin, dhe sakrificat e mësuesit dhe matematikanit të talentuar z. Muzemil Osmani në dobi të zhvillimit të arsimit kombëtar. E ka merituar prej kohësh.

Urime Myzemilit. Titulli “Qytetar Nderi” na gëzon të gjithëve. Urime për shëndet të mirë dhe botime të tjera për matematkën.

 

 

Newsflash

 

Gentiana Zagoridha

Babagjyshi mes fëmijëve të shkollës “Demokracia”

Këto ditë të ftohta dimri kudo në qytetin e Durrësit,ashtu si dhe në mbarë Shqipërinë përfundoi viti shkollor 2011,i cili rinis sërish më 5 janar 2012. Një vit që la gjurmë për shkollën 9-vjeçare “Demokracia” si çdo herë. Vit  ku u shpalosën edhe njëherë vlerat e veçanta të nxënësve dhe mësuesve të kësaj shkolle. Përveç aktiviteteve të shumta njohëse,kulturore dhe artistike me qëllim ,argëtimin dhe sensibilizimin e nxënësve lidhur me aspekte të ndryshme të jetës,vlejnë për tu përmendur dhe disa prej trofeve që nderojnë shkollën tonë. Ndër to veçojmë: Çmimin i parë në kampionatin e pingpongut për vajza,ku morën pjesë nxënës të 16 shkollave të qytetit të Durrësit,e fituar nga nxënësja Kejdi Danglli e klasës IX D. Çmimi i tretë në konkursin e përvitshëm ndërlëndor, ndërmjet nxënësve të ciklit fillor. Por ajo që kreno shkollën tonë më së shumti dhe që e ngriti në piedestal për këtë vit,do të mbetet fitimi i dy çmimeve të  para njëherazi, në konkursin e informatikës, përsëri ndërmjet shkollave të qytetit të Durrësit,përkatësisht nga nxënëset Najada Kambo për ciklin 9-vjeçar dhe Kristina Zagoridha për ciklin fillor. Me këto arritje të merituara,tashmë mund të themi me plot entuziazëm se jemi gati për të shijuar maratonën e gjatë të festave të fundvitit,e cila nis si zakonisht në ambjentet e shkollës duke përfunduar në gjirin e familjes. E ku ka stimuj më të mirë se këto çmime për tu frymëzuar dhe krijuar gjëra me vlerë,gjëra që mbeten gjatë në kujtesën e kujtdo,veçanërisht të fëmijëve. Është bërë traditë tashmë që dita e fundit e vitit shkollor të shoqërohet me koncerte e festime të organizuara nga shkolla nën drejtimin e mësueses së përkushtuar dhe të talentuar të muzikës Drita Dashi,por njëkohësisht dhe nga vetë klasat në mënyrë individuale. Një nga këto veprimtari të organizuar për festat e fundvitit  në klasën I A, do të shpalosim para jush për të përcjellur paksa freski dhe çiltërsi fëmijërore për të cilën të gjithë kemi aq shumë nevojë. Fëmijët ishin lajmëruar që herët për festimin e Vitit të Ri në klasën e tyre. Ato ishin porositur nga mësuesja që të bënin secili nga një pako modeste. Kjo pako do të shërbente si dhuratë për njërin nga shokët apo shoqet e klasës.

Si pa kuptuar lindi pyetja:-Po kush do ta realizonte këtë këmbim dhuratash ndërmjet fëmijëve? Dhe përgjigja u gjend shpejt. E kush tjetër më mirë se një fëmijë më i rritur i veshur si plaku i Vitit të Ri. Këtë xhest kaq fisnik e mori përsipër një nga vajzat e klasës VI A, e cila së bashku me disa vajza të tjera të po kësaj klase dolën vullnetare për të kontribuar në organizimin e festës me qëllimin e vetëm për të surprizuar dhe argëtuar fëmijët e klasës së parë që për ato të mbetej një kujtim i paharruar.Dhe kështu ndodhi. Sytë e fëmijëve  shkëlqenin nga lumturia kur hapnin dhuratat që u shpërndante plaku i Vitit të Ri dhe i gëzoheshin surprizës që kishin para syve,por dhe kur shikonin se si shokët e tyre i gëzoheshin dhuratave të tyre modeste. Ia tregonin njëri-tjetrit dhuratën, luanin me to, qeshnin dhe falenderonin njëri-tjetrin. Festa vijoi me një koncert festiv me këngë,valle dhe recitime të organizuara nga vajzat e klasës së gjashtë,por nuk u përjashtuan dhe recitimet e këngët spontane  kushtuar këtyre festave, të fëmijëve të klasës së parë që i dhanë më tepër origjinalitet kësaj feste.Nuk mund ta imagjinoni se ç’shkëlqim morën sytë e fëmijëve kur mësuesja u shpërndau nga një kartolinë urimi të shkruar me dorën e saj.

Si zogj të vegjël që sapo kanë filluar të cicërojnë dukej zëri i tyre i mbytur teksa i drejtoheshin me habi njëri-tjetrit:-Është shkrimi i mësueses!.Edhe ty ajo ta ka shkruar?! Po. ...  Po ty?!...  Hidhnin ndonjë vështrim vjellurazi nga mësuesja.Ajo i buzëqeshte herë pas here. Ata ulnin përsëri kokat.Shikonin shkrimin e saj.Gati-gati nuk po u besonin syve për  atë  që po shihnin, por kur mësuesja i siguroi se ajo kartolinë ishte ekskluzive për ta, dhuratë nga ajo vetë, ata shpërthyen në brohorima: ”Gëzuar dhe ti mësuesja jonë!”

Në këtë moment rrënqethës dhe shumë entuziast një nxënëse nga klasa u shkëput dhe i dhuroi mësueses një puthje të ngrohtë të shoqëruar me një përqafim të gjatë.Edhe nxënësit e tjerë vrapuan për të mbuluar mësuesen me puthje e përqafime.Nuk kishte mbyllje më të bukur për festën e fundit të vitit dhe një shpërblim më të mirë sesa ato puthje e ato përqafime sa spontane aq dhe të paharrueshme që vetëm fëmijët me çiltërsinë e tyre mund ti dhurojnë.Kështu përfundoi dhe një vit kalendarik,por jo një vit shkollor.Të tjera sfida i presin fëmijët për vitin e ardhshëm,nga i cili priten të vijnë vlerësime akoma më pozitive duke krijuar ndërkohë bindjen dhe garancinë për suksese më të mëdha.