Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Prosa-Proza Vangjush Saro: Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Vangjush Saro: Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Vangjush Saro

Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Tregim humoristik

Zysha dha sqarimet e fundit dhe u ul në katedër e lodhur, hundë e buzë, a thua donte të na thoshte: “Vrafshi veten tani!” E si mund të mendoja ndryshe, kur tema e hartimit - që ajo sapo e kishte shkruar në dërrasën e zezë - ishte aq e çuditshme: “Si e kaluat Vitin e Ri?”...Kjo nuk shkonte fare. Ne ishim mësuar me të tjera tema, me të tjera përfytyrime. Vetë zysha, kur përpiqej të na udhëzonte, përdorte gjithfarw figurash, që tani i kishin mësuar përmendësh edhe ata më të dobëtit e klasës: “Mëngjes i ngrohtw”, “Njw fllad na pwrshwndet”, “Rrezet e diellit pranveror”, “Shkëlqimi krenar i majave të maleve”, “Qyteti ynë ka sot shkolla, kopshte, fabrika...”, e të tjera këso, që fëmijët i zhgrapnin lehtë e lehtë, madje të bindur se kështu kishin shkruar plot frymëzim. Ashtu siç donte zysha.

Si e kaluat Vitin e Ri? Ku “Rrezet e diellit pranveror”, ku Viti i Ri? Pa le fllad qw s’kishte kund. Pastaj, vinçat si t’i fusnim në këtë dreq hartimi? Po krahasimet me të kaluarën, që zysha i donte doemos, “Kasollet me baltë, ku tymi të nxirrte sytë...”, etj., si mund të lidheshin me një gjë kaq të thjeshtë dhe njëkohësisht kaq të ndërlikuar si ky hartim për Vitin e Ri?

Më së fundi, pas nja dhjetë a pesëmbëdhjetë minutash të mbushura me pëshpëritje dhe zhgaravina gjithfarë, ulëm kokat përfundimisht edhe iu futëm punës vendçe. “Është mëngjes, shpërtheu e para një shoqja jonë, që gjithnjë mësonte përmendësh, dielli pranveror, shkëlqen me rrezet e tij të arta...” Një tjetër, që e dinte se zyshës i pëlqenin thirjet dhe psherëtimat, e filloi hartimin e vet ndryshe: “Ah, ç’ditë e bukur! Zemra ime nuk përmbahet prej gëzimit. E vallë, përse jam kaq e lumtur? Oh, lulet shumëngjyrëshe na kënaqin me aromën e tyre...” Dikush e kishte filluar hartimin në një mënyrë krejt origjinale: “Shikoj qytetin në këtë ditë. Mbushur plot e përplot me kopshte, çerdhe, spitale, shkolla, fabrika...I madhërishëm qëndron aty një vinç...” Kurse një tjetër, që mendonte se kushedi, mbase zysha donte të shkruanim për të kaluarën, po grinte sallatë kësisoj: “Atëherë njerëzit jetonin në kasolle me baltë. Tymi iu nxirrte sytë. Bukë të hanin nuk kishin. Të pasurit bënin qejf.”

Kështu, thuajse shumica e kishin parë të udhës të kapërcenin paksa nga tema dhe të përsërisnin fraza të njohura, pas të cilave ndiheshin gjithnjë më të sigurtë. Vetëm unë po vrisja mendjen dhe vështroja përhumbshëm nga dritarja... Si e kaluat Vitin e Ri? Zura të përshkruaja se si kishim blerë një pulë dhe pastaj ajo na e kishte mbushur ballkonin me glasa. Më tej, tregova se si na ishte prishur televizori. Babai shkoi me ngut te tekniku. Ky mavria na hëngri gjysmën e pulës dhe veç rrinte e mendohej. Pastaj filloi të sillte nëpër gojë ca shkronja, lidhja e të cilave ishte e çuditshme. PC... PCL... Ishte fjala për një llampë.

-Ta blejmë këtë llampë, - tha babai i shkretë menjëherë.

-Ehë!, - ia priti tekniku - Një fjalë goje. Ecë e gjeje!

Babai i ra ballit me pëllëmbë. Motra e vogël zuri të qante. (Në kohët e sotme, nuk mund të merret me mend se ç’do të thoshte atëherë të mos kishe televizorin për Vitin e Ri.) E hutuar nga të gjitha këto, nëna kishte harruar në stufë ëmbëlsirën. Ajo rrëmbeu sakaq mbajtëset e tenxhereve dhe u përpoq të shpëtonte ç’të mundte. Mirëpo ëmbëlsira ishte përzhitur. Nëna zuri të shante e të mallkonte si t’i vinte për mbarë. Kurse babai ende vështronte i trishtuar teknikun. Dhe ky mbase donte të hante e të pinte edhe më tej. Më në fund, diçka premtoi ashtu nëpër dhëmbë e duke i ngrënë edhe fjalët.

Por sikur të mos mjaftonin këto, vjen në shtëpi vëllai i madh, i shoqëruar...nga një polic. Kjo ua vuri kapakun të gjithave. Vëllai kishte shkuar për të gjetur një degë bredhi, përndryshe pemën e Vitit të Ri. Mirëpo nuk e kishte vrarë mendjen gjatë se ç’mund të sillte këputja e një dege dhe kështu, tani polici kërkonte gjobën... Deshi s’deshi, babai e nxori sërish kuletën e tij të vogël...

Ja, këto kisha shkruar pak a shumë në hartimin tim.

Pas disa ditëve, zysha na solli fletoret e hartimit. Ajo i ndau ato, duke bërë vërejtje dhe duke vlerësuar nxënësit...që kishin shkruar më bukur. Të gjithëve iu tha fjalë të mira. Edhe nxënëses që kishte folur për diellin pranveror, edhe asaj që kishte numëruar kopshtet e çerdhet, madje edhe dikujt që kishte shkruar në fund të hartimit: “Rroftë Viti i Ri!” Vetëm mua më shkoi përanash indiferente. Dhe pas pak, m’u lëshua me gojën plot:

-Po ti, ç’i kishe ato budallallëqe? Në estradë jemi ne këtu? Hartimi kërkon fjalë të zgjedhura...frymëzim...shpërthime...

I mërzitur sa s’thuhet, po vërtisja nëpër duar fletoren time të mjerë. Gati po pendohesha që nuk kisha shkruar edhe unë për diellin pranveror, edhe pse ishim në pikë të janarit. Mirëpo kur dolëm për pushimin e madh, në korridor, për çudinë time, zysha më kapi për supesh dhe më tha me ngrohtësi:

-Megjithatë, biri im, hartimi yt ishte...Nuk di si ta them...u gajasa së qeshuri...

 

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 27 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1295311
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

            

Nderim për Alfred Kaninin

 

                    

                 Në foto Alfred Kanini

Alfred Kanini, një emër i dashur për të gjithë ata njerëz që  e kanë dëgjuar nëpërmjet mikrofonit të Radio - Tiranës zërin e  tij  shprehës dhe me botë të pasur, me timbër të fuqishëm dhe domethënës, një zë, sa melodioz dhe të bukur, aq edhe imponues, që të të “detyronte” të mbaje këmbët dhe të dëgjoje pa u ngopur dhe me dëshirën që të vazhdonte ai zë, të vijonte më tej. Alfredi, u jepte vlerë krijimeve letrare, i jepte vlerë dhe jetë fjalëve, shpirtit dhe rrahjeve të zemrave, të atyre që shkruanin apo dëshironin të shprehnin diçka përmes artit të të shkruari. Ishte një zë gurgullues e gjithnjë pranveror, i dashur dhe i mirëpritur, dhe, që, ne, shokët dhe miqtë e tij të letrave, ia  vinim në dukje, ia shprehnim në fjalët, mendimet dhe shkrimet tona. E cili aktor teatri, nuk do t`ia dëshironte atë zë me botë jashtëzakonisht të pasur, ku ngjyrimet ylberiane i jepnin ngjyrë fjalës dhe mendimit, ku tinguj dhe notat muzikore, krijonin një sinfoni të rrallë dhe që buronte dritë, paqe, harmoni dhe dashuri.

Kemi arsye të shumta të ndjemë mall për zërin e mikut tonë të paharruar Alfred Kanini.

E kam njohur Fredin, që kur ishim fare të rinj, unë vetëm 22 vjeç dhe, ai, diçka më shumë, por edhe atëherë, edhe tani që e kujtoj dhe po hedh disa shënime për të, e ndjej se Fredi, ishte dhe mbetet mësues ynë, për shkrimet dhe emisionet me bukuri të rrallë, për mesazhet që transmetonte, për format dhe mënyrat interesante e origjinale, gjetjet artistike. Alfred Kanini mbetet një artist i vërtetë, si në librat e tij të shumë me tregime, novela  e romane, ashtu dhe në të gjithë krijimtarinë e tij letrare e publicistike.

Ne, do ta mbajmë mend vazhdimisht Alfredin, do të na kujtohet sa herë që shkruajmë ndonjë tregim, sa herë rrokim penën të shkruajmë reportazhe, ku ai ishte  mbret i pashpallur i reportazhit; sa herë që dëgjojmë folësit radiofonik dhe zërat e tyre, sa herë që sjellim ndërmend portretin e tij rinor, sipmatik dhe karakter burrëror,  sa në pamje dhe në mendim e veprim.

Kam bindjen se shoqëria jonë, veçanërisht ajo e letrave dhe e krijimeve artistike e letrare, do ta ketë vazhdimisht në përfytyrim, do ta ndjej mungesën e tij, por dhe do ta ketë model në jetë dhe gjithë veprimtarinë letrare, publicistike e deklamuse.

I paharruar Alfred Kanini, miku dhe shoku ynë i dashur.

Viron Kona

20 Nëndor 2011