Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Prosa-Proza Vangjush Saro: Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Vangjush Saro: Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Vangjush Saro

Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Tregim humoristik

Zysha dha sqarimet e fundit dhe u ul në katedër e lodhur, hundë e buzë, a thua donte të na thoshte: “Vrafshi veten tani!” E si mund të mendoja ndryshe, kur tema e hartimit - që ajo sapo e kishte shkruar në dërrasën e zezë - ishte aq e çuditshme: “Si e kaluat Vitin e Ri?”...Kjo nuk shkonte fare. Ne ishim mësuar me të tjera tema, me të tjera përfytyrime. Vetë zysha, kur përpiqej të na udhëzonte, përdorte gjithfarw figurash, që tani i kishin mësuar përmendësh edhe ata më të dobëtit e klasës: “Mëngjes i ngrohtw”, “Njw fllad na pwrshwndet”, “Rrezet e diellit pranveror”, “Shkëlqimi krenar i majave të maleve”, “Qyteti ynë ka sot shkolla, kopshte, fabrika...”, e të tjera këso, që fëmijët i zhgrapnin lehtë e lehtë, madje të bindur se kështu kishin shkruar plot frymëzim. Ashtu siç donte zysha.

Si e kaluat Vitin e Ri? Ku “Rrezet e diellit pranveror”, ku Viti i Ri? Pa le fllad qw s’kishte kund. Pastaj, vinçat si t’i fusnim në këtë dreq hartimi? Po krahasimet me të kaluarën, që zysha i donte doemos, “Kasollet me baltë, ku tymi të nxirrte sytë...”, etj., si mund të lidheshin me një gjë kaq të thjeshtë dhe njëkohësisht kaq të ndërlikuar si ky hartim për Vitin e Ri?

Më së fundi, pas nja dhjetë a pesëmbëdhjetë minutash të mbushura me pëshpëritje dhe zhgaravina gjithfarë, ulëm kokat përfundimisht edhe iu futëm punës vendçe. “Është mëngjes, shpërtheu e para një shoqja jonë, që gjithnjë mësonte përmendësh, dielli pranveror, shkëlqen me rrezet e tij të arta...” Një tjetër, që e dinte se zyshës i pëlqenin thirjet dhe psherëtimat, e filloi hartimin e vet ndryshe: “Ah, ç’ditë e bukur! Zemra ime nuk përmbahet prej gëzimit. E vallë, përse jam kaq e lumtur? Oh, lulet shumëngjyrëshe na kënaqin me aromën e tyre...” Dikush e kishte filluar hartimin në një mënyrë krejt origjinale: “Shikoj qytetin në këtë ditë. Mbushur plot e përplot me kopshte, çerdhe, spitale, shkolla, fabrika...I madhërishëm qëndron aty një vinç...” Kurse një tjetër, që mendonte se kushedi, mbase zysha donte të shkruanim për të kaluarën, po grinte sallatë kësisoj: “Atëherë njerëzit jetonin në kasolle me baltë. Tymi iu nxirrte sytë. Bukë të hanin nuk kishin. Të pasurit bënin qejf.”

Kështu, thuajse shumica e kishin parë të udhës të kapërcenin paksa nga tema dhe të përsërisnin fraza të njohura, pas të cilave ndiheshin gjithnjë më të sigurtë. Vetëm unë po vrisja mendjen dhe vështroja përhumbshëm nga dritarja... Si e kaluat Vitin e Ri? Zura të përshkruaja se si kishim blerë një pulë dhe pastaj ajo na e kishte mbushur ballkonin me glasa. Më tej, tregova se si na ishte prishur televizori. Babai shkoi me ngut te tekniku. Ky mavria na hëngri gjysmën e pulës dhe veç rrinte e mendohej. Pastaj filloi të sillte nëpër gojë ca shkronja, lidhja e të cilave ishte e çuditshme. PC... PCL... Ishte fjala për një llampë.

-Ta blejmë këtë llampë, - tha babai i shkretë menjëherë.

-Ehë!, - ia priti tekniku - Një fjalë goje. Ecë e gjeje!

Babai i ra ballit me pëllëmbë. Motra e vogël zuri të qante. (Në kohët e sotme, nuk mund të merret me mend se ç’do të thoshte atëherë të mos kishe televizorin për Vitin e Ri.) E hutuar nga të gjitha këto, nëna kishte harruar në stufë ëmbëlsirën. Ajo rrëmbeu sakaq mbajtëset e tenxhereve dhe u përpoq të shpëtonte ç’të mundte. Mirëpo ëmbëlsira ishte përzhitur. Nëna zuri të shante e të mallkonte si t’i vinte për mbarë. Kurse babai ende vështronte i trishtuar teknikun. Dhe ky mbase donte të hante e të pinte edhe më tej. Më në fund, diçka premtoi ashtu nëpër dhëmbë e duke i ngrënë edhe fjalët.

Por sikur të mos mjaftonin këto, vjen në shtëpi vëllai i madh, i shoqëruar...nga një polic. Kjo ua vuri kapakun të gjithave. Vëllai kishte shkuar për të gjetur një degë bredhi, përndryshe pemën e Vitit të Ri. Mirëpo nuk e kishte vrarë mendjen gjatë se ç’mund të sillte këputja e një dege dhe kështu, tani polici kërkonte gjobën... Deshi s’deshi, babai e nxori sërish kuletën e tij të vogël...

Ja, këto kisha shkruar pak a shumë në hartimin tim.

Pas disa ditëve, zysha na solli fletoret e hartimit. Ajo i ndau ato, duke bërë vërejtje dhe duke vlerësuar nxënësit...që kishin shkruar më bukur. Të gjithëve iu tha fjalë të mira. Edhe nxënëses që kishte folur për diellin pranveror, edhe asaj që kishte numëruar kopshtet e çerdhet, madje edhe dikujt që kishte shkruar në fund të hartimit: “Rroftë Viti i Ri!” Vetëm mua më shkoi përanash indiferente. Dhe pas pak, m’u lëshua me gojën plot:

-Po ti, ç’i kishe ato budallallëqe? Në estradë jemi ne këtu? Hartimi kërkon fjalë të zgjedhura...frymëzim...shpërthime...

I mërzitur sa s’thuhet, po vërtisja nëpër duar fletoren time të mjerë. Gati po pendohesha që nuk kisha shkruar edhe unë për diellin pranveror, edhe pse ishim në pikë të janarit. Mirëpo kur dolëm për pushimin e madh, në korridor, për çudinë time, zysha më kapi për supesh dhe më tha me ngrohtësi:

-Megjithatë, biri im, hartimi yt ishte...Nuk di si ta them...u gajasa së qeshuri...

 

Newsflash

 

PËRSHËNDETJE, NË 5-VJETORIN E RADIOS “DITURIA”-SUEDI

Prof. MURAT GECAJ

Sekretar i Përgjithshëm i Shoqatës së Arsimtarwve të Shqipërisë

Ma.KOZETA HOXHA

Moderatore dhe gazetare, në Radiotelevizionin Shqiptar-Tiranë


Nga e majta: V.Kona, K.Hoxha, S.Demaku e M.Gecaj(Boras-Suedi, prill 2012)

-Të dashur kolegë e vëllezër të Qendrës Kulturore Shqiptare “Migjeni”,

-Anëtarë të Redaksisë së Radios Lokale “Dituria”, në Boras-Suedi

-Te nderuar miq suedezë!

Në këtë ditë të shënuar për  Bashkësinë Shqiptare, në Boras e më gjerë në Suedi, por dhe për ju miq suedezë,  ju dërgojmë përshëndetjet dhe urimet  tona më të përzemërta, me rastin e festimit të 5-vjetorit të emisionit të parë në gjuhën amtare shqipe, në Radion Lokale “Dituria”! Në vetë emërtimin e kësaj Radioje, shprehet kaq bukur përmbajtja dhe detyra  kryesore e saj, të cilën ajo e ka kryer dhe po vijon ta kryejë: me sukses të plotë, me atdhetarizëm e profesionalizëm.

Ne jemi të gëzuar e të kënaqur, kur kujtojmë me emocione se, një vit më parë, festuam aty së bashku me ju, 5-vjetorin e Qendrës  Kulturore Shqiptare “Migjeni” dhe të Revistës “Dituria”. Kështu, edhe manifestimi  juaj  sot, është në vazhdimësinë e veprimtarive të bukura, që organizohen nga Bashkësia Shqiptare në Suedi. Sigurisht, kjo është meritë  edhe e shoqatave  tjera  atdhetare e kulturore shqiptare, të cilat veprojnë në Suedi dhe e Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë, “Papa Klementi XI”.

Ne, kolegëve, miqëve dhe dashamirëve në Shqipëri, na gazojnë dhe na entusiazmojnë arritjet tuaja, duke përhapur e propaganduar historinë dhe traditat tona të lashta shqiptare, si përmes valëve të Radios “Dituria”, me shfaqjet kulturore e artistike dhe me anën e botimeve të shumta të autorëve shqiptarë atje.

Duke u ndodhur me mendje e zemër ndërmjet jush, në atë festë të bukur të 5-vjetorit të Radios Lokale “Dituria”, ju urojmë sinqerisht për punën fisnike, që keni bërë deri tani. Njëkohësisht, jemi të bindur që, edhe në të ardhmen, ju do të ecni në në këtë udhë të drejtë, duke vazhduar të jeni misionarë të popullit shqiptar,  në mjedisin e ngrohtë dhe mikpritës demokratik suedez, ku keni gjetur mbështetje dhe ndihmë bujare e të pakursyer.

Me shumë respekt për të gjithë ju, dëshirojmë të keni kurdoherë:

Shëndet të plotë, arritje në punë e begati, gëzime dhe lumturi në familjet tuaja!

Tiranë, 29 mars 2013