Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Prosa-Proza Vangjush Saro: Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Vangjush Saro: Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Vangjush Saro

Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Tregim humoristik

Zysha dha sqarimet e fundit dhe u ul në katedër e lodhur, hundë e buzë, a thua donte të na thoshte: “Vrafshi veten tani!” E si mund të mendoja ndryshe, kur tema e hartimit - që ajo sapo e kishte shkruar në dërrasën e zezë - ishte aq e çuditshme: “Si e kaluat Vitin e Ri?”...Kjo nuk shkonte fare. Ne ishim mësuar me të tjera tema, me të tjera përfytyrime. Vetë zysha, kur përpiqej të na udhëzonte, përdorte gjithfarw figurash, që tani i kishin mësuar përmendësh edhe ata më të dobëtit e klasës: “Mëngjes i ngrohtw”, “Njw fllad na pwrshwndet”, “Rrezet e diellit pranveror”, “Shkëlqimi krenar i majave të maleve”, “Qyteti ynë ka sot shkolla, kopshte, fabrika...”, e të tjera këso, që fëmijët i zhgrapnin lehtë e lehtë, madje të bindur se kështu kishin shkruar plot frymëzim. Ashtu siç donte zysha.

Si e kaluat Vitin e Ri? Ku “Rrezet e diellit pranveror”, ku Viti i Ri? Pa le fllad qw s’kishte kund. Pastaj, vinçat si t’i fusnim në këtë dreq hartimi? Po krahasimet me të kaluarën, që zysha i donte doemos, “Kasollet me baltë, ku tymi të nxirrte sytë...”, etj., si mund të lidheshin me një gjë kaq të thjeshtë dhe njëkohësisht kaq të ndërlikuar si ky hartim për Vitin e Ri?

Më së fundi, pas nja dhjetë a pesëmbëdhjetë minutash të mbushura me pëshpëritje dhe zhgaravina gjithfarë, ulëm kokat përfundimisht edhe iu futëm punës vendçe. “Është mëngjes, shpërtheu e para një shoqja jonë, që gjithnjë mësonte përmendësh, dielli pranveror, shkëlqen me rrezet e tij të arta...” Një tjetër, që e dinte se zyshës i pëlqenin thirjet dhe psherëtimat, e filloi hartimin e vet ndryshe: “Ah, ç’ditë e bukur! Zemra ime nuk përmbahet prej gëzimit. E vallë, përse jam kaq e lumtur? Oh, lulet shumëngjyrëshe na kënaqin me aromën e tyre...” Dikush e kishte filluar hartimin në një mënyrë krejt origjinale: “Shikoj qytetin në këtë ditë. Mbushur plot e përplot me kopshte, çerdhe, spitale, shkolla, fabrika...I madhërishëm qëndron aty një vinç...” Kurse një tjetër, që mendonte se kushedi, mbase zysha donte të shkruanim për të kaluarën, po grinte sallatë kësisoj: “Atëherë njerëzit jetonin në kasolle me baltë. Tymi iu nxirrte sytë. Bukë të hanin nuk kishin. Të pasurit bënin qejf.”

Kështu, thuajse shumica e kishin parë të udhës të kapërcenin paksa nga tema dhe të përsërisnin fraza të njohura, pas të cilave ndiheshin gjithnjë më të sigurtë. Vetëm unë po vrisja mendjen dhe vështroja përhumbshëm nga dritarja... Si e kaluat Vitin e Ri? Zura të përshkruaja se si kishim blerë një pulë dhe pastaj ajo na e kishte mbushur ballkonin me glasa. Më tej, tregova se si na ishte prishur televizori. Babai shkoi me ngut te tekniku. Ky mavria na hëngri gjysmën e pulës dhe veç rrinte e mendohej. Pastaj filloi të sillte nëpër gojë ca shkronja, lidhja e të cilave ishte e çuditshme. PC... PCL... Ishte fjala për një llampë.

-Ta blejmë këtë llampë, - tha babai i shkretë menjëherë.

-Ehë!, - ia priti tekniku - Një fjalë goje. Ecë e gjeje!

Babai i ra ballit me pëllëmbë. Motra e vogël zuri të qante. (Në kohët e sotme, nuk mund të merret me mend se ç’do të thoshte atëherë të mos kishe televizorin për Vitin e Ri.) E hutuar nga të gjitha këto, nëna kishte harruar në stufë ëmbëlsirën. Ajo rrëmbeu sakaq mbajtëset e tenxhereve dhe u përpoq të shpëtonte ç’të mundte. Mirëpo ëmbëlsira ishte përzhitur. Nëna zuri të shante e të mallkonte si t’i vinte për mbarë. Kurse babai ende vështronte i trishtuar teknikun. Dhe ky mbase donte të hante e të pinte edhe më tej. Më në fund, diçka premtoi ashtu nëpër dhëmbë e duke i ngrënë edhe fjalët.

Por sikur të mos mjaftonin këto, vjen në shtëpi vëllai i madh, i shoqëruar...nga një polic. Kjo ua vuri kapakun të gjithave. Vëllai kishte shkuar për të gjetur një degë bredhi, përndryshe pemën e Vitit të Ri. Mirëpo nuk e kishte vrarë mendjen gjatë se ç’mund të sillte këputja e një dege dhe kështu, tani polici kërkonte gjobën... Deshi s’deshi, babai e nxori sërish kuletën e tij të vogël...

Ja, këto kisha shkruar pak a shumë në hartimin tim.

Pas disa ditëve, zysha na solli fletoret e hartimit. Ajo i ndau ato, duke bërë vërejtje dhe duke vlerësuar nxënësit...që kishin shkruar më bukur. Të gjithëve iu tha fjalë të mira. Edhe nxënëses që kishte folur për diellin pranveror, edhe asaj që kishte numëruar kopshtet e çerdhet, madje edhe dikujt që kishte shkruar në fund të hartimit: “Rroftë Viti i Ri!” Vetëm mua më shkoi përanash indiferente. Dhe pas pak, m’u lëshua me gojën plot:

-Po ti, ç’i kishe ato budallallëqe? Në estradë jemi ne këtu? Hartimi kërkon fjalë të zgjedhura...frymëzim...shpërthime...

I mërzitur sa s’thuhet, po vërtisja nëpër duar fletoren time të mjerë. Gati po pendohesha që nuk kisha shkruar edhe unë për diellin pranveror, edhe pse ishim në pikë të janarit. Mirëpo kur dolëm për pushimin e madh, në korridor, për çudinë time, zysha më kapi për supesh dhe më tha me ngrohtësi:

-Megjithatë, biri im, hartimi yt ishte...Nuk di si ta them...u gajasa së qeshuri...

 

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 28 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1221899
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

 

Delvina Kërluku

Manifestimet me rastin e 100 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë!

Atdheu është vendi ku kemi lindur dhe ku kanë jetuar të parët tanë. Atdheu ynë është Shqipëria, për të luftojnë e punojnë shqipëtarët.

Historia e këtij vendi është aq e dhimbshme, përshkak të luftrave, përçarjeve të trojeve të saj. Gjuha e këtij vendi është e lashtë sa vetë Shqipëria. Këto fakte datojnë qysh nga preardhja e të parëve tanë pellazgët e më tëj Ilirëve, deri më sot të ashtuquajturit e këtij vendi shqipëtarët.

Shqipëria sot gëzon statusin e saj të pavarur, i cili është një copë vend, ku trojet e saj të dikurshme u përçanë nga luftrat e okupatorëve. Një copë Shqipëri është në Maqedoninë Ilire, një pjesë tjetër quhet Çamëri, edhe Kosova quhet  Shqipëri. Të gjithë këto troje i përkasin asaj dhe saherë ka nevojë vendi amë, këta i dalin krah.

Edhepse historia e ka bërë të vetën, këto troje nuk qëndrojnë qetë deri në ribashkim. Këto troje qajnë kur humbin jetë shqipëtarët anemban botës. Këto troje i gëzohen gëzimeve. Pra edhe këtë vit të gjithë këto troje janë në këmbë të festojnë 100 vjetorin e Pavarësisë së vendit amë - Shqipërisë. Për këtë festë, festojnë edhe shqipëtarët që kanë rrugëtuar jashtë vendit, në mërgim, duke formuar shoqëri atje bashkë me bashkëkombasit e vet dhe poashtu në të mirë e në të keqe i dalin zot Atdheut. Shqiptarët sot janë kudo, dikush është larguar nga mëmëdheu, përshkak të gjendjes së vështirë ekonomike e dikush për arsye të ndryshme. Por, ato pavarësisht se janë larg, ata mendojnë e veprojnë për të.

Dikush qëndis flamurin, dikush pikturon figurat e kombit, dikush thurr poezi a libër, dikush këngë i këndon mëmëdheut, etj.

Ky vit është viti më jubilar i Shqipërisë. Ky vend më 28 Nëntor feston ditën e pavarësisë, atë ditë ku bota i’a caktoi kufijtë dhe e shpalli atë të pavarur në krye me Ismail Qemalin dhe shokët e tij. Edhe pse disa nga ne shqiptarët jemi jashtë saj, edhe pse ne e vuajmë këtë gjë, ne përsëri i brohorasim kësaj dite, ku valëvitet i lirë flamuri kombëtar shqiptar. Ky flamur do të valvitet edhe në trojet e saj që kanë mbetur jashtë saj, sepse shqiptarët në këto troje kanë gjuhën, traditat, zakonet e njejta si vetë Shqipëria. Prandaj, këtu tek ne edhe në vendet e tjera me shumicë shqiptare është formuar Këshilli Organizativ për 100 vjetorin e pavarësisë së Shqipërisë dhe ditë së Flamurit Kombëtar shqiptar me shqiponjën dy krenare. Në çdo tokë shqiptare është i formuar një këshill të udhëhequr nga selia amë Tirana. Pra ky këshill si në Tiranë, Prishtinë, Shkup e gjetiu funksionon për festimin sa më dinjitoz të ditës së flamurit. Në këtë këshill përfshihen përfaqësues të të gjithë institucioneve.Si përshembull në vendin tonë në Maqedoni nga informacionet që kemi marrë nga mediat dhe nga pjesmarrja në manifestimet, shikohet që shqiptarët në këtë vit feste bashkohen në këngë, valle, art e kulturë, shkencë, etj… Rast konkret është shfaqja e operës “Skënderbeu” në Shkup, ku ishin të përfshirë gjithë aktorët, sopranot shqiptar nga trojet shqiptare. Konferenca shkencore për heronjtë dhe kontribuesit në çështjet shqiptare si psh: vepruesit për Shqipërinë por të ardhur, nga vendi sot i a.q Maqedoni, Josif, Bageri, Mehmet Pashe Deralla, Dervish Cara, etj.

Para do kohe u vendos në Shkup edhe Busti i heroit Hasan Prishtina ku identifikon atë se kjo figurë është e vendosur edhe në Prishtinë dhe tani do vendoset edhe në Tiranë. Kjo dëshmon që këndvështrimet  mbi çështjen shqiptare janë të përbashkëta, vëllazërore. Ndërsa, muaji Nëntor i bashkon shqiptarët me poezi, këngë, valle ku parashikohet asambli shqiptar në Manastir, vendosja e monumenteve në muzeun e shkronjave të ABC –së. Manifestim në Shkup. Dhe se këtë vit çdo vend, çdo individ është kontribues për këtë ditë të madhe. Fjala, poezia kënga, vallja gjëmon në çdo dhomë e tokë shqiptare. Sepse Shqipëria është nëna jonë,ne jemi bijtë e saj. Për të rrojmë e punojmë ne. Rroftë mëmëdheu – Shqipëria.

Shkup, Nëntor 2012