Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Prosa-Proza Vangjush Saro: Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Vangjush Saro: Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Vangjush Saro

Një hartim çapraz për Vitin e Ri

Tregim humoristik

Zysha dha sqarimet e fundit dhe u ul në katedër e lodhur, hundë e buzë, a thua donte të na thoshte: “Vrafshi veten tani!” E si mund të mendoja ndryshe, kur tema e hartimit - që ajo sapo e kishte shkruar në dërrasën e zezë - ishte aq e çuditshme: “Si e kaluat Vitin e Ri?”...Kjo nuk shkonte fare. Ne ishim mësuar me të tjera tema, me të tjera përfytyrime. Vetë zysha, kur përpiqej të na udhëzonte, përdorte gjithfarw figurash, që tani i kishin mësuar përmendësh edhe ata më të dobëtit e klasës: “Mëngjes i ngrohtw”, “Njw fllad na pwrshwndet”, “Rrezet e diellit pranveror”, “Shkëlqimi krenar i majave të maleve”, “Qyteti ynë ka sot shkolla, kopshte, fabrika...”, e të tjera këso, që fëmijët i zhgrapnin lehtë e lehtë, madje të bindur se kështu kishin shkruar plot frymëzim. Ashtu siç donte zysha.

Si e kaluat Vitin e Ri? Ku “Rrezet e diellit pranveror”, ku Viti i Ri? Pa le fllad qw s’kishte kund. Pastaj, vinçat si t’i fusnim në këtë dreq hartimi? Po krahasimet me të kaluarën, që zysha i donte doemos, “Kasollet me baltë, ku tymi të nxirrte sytë...”, etj., si mund të lidheshin me një gjë kaq të thjeshtë dhe njëkohësisht kaq të ndërlikuar si ky hartim për Vitin e Ri?

Më së fundi, pas nja dhjetë a pesëmbëdhjetë minutash të mbushura me pëshpëritje dhe zhgaravina gjithfarë, ulëm kokat përfundimisht edhe iu futëm punës vendçe. “Është mëngjes, shpërtheu e para një shoqja jonë, që gjithnjë mësonte përmendësh, dielli pranveror, shkëlqen me rrezet e tij të arta...” Një tjetër, që e dinte se zyshës i pëlqenin thirjet dhe psherëtimat, e filloi hartimin e vet ndryshe: “Ah, ç’ditë e bukur! Zemra ime nuk përmbahet prej gëzimit. E vallë, përse jam kaq e lumtur? Oh, lulet shumëngjyrëshe na kënaqin me aromën e tyre...” Dikush e kishte filluar hartimin në një mënyrë krejt origjinale: “Shikoj qytetin në këtë ditë. Mbushur plot e përplot me kopshte, çerdhe, spitale, shkolla, fabrika...I madhërishëm qëndron aty një vinç...” Kurse një tjetër, që mendonte se kushedi, mbase zysha donte të shkruanim për të kaluarën, po grinte sallatë kësisoj: “Atëherë njerëzit jetonin në kasolle me baltë. Tymi iu nxirrte sytë. Bukë të hanin nuk kishin. Të pasurit bënin qejf.”

Kështu, thuajse shumica e kishin parë të udhës të kapërcenin paksa nga tema dhe të përsërisnin fraza të njohura, pas të cilave ndiheshin gjithnjë më të sigurtë. Vetëm unë po vrisja mendjen dhe vështroja përhumbshëm nga dritarja... Si e kaluat Vitin e Ri? Zura të përshkruaja se si kishim blerë një pulë dhe pastaj ajo na e kishte mbushur ballkonin me glasa. Më tej, tregova se si na ishte prishur televizori. Babai shkoi me ngut te tekniku. Ky mavria na hëngri gjysmën e pulës dhe veç rrinte e mendohej. Pastaj filloi të sillte nëpër gojë ca shkronja, lidhja e të cilave ishte e çuditshme. PC... PCL... Ishte fjala për një llampë.

-Ta blejmë këtë llampë, - tha babai i shkretë menjëherë.

-Ehë!, - ia priti tekniku - Një fjalë goje. Ecë e gjeje!

Babai i ra ballit me pëllëmbë. Motra e vogël zuri të qante. (Në kohët e sotme, nuk mund të merret me mend se ç’do të thoshte atëherë të mos kishe televizorin për Vitin e Ri.) E hutuar nga të gjitha këto, nëna kishte harruar në stufë ëmbëlsirën. Ajo rrëmbeu sakaq mbajtëset e tenxhereve dhe u përpoq të shpëtonte ç’të mundte. Mirëpo ëmbëlsira ishte përzhitur. Nëna zuri të shante e të mallkonte si t’i vinte për mbarë. Kurse babai ende vështronte i trishtuar teknikun. Dhe ky mbase donte të hante e të pinte edhe më tej. Më në fund, diçka premtoi ashtu nëpër dhëmbë e duke i ngrënë edhe fjalët.

Por sikur të mos mjaftonin këto, vjen në shtëpi vëllai i madh, i shoqëruar...nga një polic. Kjo ua vuri kapakun të gjithave. Vëllai kishte shkuar për të gjetur një degë bredhi, përndryshe pemën e Vitit të Ri. Mirëpo nuk e kishte vrarë mendjen gjatë se ç’mund të sillte këputja e një dege dhe kështu, tani polici kërkonte gjobën... Deshi s’deshi, babai e nxori sërish kuletën e tij të vogël...

Ja, këto kisha shkruar pak a shumë në hartimin tim.

Pas disa ditëve, zysha na solli fletoret e hartimit. Ajo i ndau ato, duke bërë vërejtje dhe duke vlerësuar nxënësit...që kishin shkruar më bukur. Të gjithëve iu tha fjalë të mira. Edhe nxënëses që kishte folur për diellin pranveror, edhe asaj që kishte numëruar kopshtet e çerdhet, madje edhe dikujt që kishte shkruar në fund të hartimit: “Rroftë Viti i Ri!” Vetëm mua më shkoi përanash indiferente. Dhe pas pak, m’u lëshua me gojën plot:

-Po ti, ç’i kishe ato budallallëqe? Në estradë jemi ne këtu? Hartimi kërkon fjalë të zgjedhura...frymëzim...shpërthime...

I mërzitur sa s’thuhet, po vërtisja nëpër duar fletoren time të mjerë. Gati po pendohesha që nuk kisha shkruar edhe unë për diellin pranveror, edhe pse ishim në pikë të janarit. Mirëpo kur dolëm për pushimin e madh, në korridor, për çudinë time, zysha më kapi për supesh dhe më tha me ngrohtësi:

-Megjithatë, biri im, hartimi yt ishte...Nuk di si ta them...u gajasa së qeshuri...

 

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 32 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1314006
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

 

Sokol DEMAKU

JETOJMË NË MËRGIM ME MENDJEN NË VENDLINDJE

Në Mbretërinë suedeze, 100-vjetori pavarësisë së Shqipërisë, u shënua në mënyrë më madhështore, në çdo vendbanim ku jetojnë shqiptarët. Ndërkohë, që në qytetin e vogël të Suedisë përendimore Skene janë zhvilluar aktivitete të ndryshme festive, ngritje e flamurit, turnir ne futboll për të gjitha kategorit dhe moshat, koncerte solemne me rastin e përvjetorit të pavarësisë, ku kanë marrë pjesë qindra bashkatdhetar nga shumë qytete të kësaj pjese të Mbretesise suedeze si dhe mysafirë nga vendet fqinje.


Me iniciativën e veprimtarëve të dalluar Avni Ismaili dhe Muharrem Shabani anëtar të krysisë së Shoqates Kulturore Shqiptare ”Dardania” me seli në këtë qytet aty u valëviten flamuj shqiptarë krahas atyre suedez, duke zbukuruar ambientet ku mbaheshin aktivitet kulturore e sportive që zhvilloheshin me rastine  100 vjetorit të festimit të Pavarësisë se shtetit shqiptar dhe Ditës së Flamurit.

Ky eveniment historik, kjo ditë e shenjtë e cila u kremtua me krenari, entuziazëm dhe në mënyrë të veçantë, si në Shqipëri, Prishtinë, Shkup, në të gjitha trojet shqiptare dhe diasporë, iu kushtua ngritjes se flamurit në Vlorë nga i mençuri dhe i urti Ismail Qemal-Vlora, që shpalli mëvetësinë dhe ribërjen e Shqipërisë, më 28 Nëntor 1912 e lidhur me këtë ngjarje kulminante për popullin shqiptar për të pranishmit foli mësuesi i Gjuhës shqipe ne këtë qutet Haki Gashi, i cili mes tjerash bëri një analizë të përgjithshme te situatës së kohës dhe kushteve në të cilat jetonin shqiptaret në atë kohë. Rëndesin e shpalljes së mvehtësisë nga i madhi Ismail Qemali dhejehonën e kësaj ngjarje të madhe për vensin dhe kombin tonë.

Pastaj anëtari i Krysise së SHKSH ”Dardania” Muharrem Shabani në mënyrë solemne u ndau mirnjohjet dhe shperblimeve ekipeve pjesëmarrëse në garat e organizuara nga kjo shoqatë me rastin e festes së pavaresise së shtetit shqiptar dhe ditës së flamurit.


Manifestimin tani më tradicional të festës sonë më të madhe kombëtare 28 Nëntorin - Ditën e Flamurit, me theks të veçantë 100 vjetorin e Pavarësisë shtoj Kryetari i krysisë së kësaj shoqate Avni Ismaili tani për ne këtu në mërgim është berë traditë duke mos anashakalua as përvejetorin e shpalljes së pavarësisë së Kosovës!
Salla ku mbahej manifestimi, salla e shkolles fillore të këtij qyteti huazuar enkast për ketë qëllim, ishte stolisur me flamuj kombëtar, me ngjyra dominuese Kuq e zi, mu sikur në mes të Shkupit, Prishtinës e Tiranës, me flamuj kombëtare të Shqipërisë edhe ato të Suedisë vendit ku bashkëkombasit tanë gjetën mbështjetjen për punë dhe jetë, me fotografi si dhe simbole dhe shenja të tjera kombëtare destinuara këti manifestimi madheshtor.

Organizatorët e manifestimit ishin kujdesur për të gjitha kategorit  e mysafirëve duke fillua nga moshat me të vogla deri tek të moshuarit. Mbrëmjen e bënë edhe më madhështore valltarët dhe vet pjesëmarrësit e mbremjes të cilët deri në orët e vona të kësaj nate vallëzuan me muzikën e zgjedhurë dhe vallet tona kombëtare.