Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Kadri Tarelli: HOMAZH MËSUESIT MUZEMIL OSMANI

 

Durrës më 29. 11. 2012.

“Jeta, nëse di ta përdorësh, zgjat shumë”

Stendal

HOMAZH MËSUESIT MUZEMIL OSMANI

“Qytetar Nderi” i Durrësit


Pas një sëmundje të rëndë e të rrallë, para pak kohësh u nda nga jeta mësuesi Muzemil Jasin Osmani. Ai ka lindur në Vlorë në vitin 1948. E kështu mund të quhet vlonjat, po Muzemili thoshte me krenari: “Më pëlqen ta them me mburrje, se rrënjët i kam në Çamëri, në Kuç, pesë kilometra larg nga Gumenica. Sëbrendëshmi kam një ndjenjë malli e krenarie për tokën e të parëve”. Familjarisht u vendosën në Shqipëri në fund të vitit 1944. Një fat tragjik si i të gjithë popullsisë çame, që u shpërngul me forcë nga trojet e veta stërgjyshore e shekullore, si rezultat i politikës shumëvjeçare greke mbi spastrimin etnik.

Muzemili botuesi i talentuar, shoku dhe miku ynë, mësuesi, studjuesi, hartuesi dhe hartuesi i mbi 30 librave për matematikën, kaloi një jetë e tërë punë pa zhurmë e bujë, në shërbim të mësimit dhe edukimit të brezave. Ai është i tepër i njohur në rrethet arsimore dhe shkencore të Durrësit, por edhe në të gjithë vendin. Me veprat e tij u mirëprit dhe u respektua nga të gjithë mësuesit, veçanërisht të matematikës, ca më shumë nga nxënësit e shkollave, pse jo edhe nga pasionantët e matematikës, sepse u bënë shumë vite që kanë nëpër duar librat e tij.

Për këtë kontribut kaq të çmuar në shërbim të shkollës dhe të arsimit, Bashkia e Durrësit më 6 Mars 2012, e nderoi mësuesin Muzemil Jasin Osmani me titullin “Qytetar Nderi” i Durërsit, pikërisht në prag të ditës së “Shenjët të mësuesit”. Motivacioni: “Për konsideratën dhe respektin e fituar nga puna e tij e palodhur në fushën e arsimit, ku falë artikujve dhe botimeve të shumta ndikoi fuqishëm në rritjen e cilësisë në shkollë”. Ishte në një vlerësim i merituar për një punonjës arsimi si Muzemili, që treti jetën për matematikën, shkollën dhe arsimin.

Muzemili e nisi udhën e shkrimeve që në rini, këtu e tridhjetë vjet të shkuar, me artikuj në revista shkencore. Pavarësisht nga vështirësitë, etja për dije, dashuria për librin, përvoja e gjatë si mësues, e çoi në botimin e librit të parë “Matematika e Mrekullive dhe të Fshehtave” në vitin 1996, e për të vazhduar me “Pitagora dhe Arkimedi”, “Jetë për Matematikën”, e deri në kohët e fundit me librat, “Nëpër olimpiada të Europës”, e për t’u plotësuar me tekste mësimore shkollore të ciklit 9-vjeçar. Është frut i një investimi të kahershëm, i bërë që në moshë të re, kur kalonte orë të tëra duke zgjidhur ushtrime dhe problema, apo duke harxhuar ato pak para për të blerë revista dhe libra matematike.

Të hysh në oborrin e “Mbretëreshës së Shkencave”, ca më shumë të ngjisësh  shkallët e këtij “Pallatit mbretëror”, nuk është e lehtë e as shaka. Së pari duhet guxim, e pastaj të tjerat me rradhë, vullnet, deshirë, durim, kulturë, punë e mësëshumti mundim, e për t’u shtyrë më tej, edhe kultura e të shkruarit bukur. Të hartosh dhe të botosh kaq shumë, për më tepër në fushën e matematikës është një pasuri e gur i çmuar në mëndimin pedagogjik Shqiptar, pse jo edhe një sakrificë njerzore. Prandaj Myzemili, u vlerësua nga të gjithë mësuesit, kolegët, nxënësit, prindërit dhe qytetarët, e deri tek profesorët e matematikës në Universitet. Vetiu lind pyetja: Ç’ forcë e shtynte për sakrifica kaq të mëdha? Është entuziazmi për jetën, përkushtimi për punën, humanizmi dhe dashuria për nxënësit, veçori që Myzemilit i kishte pakursim.


Shpirti idealist, dhe detyra e misionarit të dijes, është edhe një tipar i fshehur, apo i heshtur tek mësuesit, por pak me tepri edhe tek Myzemili. Ishte detyra fisnike që e shtynte për të dhënë e thënë gjithçka, për brezin  e ri, që të bëhen më të ditur, më të zotë dhe më të mirë, si qytetarë që t’i shërbejnë arsimit dhe kombit. Përvoja e gjatë disa vjeçare, si mësues matematike nëpër fshatrat e Mirditës e të Rrogozhinës dhe në disa shkolla të qytetit të Durrësit, ishte një mundësi më shumë për të trajtuar materialin e teksteve dhe librave, me ngarkesën dhe fjalorin e moshës, pa lënë pasdore metodikën e mësimnxënies. Myzemili me mjeshtëri artistike, u tregoi lexuesëve dhe sidomos të rinjëve, se pas atyre shifrave, teoremave dhe formulave të ftohta, qëndron një histori e tërë jete, përpjekje shekullore e mbushur me sakrifica, mundime, dështime dhe fitore. Myzemili ka merita të veçanta, sepse përcjell te shkollarët e rinj përvojën e brezave të matematikanëve, duke theksuar se “Mretëresha matematikë”, nuk është kaq e egër sa duket.

Ndërmarrje e vështirë të analizohen të gjithë librat e botuar nga Myzemili. Janë specialistët, mësuesit dhe nxënësit në mbarë shkollat e Durrësit, por edhe brenda e jashtë vendit, ata që gjykojnë, shprehen e japin vlerësimin maksimal. Njëri më cilësor se tjetri. Theksojmë në veçanti vlerat e librave me ushtrime e problema që janë dhënë nëpër olimpiadat botërore të matematikës, kjo në ndihmë të talenteve që konkurojnë. I dobishëm për të rinjët, është  jetëshkrimi për kollosët më të mëdhenj të të gjitha kohrave, në librin ”Jetë për Matematikën” i kompozuar me finesë, aq sa mund ta quajmë një enciklopedi të vogël të matematikës. Me të drejtë Prof. Dr. Aleko Minga në parathënien e këtij libri thotë: “Është një mozaik i këndshëm, gurët e të cilit janë qëmtuar me kujdes nga visaret e matematikës”. Kjo shkencë, me harmoninë dhe magjinë që mban në gjirin e saj, po të dish ta njohësh e ta dashurosh, të frymëzon për gjëra të mëdha e të bëhet e afërt, e shtrenjtë dhe e bukur si poezia, muzika, piktura, skulptura, artitektura.

Mësuesi me “shpirt rebel”, shumë vite punë larg shtëpisë, disa herë e ngriti zërin sepse nuk u pajtua me vuajtjet dhe mundimet, ndaj edhe librat e tij nuk lejoheshin të botoheshin. Vetëm pas viteve të demokracisë, ata e panë dritën e publikimit. Vitet e fundit veç studimeve, Muzemili i’u kushtua fushës së botimeve, duke hapur shtëpi botuese, ku vendi kryesor e zenë librat për matematikën. Ai asnjëherë nuk u kënaq me çka kishte arritur. Kërkonte e përpiqej për të përsosurën, për t’ua trasmetuar të rinjëve.

Me ndarjen para kohe nga jeta, Muzemili do t’u mungojë familjes e fëmijëve të tij. Do t’u mungojë miqëve e shokëve, kolegëve dhe nxënësve të shumtë në mbarë vendin, por vetëm fizikisht, pasi emrin dhe librat e tij do t’i kenë kurdoherë në dorë, në tavolinë e punës dhe në raftet e bibliotekave.

Jeta dhe veprimtaria e Muzemilit është një model qytetarie për t’u patur lakmi e për t’u ndjekur nga të rinjtë. Vepra, e bën që emri i tij të kujtohet me mirënjohje dhe të mbetet i përjetëshëm për brezat.

Kadri Tarelli

Durrës

 

 

Pierre-Pandeli Simsia: Zoti e bekoftë Kombin Shqiptar, Zoti e bekoftë Amerikën

Zoti e bekoftë Kombin Shqiptar, Zoti e bekoftë Amerikën

Nga Pierre-Pandeli Simsia

Në New York u festua madhështore 100 vjetori i Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë dhe ngritja e Flamurit Kombëtar Shqiptar përkrah Flamurit Amerikan

Përgatitjet e shqiptaro-amerikanëve për të festuar madhërishëm 100 vjetorin e shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë në qendër të Manhattanit gjigand, në zemrën e kryeqytetit të botës dhe fjalës së lirë, në New Yorkun marramendës, llamburitës, në SheshinTime Square të famshëm, në atë shesh që është kryeqendra e milionave turistëve të shumtë, sheshi ku festohet madhërishëm ndërimi i viteve, u realizuan me suksesin dhe madhështinë më të madhe që kemi parë ndonjëherë, bashkimi i shqiptarëve nga vende dhe troje të ndryshme...
Nuk e kishim parë asnjëherë Time Square-n me kaq shumë bashkatdhetarë të ardhur për të festuar festën e madhe të pavarësisë, sa ç'e pamë atë të mërkurë më 28 nëntor, 2012. Dhjetëra mijë shqiptarë kishin mbushur plot e përplot sheshin.
Sado që të shkruhet për atë atmosferë kaq festive e të gëzueshme, nuk mundem dot të përshkruaj ndjenjat, emocionet, gëzimin, përlotjen e gjithë motrave dhe vëllezërve të një gjaku që kishin mbushur plot atë shesh.
Ditën e mërkurë, 28 Nëntor, 2012 qendra e New Yorkut, u vesh kuq e zi; për disa orë me radhë ishte qendra e shqiptarëve. Gëzime, brohorima, përqafime, këngë, valle popullore shqiptare, shpalosje flamujsh të shumtë shqiptarë dhe amerikanë në qiellin njujorkez... kjo ishte atmosfera festive e datës së shënuar 28 nëntor.
Dy gëzime, dy festime në dy sheshe të ndryshme të New Yorkut për të njëjtin qellim; për të ngritur Flamurin Kombëtar Shqiptar në sheshin Bowling Green dhe për të shkuar më pas në Time Square.
Në sheshin Bowling Green, që ndodhet pranë Bashkisë së New Yorkut, tashmë është bërë traditë disa vjeçare që çdo 28 Nëntor të bëhet ceremonia e ngritjes së Flamurit Kombëtar Shqiptar i cili valëvitet përkrah Flamurit Amerikan dhe qendron për pesë ditë resht.
Ajo ceremoni që në nismën e saj të parë edhe këtë vit u organizua nga Akademia Shqiptare Amerikane e Shkencave dhe Artit, Instituti Shqiptaro-Amerikan "Gjergj Kastrioti, Skënderbeu", në bashkëpunim me Fondin e Përbashkët Shqiptar me seli në New Jersey dhe Shoqata Shqiptare "Hasan Prishtina", Waterberry, Connecticut.
Qindra bashkatdhetarë me veshjet kuq e zi dhe me flamuj shqiptarë në duar u mblodhën në sheshin Bowlen Green.
Në tribunën e improvizuar pas fjalës përshëndetëse nga drejtuesit e programit, u mbajt një minutë heshtje në kujtim të gjithë patriotëve dhe atdhetarëve shqiptarë që në këto 100 vjet kanë dhënë kontributin e tyre për çështjet e mëdha të Kombit Shqiptar.
Më pas përshëndetën zotërinjtë: Mark Gjonaj, Anëtar i Ansamblesë së New Yorkut, Dritan Mishto, Konsull i Shqipërisë në New, York, Fatmir Zajmi, Konsull i Kosovës në New York, Prof. dr. Skënder Kodra, Kryetar i Akademisë Shqiptaro-Amerikane të Shkencave dhe Artit, Rrape Ruci, President i Institutit "Gjergj Kastrioti, Skënderbeu", Z. Pikolo, Përgjegjës dhe mirëmbajtës i Parkut në Sheshin Bowling Green, Kryetari i Shoqatës "ÇAMËRIA" Prof. Sali Bollati, Musa Paçuku...
Në fillim u ekzekutua Himni Kombëtar Amerikan dhe më pas, nën tingujt e Himnit Kombëtar Shqiptar, u ngrit Flamuri Shqiptar nga Dafina Domerolli dhe Drilon Veliu.
Ato çaste ishin edhe më emocionantet.
Aktori i talentuar Astrit Sulo, me ndjenjë dhe me talentin e tij prej artisti recitoi vargje poetike të krijuara nga ai vetë për Flamurin tonë të shenjtë.
Edhe bashkatdhetari tjetër, Destan Demo, recitoi vargjet e tija "Krenar të jesh Shqiptar.
Vogëlushi Adem Kaliqi nga Fondi i Përbashkët Shqiptar, i veshur me kostume kombëtare shqiptare, emocionoi të gjithë të pranishmit me zërin e tij të fuqishëm kur këndoi këngët: "O sa mirë me ken shqiptar" dhe "Këngë për Adem Jasharin"
Dy grupe të ndryshme valltarësh, të gjithë të rinj në moshë, interpretuan vallen e mirënjohur "Festë të Madhe ka sot Shqipëria" dhe vallen me motive çame, nën tingujt e këngës së mirënjohur "Turman kuqe"
Në fund u bë edhe prerja e tortës së madhe që kishte pamjen e flamurit tonë kombëtar, fusha e kuqe dhe në mes shqiponja dykrenore e zezë, e përgatitur nga "Black Eagle, Energy Drink".
Komunitetit tonë në atë festë iu bashkuan edhe turistë të shumtë, meqenëse aty pranë ndodhet edhe bualli i famshëm... aq i lakmuar për turistët e shumtë, për ta prekur dhe për të dalë fotografi në të.
Kështu përfundoi ceremonia e ngritjes së flamurit tonë në Sheshin Bowling Green për të shkuar më pas në Sheshin e famshëm Time Square.
Pjesëmarja e shqiptarëve, gëzimi, festimi i 100 vjetorit të Shpalljes së pavarësisë në Time Square, dë të mbahet mend për shumë kohë të gjatë.
Është për t'u vlerësuar dhe për t'u falenderuar, Bashkia, Policia e New Yorkut, për ndihmën dhe kontributin e saj të madh që dhanë duke na lejuar të festojmë në atë shesh, si edhe për regullin e tyre korrekt që treguan.
Falenderojmë popullin e kulturuar amerikan, si edhe turistët e shumtë në shesh, që jo vetëm na përkrahën, por edhe u bashkuan me ne për të festuar.
Shoferët dhe pasagjerët e makinave të shumta që lëviznin rastësisht në rrugët anësore të sheshit, na përshëndesnin dhe na uronin në të njëjtën kohë.
Kështu u mbledhshim përherë me njëri tjetrin në festa dhe në gëzime.
Rroftë 28 Nëntori.
Rroftë 100 vjetori i Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë.
Zoti e bekoftë Kombin Shqiptar.
Zoti e bekoftë Amerikën.

 

Murat ecaj: ANËTARË TË SHOQATËS SË SHKRIMTARËVE, NË SUEDI, VIZITË NË VLORË E TIRANË

 

Nga Murat Gecaj, Tiranë

Në festën e 100-vjetorit të Pavarësisë:

ANËTARË TË SHOQATËS SË SHKRIMTARËVE, NË SUEDI, VIZITË NË VLORË E TIRANË

-Pritje e veçantë, nga Kryeministri i Shqipërisë, Prof.Dr. Sali Berisha-

 

Një pjesë e grupit, para shtatores së Hasan Prishtinës (Tiranë, 29 nëntor 2012)

Siç është bërë e ditur, në festimet madhështore të 100-vjetorit të shpalljes së Pavaërsisë, në qytetin e Vlorës dhe në kryeqytetin Tiranë erdhën bashkatdhetarë nga të gjitha trojet amtare, por dhe nga diaspora shqiptare. Një grup  prej disa vetash, ishte edhe ai nga Komuniteti Shqiptar, në Mbretërinë e Suedisë, të bashkuar në Shoqatën e Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve, “Papa Klementi XI-Albani”. Ata shprehën kanaqësinë dhe entusiazmin e tyre, që patën mundësinë t’i bashkoheshin “uruganit” popullor, që mori pjesë në festimet e bukura, të cilat u organizuan në Vlorë, aty ku më 28 Nantor 1912, delegatët e Kuvendit Mbarëkombëtar, që përfaqësonin të gjitha trojet tona, e shpallën para gjithë botës “mëvehtësinë” dhe miratuan Qeverinë e Parë Shqiptare. Po kështu, ata ndoqën nga afër ngritjen e Flamurit Kombëtar, mitingun festiv dhe koncertin e bukur, organizuar aty.

Bashkatdhetarët tanë, me banim në qytete të ndryshme të Suedisë e pritën me gazim edhe vizitën e tyre në kryeqytetin Tiranë. Këtu ata vizituan Muzeun Historik Kombëtar e u takuan me drejtorin e tij, prof.dr. Luan Malltezin. Me këtë rast, në shenjë simbolike, mbollën në një parcellë para Muzeut, 100 rrënjë lule, të cilat i kishin sjellë posaçërisht, nga qytetet e vendbanimeve të tyre, në Suedi. Pastaj ata nderuan disa figura të  ndritura të historisë sonë kombëtare, duke shkuar pranë shtatoreve të Ismail Qemalit, Hasan Prishtinës etj., ku dhe bënë së bashku fotografi.


 

Një kujtim i paharruar, para kthimit për në Suedi…

Kulmi i kësaj vizite ishte pikërisht sot në mesditë, kur i priti në kabinetin e tij të punës, Kryeministri i Shqipërisë, prof.dr. Sali Berisha. Ai i takoi me radhë të gjithë pjesëtarët e këtij grupi dhe u uroi nga zemra mirëserdhjen e pjesëmarrjen në festimet madhështore të 100-vjetorit të Pavarsisë. Gjithashtu, ai i përgëzoi për punën e çmuar krijuese të tyre dhe përurimin e vlerëve më të mira kombëtare, ndërmjet komunitetit shqiptar e atij suedez, në atë vend mik skandinav. Gëzimin e festës sonë sivjet e shtoi fakti se jemi  më të bashkuar se kurrë, në një Komb të lashtë, me një gjuhë e një Flamur, me tradita të shquara atdhetare e liridashëse.

Në emër të këtij grupi të bashkatdhetarëve, foli kryetari i SHSHAK në Suedi, Hysen Ibrahimi. Ndër të tjera, e falënderoi kryeministrin Berisha për pritjen e ngrohtë e vëllazërore dhe e informoi shkurt për punët e dobishme dhe botimet e anëtarëve të kësaj Shoqate. Pastaj i dhuroi atij disa libra të kolegëve të tij.

Me emocione të veçanta përshëndeti e foli në këtë takim Qibrije Hoxha, ish-deputete e Kuvendit të Kosovës dhe veprimtare e njohur për çështjen shqiptare, në Suedi e më gjerë. Ajo u shpreh se ndihej krenare, si vetë ajo, por dhe gjithë kolegët, që morën pjesë në këto veprimtari  festive mbarëkombëtare dhe patën fatin e mirë ta takonin nga afër Kryeministrin Berisha. Për këto arsye, tha ajo, ndihem e nderuar dhe e privilegjuar, gjë që do t’i frymëzojë të gjithë kolegët e saj në emigracion, për të qenë kurdoherë në mbrojtje të lirisë dhe pavarësisë së Shqipërisë e Kosovës, të trashëgimisë së çmuar atdhetare e traditave më të mira të popullit tonë.

Para se të ndaheshin, pjesëtarët në këtë takim, bënë një fotografi me Kryeministrin Sali Berisha dhe secili prej tyre i shprehu atij falenderime për takimin dhe fjalët e rastit.

Në mbyllje të këtyre pak radhëve, u kërkoj të falur lexuesve, se njoftimi im ishte i shkurtër. Por e di mirë se pjesëtarë të kësaj Shoqate, që vizituan Vlorën e Tiranën në këto ditë feste të paparë dhe takuan Kryenistrin Sali Berisha, do t’i shkruajnë më gjerësisht përshtypjet  e tyre.

Tiranë, 29 nëntor 2012

 

 

“NËNTORI-MË NJËZETETETË, SHQIPËRIA TË RROJË PËRJETË!”

 

“NËNTORI-MË NJËZETETETË, SHQIPËRIA TË RROJË PËRJETË!”

-Skicë-

Nga: MURAT  GECAJ

Nuk jam poet dhe rrallë mund të kem shkruar ndonjë varg. Ndërsa sot, nuk e di as vetë se si, por nga zemra më dolën këta dy vargje: “Nëntori- më njëzetetetë,/Shqipëria të rrojë përjetë!” Jam i sigurtë se nuk është krijim i mirëfilltë nga unë, po e  kam “huazuar” nga leximet ose nga çfarë kam dëgjuar në radio e televizion…

Në jetën e çdo popullli ka data e ngjarje të mëdha e gjurmëlënëse, të cilat e përcaktojnë fatin e tyre në histori. Kështu, mund të themi edhe për vendin tonë, i cili ka patur mjaft data e ngjarje të shënuara, që nga epoka e Skënderbeut dhe në historinë e mëpastajme. Por është edhe një datë e tillë, e cila na bën të gjithëve të jemi krenarë: 28 Nëntori i vitit 1912. Pas luftërash të pandërprera dhe lumenj gjaku nga shqiptarët, që të ishim të lirë e të pavarur, delegatët e zgjedhur nga të gjitha trojet amtare e diaspora, u mblodhën në Vlorë për të nënshkruar një dokument të thjeshtë, në dukje, por që ishte aq dritëdhënës e shpresëdhënës, sa që i ndërroi tëra rrjedhat e historisë sonë kombëtare. Atdhetari i madh Ismail Qemali, pati ato ditë pranë miq e kolegë bsnikë, të penës e të pushkës. Së bashku, ata e njoftuan me gëzim të papërmbajtur, Europën dhe gjithë botën, se që nga ajo ditë fatlume Shqipëria do të ishte e lirë dhe “e mosvarme”.

Po t’i ndjekësh me kujdes këto ditë shkrimet, në gazetat e Shqipërisë, Kosovës ose trojeve tjera shqiptare, por dhe të disaporës, si dhe televizionet e ndryshme, njihesh me sa e sa fakte historike, dokumente dhe jetëshkrime të burrave e grave, të shquara e të mençura. Është e vështirë të veçosh ndonjërin nga ata, se të gjithë iu përkushtuan Atdheut, me dituri, pasuri e trimëri. Po, fare mire e natyrshëm, na mbeten në kujtesë edhe trimat e Kosovës martire, Hasan Prishtina e Isa Boletini. Shatatore të tyre, tashmë, janë vendosur me ceremoni te merituara në trojet tona amtare. Ata, sikur u bëjnë “roje” lirisë, pavarësisë e demokracisë sonë.


Pamja e qendrës së kryeqytetit Tiranë, këto ditë…

Është e natyrshme që, në ditë të tilla festive dhe shumë të çmuara për secilin shqiptar, të përpiqemi ta dëshmojmë, me mënyra e forma të ndryshme, gëzimin tonë, vetjak, familjar e mbarëpopullor. Një ndër këto, është edhe lartësimi i simbolit tonë kombëtar. Në Tiranë, Shkup ose Prishtinë, ngado që kam kaluar këto ditë pragfeste, kam vërejtur jo pa emocione, flamuj të panumërt kuqezi. Ata valëviten krenarë në institucione, por dhe në ballkonet e shtëpive ose  dyqanet private. Po kështu, shohim fëmijë të moshave të ndryshme, të cilët kanë veshur bluza kuqezi ose që mbajnë në duar flamuj të vegjël kombëtarë. E, si mund ta shprehin më bukur ata vogëlushë, gëzimin dhe krenarinë e tyre? Shumë të rritur e të moshuar kanë vendosur në xhaketat e tyre simbolin e Flamurit tonë…

Si në “garë” me njëri-tjetrin janë miq e kolegë, bashkatdhtarë në Prishtinë, Shkup, Preshevë e Ulqin, por dhe emigrantë në shtete të ndryshme të botës. Ata njoftojnë për manifestimet e tyre masive e të gëzuara, për entusiazmin dhe shfaqjet e larmishme, kulturore e artistike. Ja, për këto shkruajnë edhe Llazar Vero e Fiqri Shahinllari nga Filadelfia e Virxhinia të SHBA-ve, Ajet Nuro      nga Kanadaja, Shadije Hotnjani nga Gjermania, Sokol Demaku nga Suedia, Ermira Zhuri nga Italia, Baki Ymeri nga Rumania e të tjerë.

Kryeqyteti ynë është veshur i tëri kuqezi, por dhe Vlora e mbarë Shqipëria. Këtë gjë e dëshmon edhe fotografia, që po publikojmë, bashkë me këtë skicë të thjeshtë. Kudo ka lëvizje dhe njerëzit e moshave të ndryshme ndodhen në një gjendje të ngritur shpirtërore. Po vjen ajo datë, pra 28 Nëntori, që është përsëritur 100 herë në të shkuarën, e cila të tërëve  na bën të ndihemi krenarë, përgjithmonë. Se atë ditë të shenjtë për Kombin tonë, u bëmë të barabartë me shtetet e gjitha kontinenteve, pas pushtimit dhe  robërisë shumëshekullore.

Kemi lexuar e dëgjuar se një vajzë korçare, Marigoja e qëndisi me mjeshtëri Flamurin, që u ngrit aq krenar, më 28 Nëntor 1912, në Vlorë. Ndërsa, sa e sa vajza po e “imitojnë” atë, në këto ditë festive, në kopshte e shkolla. Me këtë skicë po e bashkëngjes një fotografi, të cilën e mora para pak ditëve, në shkollën “Demokracia” të Durrësit, ku nxënësit dhanë një shfaqje të bukur edhe për miqtë, që u kishin ardhur nga Suedia e Kosova. Aty janë edhe tri “marigopozio” të vogla, që janë ulur dhe e “qëndisin” me kujdes Flamurin tonë Kombëtar…


Buzëqeshja e Dorelës, si e gjithë fëmijëve tanë…

Siç e përmenda më lart, këto ditë, të vegjëlit janë më të gëzuarit. Ata gjejnë mënyrë e forma për ta shprehur këtë gjë “publikisht”, para bashkëmoshatarëve, mësuesve e prindërve. Për këtë arsye,  kërkojnë edhe vende sa më të përshtatshme për t’u fotografuar. Ja, këtu po vendosi foton e mbesës sime 9-vjeçare, Dorela Agolli (emër me tri nota muzikore), me të cilën isha në Panairin e 15-të të Librit, “Tirana-2000”, bashkë me Sadulla Zendelin (Dajën), nga Sudia. Ndër fotot e saj, kjo është ndër më të pëlqyerat nga ajo. Simbolikisht, sikur na “flet” me gjuhën e frutave, të vendosur aty, pra që të kemi sa më shumë begati dhe lumturi në jetën tone!

Detaje e fakte të bukur e domethënës, tani mund të sjellë secili nga ne. Të gjitha së bashku, na bëjnë t’i përsërisim njëzëri, ato dy vargjet e fillimit të kësaj skice: “Nëntori-më njëzetetetë,/Shqipëria të rrojë përjetë!”

Tiranë, 26 nëntor 2012

 

 

Murat gecaj: MIQ NGA SUEDIA, NE SHKOLLËN 9-VJEÇARE “DEMOKRACIA”

 

MIQ NGA SUEDIA, NE SHKOLLËN 9-VJEÇARE “DEMOKRACIA”

(Në prag të 100-vjetorit të shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë)

Nga: MURAT  GECAJ


Nxënësit në skenë: “Kur shpallej Pavarësia…”

1.

Një mëngjes, të para pak ditëve, në lokalin para Ministrisë së Arsimit dhe Shkencës, e kishim lënë për t’u takuar, ne disa kolegë të arsimit e shtypit. Më parë, kishim patur një lajm, që na shkaktoi kënaqësi të veçantë. Konkretisht, mësuam se në aeroportin e Rinasit kishin mbërritur kolegë e miq nga Suedia, të cilët ndodheshin për vizitë në shkollën 9-vjeçare “Demokracia” të qytetit të Durrësit. Që më parë, nga qyteti Boras, ku jeton e punon, arsimtari, publicisti e shkrimtari Sokol Demaku na e kishte dërguar me e-mail programin e detajuar të veprimtarive, që do të zhvillonin, bashkë me miqtë durrsakë.

I pari, që kishte arritur në vendin e caktuar, ishte mesuesi e shkrimtari Bashkim Saliasi. Sapo shkova dhe unë aty, nuk vonuan të vinin gazetarja e Radio-Tiranës, Kozeta Hoxha dhe zv.drejtori i shkollës 9-vjeçare në Kamzë, Petrit Xhaja, me makinën e tij. Por nuk mungoi as “djaloshi” mbi 75-vjeçar, arsimtari veteran i shkollës shqipe në Suedi, publicisti e shkrimtari dhe studiuesi Sadulla Zendeli, i njohur nga të gjithë, “Daja”. Ai ndodhej që para disa ditësh në Tiranë dhe kishte ndjekur nga afër disa përurime librash të rinj, në Panairin e 15-të Librit, “Tirana-2012”. Se dhe vetë ka përgatitur për botim dy libra të rinj, njëri nga të cilët është falori voluminoz, shqip-suedisht, mjaft i dobishëm për nxënësit shqiptarë dhe prindërit e tyre, në Suedi. Pasi morëm vesh se kishin shkuar në Durrës e na prisnin atje edhe kolegët Viron Kona e Ibrahim Hajdarmataj, u nisëm udhës për atje.

Vërtet kam qenë shpesh në Durrës, por nuk e dija se ku ndodhet shkolla 9-vjeçare me emrin simbolik “Demokracia”, e cila drejtohet nga bashkëfshatari im,   Abdyl Buçpapaj. Ndërsa e dija mirë, se ai kolektiv mësuesish e nxënësish janë të lidhur (“binjakëzuar”), me “Fjordingskolan” të qytetit Boras, në Suedi. Deri tani ata kanë bërë vizita të ndërsjellta dhe kanë ndjekur disa veprimtari të përbashkëta, si mësimore dhe kulturore e artistike. “Gjurmët” e këtyre lidhjeve mjaft të dobishme: unë, Viron Kona, Kozeta Hoxha dhe arsimtarja Kadrije Gurmani i gjetëm sivjet atje, kur ishim në festimet e 5-vjetorit të Qendrës Atdhetare e Kulturore “Migjeni”, si dhe të revistës e radios në shqip, me emrin “Dituria”.

2.

Sapo arritëm në mjediset e shkollës “Demokracia”, vërejtëm se aty të gjithë ishin në festë. Miku e kolegu Sokol Demaku na takoi i pari, me atë shkathtësinë e dashamirësinë e tij, tashmë të njohur, që i kam përmendur edhe në shkrime të tjerë të mëparshëm. Paksa i përmbajtur, por me buzëqeshje në fytyrë, na shtërngoi duart drejtori i shkollësë së Borasit, Per Kettisen, si dhe mësuesja Sonja Persson. Gjithashtu, aty gjetëm  mësuesin nga Kosova, i cili ka disa vite në Suedi, Hamit Gurgurin, me qeleshën e qendisur, me simbolin tonë kombëtar. Ai kishte ndaluar aty, gjatë rrugës më këmbë, nga Skënderajt e Kosovës, për në qytetin e Vlorës. Gjithashtu, ishin të pranishëm poeti i njohur kosovar Adem Zaplluzha, drejtoresha e shkollës fiollore të Vushtrisë, Kadrije Mëniqi etj.


Vajzat, qëndisin Flamurin Kombëtar…

Ndërsa nisën të dilnin pamje në ekran, përmes vidioprojektorit, nga jeta dhe veprimtaritë në shkollën “Demokracia”, për vizitat e ndërsjellta Durrës-Boras dhe për disa nga të ftuarit, të gjithë u ngritën në këmbë dhe kënduam Himnin tonë Kombëtar. Pastaj fjalën përshëndetëse në koncertin festiv dhe shfaqjen, me temë “Gëzon Pavarësinë, Shqipëria ime”, e mbajti dejtori i shkollës, Abdyl Buçpapaj. Më tej, vijoi “zinxhiri” i recitimeve të poezive dhe i skeçeve tematike, nga nxënësit e shkollës.

Ato ishin të gërshetuara bukur edhe me fjalën e të ftuarëve në këtë festë. Drejtori Per Ketisen ose rektori, siç e quajnë në Suedi, tha se ishte kënaqësi e veçantë për të, se ndodhej herën e tretë në gjirin e atij kolektivi mësues-nxënës e prindër. “Nuk i kuptoj fjalët shqipe,-u shpreh ai,-por e ndiej mirë pulsin e zemrave tuaja, që rrahë me forcë për Shqipërinë, si dhe për lidhjet tona miqësore. Kemi përfituar e do të përfitojmë shumë nga njëri-tjetri, sidomos në mësimdhënie, ne për matematikën e për veprimtaritë, që zhvillojmë. Kështu do të ecim bashkë, në këtë udhë frytdhënëse”.

Me duatrokitje të forta u prit fjala e Dajës. Ai u tregoi të pranishmëve, se shumë vite të shkuara  i kishte hapur dyert e shkollës së parë shqipe në Suedi, ku jeton familjarisht, tash mbi 50 vjet. “Ajo ishte ditë e madhe, e paharruar dhe e bekuar, si për mua, pod he për nxënësit e prindërit e tyre…Ishte data 5 maj 1972”-u shpreh ai dhe sytë i shkëlqenin, nga rikujtimi i asaj kohe. Po ishte kërshëri, sidomos për nxënësit që dëgjonin, se si ai shkroi edhe tekste mësimore për atë shkollë e shkolla të tjera shqipe, të cilat u hapën më vonë në atë vend të bukur skandinav. Ndërsa nuk harroi të flasë me dhimbje e mall për vendlindjen, Gostivarin, për të cilën ka shkruar poezi e libra dhe se kurrë nuk e harron atë.


Nga e djathta: P.Xhaja, M.Gecaj, Daja, S.Demaku, V.Kona, I.Hajdarmataj e  A.Buçpapaj

Vëmendjen e të pranishmëve e tërhoqën edhe fjalët e mësuesit Hamit Gurguri, i cili jeton tash 20 vjet në Suedi dhe tani po udhëtonte më këmbë për në Vlorë, me një flamur kuqezi në dorë dhe në kokë qeleshen me simbolin tonë kombëtar. “Kudo më kanë pritur shumë mirë, gjatë udhtimit tim. Me kënaqësi, në qytete ose fshatra, më  kanë ofruar ujë e bukë dhe strehim…Nga mërgimi, por dhe nga Kosova, po sjell dashuri për të gjithë në Shqipëri, e cila tani është në festë”. Pastaj u ndal në jetën gjatë këtyre viteve në emigracion, për librat që ka botuar dhe të tjerë, që do t’i shkruajë. “Mua më frymëzojnë njerëzit, në dukje, të thjeshtë e të vegjël, por të cilët bëjnë punë të mëdha për Atdheun”,-e mbylli ai bisedën e tij, duke uruar për festën e madhe të Pavarësisë, e cila u përket të gjithë shqiptarëve, në trojet e tyre amtare dhe në diasporë.

Në vazhdim, poeti Adem Zaplluzha recitoi një poezi të tij, kushtuar 100-vjetorit të shpalljes së Pavarësisë, e cila nënvizon se mjaft kemi patur, gjatë histories, brenga e lotë. Pra, tani le të jemi të gjithë të bashkuar, të sigurojmë e të kemi vetëm kënaqësi e buzëqeshje. Një poezi të tij recitoi edhe Vaso Papaj. Ndërsa u ndoqën me mjaft interes fjalët e  aresimtarit, shkrimtarir dhe publicistit Sokol Demakut. Në to, i kushtoi vend të veçantë fryteve të “binjakazimit” ndërmjet dy shkollave të tyre.

Përshëndetën e folën me radhë, shkrimtari e publicisti Viron Kona, unë, mësueset e shkollës  Mimoza Mezini e Merita Thertori, gjithashtu poete.

Mbyllja e veprimtarisë ishte mjaft e bukur, emocionuese dhe domethënëse. Nxënësit, të veshur me rroba të bukura, disa popoullore dhe në to ngjitur simbole kombëtare, me flamuj në dorë, inskenuan çastin e ngritjes së Flamurit Kombëtar, nga Ismail Qemali dhe të shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, në Vlorë, më 28 Nantor 1912. Salla shpërtheu në duartrokitje dhe të pranishmit i falënderuan nxënësit për shfaqjen e bukur dhe bashkë me ta bënë mjaft fotografi, të cilat do të mbeten kujtim i paharruar, nga ajo ditë festive.


Daja, duke folur në Bibliotekën e qytetit të Durrësit…

Në atë pasdite, të ftuarit u ndanë në dy pjesë. Disa panë orë mësimore në klasat e ciklit të ulët, ndërsa të tjerët vizituan mjediset e Bibliotekës së Durrësit, ku është drejtoreshë Flora Dervishi. Nën drejtimin e punonjëses Teuta Dhima, disa nxënës, lexues të rregullt, recituan poezi plot frymëzim, si Aleks Llukovi, Fllanxa Shurbi, Sofika Gega e Jesika Osmani. Ndërsa folën për nevojën e leximit, që në moshat e reja e gjatë tërë jetës dhe për botimet e tyre, të ftuarit Sadulla Zendeli, Sokol Demaku, Viron Kona e M.Gecaj, por dhe arsimtarët Kadri Tarelli e Petrit Xhaja. Me këtë rast, të gjithë e uruam njëri-tjetrin për festën e Pavarësisë.

Po atë ditë, miqtë nga Suedia, Tirana e Kosova bënë një vizitë në shkollën jopublike “Iliria”, në plazhin e Durrësit, me drejtor Flamur Panaritin. Ndër të tjera, aty pamë disa mjedise të bukura, si për realizimin e programit mësimir-edukativ dhe zhvillimin e veprimtarive të ndryshme. Në atë mjediss të këndshëm, provuam edhe mikpritjen e bujarinë e pritësve, të cilët na shkruan një drekë të bollshme.

…Në ditët pasardhëse, sipas programit të parashikuar, miqtë nga Suedia ndoqën orë mësimore dhe veprimtari të tjera, në shkollën 9-vjeçare “Demokracia” të Durrësit. I frytshëm ishte shkëmbimi i mendimeve dhe i përvojave ndërmjet mësuesve, shqiptarë e suedezë.

Tani, kur miqtë tanë janë kthyer në qytetin e tyre Boras, ata nuk do ta harrojnë këtë vizitë të tyre, në Durrës. Por, sigurisht, do të mendojnë e projektojnë përsëri veprimtari të tjera, të përbashkëta e të ndërsjellta. Se, tashmë, shkollat e Atdheut tonë i kanë “dyert e hapura” për në shkollat perëndimore, të Europës e më gjerë.

Tiranë, 25 nëntor 2012

 

 


Faqe 45 nga 93

Newsflash

 

DRENICASIT SHKELQEJNE NË “GOTHIA CUP”  NË GÖTEBORG


 

 

Në Göteborg të Suedisë nga 15deri me 21 korrik po mbahet Turniri ndëkombëtar i futbollit për të rinjë ”Gothia Cup” në të cilin po marrinn pjesë mbi 1625 ekipe nga më se 80 vende të ndryshme të botës moshash të ndryshme nga 15 deri në 18 vjeq me gjithësejt 37 200 pjesëmarres ku nga ta 71% djem ndërsa 29% vajza.

Këtë vit Republika e Kosovës është përfaqësuar me shatë klube futbolli me gjashtëmbdhjetë ekipe të mëshkujve moshash dhe kategori të ndryshme dhe nje dy të  vashave, ndërsa Republika e Shqipërisë me dy ekipe meshkuj. Nga Republika e Kosoves marrine pjesë këto ekipe meshkujsh dhe vajzash FC Vizioni Kosovonga Ferizaj  me dy ekipenjeri i djemve dhe një të  vashave, KF Besa-Peja me tri ekipe djelmoshash mosha te ndryshme, KF Feronikeli me dy ekipe djelmoshash, KF Gjakova me tri ekipe moshash te dnryshme djelmoshash, KF Malisheva vashatë, KF Prizrenn Spor me dy ekipe djelmoshashë mosha te ndryshme, KF Winner Kosovo me tri ekipe djelmoshashë mosha te ndryshme, ndërsa nga Republika e Shqipërisë janë : Special Olympics Albania YLBERI


Kujtojm se ky manifestim është i rëndësishëm për të rinjët pjesëmarrës dhe se do jetë gjatë në kujtesën e tyre. Për një mo­ment këtu të gjithë janë të përfshirë në këtë evenamang dhe të gjithë ndjehen si të jenë një komunitet. Ceremonia e Hapjes së Gothia Cup është e ngjashme me ceremoninë e hapjes së lojnave olimpike. Dhe kjo është pika kulminante e atmosferës që mbretëron në hapjen e Gothia Cup ku në fytyrat e të gjithëve sheh gëzimin, zemra të rritet nga kënaqësia dhe të gjithë do mba­jn në kujtesën e tyre për një kohë të jetës këtë ngjarje madhesh­tore dhe kulminante.

Në hapjen solemne të Gothia Cup kishte mbi 50 000 njerëz të pranishëm si lojtar, drejtues ekipesh, shikues dhe banor të Göteborg adhurues të këtij sporti për të krijuar një atmosferë magjike në Ullevi. Publiku luan një rol aktiv në kësi lloj shfaqje. Flamuri i shtetit më të ri në botë Republikës së Kosovës do valoj së bashku me flamujt e 80 shteteve të botës në Ulevi dhe Heden të Göteborg e kjo ka një vlerë shumë të madhe për Kosovën pjesëmarja e ekipeve kosovare në ketë turnir nderkombëtar. Kënaqësi dhe ndjejnja entuziazmi nga të rinjët tanë të pranishëm në këtë hapje ku së bashku me 80 flamujt tjerë valonin edhe falmuri kombëtar dhe ai shtetror i Republikës së Kosovës.  Ne mendojmë se në një aspekt keta të rinjë dhe të reja janë ambasador të Republikës së Kosovës në botë, janë ata të cilët prezentojmë në mënyrë dinjitoze vendin tonë në këtë turnir më të madhin të fubollit të të rinjëve që organizohet në botë. Kjo është kënaqësia e jonë, kjo është një e arritur e madhe e jona në arenën ndërkombëtare në fushën e sportit dhe besojmë se nese vazhdojmë kështu edhe FIFA dhe UEFA dhe organet e tyre do e kenë parasyshë rastin e Kosovës dhe së shpejti edhe ne do jem pjesë e tyre, e shihet se vec kemi bërë hapa në ketë drejtim, pra është shumë pozitive kjo pjesëmarrje në këto aktivitete sportive këtu në këtë vend mik në Skandinavi.


Stadiumi Ullevi, stadiumi më i madhe i Suedisë me 46 000 vende për ulje dhe vende për qëndrim e kapacitet shtesë, në te ceremonia e Hapjes Gothia ishte një rekord në 50 000 shikues ku Ullevi ishte mbushur absolutisht!

Qellimi kryesor i të rinjëve dhe të rejave kosovar ishte prezen­timi në mënyrë të denjë të futbollit kosovar në arenën nderkom­bëtare dhe prezentimi kulturës sportive të të rinjëve kosovar. Në këtë turnir më të madhin në arenën nderkombëtare për të rinjë që për cdo vjet mbahet në qytetin Götebog të Suedisë me emrin ”Gothia Cup” Republikën e Kosovës perfaqësojnë dhjetë  ekipe moshash të ndryshme si dhe një ekip i vashave kosovare.

Po ashtu këtë vit në ketë turnir po merrin pjesë edhe  djel­mosha nga Shqipëria.

Rezultatet ishin modeste për këta të rinjë por edhe një isnpirim për të ardhmen, sepse këta këtu fitojnë një përvojë me vlerë në sferën e futbollit dhe lojës së futbollit, por edhe udheheqësit e klubeve prezente kanë se cka të marrin në bagazhin e tyre kur të kthehen në atdhe.

Ne bemë një vizitë në vendqendirmin e klubeve kosovare dhe aty takuam djelmoshat dhe udheheqësin e klubit ”Feronikel” nga Drenasi, dhe me ta zhvilluam një bisedë rreth punës së tyre në klube, kushteve të punës dhe mundësi për ta cuar përpara futbollin Kosovar

Ishte për keqardhje mos ardhja e ekipit të vashave nga qyteti  i Malishvës , të cilat për shkaqe finansiare nuk kishin arritur të udhëtojnë për në Göteborg të Suedisë.

Në bisedë që patëm me treneret e Ekipeve të KF Feronikel  mësuam se ata janë të kënaqur me punën  e tyre dhe se do ia dalin që në këtë kampionat ata ta arrijnë qëllim dhe do jene në nivel.

Ekipi i 18 vjeqarëve nën udhëhqjen e trenerit të tyre Milaim Istogu na tha se të rinjët janë të kënaqur me akomodimin e  tyre dhe se edhe sot upa se ata din dhe mundën të prezentojnë një futboll kualitativ në këtë turinir botëror të futbollit këtu në Göteborg. Ky ekip i Feroniklit i 18 vjeqareve sot zhvilloj ndeshjen e pare  me kundershtar ekipin Norvegjez Buvik me rezultat 2.0, ndersa neser keta te rinje do të takohem me ekipin Gjerman në ora tetë të mengjesit. Ekipi I dytë I ketij klubi ata 16 vjeqaret per kundershtar kishin ekipin Norvegjez Oppsal IF dhe keta humbën ndeshjene  pare me rezultat 3:0, por I mban shpresa se neser ne ndeshjen e dytë këta do kenë forcë dhe dije kunder ekipit suedez Väderstad IK ndeshje e cila zhvillohet në ora dhjetë.

Êshtë kënaqësi pjesëmarrja e të rinjëve tanë këtu kështu thot organizatori i udhetimit të klubeve kosovare në Gothia Cup në Göteborg të Suedisë Bashkim Kume. Bashkim Kume ka një përvojë të madhe në këtë drejtim sepse ky është viti i nëntë i ti  ku bashkë me ekipe kosovare merr pjesë në këtë turninr ndërkombëtar të futbollit. Por siq thot vet Bashkim i këtë vit ky është i zhgenjyer sepse nuk ka pasur kurrrëfar ndihmerreth organzimit të udhetimit për në Suedi apo mbeshtjetje finansiare. Ai thotë se ne kemi paraqitur këtu pesë ekipe të tërinjëve kosovarë respektivisht kater ekipe të meshkujve dhe një ekip të femrave ku për herë të parë në historinë e futbollit kosovare do merrete pjese në njje turnir nderkombetar nje ekip i futbollit i femrave, por fatkeqë­sisht per shkak të mjeteve materiale u dashte të heqim dorë nga kjo sepse as komuna e Malisheveës nga edhe ishte ekipi i femrave nuk ka arritur të siguroj mjete qe keto vasha kosovare te udhetojnë se bashku me moshatrët e tyre, por sadokudo këtë vit tho Bashkimi kemi një kip vashash nga Ferizaj të cilat do na përfaqësojnë në këtë turnir.


Kjo është një shkollë e madhe për në thot trajneri i 16 vjeqarëve të Feronkelit Faruk Elshani, i cili ka fjalë miradie për organizatorët e turnirit si dhe për vet turnirin.

Faruku është plot entuziasëm nga puna dhe prezentimi i të rinjëve të Drenasit të cilët prezentojnë jo vetëm Drenicën por edhe Republikën e Kosovës në arenën ndërkombëtare.

Por këta entuziast Kosovar thonë se nuk mjafton vetëm vullneti i të rinjëve por duhet edhe angazhim i të gjithëve në shtëpi që ne ta prezentojmë vendin tonë Republikën e Kosovës sa më mirë në arenen nderkomëtare.