Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Nora Kalaja:Halil Gashi interpreton në filmin “Worlds Away” të Cirque de Soleil

 

Halil Gashi interpreton në filmin “Worlds Away” të Cirque de Soleil

Nga: Nora Kalaja, Prishtinë, New York

Me 21 dhjetor 2012 në kinematë amerikane dhe në të gjithë botën do shfaqet filmi ‘Cirque du Soleil: Worlds Away’, në 3D. Ky film është shkruar dhe drejtuar nga i famshmi i Hollivudit Andrew Adamson (nominuar nga Academy Award, regjizor i filmave Shrek, The Chronicles of Narnia) me vizion nga i shquari James Cameron (që realizoi filmat e shumënjohur me titull Titanik, Avatar, The Terminator, Judgment Day, etj). Drejtori James Cameron ka fituar disa çmime nga festivali prestigjioz Golden Globe Awards si ‘Drejtori më i mirë’.


Aktori dhe valltari shqiptar nga Kosova, i talentuari Halil Gashi interpreton në këtë film në dy role, si kërcimtar dhe si aktor. Me koreografi përpunuar nga vetë Halil Gashi, në performancën solo, Halili vallëzon me muzikën e Beatles. Ndërsa në performancën e dytë, Halil Gashi luan në një vallzim duet me një kërcimtare tjetër, po me muzikë të Beatles. “The Beatles show LOVE” është një nga shtatë aktet kryesore të filmit, midis te cilave: 1) ”O”, performancë në ujë, e cila nënkupton jetën dhe vetëdijen, 2) “KA”, spektakli ku ndërthur artin me teknologjinë, 3) “Mystere”, shfaqja akrobatike, 4) “Viva Elvis”, dedikuar muzikës se Elvis me kostume dhe vallëzime përkatëse, 5) “Criss Angel Believe”, dedikuar magjistarit Criss Angel dhe tregon historinë e dashurisë së humbur, 6) “Zumanity” dhe 7) “the Beatles Love”, me numrin më të mëdhenj të artistëve në një akt (www.worldsaway3d.com).

Filmi u xhirua në 2011 në Las Vegas, ShBA. Halil Gashi ka qenë pjesë e trupës famoze botërore të Cirque De Soleil, ku ka punuar për shfaqen ‘Beatles Love Show’ në Las Vegas për 3 vjet e gjysëm. Halil Gashi ka qenë mjaft i suksesshëm në fushën e aktrimit, ku ka luajtur për regjizorë të njohur në Angli dhe Gjermani, fillimisht në teatër pastaj në film. Njihet dhe për videoklipet e firmave dhe artistëve famoz si Kylie Minogue, RUN DMC, Black Eye Peas, MTV, BBC, Levi, dhe Addidas.

 

 

Leonora Shkurtaj: Kur festa është pjesë e punës

 

Kur festa është pjesë e punës

Nga Leonora  Shkurtaj


Të gjithë u përfshimë në emocionet  dhe  gazin që na dhanë festat në mënyra të ndryshme. Me një barrë kujtimesh dhe përvojash në fushën e arsimit, si mësuese letërsie dhe si drejtoreshë gjimnazi, por, tashmë, mbi të gjitha si gjyshe e njërës prej nxënëseve të klasës së dytë, u ndodha në ceremoninë e festimeve të 100-Vjetorit të Pavarësuisë në shkollën “Rreze drite” ose, me emërtimin zyrtar: Instituti Arsimor Jopublik “Reze drite”, pranë fshatit “Sos” Tiranë.

Kishte rreth një muaj që Martina, mbesa ime, çdo mbasdreke, me shumë përkushtim e zell, lexonte me zë të lartë dhe mësonte përmendsh vargje të zgjedhura kushtuar Atdheut, që i ishin caktuar për t’i  recituar ditën e festës. M’u lut që të shkoja edhe  unë për ta dëgjuar, por ndërkaq erdhi edhe ftesa që ma dërgonte vetë presidentja e Institutit, Arjana Kazazi, ish-nxënësja ime në Shkollën e Mesme “Ismail Qemali”. Pra, duhej të shkoja për dy motive të këndshme: për t’ia bërë qejfin mbesës, po edhe për të parë se si e drejton shkollën ajo ish-nxënsja ime e dikurshme, të cilën e mbaj mend se  ishte e urtë dhe e zellshme, por edhe aq e prirë për të zotëruar horiozonte të reja ditunore, që e donte shumë letërsinë, por edhe gjuhët e huaja dhe synonte kurdoherë rezultatin më të lartë.


Foto nga projekti  me temë: “ Më jep një mbeturinë, të ta kthej në një veper arti.”

Zhvilluar në Parkun Kombëtar të Tiranës, me   nxënësit e ciklit  të ulët.

Koncerti festiv kushtuar 100-Vjetorit të Pavarësisë ishte mjaft emocionues, ndjenja e freskët dhe çiltërsia e fëmijëve dhe e të rinjve të asaj shkolle, gërshetoheshin këndshëm me patriotizmin e  materialeve të përgatitura nga nxënësit, po edhe me krejt mjedisin e veshur aq këndshëm me flamujt dhe ngjyrat e bukura të festës së madhe kombëtare të Pavarësisë. Që nga pamja e jashtme e kostumeve kombëtare, që tregonin larminë e  të gjitha krahianve shqiptare, me harmoninë e mrekullueshme të ngjyrave, po edhe me frymën e ritmin e këngëve patriotike e të valleve kombëtare shqiptare, në  një skenë magjepsëse. Në mes qëndronte një vajzë e  veshur me flmurin kombëtar, që mbulonte gjithë ballorin e skenës dhe krijonte kështu një fantazmagori  ngjyrash, ku spikasnin e kuqja dhe zeza e simbolit kombëtar të shqiptarëve.

Nuk e teprojmë po të themi se nuk mbeti njeri në sallë pa u emocionuar e përlotur nga niveli i lartë artistik i shfaqjes, po edhe nga pjesëmarrja masive e shkollarëve, të të gjitha klasave të Institutit. Dhe, teksa isha përhumbur në ndjesinë e bukur të asaj shfaqjeje,  me vete thashë se, kur puna gjatë gjithë vitit është mbi baza të shëndosha, atëherë  f estat vijnë dhe janë, jo një  gjë e shkëputur dhe e rastit, por vijim e pjesë e punës së përditshme. Festat e bukura  dëshmojnë për kohën e gjatë që  kërkohet  për zgjedhjen,  përgatitjen dhe realizimin me nivel të gjithçkaje që shfaqet ne skenë.

Shumë interesant dhe me rëndësi është pikësynimi që i ka vënë vetes kjo shkollë: të zbulojë dhe t’i stimulojë talentet e reja midis nxënësve, qysh nga klasat e ciklit të ulët e deri në maturë. Nxënësit përgatisin vjersha, këngë, mësojnë kuriozitete nga historia e së kaluarës, pikturojnë  dhe i eksopzojnë krijimet e para, si dhe maketet e punuara në grupe pune. E bukura ishte, gjithashtu, se në këtë veprimtari festive jubileare,  morën pjesë së bashku nxënës e mësues, si dhe prindër. Qysh në moshën më të njomë, në klasat e para e të dyta, pastaj edhe në vijim, nxënësit mësojnë të njohin flamurin kombëtar shqiptar, po edhe flamujt e vendeve e kombeve të tjera të Bashkësisë  Evropiane, të SHBA-së dhe më gjerë, duke u dhënë atyre një formim të mirë  bashkëkohor. Këtij qëllimi, sigurisht, për arsye edhe të tërheqjes së vëmendjes e të fiksimit në memorje, i shërbejnë edhe konkurset e ndryshme midis klasave ose grupeve të nxënësve, që marrin pjesë sipas tematikave të caktuara. Na  mbeti në mendje, ndër të tjera, projekti i titulluar “Krenohem me  ty”, i cili është realizuar në  bashkëpunim të nxënësve, mësuesve dhe  prindërve. Po ashtu, meriton të përmendet edhe ideja e bukur e nxitjes sa më të hershme të kërkimit shkencor, duke organizuar orë të caktuara gjatë të cilave punohet duke shfrytëzuar edhe enciklopedi të ndryshme, duke  kërkuar e gjetur aty pikat e vrojtimeve dhe të detyrave me interes dhe me karakter formues e edukues, si dhe me shkallëzimet e nevojshme sipas moshës së nxënësve. Ata diskutojnë për projekte, ndajnë detyra dhe punojnë në grupe, mësohen qysh tani me punën në skuadër, si një nga elementet më të vlefshme të formimit të profesionstëve dhe njerëzve me aftësi orgainzative që i duhen shoqërisë në të ardhshmen. Në fund të vitit shkollor, kjo punë finalizohet edhe me konkurse ndërmjet klasave.

Dhe, së mbrami, por jo për nga rëndësia.Sot në mbarë botën e globalizuar, është problem largimi i të rinjve nga libri, për shkak të forcës thithëse e ndikuese të televizionit dhe sidomos të internetit e rrjeteve sociale. Pra, puna e shkollës sot shquhet dhe do të ketë rezultate të mira sa më shumë të synojë e t’ia mbërrijë të edukojë tek të rinjtë dashurinë për librin, lidhjen me leximin e faqes së botuar në letër, duke mos mbetur ata robër të vetëm të asaj që marrin nga interenti dhe botimet “on-line”. Dhe, lidhur me këtë, ia vlen të përmendim përvojën e mirë të kësaj shkolle  me anën e “orës së leximit të librit artistik”, e cila zhvillohet çdo ditë. Nëpërmjet leximit të librave, po edhe nëpërmejt diskutimeve rreth tyre, nxënësit nxiten të lexojnë dhe të kënë sa më shumë lidhje me librin. Me të vegjlit, aty zhvillohet edhe gara e titulluar “Kush e mbaron së  lexuari librin më shpejt?”, duke  e shoqëruar këtë edhe me stimuj moralë, si p.sh. shpallja “lexuesi më i mirë” dhe dhënia e një certificate  a dëshmie të thjeshtë, si forma që nxisin zellin e të lexuarit.

Në lëndët  e përpikëta, gjithashtu, shkolla zhvillon olimpiada, si në matematikë, fizikë etj., duke pasur kështu një hapësirë të gjerë mundësish për t’i vënë të rinjtë në provë e në garë për rezultate sa më të mira.

Mësuam se, tani, në shkollën “Rreze drite” sapo ka filluar edhe projekti “Të folurit në publik”. Qëllimi i  këtij projekti është të aftësuarit e fëmijëve për të folur në publik, për të të ditur elementet më të domosdoshme të gojëtarisë dhe, mbi të gjitha, për t’i mësuar të mos kenë emocione e ndrojtje nga mikrofoni ose nga të folurit në mjedise pubile. Kjo përgatitje nuk është thjesht ushtrim gjuhe a ligjërimi, por një përgatitje shumë e efektshme për  jetën, e cila i bën të rinjtë të aftë e të atillë që të jenë të suksesshëm në jetë, të dinë të shkruajnë, po edhe të flasin bukur dhe sidomos në përshtatje me mjediset e nivelet e caktuara të jetës bashkokohore.

Serioziteti, niveli i lartë  i drejtimit dhe përfshirja sa më e gjerë në mbarëvajtjen e shkollës, jo vetëm e mësuesve, po edhe e prindërve, bën që kjo shkollë të ketë rezultate të larta. Ajo përmendet me të drejtë si një nga shkollat me emër shumë të mirë në qytetin e Tiranës.

Faleminderit atyre që u bënë shkas të vija në këtë aktivitet shumë të bukur: Martinës së vogël dhe ish-nxënëses sime, Arjana Kazazi, sot presidente e denjë e një instituti modern e bashkëkohor, siç është Instituti Arsimor Jopublik “Reze drite”, pranë fshatit “Sos”.

Tiranë, 6 dhjetor 2012

 

 

Kadri Tarelli: MIQ NGA SUEDIA, KOSOVA E KALABRIA NË SHKOLLËN “ILIRIA”. PLAZH. DURRËS

 

Miq në shkollën “Iliria”

Durrës më 12. 12. 2012

 

MIQ NGA SUEDIA, KOSOVA E KALABRIA NË SHKOLLËN “ILIRIA”. PLAZH. DURRËS


Veprimtari të shumta u zhvilluan nëpër të gjitha shkollat e Durrësit, me rastin e 100 vjetorit të pavarësisë. Për të qënë të saktë i gjithë viti ishte i mbushur me të tilla “ngjarje”, që kulmuan në ditët e fundit të nëtorit, të cilat i dhanë qytetit një gjallëri të pazakontë e që do të mbetet gjatë në kujtesë. Që u bënë festime në të gjitha shkollat nuk përbën gjë të veçantë, pasi kudo ishin përgatitur me kujdes programe që t’i shkonin përshtat kësaj dite të “Shenjtë” të shqipatrëve, por kur thua se së bashku me ne festuan edhe  suedezë, kosovarë dhe kalabrezë, atëherë duhet ndalur pak. Jo të gjithë e kishin këtë fat dhe mundësi, që mes tyre të kishte edhe miq kaq të rrallë.

Me ftesë të Flamur Panaritit drejtor i shkollës jopublike “Iliria” në Plazh në Durrës, miqtë nga suedia, Kosova e Tirana kryen një vizitë pune në mjediset e shkollës, ku gjetën një mjedis festiv. Suedezët miq ishin, Per Kettsen drejtori i shkollës “Fjardingskolan”, Sonja Persson mësuese në këtë shkollë, bashkë me ta edhe shqiptarë nga Kosova me banim në Suedi, si Sokol Demaku mësues, poet, shkrimtar, publicist, drejtues i radios lokale në gjuhën shqipe, botues i revistës “Dituria”, me ta edhe shumë i njohuri Sedulla Zendeli-Daja, shqiptar nga Maqedonia, shkrimtar e poet, hartues i fjalorit shqip-suedisht me 27.000 fjalë. Shumë e veçantë ishte pjesmarrja e Hamit Gurgurit, shkrimtar dhe përkthyes, i cili u nis nga Suedia, mbrin në Kosovë dhe i bashkëngjitet grupit të flamurtarëve që shkonin në këmbë për në Vlorë, si Isa Boletini me plot luftëtarë kosovarë këtu e 100 vjet të shkuar. Në festë ishin të ftuar edhe nga Kosova, poeti Adem Zaplluzha dhe Kadrije Meniqi drejtore e shkollës “Isa Boletini” në Vushtri. Si të ftuar bashkë me miqtë erdhën edhe shkrimtarë e publicistë nga Tirana, si Murat Gecaj, Viron Kona, Ibrahim Hajdarmataj, Bashkim Saliasi dhe Petrit Xhaja. Së bashku, shoqëruar me miqtë ishte edhe Avdyl Buçpapaj drejtor i shkollës “Demokracia”, i cili pati kënaqësinë t’i kishte më parë të gjithë pjestarë të festës në shkollën e tij.

Ishin mësuesit dhe nxënësit e shkollës “Iliria”, që pritën e përejtuan kënaqsin, që festës t’i shtohej lezeti me miq të ardhur nga larg kastile për këto dit të shënuara. Shumica e vizitorëve vinte për herë të parë këtu, ndaj mbetën të befasuar nga kushtet e krijuar për mësim dhe edukim, duke filluar që nga korridorët të shtruar me tapet e më tej nëpër klasa, bibliotekë e laboratorë, të gjitha të paisura më së miri. Interesimi i miqëve suedez ishte kryesisht për lëndën e matematikës, për të cilën kërkojnë të marrin përvojën e shkollave tona. Por kënaqësia më e madhe u ndje kur u vizitua parku rreth e qark shkollës, ku, pavarësisht se jemi në prag fillim dimri, gjejmë një gjelbërim të harlisur të barit, portokallave, limonave dhe drurëve të ndryshëm. Në mes të këtij “oazi të pyllëzuar”, ndeshim me kafazë të mëdhenj të mbushur me shpendë dhe kafshë të egra, e për të vazhduar me “liqene” ku notojnë mjelma të bardha e të zeza. Është një mrekulli e vërtetë, një mjedis që e vlen të merret si model, pasi aty nxënësi mëson dhe edukohet me ndjenjën e të bukurës dhe të dobishmes.


Nj bisedë mes miqsh, Per Kettesen u shpreh i mjaft i kënaqur nga mikpritja shqiptare, njëkohësisht i habitur nga ky mjedis i mbajtur kaq mirë dhe i ujdisur kaq bukur, që është në kontrast me gjendjen dhe pamjen e rrugëve dhe lagjeve të qytetit. Është një plagë që na dhemb të gjithëve, ndaj pikërisht këtu ndërhyn drejtor Flamuri, duke shprehur nevojën për shkëmbim përvoje, në mënyrë që  të përfitojmë nga shembulli i shkollës dhe i vendit të tyre. Pasi ndjehet shqetësimi si mësues e si qytetar sepse përpiqen të  edukojnë brenda shkollës dhe më pas përplasen me pamjen e shëmtuar, kur dalin në mjedisin e qytetit. Shkollat tona kanë nevojë të njihen me format e punës që ndjekin kolegët suedez, sidomos për krijimin dhe ndërtimin e marrëdhënive të bashkëpunimit demokratik mësues-nxënës-prindër-komunitet, mbase më së shumti, për edukimin e nxënësve që të zbatojnë kudo e kurdoherë norma qyteatrie. Të gjithë kanë nevojë ta shohin e ta prekin në vend demokracinë suedeze, e cila është kampione dhe qendron në majë të të gjitha vendeve të botës. Mes të tjerave, u diskutua gjatë dobia dhe hartimi i projekteve pa të cilat shkolla nuk ka zhvillim të qëndrueshëm. Megjithëse siç shprehen suedezët, s’mjafton një projekt i mirë, po nuk u zbatua deri në fund.


Dy dit më vonë në festimet e100-vjetorit të pavarësisë, në shkollë u ndodh edhe grupi folklorik kalabrez “Figli dell’akuila”, e përkthyer në shqip: “Të biltë e shqiponjës”, i ardhur nga Italia. Grupi përbëhej prej njëzet e pesë pjesëmarrësish dhe po niseshin për të marrë pjesë në festimet në Tiranë. Kur dëgjuan muzikë u kthyen, përshëndetën, u takuan dhe u përqafuan si vëllezër të një gjaku, me mësuesit dhe prindërit pjesëmarrës. U ngjitën në skenë dhe kënduan dy këngë shumë të bukura. Kënga “Ne jemi arbëresh” na drithëroi të gjithëve. Kishin kaq shumë emocione, pavarësisht se ishin ngjitur kushedi sa herë në skenat e botës. Siç u shprehën në shqip Paskuale Bruno. President Gruppo Folk “Figli dell’akuila”. “Të biltë e shqiponjës” dhe Francesko Pellikano Sindako Di Fraskineto. Prov. Cozenza. Calabria, ata kishin shumë dëshirë të qëndronin më gjatë, të ndiqnin të gjithë koncertin e të kënaqshin me këta djem e vajza si yje, që të veshur me Kostume kombëare këndojnë e kërcejnë kaq bukur. Ishte bukur ! Vërtet bukur, kur feston me miq që vijnë nga larg, e sidomos kur janë edhe të gjakut tënd.

Takimet me miq të largët ndodhin rrallë, por suedezët, kosovarët dhe kalabrezët do të mbeten gjatë në kujtesën e mësuesve, nxënësve dhe prindërve. Ishte 100 vjetori i Pavërësisë që na bashkoi.

Të bashkuar të festojmë edhe mijra përvjetorë të tillë !

 

Kadri Tarelli

Durrës

 

 

Murat Gecaj: ME VËLLEZËRIT EMIGRANTË NË SUEDI, KUR FESTONIM 100 VJET PAVARËSI…

 

ME VËLLEZËRIT EMIGRANTË NË SUEDI, KUR FESTONIM 100 VJET PAVARËSI…

-Mbresa-

Nga: Prof. Murat Gecaj

Publicist e studiues-Tiranë


 

Bisedë e ngrohtë dhe miqësore, me Prof. Dr. Sali Berisha, Kryeministër i  Shqipërisë (Tiranë, 29 Nëntor, 2012)

1.

Në një bisedë përmes Internetit,  miku im Sokol Demaku më kishte njoftuar se kolegu ynë i përbashkët, Bahtir Latifi ndodhej në Vlorë, për të marrë pjesë në festimet e 100-vjetorit të Pavarësisë. Gjithashtu, më pare, ai më kishte thënë se, me këtë rast,  po përgatitej një udhëtim i disa vetave, nga Suedia, për në Kosovë dhe, më tej, në kryeqytetin e shtetit të parë shqiptar…

Ndërsa një ditë më pas, pra më 29 nëntor 2012, kur në Tiranë vazhdonin ende festimet dhe veprimtaritë e ndryshme, më mori në celular i njohuri im, biznesmeni me banim në atë shtet skandinav, Halim Hoti. Ai më tregoi se grupi i bashkatdhetarëve nga Suedia ndodhej te Muzeu Historik Kombëtar dhe se prisnin orën e takimit me Kryeministrin e Shqipërisë, prof.dr. Sali Berisha. Sigurisht, pa u vonuar u nisa për  atje. Por, ndërkaq, doja të dija për kolegun e mikun tim, shkrimtarin e publicistin Viron Kona, gjithashtu, i njohur mirë nga ata. Pas lidhjes me celular, mësova se ai ndodhej pikërisht në qytetin e Vlorës, pra ishte e pamundur ardhja e tij që t’i takonte. Kjo sepse bashkatdhetarët tanë do të udhëtonin shpejt, pa u vonuar, një pjesë me autobus për në Suedi dhe pak veta  për në Kosovë.

I pari, që takova në afërsi të Muzeut, ishte Bedri Paci, bashkëfshatar i imi nga Bujani i Malësisë së Gjakovës (Tropoja). Ashtu si dhe me një pjesë të atyre kolegëve, me këtë isha njohur në prill të këtij viti, kur u zhvilluan, në Boras të Suedisë, veprimtaritë  me rastin e 5-vjetorit të Qendrës Kulturore Shqiptare “Migjeni”. Jo larg tij, ishte edhe miku shkrimtar  Fetah Bahtiri, me kolegë të tjerë.  Së bashku, shkuam te një makinë, ku ai kishte lënë disa libra të tijët. Pasi m’i nënshkroi me dashamirësi ata, m’i dhuroi librat: “Dritë, ngrohtësi, optimizëm” (për shkollën shqipe në strehimoren Svenshëgen, Suedi, më 1991-1994), Prishtinë, 28 nëntor 2012  e vëllimin me poezi “Monolog në mërgim” (Prishtinë, 2012), si  dhe librin me disa autorë, “Thesar Kombëtar i Mërgatës Shqiptare në Suedi”-Nr.1, 2012.

Ishte kënaqësi për mua, kur  ritakova  Florije-Lule Bajraktarin, veshur me rroba të bukura popullore, nga  vendlindja e saj, Kosova. Në Boras atë e kisha parë, kur i dhuroi albanologut Ullmar Kvik një pikturë, ku ishte pikërisht një lule, simbol  mirënjohjeje e respekti për të. Ajo më tha se kishte pyetur disa veta, nëse duhej ta veshte e ta mbante rrobën kombëtare, gjatë këtyre manifestimeve. Sigurisht, edhe unë e përgëzova për këtë gjest të bukur e domethënës të saj.

U desh të kalonin disa minuta, që t’i “gjenim” kolegët e miqtë e mi, Hysen Ibrahimin, kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë “Papa Klemanri XI-Albani”, në Suedi dhe biznesmenin e njohur, në atë bashkësi e më gjerë, Halim Hotin. U përqafova përzemërsisht me të gjithë dhe, pasi koha na priste, shkuam në një lokal, aty afër e pimë bashkë nga një kafe. Temë e bisedave tona ishin festimet e bukura dhe masive të shqiptarëve, në Shqipëri e Kosovë, por dhe në të gjitha trojet tona amtare e në diasporë.

Shënoj këtu se, pasi ata u larguan për në Suedi, publicisti Bahtir Latifi publikoi te faqja e ineternetit “Dituria”(Boras) një reportazh. Ndër të tjerat, aty mësova se në udhëtimin e gjatë me autobus, nga Suedia për në Kosovë, ku arritën më 24 nëntor, vërtet ishin lodhur  ca, por dhe ishin kënaqur: me biseda të ndërsjellta, duke recituar poezi etj. Një ngjarje e shënuar kishte qenë për ta, përurimi i shtatores së “gjeneralit popullor” Isa Boletini, në Mitrovicë. I frymëzuar nga ky rast, aty për aty, Fetah Bahtri shkroi një poezi. Ndër vargjet e saj, po shkëpus vetëm këto:

Këtu, para teje u përkulën beglerë e pashallarë,
Hasan Prishtina, Bajram Curri e Ismail Qemal…
Eu! Sa i madh që qenke, sot gjeneral,
Sikur bjeshkët e Isniqit me mal,
Me flamur buzë Ibrit e Sitnicës,
Zbukuron sheshin e Mitrovicës…


 

Një fofografi e përbashkët dhe e paharruar, nga takimi me Kryeministrin e Shqipërisë, Prof.Dr. Sali Berisha

Kolegu B.Latifi tregoi se, kur ata hynë në tokën e Shqipërisë, 48-vjeçari Enver Krasniqi, që shkelte këtu për herë të parë, u emocionua shumë. Prandaj u ul në gjunjë dhe e puthi tokën tonë amtare!

Gjithashtu, gjatë bisedave tona të ngrohta, më treguan plot emocion për  mbresat e shumta, nga pjesëmarrja në festimet e organizuara në Vlorën e Ismail Qemalit. Më 28 Nëntor 1912,  aty e kishin nënshkruar Aktin Historik të Pavarësisë Kombëtare edhe disa delegatë nga Kosova, pra Sali Gjukë Dukagjini, Bedri Pejani e Rexhep Mitrovica, por dhe Mid’hat Frashëri, përfaqësues i saj. Në mbështetje të fortë dhe të palëkundur të kësaj ngjarjeje madhore, në historinë tonë mbarëkombëtare, kishin qenë edhe Isa Boletini, Hasan Prishtina e Bajram Curri, ky i fundit në pamundësi për të qenë i pranishëm aty, nga rrethanet e krijuara, sidomos në Veri të Shqipërisë.

2.

Me mendimin e afrimit të orës së takimit, me Kryeministrin Sali Berisha, udhëtuam për atje me një autobus të linjës qytetëse. Sapo arritëm te porta e hyrjes, nëpunësit e atyshëm na treguan se kishin dijeni të saktë për pritjen  e parashikuar. Pasi u kryen formalitetet e duhura, bashkë me këtë grup, hyra edhe unë në mjediset e Kryeministrisë. Të  jem i sinqertë me lexuesit, edhe pse i moshuar, nuk më kishte takuar ndonjëherë rasti të shkoja në zyrat e Kryeministrit të Shqipërisë. Ndërsa kisha takuar në zyrën e tij disa herë kolegun publicist, Qemal Sakajeva, nëpunës pranë atij institucioni të lartë shtetëror të vendit tonë. Pra, ashtu si kolegët bashkatdhetarë me banim në Suedi, kjo përbënte një ngjarje të rrallë për mua. I pari, që njoha, ishte Neritan Ceka, këshilltar aty dhe që e kisha patur bashkëstudent, në Faklultetin Histori-Filologji të Universitetit të Tiranës, unë për gjuhë-letërsi dhe ai për histori. Më vonë u bë arkeolog i dëgjuar, si i jati Hasan Ceka, por dhe politikan e deputet në Kuvendin e Shqipërisë.

Kishim zënë vend të gjithë afër kabinetit të Kryeministrit… Sakaq, nga dera përballë doli prof.dr. Sali Berisha, i qeshur  dhe plot energji. U takua me radhë e përzemërsisht  me gjithë të pranishmit. Ai na uroi mirëserdhjen e iu drejtua të tjerëve, nëse e dinin që unë e kisha patur atë nxënës, në shkollën 7-vjeçare të fshatit Tropojë, në vitet ’50-të të shekullit të kaluar. Ndërsa unë iu përgjigja atij, me faktin, tashmë të njohur: “Dhe, të kemi patur nxënësin më të mirë të shkollës!” Ç’është e vërteta, pa u zgjatur, shënoj këtu se ne kemi patur takime e kemi mbajtur lidhje të mëvonshme edhe familjare, për arsye të vendbanimit në një lagje të Tiranës, të profesioinit të tij mjek zemre ose të detyrës sime në shtyp.

Dr.Berisha foli për festimet madhështore të 100-vjetorit të Pavarësisë, për nderimin e veçantë, që iu bë shumë figurave të shquara atdhetare etj. Por edhe u interesua posaçërisht për punën dhe jetën e këtyre bashkatdhetarëve, me banim në Suedinë mike. Siç e kam shënuar dhe në një shkrim të mëparshëm, e falënderuan Kryeministrin për pritjen e ngrohtë, Hysen Ibrahimi e Qibrije Hoxha. Pasi të gjithë së bashku bëmë  një fotografi me Kryeministrin, ky i përshëndeti një për një të gjithë pjesëmarrësit në këtë takim dhe i uroi ata përsëri,  për festën e përbashkët të Flamurit dhe për arritje sa më të mira, në jetën e përditëshme.

Kur po delnim nga hyrja e Kryeministrisë, me një çantë në shpinë, gjetëm arsimtarin dhe shkrimtarin e njohur Hamit Gurguri, gjithashtu, emigrant në Suedi. Ai ishte kthyer nëpër Durrës, pas udhëtimit të kryer më këmbë, që nga Kosova e deri në Vlorë. Sigurisht, atij i mbeti merak, që nuk arriti të ishte i pranishëm në takimin me Dr. Berishën.

Për korrektësi, shënoj këtu, se në takimin e mësipërm me Kryeministrin, prof.dr. Sali Berisha, ishin: Hysen Ibrahimi, Qibrije Hoxha, Fetah Bahtiri, Osman Ahmetxhekaj, Rrahman Rrahmani, Florije-Lule Bajraktari, Bedri Paci, Bahtir Latifi, Bajram Muharremi, Shaban Murseli, Adem Ahmeti, Halim Hoti, Mursel Shkupolli dhe unë.

3.

Në vendtakimin e parë, pra në afërsi të Muzeut Historik Kombëtar, ku kishim bërë edhe disa fofografi për kujtim, u ndava me të gjithë ata kolegë e miq të dashur, duke i falënderuar  sinqerisht për nismën e tyre të bukur, realizimi i të cilës, padyshim, kërkoi nga të gjithë edhe lodhje të shumta fizike, por që u solli atyre mjaft kënaqësi shpirtërore dhe kujtime të paharruara. Sigurisht, për ato, ata do t’u tregojnë familjarëve e të afërmve dhe gjithë të njohurve të tyre, si në Suedi, por dhe në Kosovë e më larg.

Në mbyllje të këtyre pak radhëve, i përshëndes nga zemra të gjithë këta vëllezër bashkatdhetarë, të cilët morën udhën për në Tiranë e deri në Vlorë dhe që festuan e gëzuan bashkë me ne, në 100-vjetorin e shpalljes së Pavarësisë!

Tiranë, 11 dhjetor 2012

 

 

Bardhyl & Eduard M. Dilo: MREKULLIA KOSOVE (MBRESA UDHETIMI)

MREKULLIA KOSOVE (MBRESA UDHETIMI)

Bardhyl & Eduard M. Dilo

Me emocion pa fud u nisa drejt Atdheut. Kohë të gjatë, vite të tërë pa shkuar. Kisha një jetë.

Në Aeroprtin "Nënë Tereza" emocine pa fund përjetova. Lotët nuk i permbajta në ato momente. Oficeri, duke parë emocionet e padurimit për të dalë nga dogana, gjithë mirësjëllje , buzëqeshje dhe edukatë më uron mirseardhjen.

Kaluam doganën, nga larg dalluam tanët, ata që kishin dalë të na prisnin... U përqafuam gjithë mall ..., ah cfarë do te thotë mall mergimtari!

Ne mjediset e aeroportit tepër komod, të pastër e modern, shikojmë jashtë në sfond përmëndoren e Nënës Terezë, e cila ashtu qetë e thjesht sic ishte ne te vërtet lutej në heshtje për mbarë kombin, mbarë njerëzimin, lutej për vizitorët e ardhur në Shqipëri..

Kudo ndryshime, ndërtime te bukura e plot jetë, kudo rregullime, bukuri kudo... Tirana jonë krejt ndryshe, e bukur, e mirë, e pastër, moderne... Ndryshime të pa besueshme! Edhe në Durrës, Kavajë, Lushnjë, ..., kudo vetëm ndryshime, ndërtime, ndërtime, kudo punohej...

Me emrat e lokaleve që shifje buzë rrugës ne Durrës të dukej se ndodheshe ne Kosovë. Mbritëm ne Fier, qytet ku kam jetuar disa vite...nuk orjentohesha dot nga ndërtimet e shumta gjigande, te bukura. Rrugët plot makina e këmbësorë, ..., disi calonte aty vetem infrastruktura brënda në qytet.

Tregu bollëk, prodhime fshati speciale; të freskëta, të pastërta, të mira.

Rruga për Vlorë, një pjesë si dikur, pjesa tjetër autostradë moderne; e se mos ish vetëm kjo e tillë, edhe nga Levani deri afër Memaliajt një mrekulli po e tillë.

Vlora sikur ish në festë; parapërgatitje kudo për festën jubilare të 100-t vjetorit të Pamvarsisë. Nje takim shume mbreselenes ne Tirane me ish te burgosurin e ndergjegjes Zotni Reshat Kripa dhe Zj. Drita Mark Shyti, nje studente e shkelqyer qe premton prt te ardhmen.

Intersant dhe shume produktativ ishte takimi ne Lushnje me Prof. Engjell Zerdelia, nje studjues shume i apasionuar, botues i librave monografike qe kane te bejne me ngjarjet e medha te historise sone Arsimore Kombetare.

Gjirokastra, e bukur dhe gjithmonë tërheqëse për këdo. Nga larg na pershendeste Kalaja. Kosto e jetesës pak më e lartë aty...

Shkova në fshatin tim të lindjes, aty ku Cajupi shkroi për "baltën më të ëmbël se mjalta". Ndërtime të bukura dhe aty, dhe pse popullsia e paktë, por viti nga vit sjell ish origjinasit që vetëm ndërtojnë. Asfaltimi i rrugës deri ne perlen kombetare"Pllajën e Cajupit"- cuditerisht ende pa vënë dore në të,

në shfrytëzim të një turizmi fitimprurës. Këtë mendim ndamë dhe ne një bisedë me nje biznesmen të sukses-shëm zagorit, Andon Pangon, i cili me përkushtim e vetmohim po bën shumë për Zagorinë. E përshëndes me shumë respekt.

Sheperi, fshati im i lindjes, një fshat historik me një të kaluar të lavdishme, fshat që nga gjiri i saj ka lindur patriotë dhe luftetarë të vendosur të cështjes sonë kombëtare. Kalojmë dhe bejmë homazhe e vendosim lule tek bustet e Andon Zako Cajupit dhe Ilia Dilo Sheperit, tek lapidari i Pano Xhamballos. Shkojmë në vorrezat e fshatit dhe përulemi me respekt, krenari e mirënjohje para varrit të pionerit te arsimit shqip, patriotit të shquar, shkencëtarit Ilia Dilo Sheperi, tani së fund "NDERI I KOMBIT", së bashku me kunatin e tij, firmëtarin e pamvarsisë patriotin Aristidh Ruci.

A nuk do të ishte më bukur e më mirë, qe Komuna Zagori të vëndose në një vend të dukshëm bustet egzistues te Cajupit e Ilia Dilo Sheperit si dhe të marrë vendim per të ngritur bustin e Aristidh Rucit e trimit legjendar Pano Xhamballo?

Ka dhe të tjerë që shquhen nga ai fshat, por ende nuk ka ardhë koha të vihen në dukje vlerat e mëdha të tyre...

Mall i pa treguar për gjithshka në vëndlindje: mora pak baltë prasne varreve ku pushojne Prinderit dhe dy gurë të vegjël për të ndjerë në cdo moment aromën e saj.

Erdhi casti që sëbashku me një nga vëllezërit e mi Bardhyl Dilo-n të realizojmë një ëndërr: të vizitojmë Dardaninë, Kosovën, "djepin e shqiptarizmës".

Qysh në vogëli jemi rritur me një dashuri të madhe sa për ato vënde me një bukuri të rrallë natyrore aq dhe për banorët e asj krahine tërësisht shqipëtare që ruan si askush virtutet më të mira të Shqiptarizmës.

Jemi rritur me ndjenjë të tillë që tërë kohën në shpirt jemi ndjerë Kosovar.

Cuditërisht edhe linja e autobuzave kishte të shkruar "ZAGORIA TRAVEL", e kjo na i bëri edhe më të bukur udhëtimin. Sa emocione e padurim na pushtoi.

"Rruga e Kombit", me atë tunel gjigand model për nga ndërtimi, ishte një mrekulli tjetër në këtë rrugëtim. Kjo rrugë ësht një dëshmi e gjallë e triumfit të demokracisë në një vendtë dalë nga diktatura më e egër në rruzull.

Një mrekulli rrugë, bukuri të rralla të shoqërojnë për krejt rrugëtimin , ndrtime krejt të bukura, makina plot rrugës, anës rrugëve plot prodhime të fermerëvë shqiptarë!

Një ndalesë e domosdoshme. Një restorant tejet të pastër e komod, me gatime tradicionale, në Kastriotaj, Repsin e dikurshëm. Kujtime të trishta për Repsin e Spacin, ku unë ende femije vija burgjeve për të takuar njërzit e mi ngujuar në ato varre të të gjallëve …

Kuksi, një bukuri e rrallë, dukej nga autobuzi. Afrohemi në Morinë, një kufi "ndarës", krejt formal, ku "ndahen" shqipëtarët nga shqipëtarët.

Diku larg e lart në mal, një vend i "qethur", dëshmi e kufirit të dikurshëm. Pas kontrollit hymë në Dardani, Kosovën time, tuajën, tonën, Kosovën qe qysh fëmijë jam ushqyer me dashuri të pa fund për të.

Emocione pa fund pushtuan zemren tone.. Të njëjtën gjë më thotë dhe Bardhyli, vëllai që shoqërojmë njëri-tjëtin në rrugëtim.

Me radhë, plot bukuri, shfaqet gjithshka në Kosovë: rrugët e mrekullueshme, tamam si në perëndim.... Ecim, ecim,... lexojmë tabelat rrugëvë ku jepen drejtimet e qyteteve dhe komunave :

... Prizëren, Pejë, Drenicë, Kumanove, Mitrovicë, PRISHTINË, ....Sa të gëzuar, sa krenarë që ndihemi. Jemi në KOSOVË!

Pas një udhëtimi të gjatë, që na u duk fare shkurt mbrijmë në mbrëmje në Prishtinë. Telefonat tanë që kishim nuk punonin, (një e metë kjo, mendoj duhet të bëhët unifikim me telefonat cel. të tokes Amë).

Ndalim një djalë, i lutemi të na ndihmojë për t’i telefonuar Silva Tërnavës, poetes emigrante ne New Zeland, nje nder aktivistet me te palodhura shqiptare aty, këto ditë ardhë në Kosove për tu stabilizuar e mos marre me rrugen si mergimtare.

I gatshëm e plot mirësjëllje, Iliri- kështu na tha se quhej-, na ofroi ndihmën që i kërkuam, na shtërngoi dorën fort kur mbaruam telefonatën duke na thënë: "Mirseardhët vëllezërit e mi, mirseardhet ne Kosove"!

Takimi i befasishëm, por i shumëpritur me poeten Silva Tërnava, ishte tejet i ngrohtë e miqësor, një motër e jona dardane që padrejtësisht koha na kish ndarë na priti si dinë të presin motrat tona.

Vite të tërë pa u parë, asnjheherë pa u takuar më parë, por tani realitet, në zemër të Prishtinës fillimi i një vzite tejet mbreslënese. Ajo sëbashku me mbesën e saj Djellzën dhe nipin Enisin- na shoqëruan e shëtitën kudo në krejt Kosovën.

Djellza dhe Enisi, mbaruar e diplomuar me nga dy universitete, pergatiteshin për Dr. Sa mirë kështu rinia e Kosovës. Sa miqësorë, sa të sjellur e të dashur ishin të gjithë me ne.

U sistemuam ne Hotel "La Corte"- një hotel komod, me një shërbim model. Vone, deri vone shetitëm në Prishtinën e bukur, në Prishtinën në rindërtim, në Prishtinën ku Dr. Rugova pushon ne Paqen e Përjetëshmë, në qetësineë e ZOTIT!.

Sa bukur ngrihej përmendorja e Gjergjit tonë të madh SKENDERBE, dhe në ndertim e sipër ishte dhe Katedralja e Nenës Terezë...

Sa e bukur Prishtina! Sa e mrekullueshme Kosova, e cila 13-të vjet pas luftës nuk gjen gjurmë të saj. Populli, me përkushtim pas fitimit të luftës nga NATO, plot dashuri e këmbngulje u kthye dhe ju përvesh rindërtimit e bëri këtë që shikojmë.

Mëngjesi tjetër na gjen në Prishtinë, pas një nate krejt të bukur, ku na presin supriza të reja. Takimi i planifikuar nga grupi ne fb "Vatra Jonë", për në Prizëren, bëri që pasi hëngrëm mëngjesin, pimë kafen, të nisemi për aty.

Na shoqëroi një mik kroat, i cili plot mirësjellje, ishte i gatshëm e i pa përtuar.

Prizëreni! Prizëreni, kryeqyteti i patriotizmës shqipëtare, na mahniti me bukuritë që ofronte.

Ura të vjetra, kalldrëme, kalaja, ndërtesa që kur i shifje të dukej sikur ishe në Berat. Kisha e Xhamia fare pranë njëra-tjëtrës(dëshmi e dashurisë dhe tolerancës Fetare).

Në rrugë kaloshina të zbukuruara me kuaj, që të conin kujtesën e të dukej sikur ishe në Paris apo Central Park(NY)... Kudo cezma me uje te rrjedhshem.

Edhe pse të pa njohur ishim krejt të njohur e si miq të vjetër me pjestarët e gjithë grupit, me R. Eminin, V. Markgjonin, R. Asllanin, L. Dukagjinin, J, Xhelilin, S. Zajmin, H Haskon, A. Lila, Gzim Cekun, E. Reken, Floren, Margareten, Hasnije Beqirin, S. Tërnavën, D. Xhemilia etj..

U grumbulluam rreth pesedhjete vete. Në një lokal tejet natyral ku të dukej se ishe mes gjelberimit e gurgullimit të burimeve, pushuam e morem si grup pije freskuese e kafe...

Biseda krejt të lira, të ciltëra, të sinqerta, të gëzueshme, shtërngime duarsh, përqafime, fotografi, shkëmbime dhuratash e librash, .... vetëm gëzim, e dashuri... Sa bukur në Prizëren!

Gjithë bashke filluam shakarat, recitimet, ecjen rrugeve si grup, ku na përshendetnin edhe fëmijët kur na shikonin.

Shkuam e vizituam Shtëpinë Historike të Lidhjes Shqipëtare të Prizërenit, një muze tepër i bukur, perkushtuar e ruajtur cdo gje orgjinal si dikur...

Sa krenarë e ndjemë veten une dhe vëllai, Bardhyli kur në stendat e Muzeut, na "priste" e na "pershendeti" edhe fotografia e Patriotit zagorit Mihal Harito, nje nder kryesoret e asaj Beslidhjeje historike. Fotografia e poetit tone te madh sheperjot Andon Zako Cajupit gjithashtu....

-Eshtë nder që kemi sot juve këtu, nipër të ILIA DILO SHEPERIT, të përkushtuarit me jetë të gjuhës amëtare, na tha Poeti e Studjuesi Prof. Ramadan Asllani, i cili thekësoi se Gramatiken e Ilia Dilos e ruan si liber te Shejte per Gjuhën Shqipe. Ne po përpiqemi dhe do kërkojme qe ky emer të përjetësohet si i takon dhe në Kosovë... -Ai ka bërë shumë për Kombin, për Gjuhën Shqipe, - e me të qeshur vazhdoi:- Nuk është më Ilia Dilo Sheperi, Gjyshi juaj, por ësht i gjithe Kombit, nuk u perket më juve..." . Vllazenit Dilo - na thoshte shpesh Silva Tërnava, a ju besohet se jeni në Kosovë, jeni në Prizëren, a ju besohet që ndarje mes nesh nuk ka më - jemi një gjak, jemi nje Komb, jemi motra e vëllezër. Shiko nga cdo anë si vjen erë vëtëm SHQIPERI!

Le ta quajmë këtë takim ketu në Prizërenin historik si rrugënisjen e bashkimit kombëtar. E bejmë ne që jemi thjesht popull, që jemi motra e vëllezër, qe jemi e do të jëmi të pa ndarë sa të jetë jeta"

Të gjithe me një shkelqim e gëzim të pa përshkruan i përjetonim ato orë aty. Sa bukur kalonte koha.

Një drekë madhështore nën përkujdesjen e të pa lodhurve Lek Dukagjini e Ramadan Emini, shtruar në një lokal madhështor, plot ushqime të bollëshmë tradicionale, ku nuk mungonte muzika, vallja e kenga e gjithë trevave...

Cfarë gëzim e kënaqësi në takimin vatran...

Hasnije Beqiri, një cikë e mrekullueshme, tepër e talentuar si poete, me plisin e bukur vendosur ne koke, qe dukej si Shota Galica, merr mikrofonin dhe ben një përshendetje në poezi tejët të bukur, përshëndetje që u duartrokit hera herës gjate leximit.

Njëri pas tjetrit, lirshëm, krejt lirshëm, përshendeti dhe poeti vargje - mjaltë, Hyqmet Hasko, përshëndetën gjithashtu Vlash Markgjonaj, Enver Reka (i cili recitoi krijime te mrekullueshme të bëra vetë), Poetja Mirvete Kabashi, Leke Dukagjini, Silva Tërnava, ndërkohë që poeti V. Mato recitoi një poezi prekëse për Nënën.

E kështu plot gjallëri, gëzime, fotografi, vallzime e dolli, përfundoi takimi vatran i planifikuar në fb., takim që në në kujtesën e të gjithëve do ngelet i pa harruar.

Ky takim në mënyrë simbolike sic cilësoi poetja Silva Tërnava bashkoi trojet - se pjesmarrja ishte thuaj nga cdo trevë shqiptare.

U ndamë si motra me vëllezërit, duke premtuar se përsëri do festojmë..., mbrëmja persëri mbuloi Kosovën. Ditë e vecantë kjo, e pa harruar.

Dita tjetër e vizitës nis me vizita e takime nga më të papritura...: I gëzueshëm ishte takimi me poeten e mrekullueshme Sevdije Rexhepi, një shqiponjë dardane e cila ishte për vite me radhë në forcat paqëruajtëse në Irak. Sëbashku me Shaban Qehaja dhe Poeten Silva Tërnava, shkuam e bëmë homazhe tek vigani i shqiptarizmës, hartuesi dhe projektuesi i pavarsisë së Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova. Një ndjenjë krenarie na përshkroi në kodrën ku Ai pushon në përjetësi.

Në Familjen Xhemalia, një mikpritje tejet bujare dhe e ngrohtë. Sikur ishim njohur prej vitesh dhe pse shiheshim për të parën herë.

E sëandejmi nisëm rrugetimin nëpër Kosovë... Shkuam kudo : u inspiruam shumë kur në Drenicë e më pas në Prevaz, në Kështjellën e Lirisë të Fam. Heroike Jashari, shikuam krejt historine e dhimbëshme por të lavdishme të Kosovës sonë.

Një qëndresë heroike e kësaj Familjeje; një sakrificë sublime e pa shembëllt në historine botërore, një krim i makinës -shtet gjakatar serb-, karshi një familjeje në të drejtë të saj, ku nuk u kursyen as foshnjat, gratë, pleqtë e fëmijët...

Në heshtje vizitojmë gjithshka, nën emocionet pa fund.

Bëjmë homazhe, fotografi, nuk duam të ndahemi nga ai mjedis legjendar historik. Vendosem dhe ne nje dedikim ne librin e pershtypjeve.

Gjithë mjedisi i ndërtuar shumë thjesht, por tepër madhështor të inspironte dhe të impononte një respekt të jashtëzakonshem.

Gjithshka e bardhë si ishte dhe zemra e ndjenjat atdhetare të krejt familjes Jashari. Flladitej e të përshëndeste kudo Flamuri kuq e zi, Flamuri nën të cilin u flijuan ata Heroj legjendarë.

Një fis i masakruar në emër të Lirisë.

Largohemi andej, duke marrë me vete emocione tejet të mëdha...

Vizita tjetër ne Mitrovicë. Nga vorrezat e dëshmoreve ku bemë ndalesën e parë, dukej jë pamje madhështore e ndiheshe shumë krenar se kudo shikoje te valvitej lirshëm e plot krenari Flamuri kuq e zi.

Hymë në Mitrovicë, kudo qetësi e normalitet. Forcat e pakta paqeruajtësë italiane na përshëndetën, na u afrua e na takoi dhe bisdoi me ne një polic shqiptar, i cili na uroi mirseardhjen.

-Ura Problematike e Mitrovices, aty - thote Silva Tërnava, është kufiri ndarës i shqipëtarëve mes shqipëtarëve. Një pirg i madh dheu bllokonte uren e bukur mbi lumin Ibër. Kaluam tej urës, aty ku serbët kishin vendosur dhe flamujt e tyre... Qetësi kudo...

Bëmë disa regjistrime dhe fotografi kujtim.

Së bashku kaluam mbrëmjen në Restorantin luksoz, "La Piano"- ku vërtet të dukej se ndodheshe në një mjedis natyral tejet orgjinal. Shërbimi i përsososur, ushqimet tradicionale po ashtu...,vere kosove, birre nga me e mira "BIRRA PEJA".

Vec ushqimit që porositëm, sa muarën vesh se vinim për të parën herë vizitë nga toka Amë, na sollën një dhuratë të mrekullueshme për te na kënaqur dhe më shumë.

Drejt Prishtinës nen mbrëmjen që kish mbuluar kudo, afrohemi për ti dhënë fund udhëtimit tonë të planifikuar ...

Një takim dhe përcjellje deri tek autobuzat e kthimit nga Zotrijte Mevladin Mazreku dhe Mehdi Krasniqi, duke u pershëndetur me motrën dardane Silvën e pa përtuar dhe tejet miqësore e dashamirëse.

Ndersa autobuzi po merrte rrugën nëpër natë, kthenim kokën mbrapa, e duke përshëndetur thoshnim " LAMTUMIRE KOSOVë! Do shifemi përsëri.

Bardhyl & Eduard M. Dilo

 


Faqe 45 nga 95

Newsflash

                       KONFERECNA RAJONALE E ARSIMIT KUKES - ARSIMI NA PERKET TE GJITHVE

Synime per rritje cilesore ne arsim

          Konferenca rajonale e arsimit me teme: - “Arsimi na perket te gjithve”, u mbajt ne qytetin e Kukesit me pjesmarrje te mesuesve, drejtoreve te arsimit te detyrueshem nentevjecar, drejtor gjimnazesh, perfaqesues te komunitetit, kryetar komunash e bashkise, drejtues te OJF-se, nga Kukesi,Hasi e Tropoja, si dhe prefekti i Qarkut te Kukesit z. Elez Maci, dhe Zevendes Ministri I Arsimit e Shkences z. Halit Shamata.

     Ne fillim perfaqesuesja e MASH-se Znj. Nina Gjoci, prezantoi qellimin e kesaj conference. Ajo u ndal ne punen qe duhet bere ne te ardhmen, per te rritur dhe edukuar nje brez te devotshem dhe te gatshem per te cuar vendin tone ne arritje me te larta.

     Drejtori I Drejtorise Rajonale te Kukesit z. Ylli Metalia, u ndal ne arritjet e arsimit ne KUkes, Has dhe Tropoje, duke theksuar per zhvillimin e arsimit sa me cilesor.

     Ne fjalen e Zevendes Ministri I Arsimit e Shkences z. Halit Shamata, solli pershendetjet e Ministrit te Arsimit e Shkences Prof. Dr. Myqerem Tafaj. Une e njoh shume mire qarkun e Kukesit, vijoi z. Halit Shamata, sepse detyren time si mesues e kam filluar ne nje fshat te qarkut te Kukesit, ku kam mbresa dhe kujtime shume te bukura, une ju kam ndjekur ne vijimesi dhe ne arritjet qe keni patur dhe per kete ju pergezoj.

      Ndersa Dr. Mexhit Hajdari, Drejtues I filjalit te Universitetit Shtetrore ne Kukes, theksoi vijueshmerine e cilesise se punimeve te reja ne kete fakultet te studenteve te pranuar nga Kukesi, Hasi, Tropoja, Puka, Peshkopia dhe nga Kosova kryesisht nga rrethinat e Prizerenit.

     Per teknologjine dhe informacionin Znj. Ardiana Sula perfaqesuese e MASH-it, dha nje kumtese me mjaft kompetence profesionale dhe shkencore.

    Znj. Dafina Cenaj ne kumtesen e saj u ndal ne funksionimin e financave dhe planifikimin buxhetor ne arsim, e cila u ndoq me mjaft vemendje nga pjesmarresit e kesaj konference.

    Znj. Albina Buci pati mjaft interes kumtesa e saj per projektet ne mesimdhenie.

    Ne fund te konferences folen per eksperiencen e tyre shume vjecare ne fushen e arsimit dhe te edukimit, perfaqesues te kominitetit te prinderve shembullor, mesues dhe drejtues shkollash, perfaqesues te pushtetit vendor nga Kukesi, Hasi e Tropoja.

Ibrahim Hajdarmataj