Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Poezi-Poesi
Poezi

Dhurata lazo:POEZI

Dhurata Lazo

A s’ju ngjajnë të dashuruarit pemëve?

A s’ju ngjajnë të dashuruarit pemëve?

Pemëve që vishen e zhvishen dhe nën hënë dridhen

pemëve që hidhen e përdridhen e me erën grinden

pemëve që mbulohen , pemëve që zbulohen ,

pemëve që çdo vit trishtohen

e lumturohen

Kur zhvishen nga fletët e nga lulet

mbulohen ....

I keni parë?...

Ngjajnë apo nuk ngjajnë?

Mrekulli e jetës së zezë

Mrekulli e jetës së zezë me dhimbje

qendisur, mrekulli e

zhgënjimeve të tua, të mia, e rinive

ikur, ku je o fat i grisur? ...

Mrekulli e së zezës jetë, kaptuar

qindra ëndrrash të tejme, qindra

çaste shldhjeje dhe fëmijërie

të vdekur ... Në vitet çapkëne

të jetës mbaruar

kam lozur e qeshur për zili, një

herë më ke pritur, dhjetëfish të kam

pritur dhe ikur, për inat të vetes

takimet mbetur udhës së trembur

e trembur, mrekulli e

burgosur pabesive, s’u duke njëherë

për besë, një herë të merreshim më

qafë përdhe të binin e frymë të mos

merrnim më ... mrekulli e jetës së

zezë. Ku ke shtegëtuar, o fat i këputur?

As këngë, as brengë,

Mrekulli e së bukurës dhimbje-jetë

***

Ca gjëra të dashura, të pritura, të ikshme

vdekshmërisht, megjithatë

pse të mos mbeten më?...

Ca sy të bukur për tmerr

me ca shikime të jetshme, torturuese

gjer në përjetësi e

një ballë kriminalisht i dashur e

i zgjuar e

ca flokë pak si të shtruar ...

Pse s’përsëriten më? ...

Ca gjëra të mira e të trishta qofshin

E mira ta marrë,

pse të mos mbeten ashtu siç kanë pas

qenë

dikur, njëqind vjet më parë?...

Kotja e muzgut

Muzgu kotet. Gjithandej

shkretë. Kënga

e kaltërsisë fle e drithëruar me dehjen

e humbjes së ftohtë. S’po

më lëshoka vegimi. E

shkretë udha.

Muzgu kotet.

Bie muzgu si s’ka rënë

kurrëndonjëherë.

Diku fshihen. Bën

e s’bën një muzg si ky ... Kotet

muzgu

(më duhet ta mbys braktisjen

para se të më marë lumi)

kotet muzgu,

muzgu, si qen i hazdisur. Krahët

m’u prenë, nga

t’ia mbaj s’kam.

 

Gentiana Zagoridha: POEZI

 

Gentiana Zagoridha

TI QË...

Ti që jetën si lojë e more

Ti që dashurinë në jetë

Një herë nuk e takove.

Ti që me një buzëqëshje

Shumë zemra theve e copëtove.

Ti që me bukuri vetëm mashtrove.

Ti që me djajt pakte thure e intrigove.

Ti që pe kurrë nuk lëshove.

Ti që me dashje gjithçka komlikove

Ti që ... ... ... ...

Eh, ti!

Si pema e zhveshur nga gjethet

Në ditët e ftohta të dimrit lëngove.

 

KUDO MË SHFAQESH VETËM TI

 

Kalimtarët shkujdesur rrugës kalojnë

Diku midis tyre vështrimi im ndalon

Se dikush prej tyre me ty më ngjason.

Shfletoj një libër a një revistë

Patjetër që tek një personazh do të ndal

Se me ty ai shumë më përngjan.

Hap televizorin dhe si për çudi

Në këngë,film apo komedi do të gjej një si ti.

Ç’mrekulli!

Kudo dhe kurdo më shfaqesh ti dhe vetëm ti.


ÇASTE MEDITIMI

Larg teje gjithçka më është e trazuar

(dëshira, malli, tmerri... ... ...)

Ndaj vij tek ti,me mall të papërshkruar.

Se veç pranë teje e ndjej veten

më të dashuruar!


PËR TY

Nuk di për ty si mund të flas!

Me zë të ulët, të bërtas apo të ulëras.

Kur jam pranë teje

më thua:-Shtt... se na dëgjojnë.

Largohem...

Ti pret që zërin tim të dëgjosh.

Dhe atëherë unë bërtas:

Mirupaf...!

Mos...mos thërrit aq fort

Të lutem mos!

Atëherë, unë po ulëras:

Lamtumirë!

Dhe ti sdo të kesh “më zë”

Të më thuash : Sa mirë!

 

KUJDES POETËT

Kur një poet thur një poezi

Në të mund të jesh edhe ti,

Por asnjëherë mos mendo

Se je ti.

Poetin shumë fantazi e ngacmojnë

Dhe në poezinë e tij

Shumë gjëra ngulmojnë.

Shqisën e veçantë që ai e zotëron

Vetëm poetët e mirëfilltë e kuptojnë.

Prandaj mos u mashtro

Nga një poezi.

Në të mund të jesh ti

por mund të jetë dhe çdo njeri.

Poezinë lexoje me ëndje.

Po të pëlqeu shijoje.

Po të ledhatoi  ledhatoje.

Po të puthi  puthe.

Por asnjëherë mos u mashtro

Ajo ty nuk të do.


DESTINACIONI  IM

Në rrugët që zgjaten e zgjaten

Dhe që shkojnë e vijnë

Diku kam ndalur hapin tim.

E mpirë asgjë më nuk ndiej.

As diellin të më ngroh.

As shiun të më lag.

Mendoj dhe asgjë më nuk kuptoj!

Pas më ndjekin zëra

Që si vorbull trondisin shpirtin tim.

Ngrihem,ulem lart e poshtë,

Me frikën dhe hijen e dyshimit,

Pa ditur se ku dhe kur do të përplasem.

Sidoqoftë përpiqem të sfidoj fatin tim,

Duke vazhduar përgjatë këtij rrugëtimi

Drejt destinacionit tim.

 


Faqe 69 nga 126