Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Poezi-Poesi
Poezi

Teuta Sadiku: POEZI

Teuta Sadiku

Dritë

Spaskërkam më qirinj.
U dogjën të gjithë .
Shkrinë netëve prej dashurisë.
Më ka mbetur një llampë e vjetër që punon me frymë.
Do ta var në shpirt të lexoj netëve Njerinë.
Mbase kuptohemi një ditë.


Klubi i jetës

Sot kam pirë.
Jam dehur me llumin e jetës këtë buzë mbrëmje.
Nuk e dija po ma treguat ju njerëz
që nuk jeni veç pijanecë arti.
Zotërinj, mos ma hiqni kupën nga duart
më lini të dehem,jam alkoliste e jetës
gjithshka ma tregoni nesër në të gdhirë.
Sa shishe prej këtij shafrani kam pirë
sa njerëz kam sharë mbarë e prapë
dhe çngjyrë kishin të vjellat e nxjerra nga barku.
Tani më lini të pi, të bëhem tapë.
aromat e jetës i kam trazuar me të gjitha farmaqet
i kthej me fund ,një nga një në kupat e vargut.
Këtu tek cepi i klubit të jetës
jemi mbledhur të gjithë të dehurit nga arti.
Ejani , hyrja është e lirë
nuk duhen dokumenta, bileta
një laps për të shkruar dhe fleta e bardha
por mbi të gjitha zemra.


Në të gdhirë

U zgjova ....
tre rrathë me tela me gjëmba më rrethonin
i pari më kish hyrë në shpirt
ishte teli me gjëmba Femër
i dyti më kish mbërthyer dhëmbët
ishte teli me gjëmba i gjuhës
i treti prej vërteti ishte teli nga i cili njëri gjemb
më kish hyrë në këmbë që prej vendit .
Kaq vite ...
asnjë rreth nuk kapërceva.
të paktën dola nga ëndrra

 

 

Adem Zaplluzha: POEZI

 

Adem Zaplluzha

ATDHEUT TIM

(Poemë, për 1oo vjetorin e shtetit

Shqiptar)

PROLOG

Po të mos ishe ti

Unë do isha ankth në zemrën e gurit

Atdheu im

Do isha një askush

Pa trastë e pa një kacidhe buke

Ti linde

Para njëqind viteve

Kur babai im ishte një pjesë

E ashtit të babagjyshi

Thonë se për shtatë ditë

I shkeli me shputat e ngrira

Ashpërsinë e maleve shqiptare

Dhe ditën e tetë e zuri me dorë

Diellin në Vlorë

Im gjysh

Atë ditë i kalëronte vetëtimat

Kur u përqafua me plakun

Mjekër dëborë

U gjunjëzua

Dhe e puthi shpendin e shenjtë

Para dhjetë dekadave
Atë ditë në Vlorë

(PËR ÇDO DEKADË NGA NJË BALADË)

(  poemë  )

1.

Përtej gërmadhave të këtyre fjalëve

Nuk kam se ku të shkoj

Më vranë

E më kafshuan çakajtë

Akoma pa i çelur sytë

Lotoi guri

Im at

Në gjumin e brejtësve

përkundte djepin

Duke mos e ndalur këngën

Majëkrahut

U këndoj zanave

Që e mëkonin atdheun e grisur

Me qindra vite nuk e rroki kazmën

U ngjiz me dyfekun

Lisave  u bënte shoqëri

Dhe i thërriste baladat

T’i japin ujë gjokut

Edhe foshnjat

Akoma pa lindur

Përpëlitnin

Në zemrat e nënave

S’kishin durim të presin

Derisa të burrërohen

Rriteshin para kohe

T’u ndihmojnë baballarëve

Me nga një krismë pushke

2.

Ishin kohërat e pështira

Sa që barra na e thyente ashtin

Nuk kalonte asnjë krakëllimë

Korbash

Pa i shkulur lisat

Dikush mallkoi zotin

E tjetri atdheun

Kur qepallat u sterrën

Dita lindi nga loti e mjegullave

Kudo qielli u nxi

Në lotin e Shën Mërisë

Derdhej balsami i trishtimit

Derdhej një gjak  kuq e zi

Vetëm për ty

O atdhe i vrarë

E i bluar në dhëmballa djajsh

I lëmë peng eshtrat tona

Ky truall i grisur e i çarë

Nga kafshimet e ujqërve

Përjetoi golgotën e dhembjeve
Në një trishtim të paparë

Ky tregim biblik

Zvarritet që nga mosha e re

Ne s’deshëm

Ose s’patëm kaçik

O veç një djall na ndau

Dhe na copëtoi

Kur dhelpërisht hyri ndër ne

3.

Disa lloje veladonësh

Hynë në vallen e mortit

Dhe na i shembën murishtat
kudo gur muri

Kodo ogur i zi

Eh ç’të gjeti kështu

Moj nënë Shqipëri

Të katandisën bejlerët

Të copëtuan agallarët

Sa mallkime në shpirt

E sa plagë i ke në trup

S’di a të mburrem

Apo nga ti të kem turp

O fati im i drunjtë

Mbi ty kalëruan shekujt

Ti kali im i zbrazët

Kryqi im i akullt

4.

Netët ballkanike

Këtu përjetuan shumë trishtime

Kur s’patën çka të han

I pjekën lisat për së gjalli

Kafshuan palcën e dheut

Për ca pika shiu

Dolën matanë lumit

Dhe atje e keqja mbiu

Ishin të gjata netët

Kur nëpër kusia bakri

Për mysafirët e paftuar

Zihej guri i strallit

Për një bisht cigareje

Eshka kallej flakë

Drunjtë thyheshin nga acari

Me qindra vite  këndej

Nuk mbiu bari

5.

Më është shterë truri

Asnjë pikë loti

Nuk lëshon kafka ime

E rrjepur

Drurët qajnë

Lisat lotojnë pika kryqesh

Ky mallkim i shekullit ulërinë

Në lotin e Shën Mërisë

Jam ulur mbi një kërcu

Dhe tallem me vdekjen

Si vdekja që tallet me ne

Kur lehin daullet e luftës

Tej shkurreve të zeza

Përdridhen disa hije

Gërmadhe njerëzish te murishtat

Bartin kryqin e ditës

Më duket se sot është tepër vonë

Siç ishte dje tepër herët

Asnjë këmishë si fle trupit tonë

Jakat e palara i ndërsejnë qe

Lehjet s’janë duke pushuar

Po çohen peshë

Netët e mrrolura aziatike

Në majat e minareve lozin shpirtrat

Diku ngre kokë kryqi

E diku gjysmëhëna

Loti im mes kudhrës dhe çekanit

Dielli i përskuqur shikon me pabesi

6.

Sa herë që hymë

Nëpër rrugët e baladave

U takuam me lashtësinë e trishtuar

Gjergji akoma s’qenka zgjuar

Çfarë është ky gjumë

Çfarë arome paska vdekja

Nëna ime

Nënëlokja e ime e mjerë

Ku të katandisën djajtë

Në duart e kujt

I lë peng

Këmishët e gjakosura

Nën trapazan

Kanë heshtur pushkët

Meshkujt ecin kokulur nëpër lamë

Për qumështin e kërthinjve

Nuset lërojnë tokën

E pazot

Nënëlokja e ime e mjerë

Deri kur do të kurrizemi

Kjo ecje nuk i përngjan fisit tonë

Jemi apo nuk jemi askurrkund

Atdheu do flijim

Atdheu do të mos flemë

E të mos jetojmë

Kështu në trishtim

7.

Kjo fushë nekrologësh

Paska mbirë për së mbrapshti

Asnjë kalli misri

Në rrënjët e mështeknave

Kaluan disa vite të vështira

Nëpër varre mbollëm pemë tropikale

Mermerët s’duronin rrënjët

Që përtypin dheun e shkriftë

Një kolonë gurësh çapitej

Tej hurdhave

Motet e përjargura shtypeshin

Nga një forcë e padukshme bizantine

Kur dolëm në sheshin e kujtesës

Asgjë s’kishte mbetur në këmbë

Vitet mbyteshin në dallgët e turbullta

Peshqit këndonin me nostalgjinë

Në kundërshtimin e gjetheve

Nuk kuptove se si rritet mështekna

Ato vite ishin të egra

Kur dhëmballët kafshonin dhëmballën

8.

Kur u takuam me vetveten

Ishim larg nga ëndrrat

Shumë vonë u zgjuam

Për tu këndellur si duhet

Ky gjumë që fle

Nëpër sirtarët biblike

Nuk ka asnjë qëllim përpos

Ta kafshoj vetveten

Kur u zgjuam pamë se kishim fjetur

Gati një shekull

Akoma po flemë si i dehuri

Dhe në brendinë tonë i mëkojmë gjarpinjtë

Atdheu s’ka nevojë për premtime

Në syrin e saj rriten plepat

Vetëm zogu i shenjtë mund të ulet

Në prehrin e këtyre gjetheve

Sot ky shi i furishëm gjelbërimi

I zgjon baladat epike

Nëpër telat e qemanes

Zbresin yjet në dasmën e madhe

9.

Nuk di se çka do të isha

Po mos të kishe qenë ti

Atdheu im

Këto gurë

Që më njohin

Kujtesën e kanë më të lashtë

Se sa lashtësia e tokës

Një mori historish

Dhe prostitutash kaluan mbi ty

Veladonët e zinj t’i kafshuan germat

Nëpër kolonada çapitën

Të kërrusurit

Dhe akoma mbete

Sa i egër po aq edhe krenar

Atdheu i im  i vrarë  

Nuk di

Edhe sa do të ecim në këtë mënyrë

Por rruga e jonë është e gjatë

Do të mbërrijmë një ditë

T’i djegim këmishët gjarpinjve

Këtë ta kemi borxh ty Atdhe

Bastunëve të gjyshërve

Një borxh i papaguar

Për të nesërmen e madhe

1o.

Sikur ta kisha kapelën tënde

Atdhe

Do isha mbret

Mbi mbretër

Do i zhdukja të gjitha yjet

Që nuk vezullojnë

Në detin e shpirtit tënd

Edhe vashat më të bukura

Do të kishin zili

Se unë do isha atdhe

Kurse ti poeti

Që i këndon bukurisë

Do kalonim dorë përdore

Deri te burimet e yjeve

Do na mëkojnë meteorët

Me qumështin e lopëve të diellit

Do ishim flutura

E me një mall të zjarrtë

Do i përqafonim

Brigjet e ëndrrave të tua

Atdheu im i vrarë

Atdheu im i kafshuar

EPILOGU

Sonte kur kjo dëborë e kuqe

I mbulon flokët e shprishura

O atdheu i im

Ti diku larg në brigjet e Jonit

E end pëlhurën e Penelopës

Në këtë çast

Sa qenkan të brishta kujtimet

Kur derdhen mes këtyre gjetheve

Nga lotët e kukullave sybajame

Këputen yjet e vendlindjes

Njëkohësish paskam uri

Dhe etje

Si të ngopem me kujtimet për ty
çezma ime e drunjtë

Si ta shuaj etjen

Me mallin tënd të paçmuar
Ooo Atdhe

Kalldrëmet janë shkulur nga kujtesa

Si ta shuaj zjarrin

Që nuk e shuajnë me vite të reshurat

Ky rrap i uritur
Paska mbetur pa fije loti

Të lutem më fal

Por vajet  i përkasin burrave

Besa edhe kuajve

Kur i humbin dizgjinët

Një mall që nuk shuhet

Me vite ndizet në brendinë e kraharorit

Po kam frikë

Se sonte  do bëhet vonë

Tepër vonë

Për të ti mëkua plagët

Më ndje atdheu im i grisur  
të lutem më fal për këto dhembje

Edhe sikur të kisha qenë gur

Do të pikonin si përherë

Këta lot të hidhur

Nga syri i shkëmbit strall

Strall e mall

Prishtinë, 06 shkurt 2012

 

 


Faqe 69 nga 133

Newsflash

PRANVERË, NË KRYEQYTETIN TIRANË…

-Fotoreportazh, nga: Murat Gecaj-

Stina e bukur e pranverës ka “trokitur” edhe në Tiranën tonë. Këtë ndjenjë të këndshme e përjeton menjëherë, sapo të dalësh në qendër të kryeqytetit. Ngado që të hedhësh sytë, të bien në sy gjelbërimi dhe lulet shumëngjyrëshe. Por, më së shumti, këtë gjë e dallon edhe në pamjet e fytyrës së njerëzve. Ata udhëtojnë në makinat e tyre, por dhe më këmbë. Biesedojnë me njëri-tjetrin ose meditojnë me kënaqësi për stinën, që ka ardhur. Se, mjaft më, patëm të ftoftë e shira të rrëmbyera, të cilat na shkaktuan edhe dëme.

Sapo kam dalë nga lokali me emrin kuptimplotë “Ulqini”, ku pimmë kafe me kolegun e rinisë dhe të jetës, juristin konispolit, Agim Ibrahimi. Pastaj marr udhën për në Bibliotekën Kombëtare. Aty mësoj se, pas pak, do tës bëhej përurimi i një libri të ri, kushtuar Ali Pashë Tepelenës. Ndërsa takoj studiuesin e botuesin Isa Halailaj, “Mësues i merituar”. Si atij dhe “Mësuesit të Popullit” Shefqet_Hoxha, të dy nga rrethi i Kukësit, u lë nga një libër të albanologut suedez, Ullmar Kvik. Një libër të tillë i kam lënë edhe krijuesit Naum Kule, i cili boton revistën periodike “Myzeqeja”. Përmes mikut të tij, Sabri Maxhani-Novosella, autori na dërgoi afër 100 kopje të librit të tij, “Më shumë heroizma, se sa grurë”, përkthyer në gjuhën shqipe dhe botuar në Prishtinë. Me porosi të veçantë të Ullmar Kvikut, kemi nisur t’i shpëndajmë dhuratë ata libra, nëpër biblioteka dhe te miq e kolegë, studiues, arsimtarë, punonjës të kulturës e shkencës etj. Për këtë arsye, përsëri takohem sot me kolegun e mikun Viron Kona, shkrimtar i njohur. Prej këtij marr ‘listën” e bibliotekave dhe të personave, të cilën e kemi hartuar së bashku dhe që do t’ua japim shuratë këtë libër, nga albanologu suedez e mik i shqiptarëve.

Duke kaluar nëpër qendrën e kryeqytetit Tiranë, nuk e harroj “profesionon” tim të dytë, atë të fotografit amator. Pra, e shkrepi aparatin për të fiksuar pamje sa më të bukura. Sidomos, më tërheqin pemët e gjelbëruara dhe lulet aq të bukura, disa vendosur edhe në vazo të vogla e varur në trungjet lastar të drurëve të ndryshëm. Ja, njëra pamje është para Muzeut Historik Kombëtar, ku në festën e 100-vjetorit të shpalljes së Pavarësisë pati aq shumë lëvizje e vizitorë. Ata shkonin aty për të shikuar përkrenaren e Skënderbeut, ardhur për herë të pare në Shqipëri, nga Vjena e Austrisë. Ndërsa në një sallë të Bibliotekës Kombatare ata panë dorëshkrimin e dokumentit të parë të shqipes së shkruar, “Mesharin” e Gjon Buzukut, por dhe vepra të vjetra të Budit, Bogdanit, Matrangës etj.

Më tej, i nisur me “shërbim” vetjak, shkoj në bibliotekën e Akademisë së Shkencave. Aty dhuroj librin tim publicistik “Dorela” dhe librin më të ri, “Me zëmër në vendlindje”(Shënime nga Suedia). Ashtu si në Bibliotekën Kombëtare, më ankohen” se, tashmë, nuk kanë vend të lirë, për të mbajtur nga 5 kopje të librave të rinj?!

Gjelbërimi më shoqëron edhe në mjedise të tjera të kryeqytetit, si për rreth Bankës së Shtetit, në Këndin e Lodrave  dhe në Parkun “Rinia” e përgjatë Bulevardit “Dëshmorët e Kombit”, deri në Parkun e Madh të Tiranës. Por edhe kur kthehem për në stacionin e trenit, ku e kam vendbanimin tim. Para pak ditësh, bashkë me kolegun V.Kona, këtu përcollëm për në Gostivar Sadulla Zendelin-Daja, me banim tash afër 50 vjet në Suedi. Ai dërgoi në shtyp Fjalorin shqip-suedisht, me 35.000 fjalë.

…Më ngjan se një pjesë të stinës së pranverës, me bukurinë e saj magjepëse, e kam “marrë” me vete. Prandaj vendosa që këto ndjenja të bukura, pasqyruar edhe përmes pak fotove, t’i ndaja me lexuesit e nderuar. Nuk di saktësisht, se të kujt janë këto vargje, por tani më kujtohen ato: “Pranverë në natyrë, pranverë në zemrat tona!”

Tiranë, 23 prill 2013

Para Muzeut Historik Kombëtar…

Në qendrën e kryeqytetit, ku duket edhe Pallati i Madh i Kulturës…

Këndi i lojërave, që pret fëmijë…