Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Poezi-Poesi
Poezi

Poezi rumune nga Skandinavia

 

Poezi rumune nga Skandinavia


DORINA BRÂNDUŞA LANDÉN

NË VERI TË SHPIRTËRAVE TANË

PA MASË

Porsi një gjarpër lëviz me egërsi

Përmbi zambakun e trupit tim

Realiteti

Kafshë barbare përzjehemi

E zbusim vetminë e mëndafshtë

I kullojmë ditët e netët

Pa masë dashurinë madje dhe jetën

Me butësi

Mbëltojmë grushta në krahëror

I shesim me kiligramë pagjumësitë

Dhe krejt argjentat e Judës

Koshientë për vdekjen e strukur

Në mishin tonë si në një muze

Nëpër të cilin kalërojmë

Gjatë tërë ekzistencës sonë

Vetëm unë

I vënë për roje

Gjumin e kavalierëve mesjetarë

Duke u përpjekur t’i mbaj larg meje

Përtej çfarëdo kuptimi të historisë

Të kohës së shkuar me çdo frymëmarrje

Jam pantera

Gjepardi

I dehur me aromën

E gjakut të qarë në shkretëtirë

Jam gazela e përmbysur nga hyjnitë

Mbi pullazin e qiellit

Jam mbretëresha e luftërave të humbura

Shikoni

Si mbështetem për brigjet e përjetësisë

NDJESHMËRI

E shijova për tepër vetminë

Për ta duruar

Ajo lindte

Nga vetë mezi i shpirtit

Më rrethonte asgjësia e shkumës

Duke e fshikulluar burimin e gjakut

Trashëgiminë e qumshtit

Të thithur tok me bërthamën e vdekjes

Vetë çapëloja –

Njeri i rëndomtë duke numëruar marrëzitë –

Mes njerëzve duke folur me pëshpëritje

Të ngopur me intencione të mira

Me verë në karton dhe ëmbëlsira

Njerëzit duke rendur mbi tehun e telit

Dhe ndjeja si më riten vlastarë në gjuhë

Disi të shembur në një mish të huaj –

Hije të degdisura mbi mure –

Duke parandjerë një dhembje të thellë

Apo ç’mund të mbetet nga një lumturi

Kur drita e hënës ende po dridhet

Dhe lëkura e natës si xhelatinë

I mbulon plagët e botës

Nuk mund ta përvetësoja

Gjithë atë ndjeshmëri

Kisha frikë

Se do ta vjell zemrën

PAGJUMËSIA

Kam frikë në këtë dimër të parëndësishëm

Në këtë reshje dëbore me fjolla kartoni

Kam ftohtë

E di se nga pesha e dhembjes

I bërtita

Përqafomë me egërsi shkatërrimtare

Unë u linda në plotni dielli

Ky dimër e mbyt

Pluhurin e artë shpërndarë në mua.

Njeriu pranë meje

Është ky dimër

Krahët i janë ashkla gjaku

Që më përfshijnë

Dhe më vejn aq ftohtë saqë

Krejt jeta ime por dridhet.

Tani bile nga qielli rresh tradhëtia

Diku më në veri të shpirtit tim

Çdo molekulë besnikërie

Kalon nëpër tallezet e oqeanit.

Njeriu pranë meje

Më shet tesha të kalbura të dasmës.

Po të dremiska do ta varrosja zemrën

Nën shputën e saj të zhveshur.

ZEMRA

Mos mendo se zemra ime është një përsosje

E madhe nga e cila nuk mund të kafshoj

Të cilën nuk mund ta njoh

Dielli ka perënduar mbi botë

Zhaurima e maleve dhe gjëmimet e detit

Skulptojnë në mua si një një qiri të hollë

Një grua në tiparet veriore.

Ti më thua që të mbrohem

Të mos i shpenzoj mahnitjet e natës

Duke i zvogëluar fjordet skandinave

Por unë e ndjej kohën si po kullon.

Dhe e kemi një doganë për ta kaluar

Duke shkrirë dritën time në diell.

Frymë e bardhë e dëborës

Vrapoj të ta kap hijen e hollë

Në mollën time të shkëputur nga aurorat borale.

POET

Tërhiqet në brendi të hijes së tij

Me butësi përdëllimtare si një lindje

Nëpër të cilën kalon rruga e tij

Dhe pjesa tjetër e netëve polare

Nga bota e zhveshur nga kuptimi

Popuj të pakujdesshëm

Ia thirrin emrin

Ia kalërojnë sipet

Ia thithin frymëmarrjen finale

Si mbi një avullimë vese.

Poeti

E fton vdekjen

Dhe ajo e puth në gojë

Me gjuhë ia mjekon mushkëritë nga

Të cilat lindin këngë e metafora

E turbullojnë në rrathë koncentrikë

Me thjeshtësinë e vjershës së fundit.

VANITAS VANITATUM

Me gjak të hollë derdhet

Me shkëlqim mbi botë

Pa pengesë si një oqean

Përballë karvaneve të mashtruesve

Tregtarë lëmoshtarë

Njerëz të mirë

Si unë si ti

Trashëgiminë e kujt e shpie

Mjegullnajë e lutje

Nëpër drurët gjenealogjikë

Portrete dhe grafika

Të gërvishura në histori serafike

Nëpër krejt sqenat e botës njëherit

Dashurinë e urrejtjen

Shtjellën e padepërtushme

Në të cilën lind

Ai pa zemër

Ai pa lotë.

Dëgjoj se si dheu e flak lëkurën

Nën këtë përgjakje si një marrje në posedim

I lartë e i pastërt i çliruar nga vuajtjet

Gjaku im apo degët e një peme

Lutje drejt qiellit përdridhen

Minutën që e përjetoj ësht’ një fshehtësi

Ndjej duke u dridhur universi

Jetën përnjëmijë herë

Më shumë e dua!

Në cilën flakë të ndezur në muzg

Peshën e botës e mbaj

Në cilën dhembje e trashëgimi

Të bardhë  flatra ime tragjike

Shndërrohet në shkrum?

Vanitas vanitatum

Vallë ç’po na pret

Deri në mgrysje

Deri në vdekje?

(I shqipëroi: Baki Ymeri)

 

 

XHELADIN MJEKU : POEZI

 

 

XHELADIN MJEKU


KËNGË E HARE

PËR STINËN E RE

Shëndrit dielli maja e shkrepa

Me blerim mvishet gjithë jeta.

Lojë e gëzim nëpër ograja

Çel pranvera në fusha e  në maja.

Çel burbuqja, trëndafili,

Në kupë të qiellit ia thotë bilbili.

Dallëndyshe mirë se vjen!

Folen tënde këtu e gjen.

Dora –dorës me këngë e hare

Po fillon edhe një stinë e re.

T’ia themi këngës  përnjëherë:

-Mirë se erdhe moj pranverë!

AROMË NËNE


Si buqetë lulesh plot margaritarë
Vjen aromë nëne – dashuri e parë.

Për të gjithë ne është një mrekulli
Fjalë e saj e ëmbël sjell veç dashuri.


Sikur ta them atë që ndryej në zemër,
Më shtohet kurajo kur thërras këtë emër.


Emri i saj  gjason në tufë yjesh në qiell
Që shëndrisin në jetën time plot diell!

ATYRE QË E DUAN LIRINË

Atyre që e duan lirinë

Nuk ka pse t’u shkruhen vargje,

Ata vetë i stolisin epopetë

Me tytën e pushkës.

Ata janë të parët

Që i dalin hakut atdheut,

Derisa të tjerët meditojnë për agun,

Me kohën maten veç burrat e dheut.

Ata që e duan lirinë

Luleve ua falin nga një petale të kuqe,

Gjaku t’i ngop damarët e tokës

-Ky është shpirti i lirisë.

Me ata që e duan lirinë

Gjithmonë ecim ballëlartë

Dhe rrezet e diellit ua lakmojnë plagët

Që ia shëndrisin rrugët lirisë.

Atyre që e duan lirinë

Nuk ka pse t’u thuren epope e lavde,

Ata vetë e shkruajnë historinë

Me tytën e pushkës.

IA HEDH UJKUT NË ÇYQAVICË

Kur diçka ndodh në Drenicë,

Ia hedh ujkut në Çyqavicë.

Kur e keqja  zbret nga mali,

Pa u hamendur vrapin ia ndali.

Ndodh të bëhet ndonjë rrëmujë,

Shpejt e gjej dhe e hedh në ujë.

Kjo që them duket si  përrallë,

Vërtetë të ligut  i dal përballë.

Ia presë shpejt rrugën e krimit

Me gjoksshkëmbin e kushtrimit.

Çdo e keqe që ndodh në Drenicë,

Ia hedh ujkut në Çyqavicë.

 

 


Faqe 69 nga 125

Newsflash

POEZIA KA LEXUESIT E VET

Në kuadër tër kremtimit të Ditës së flamurit dhe 97 vjetorit të Shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë në qytetin Borås të Suedisë në organizimin e Qendres Kulturore Shqiptare Migjeni dhe organeve të saj revistës mujore shqipe ”Dituria” dhe radios lokale në shqip Radio Dituria e në bashkëpunim me Këshillin komunal të Kulturës dhe Bibliotekën e qytetit në Borås u mbajt orë e madhe letrare në ”Javën e Bibliotekës Nordike”.Këtë orë të madhe letrare në bibliotekëne qytetitit Borås e hapi sekretarja e Qednres Kulturore Shqiptare ”Migjeni” zonja Gjyljeta Andersson, e cila në mes tjerash foli rreth rendësisë që ka 28 Nëntori për ne shqiptarët në diasporë dhe pasardhësit tanë këtu.Manifestimin e hapën nxënësit e shkollave fillore me mësim në shqip këtu në Borås me recitimet e tyre kushutar flamurit, atdheut, kombit, shkollës. Ishte mahnitëse voglushja Arbëresah Jashari nxënëse e klasës së tretë me recitimin e saj të vjershës ”Flamuri”, pastaj Andi Baruti me poezinë e Naim Frashërit ”Mëmëdheu”.Në këtë orë të madhe letrare merrnin pjesë poet shqiptar dhe suedez. Ne mesin e tyre Ibrahim Abedini, Hamit Gurguri dhe poetet suedez Lars Gastin, Anna Lisa Ekelund dhe Inger Dahlgren.Poeti Ibrahim Aberdini beri promovimin e librit të tij më të ri ”Harro se ç`kemi biseduar”.

Lexo ma...