Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Publikationer-Botime të reja
Botime të reja

Kozeta Zylo: Poezi e pjekur me Diell Kosove

 

Poezi e pjekur me Diell Kosove

Ende më shastiset kujtimi, për ferrin që binte në këtë qytet/ e hapeshin portat e vdekjes/ çerberët merrnin përkrahu/ ëngjëjt me sytë e urtë qielli/ e lotët e nënave të shkreta/ u shndritnin rrugët për në parajsë/... Nga poezia "Kujtim i shastisur".

Kozeta Zylo

Sot mund të marrësh dhe të japësh dhurata të ndryshme nga miq dhe shokë, por një dhuratë që ka librin brenda ka dhe pjalmin shpirtëror.  Pastaj është në shijen e lexuesit apo të kritikës se si e përzgjedh dhe e shijon librin. Eshtë interesant se ndonjëherë vetë librat kanë tituj me shkronja të flakta dhe ti si lexues digjesh brenda vargut të poezisë dhe autori bëhet frymë në "Oaze palmash të djegura", titull simbolik i librit shkruar nga poeti prej Prishtine z. Sadik Krasniqi.


Si gjithë të larguarit fizikisht nga Mëmëdheu që mendjen dhe zemrën e kanë lënë atje, ashtu dhe Krasniqi me metaforën e ikanakut poet, e ka hapur librin me Lutjen e zemëruar, "Ikjes sime" si: Ikjes sime mos i hidh dhe varri/ që hija e mbetur të mos ketë erë vdekjeje/ në një çast bëhu drite ylli/ Pena poetike lëviz në gishtrinj prej fryme dhe jep amanetin e burrit:  Se unë nuk kam ikur, une jam atje përjetësisht në tokën time... Ndërsa ati i tij, endet me shpirt në parajsë, nga ku e përshëndet me krahët prej mjegulle, ku pallton s'ia merr era do të shkruajë biri poet për babain e tij të shtrenjtë.  Dhimbja e çdo të ikuri nga ajo tokë është e çarë, e çarë gjaku që nuk mpikset kurrë, ndaj Krasniqit nga etja që ka i çel një plasë në sy që të shikoj qiellin e Kosovës...

Ç'nur të bukur merr metafora në këto poezi kaq të ndjera dhe drithëruese për lexuesin!  Poetët janë të ndjeshëm, ose ndoshta e shprehin më shumë me vargun poetik.  Duke lexuar ndalem tek poezia homazh për mërgimtarin Bashkim Ismaili i cili fatkeqësisht është ndarë nga jeta.  Sa dhimbje të tilla mbajmë mbi shpinë, ato dublohen kur je larg, larg...nëntë male kaptuar...  Poezia mbushet me lot burri dhe jep momentin e fundit të mërgimtarit, të ndjerit Ismaili i cili lutet të jap shpirt në Kosovë tek nëna e tij, i cili ndjen se:

"do ja mbyllë sytë ajo, me pëllëmbë ëngjëlli"...

Ndërsa poezia "Kurbetçarët" me theksin dialektor jep lëvizjen e mërgimtarëve si dallandyshet që shkojnë me pranverë në sy, nga oaza me palma të djegura, por vajtimi i tyre i ikjes larg i kthen në qyqe, sepse s'gjejnë askënd çfarë lanë dikur... Askush nuk mund të krijojë aq bukur sa poeti që ka përjetuar çdo gjë në vendlindjen e tij, këtë kam ndjerë tek kapitulli "Perde loti", saqë pakuptuar më dukej sikur drita e shikimit më errej ngase përballë kishja poezitë të veshura me perden e zezë të pushtimit dhe ja si shkruan poeti: ç'm'u kujtua nata e gjatë pesë shekuj mbi Kosovë/ me këtë hënë të zezë si hiri i ferrit... Ai mes imagjinatës dhe reales jep fushën e zezë të dikurshme të Kosoves me krahasime aq të goditura si fijet e barit me shigjeta me helm... Megjithatë poeti paralajmëron se duhet të jemi të kujdesshëm edhe pse s'ka më fusha të vdekura me agime të pafrymta, poeti duket si një dre me sy ëngjëlli, por gjahu i zi mezi pret t' i ngulë dhëmbët në trupin e brishtë...

Ndërsa në kapitullin me poezi "Kujtim i shastisur" poeti e ngjall vargun me metafora të mbarsura në stuhi dhe në memorjen e çdokujt duhet të jenë martirët e Lirisë që ende nuk ju janë gjetur eshtrat pas luftës së Kosovës.   Krasniqi kujton se: Ata nuk duan të mbeten jashtë Atdheut/ vetëm në baladat me kumt të zi/ vetë e lava e vetë e kjava/ Por eshtrat e tyre flasin, kanë shpirt, ata kthehen si lule gjaku në vendlindjen e tyre.   Duke lexuar këto poezi që kanë dhimbje të padurueshme kockash autori të kujton qysh në lashtësi poemën e Pitagorës në të cilën shkruhet: “Ndero zotat, ndero të vdekurit, ndero prindërit!”.  Këtë frymë tejet njerëzore gjen në të gjitha poezitë shkruar nga poeti prej Kosove Sadik Krasniqi.  Autorit duket sikur i ka mbirë në sy dhimbja, sa dhe pulëbardhat e Tivarit bien të mekura kudo, nga era e patharë e gjakut, ato meken dhe bien plasur mbi valë apo shkëmbinj me vela.  Ato i ka dhënë figurativisht si plisat e shqiptarëve të vrarë.

Autori më tej kujton Kodrën e kafkave, një vend që quhet Goli Otok ku vriteshin dhe persekutoheshin shqiptarët e dënuar politikë.  Ai e ka veshur ishullin me këmishën e vdekjes djegur dhe përvëluar nga plumbat...  Si lexuese herë herë të çon në një botë të frikshme, në një botë kafkash, ku korbat e zeza enden kufomash dhe ju nxjerrin sytë të vdekurve...  ndërsa bota me ngjyrë të ndryshkur hesht përballë krimit, por pena e poetit s'hesht aspak, ajo vë gishtin mbi plagë dhe shëron paksa me metafora malli dritëzuar nga loti i burrit... Poetit i shastiset në sy kujtimi i zi si bar i hidhur, për ferrin që endej dikur në këtë qytet.  Ai pa nga afër portat e vdekjes, bebet që i vriste shkjau në bark të nënës, tmerret pafund të qytetit të tij.  Janë vargje që këdo që i lexon e zënë drithmat, dhe prushi bëhet i zi s'mund t'i ngrohë nëse krimet nuk dënohen, ndryshe ato paraqesin rrezikshmërinë e përsëritjes...

Me vargje pikëlluese ka dhënë gjëmën e ikjes, ndarjen dhe pritjen e të dashuruareve, por shpesh ndodh që vashat të thinjen nga pritja.


Ato e kanë prerë gërshetin e thinjur shkruan poeti dhe e kanë bërë fjongo të bardhë për jetën e zezë të pabashkuar... Antitezat e përdorura mjeshtërisht e bëjnë dhe më poetike poezinë e shkruar në këtë libër.  Një poezi interesante është ajo kushtuar bashkëshortes së tij, Burbuqes, që si lulja e bukur me ngjyrë Vjollce, i çelte në shpirt sythi i dashurisë, edhe pse poeti nuk e ka gëzuar çdo ditë, ngase në kopshtin e tyre ka pasur shpeshhere brymë...erë lufte... Megjithatë dashuria i ka bërë si dy mbretër, i ka bërë të puthen në shi si të marrë, herë duke qeshur, herë duke qarë...

Një hymn poetik janë dhe poezitë për Nënën.  Si lexuese merr një ndjesi të veçantë gati-gati hyjnore kur biri poet i thur vargje aq të ëmbla dhe të ndjera nënës së tij të dashur dhe ja si i këndon:  Në mokrën e gjakut/ bluaj grurin e beftë/ u fryj gishtrinjve të përmjellur/ në qiell fytyrën e nënës shoh/  Në dritaren me xham të thyer/ gjej një kore të harruar buke si dora e nënës/ e marr në dorë e puth si ikonën e shenjtë/ e në krah më prek përmallshëm rrembi i ftoit që ajo ëmbëltoi/... Duke përfunduar, poeti Krasniqi të kujton shkrimtarin nobelist në vitin 2002 me origjinë hebre Imre Kertész i cili thotë se: "I believe in writing, nothing else; just writing".

Kështu pena në dorën e poetit Krasniqi të ben të kuptosh se ai beson në atë çfarë shkruan, ngase ato janë vetëm përjetimet e tij aq të vërteta dhe plot dhimbje. Autori Krasniqi nëpërmjet librit "Oaze palmash të djegura" është dëshmitar për atë çka kaloi Kosova martire.  Ai i ka përjetuar ato me tmerre, ndaj rrëfimet e tij me art poetik jane të domosdoshme.  Kujtesa e tij nuk mërgoi bashkë me të ikurit, ajo e ka folenë atje, atje ku u ndërtua qëkur lindi njerëzimi në shtëpinë e Nënë Lokes Kosovë... Poezia e Krasniqit është e ardhur mirë, është një poezi e pjekur me Diell Kosove.

 

 

Bahtir Latifi: NJË “FJONGO” E MIQËSISË SHQIPTARE-SUEDEZE

 

NJË “FJONGO” E MIQËSISË SHQIPTARE-SUEDEZE

(Në Boras, përurohet libri “Me zemër në vendlindje”, me autor prof. Murat Gecaj)

Nga: Bahtir Latifi

 Nga e djathta: B.Latifi e M.Gecaj (Goteborg, prill 2012)

Në qytetin e Boråsit, në Suedi, jetojnë afër 2.500 bashkatdhetarë, nga Kosova dhe Shqipëria, si dhe vende tjera të banuara me shqiptarë. Ardhja e tyre filloi qysh herët, para 20-30 vjetësh dhe vijon deri në ditët e sotme. Që nga ajo kohë, bashkatdhetarët tanë nuk u ndalen asnjëherë për t’i sherbyer Atdheut të vet, në mënyra të ndryshme. Ata  dëshmuan shumë herë, që nga ardhja e tyre e deri tani, se si ata punojnë për vendlindjen e tyre dhe ndihmojnë në çështjen kombëtare shqiptare. Kjo tregon, se sa janë të dashur për vendin, ku lindën dhe u rritën ata vetë, që nga ajo kohë dhe më pas, për t`u larguar drejt mërgimit, por pa dashjen e tyre.  Mërgimtarët nuk e harruan vendin e tyre dhe nuk do ta harrojnë kurrë. Këtë gjë ata e dëshmuan  me punën e tyre të përditëshme, me veprimtari arsimore e  kulturore etj., duke mos harruar asnjëherë nga kanë ardhur, ku e kane vendin, udhën, kulturën, si dhe traditën shqiptare . Pra, u bënë pjesë e historisë së vendlindjes, me ndihmesën e dhënë, në forma të ndryshme.

Edhe bashkatdhetarët e qytetit Boras, në Suedi, e bëjnë një gjë të tillë, duke ndihmuar për vendin e tyre, pa  kursyer asgjë. Që nga viti 2007 e deri sot, shqiptarët në këtë qytet u bënë më me zë, se kurrë. Ata hapën Qendrën Kulturore Shqiptare “Migjeni”. Në kuadër të saj, filloi një revistë, e quajtur ”Dituria”, me tematikë për fëmijët e të rinjët, si dhe për prindërit shqiptarë në mërgatë. Revista del një herë në muaj dhe shpërndahet falas për bashkatdhetarët tanë. Ajo shkon nëpër qytetet e  Suedisë, ku jetojnë shqiptarë, si dhe në disa vende të Europës e Botës, si në Kosovë e Shqipëri.

Një vit më vonë, pra më 2008, filloi nga puna edhe Radio”Dituria”, po ashtu nga Qendra Kulturore Shqiptare “Migjeni”. Pikrisht në 5-vjetorin e QKSH ”Migjeni” e revistës “Dituria“, që u mbajt një vit më herët, u tubuan në Boras shumë bashkatdhetarë, autorë librash, personalitete të ndryshme të arsimit, kulturës e letersisë, si nga Suedia, Kosova e Shqipëria etj. Ndër mysafirët e ftuar për këtë ngjarje, ishte  dhe një grup miqësh nga Tirana: prof.Murat Gecaj, shkrimtari Viron Kona, publicistja Kozeta Hoxha dhe arsimtarja Kadrije Gurmani.

Gjatë kësaj vizite, ata qëndruan katër ditë në qytetin Boras, ku u mahniten me gjithçka, që panë dhe përjetuan për atë kohë, duke vizituar për herë të parë vende të ndryshme, në takime me miq suedezë e shqiptarë etj. Kontaktet me njëri-tjetrin, më parë, ishin për ndonjërin vetëm përmes Internetit dhe jo fizikisht, sikurse kësaj radhe.

Nga kjo vizitë mbresëlënëse, tashmë në librin e ri, “Me zemër në vendlindje”, me autor prof.Murat Gecaj, mund të lexosh krejt çfarë ai dhe kolegët kishin parë e përjetuar. Ishte hera e parë, që ai e vizonte një nga shtetet skandinave, siç ishte  Suedia.  Në librin e tij, dokumenton se qenë takime të bukura e të paharruara, të këndëshme, me miq e shokë. Nga vizitat e ndryshme, nguliti në kokë krejt, çka ai kishte parë e përjetuar .

Kështu, nga kjo, prof.Murati dëshironte që të gjitha përshtypjet, që mori nga Suedia, t’i publikonte në një libër. Këto i bëri ai  për ta kujtuar atë kohë të paharruar , për t`u treguar edhe të tjerëve, për mes librit “Me zemër në vendlindje“, si dhe për t’i falënderuar miqtë suedezë e ata shqiptarë për pritjen, që ata u bënë mysafirëve nga Shqipëria, me rastin e 5-vjetorit të QKSH “Migjeni” dhe revistës “Dituria”, në Boras.

Libri flet, pra, shumë rreth vizitës në Suedi, për takime me njerëz të ndryshem dhe mosha e profesione të larmishme, me miq e kolegë të dashur. Më tej, vazhdon të tregojë autori në këtë libër, për  vizitat e mëherëshme, nga miqët suedezë e shqiptarë, në Durrës e Tiranë, komunikimet me bashkatdhetarë, biseda te ngrohta e letra përshëndetëse, falendërime, si dhe fotografi nga më të ndryshmet  e shumëçka tjetër.

Në festimet e 5- vjetorit të radios ”Dituria”, në Boras, që u  mbajt më 30 mars 2013,  ishin musafirë nga Tirana, por kesaj radhe jo edhe prof.Murat Gecaj. Ndërsa këtë  herë ai solli dhuratë librin e tij më të ri,  “Me zemër në vendlindje”, përmes Viron Konës e Petrit Xhajës, të cilët ishin pjesë e manifestimit tonë kulturor.

Në mesin e disa librave, që u përuruan nga Shoqata e Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesëve  Shqiptarë, në Suedi, me kryetar Hysen Ibrahimin dhe anëtarë të tjerë të kësaj Shoqate, që ishin aty mysafirë,   u bë edhe përurimi i këtij libri, për të cilin folëm, shkurtimisht, edhe më lart.

Ne e falenderojmë nga zemra prof .Murat Gecaj për librin, që ua kushton bashkatdhetarëve shqiptarë në Suedi, si dhe miqëve sedezë. Urojmë që ai të ketë jetë të gjatë dhe suksese të njëpasnjëshme.

Faleminderit, prof.Murat Gecaj !


 

Kopertinat e librit…

Në përurimin e këtij libri foli shkrimtari i njohur, Viron Kona. Më  poshtë po  japim edhe fjalën e tij, për librin e prof.Gecaj, të mbajtur në Boras, në ditën e 5 –vjetorit të radios “Dituria”:

“Duke qenë i ftuar nga Qendra Kulturore Shqiptare “Migjeni”, në Boras të Suedisë , në festimet e 5-vjetorit të krijimit të revistës ”Dituria” dhe 4-vjetorit të Radios ”Dituria”, në prill të vitit të kaluar, prof.Murat Gecaj është nxitur të shprehet ndjeshëm , me respekt dhe me shumë dashuri , për ato festime dhe për aurelën, që i ka shoqëruar ato, në Shqipëri dhe në Suedi .Këtë gjë, ai  e ka realizuar bukur, përmes faqeve të librit më të ri të tij, ”Me zemër në vendëlindje ”(Shenime nga Suedia), i cili u publikua para ditëve në Tiranë.

Kur i lexon , varg njëri pas tjetrit, shkrimet e librit të krijojnë përshtypjen e një buqete me lule të shumëllojshme e të freskëta, të lidhura me ”fjongon” e miqësisë shqiptare-suedeze, por dhe mikpritësve suedezë, të cilët iu gjendën pranë vëllezërve tanë nga Kosova , në ditët e tyre më të vështira , kur mbi ta veproi me egërsinë më  më të madhe, gjenocidi serb.

Në shkrimet e këtij libri, pasqyrohen dhe vlerësohen dukuri , episode, dhe ngjarje , veprimtari miqësore shqiptare-suedeze dhe ndjenja atdhedashurie, për vendlindjen Kosovë dhe Shqipërin. Por shprehen edhe meditime rreth asaj, çfarë prof.Gecaj ka përjetuar e ka ndjerë , në ato ditë të qëndrimit dhe të vizitave në Boras e Goteborg të Suedisë mike.Gjithçka është parë dhe shkruar nga këndëvështrimi i një publicisti të sprovuar .Me penën e artë të tij, autori gjen rastin të shprehet bindshëm, argumentues dhe bukur për Suedinë e zhvilluar dhe të përparuar. Njëherazi, shkruan me një gjuhë zemre të ngrohtë edhe për ato vlera thellësisht njerëzore, që e shquajnë popullin suedez.

Cilido lexues i vëmendshëm vëren se ngjarjet, episodet , shënimet , përshtypjet , skicat, reportazhet e bisedat dhe e tërë ngrehina publicistike e paraqitur mjeshtërisht në faqet e librit, ka një bosht, rrezaton një subjekt: Jetën e suedezëve dhe të shqiptarëve , me banim në Suedi; jetën aktuale, mardhëniet e natyrshme dhe tepër njerëzore e miqësore, të krijuara ndërmjet tyre, për një ardhmëri të sigurt; për fëmijët, familjet dhe vazhdimësinë e jetës. Përmes gjinive të ndryshme publicistike, libri pikëzon dhe veçon episode dhe ngjarje, portretizon tipa dhe karaktere njerëzish, shqiptarë dhe suedezë, të moshave dhe profesioneve të ndryshme; vë  në dukje e vlerëson dhe gjithçka e bën në mënyrë tepër shprehës, figurative dhe emocionuese.

Libri  nisë me lajmin e udhëtimit për në Suedi, nëpërmjet ftesës së veçant të Qendër Kulturore Shqiptare ”Migjeni” në Boras;me udhëtimin ajror drejt Veriut të Europës , në vendin e dikurshëm të vikingëve, kurse sot të suedezëve të zhvilluar, të përparuar dhe shpirtmirë, me botë të pasur njerëzore.Vijon libri me shkrime për brendinë e festimeve të 5-vjetorit të revistës”Dituria” dhe 4-vjetorit të radios ”Dituria ”. Por gjejmë në libër edhe vazhdimësinë e lidhjeve të autorit me kolegë e miq të tij në Suedi , si me anë të Internetit, por dhe nga takimet me ta, në qytetin e Durrësit dhe në Tiranë.

Nëpër faqet e librit kalojnë emra njerëzish, të moshave e profesioneve të  ndryshme, shqiptarë e suedezë , fëmijë , nxënës shkollash ,mësues e mërgimtarë të thjeshtë, personalitet të artit e kulturës, miq dhe dashamirës të Shqipërisë e Kosovës; autoritete vendëse, gazetarë, shkrimtarë, artistë, studiues ...Emrat e tyre bëhen të njohur nga autori, me respekt e dashuri; ata portretizohen dhe paraqiten bukur, me të veçantat e tyre, me vlerat dhe me mesazhet që përcjellin, nëpërmjet tregimeve, ndodhive, bashkëbisedave të ngrohta e të sinqerta. Nga njëra faqe në tjetrë , lexuesi miqësohet me t , si me njerëz, që ka mall e dëshirë t`i takojë e t`i njohë më nga afër.

E bën tërheqës librin, fakti se ai është shkruar me një gjuhë të pastër letrare e drejtshkrimore, me larmi, ngjyrime e nuanca emocionale, me stil tërheqës dhe origjinal. Gjithashtu, e bën edhe më të plotë librin, pajisja me fotografi njerëzish, vendesh, peisazhesh dhe pamjesh, nga vizitat në Suedinë e bukur, si dhe nga takimet vazhduese, në Durrës e Tiranë.

Do të jetë vetë lexuesi, ai që do ta bëjë vlerësimin e librit ”Me zemër në vendlindje “(shenime nga Suedia), me autor prof. Murat Gecaj. Por, me këtë rast, e urojmë dhe e përgëzojmë atë, për këtë botim të bukur, mbresëlënës e domethënës!”

 Boras, prill 2013

 

 

 

Hysen Ibrahimi: Zonja nga Boråsi

 

Zonja nga Boråsi

(Përurohet në Boras të Suedisë, libri i shkrimtarit Viron Kona”Zonja nga Borasi’)


Hysen Ibrahimi

Kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve dhe Krijuesve Shqiptarë në Suedi

“Papa Klementi XI Albani”

Në librin ”Zonja nga Boråsi”, autori Viron Kona, nuk mbetet thjesht vetëm shkrimtar në këtë rast, por del edhe si studiues i mirëfilltë, duke ilustruar dhe zbuluar në mënyrë faktike ngjashmëri të kulturës dhe traditës suedeze me kulturën dhe traditën shqiptare.

Libri i radhës, i titulluar ”Zonja nga Boråsi” i shkrimtarit tonë të mirënjohur Viron Kona, që kryesisht i kushtohet qytetit të Boråsit, është një libër që përveç se trajton tema interesante për të gjithë lexuesit si suedezë, ashtu edhe shqiptarë, ai na bën nder edhe neve shqiptarëve mërgimtarë në Suedi. Duke e ditur dhe njohur shkrimtarin tonë z. Viron Kona, duhet nënkuptuar se libri duhet të ketë një vlerë të përmasave miqësore, që ka nxjerrë në dritë vlerësimin e miqësisë së dy popujve siç jemi ne shqiptarët dhe suedezët. Autori, me librin e tij të titulluar ”Zonja nga Boråsi”, vijon një kapitull të ri marrëdhëniesh kulturore, duke korrensponduar përmes shkrimeve me trajtim miqësor në mes dy vendeve -  Shqipërisë dhe Suedisë.


Z. Hysen Ibrahimi duke mbajtur fjalën përuruese

Temat të cilat trajtohen nga autori Kona, paraqesin tërësinë e mundësive të bashkëpunimit, kështu që e ardhmja e këtyre popujve me fisnikërinë dhe humanizmin që kanë në shpirtin e tyre, sidomos në fushën e kulturës dhe të traditës, janë dëshmi të forta për vazhdimin e miqësisë. Vetë autori, i ka përjetuar të gjitha këto kur ka qenë për vizitë në Suedi. Duke hasur në një kulturë të lartë të popullit mik suedez, shkrimtari Viron Kona është inspruar dhe stimuluar për të shkruar për këtë miqësi, për artin suedez dhe vlerësuar atë, sepse arti në brendinë e tij është fisnikërim, sikurse është edhe vetë populli mik suedez.

”Zonja nga Boråsi”, është libri i katërt i këtij autori shqiptar që ka temë ose lidhje të ngushtë me Suedinë. Ai vjen pas librave: ”Men kära Bubulino” (Eh, more Bubulino!) i cili është përkthyer në gjuhën suedeze në vitin 2011; Në vazhdim janë të njohur librat e botuar në vitin 2012 ”Bukuri suedeze” dhe “Për Ju, miqtë e mi”.


Pamje nga salla

Viron Kona, vazhdon me shkrimet e tij, kushtuar mërgimtarëve shqiptarë dhe popullit mik suedez. Në librin e tij ”Zonja nga  Boråsi”,  ai ka dëshmuar se, është një fillim i mbarë i lëvrimit të kulturës dhe traditës edhe në fushën e letërsisë, duke hapur horizonte të reja të bashkëpunimit, që identifikohen gjatë vizitave.

Gjatë leximit të këtij libri, hasim formën e bukur të përpunimit të ngjarjeve, temave, hasim në përshkrimin e përjetimeve të  autorit në Suedi, më konkretisht në Borås, ku dominon përvoja e shkëlqyer e këtij shkrimtari. Me një mjeshtri të rrallë, ai  ka përshkruar përjetime të këndshme, duke prekur disa sfera, të cilat lidhen në mënyrë të drejtpërdrejtë me shpirtin e njeriut...

Po, cili është kriteri i zgjedhjes së temave e personaliteteve të cilat autori e aplikon në këtë libër? Viron Kona, nuk përqendrohet të marrë dosido vetëm personalitete historike si dekor, vetëm për të shkruar një libër, sikurse është rasti kur ai potencon dy shkencëtarë suedezë me famë botërore siç janë Karl Linne dhe Anders Celsius. Por, ai bën një përzgjedhje tejet bindëse dhe këtu shihet se zotëron mirë pendën, kur në përpjekjet e tij për të identifikuar realitetin, ai ia del me sukses. Kriteri i tij është realiteti, sepse figurat gërshetohen me aktualitetin e përditshmërisë, me veprimtarët e traditës dhe kulturës. Duke pasur parasysh modestinë e tij, ai gjithherë ngjarjet i paraqet në veten e parë, që bëhen interesante për lexuesin.

Në librin ”Zonja nga Boråsi”, Viron Kona, nuk mbetet thjesht vetëm shkrimtar në këtë rast, por del edhe si studiues i mirëfilltë duke ilustruar dhe zbuluar në mënyrë faktike me të drejtë ngjashmëri të kulturave dhe traditave suedeze me kulturën dhe traditën shqiptare. Mund të themi se, libri në fjalë, ka aso përmbajtjeje dhe aso konstatime të argumentuara, sa që lirisht mund të përdoret si libër shkencor, sepse përfshin e trajton disi në mënyrë komparative disa veçori shumë interesante të dy kulturave, të dy popujve - suedez dhe shqiptar, me argumente, duke bërë një shtjellim të veçantë, gjithnjë falë aftësisë dhe prirjes së shkrimtarit dhe studiuesit Kona për t`i parë, shtruar dhe analizuar këto çështje interesante të kohës.

Ne, mërgimtarët e Suedisë, e po ashtu edhe Shoqata e Shkrimtarëve, Artistëve dhe Krijuesve Shqiptarë në Suedi “Papa Klementi XI Albani”, e vlerësojmë lart këtë vepër të të nderuarit Viron Kona dhe, në përditshmërinë e veprimtarinë tonë do të shërbehemi me këtë libër, e, edhe me librat e tjerë që trajtojnë tema për Suedinë dhe miqtë e dëshmuar suedezë, sikurse është për shembull edhe libri “Miku i madh i shqiptarëve, Ullmar Qvick” (Monografi)” i autorit Prof. Fetah Bahtiri, pastaj romane, poezi, tregime, fjalorë të shkrimtarëve tanë si: Sadulla Zendeli-Daja, Riza Sheqiri, Hamit Gurguri, Remzi Basha, Ibrahim Abedini etj.


Kryetari i bashkisë së qytetit të Borasit, Suedi. duke u takuar me shkrimtarin Viron Kona gjatë përurimit të librit.

E përgëzojmë nga zemra, shkrimtarin, studiuesin, mikun tonë të madh, vëllaun tonë të dashur Viron Kona, për këtë libër me vlera të larta, të cilin po e promovojmë sot këtu, duke shpresuar se ai nuk do të ndalet me kaq, por në të ardhmen do të na dhurojë edhe vepra të tjera me brumë e tematika të ngjashme, për çka komuniteti shqiptar që jeton e vepron në Suedi me miqtë suedezë gjithnjë ka nevojë dhe për çka ne e falënderojmë me admirim.

Urime dhe përgëzime !

 

Borås/Suedi, më 30 mars 2013

 

 

Ismet Hasani: Poeti Remzi Basha - një “Naim i Vogël”

Nga Ismet Hasani

Poeti Remzi Basha - një “Naim i Vogël”

Me rastin e promovimit të librave të Namik Selmanit & Remzi Bashës,

 

Ismet Hasani

 

Fjalë rasti nga z. Shyqyri Kuqi

Të nderuar organizatorë të kësaj veprimtarie prestigjioze e mbresëlënse!

Të nderuar miq!

Tani sa po paraqes këtu pranë jush, në mënyrën më të thjeshtë, siç bëjmë zakonisht në aktivitetet promovuese dhe, kjo nuk do më plotësonte ndërgjegjën se e kreva detyrën. Jo!

Edhe pse jemi mbledhur ashtu thjeshtë, pastër e bukur, në mënyrën tradicionale, me përfaqësuar ndër shqiptarët e të dyja anëve të Drinit, do të parashtroja që në fillim fatkin që akoma nuk po dijmë të vështrojmë çartë mbi atë që është brendi e krijimtarisë dhe traditës tonë, duke qenë se njerëzit vepërmirë të Kombit tonë, atdhetarët dhe veprimtarët, krijuesë dhe novatorë të mendimit alternativ drejt aspiratave tona, pra, thënë shkurt, princat e kombit shqiptarë i kemi midis nesh dhe bëjmë shumë pak për ta.

Veprimtarët që organizuan sot, në përkujdesjen e Kryetarit të Komunës së Therandës, në mbështetjen e krijimtarisë letrare të shkrimtarit, poetit dhe profesorit të gjuhës shqipe z. Naim Selmanit, këtij djali të Çamërisë Martire dhe bashkëvendësit tonë z. Remzi Basha, ashtu thjeshtë dhe urtë, t’i bëjmë nderin veprave mbresëlënse dhe njerëzve të tillë, që sakrifikojnë mjaft nga jeta e tyre për t’i shërbyer popullit të vet, me veprat karakteristike deri në trajtimin e karakterit studimor të vlerave tona fundamentale, të cilat na bëjnë të ndihemi mirë për Çështjen tonë Kombëtare.

Fakti që jemi të gjithë së bashku në këtë sallë, nga Veriu dhe Jugu i Shqipërisë, mblidhemi për t’i kujtuar vlerat e krijimtarisë tonë dhe mëtojmë  se jemi të gjithë një, nga Molla e Kuqe deri në Prevezë, nga Manastiri deri në Durrës.

Né u takojmë trojeve tona iliro-shqiptare.

Nuk është problem thjeshtë se jemi mbledhur këtu të promovojmë një liber të Namit Selmanit apo Remzi Bashës, një libër është një libër, por një krijimtari e tërë, kudondodhur, në të gjithë Hapsirën Shqitpare, merr vlerat e një kontributi Gjithëkombëtar, pa marrë parasysh që paraqet interesat e një apo më shumë individëve, bëhet pjesë të tërë Kombëtares.

Pasuria e veprimtarisë së Namik Selmanit dhe Remzi Bashës është shumë e gjërë, e larmishme, e pse jo e lakmueshme nga kolegët e tyre këtu dhe jashtë këtuhes, duke dhënë paraqitjet e krijuesve mjaft të përkushtuar, punëtorë e mjaft këmbëngulës, hulumtuesë, gazetaresk dhe artistikisht në kufijtë e profesionit, miq të të gjithë shqiptarëve, duke vlerësuar faktin se prania e tyre ka qenë gjithënjë e përhershme, duke i dhënë vlerat e vërteta krijimtarisë dhe traditës shqiptare, në thellësinë e shekujve, duke reshtuar në fushën e princave shqiptarë.

Të flasësh sot për një libër apo dy që po promovohen, apo gjithë arsenalin krijues, na duhet hapsirë dhe kohë e bollshme, andaj po ndalemi në këtë: krijuesve Namit Selmanit dhe Remzi Bashës iu urojmë suksese në veprimtarinë letrare dhe të gjithë krijuesve të rreshtohën në fushën e princave të kombit dhe të gjithë së bashkë TA BËJMË SHQIPËRINË!

*Nga e majta: Namik Selmani, Remzi Basha, znj. Margareta Xhepa, Shyqyri Kyqi, z.Bytyqi

z. Hyqmet Hasko nga Tirana: Ndjehëm jashtë mase i emocionuar që jam para jush, jo vetëm si një poet i thjeshtë nga Tirana, por pse qëndroj para dy krijuesve që kanë një potencë të madhe artistike: Namik Selmanit dhe Remzi Bashës. Por ndihem gjithësesi edhe i gëzuar, që tashmë nuk jam  në Tiranë, po jam në Kosovë, jam në shtëpinë time, jam në tokën time. Kjo më gëzon.

Isa Boletini e Ismail Qemali,

Si syni pranë synit,

Si mali pranë malit!

znj. Margareta Xhepa, aktore: Jam për të dytën herë në Suharekë për poezinë, se kam qenë edhe një herë më parë. Gërshetimi i tyre: Namik Selmanit dhe Remzi Bashës na ka çua të një qëllim: me ngacmime poetike të Kombit Shqiptar. U gëzova para tre ditësh kur paraqitej lajmi se Bilal Xhaferri u bë ”Nderi i Kombit”. Duartrokitje nga të pranishmit. Në  vazhdim, e respektuara znj. Margareta Xhepa lexoi poezi të poetëve Namik Selmani dhe Remzi Basha. Duartrokitjet në sallë nuk pranin/pushonin.

Znj. Qibrije Hoxha, e ardhur enkas nga Suedia:

Të nderuar pjesëmarrës, të nderuar miq dhe bashkëvendës të Remzi Bashës, e nderuara e Madhja, artistja e popullit znj. Margareta Xhepa, të nderuar krijuesë të letrave të artit nga Shqipëria e Kosova, e shumë i nderuar Namik Selmani, që me vargjet e juaja sot na ngjallet emocione jashtëzakonisht të mira!

Më lejoni të përshëndes ish deputeten e Parlamentit të Kosovës znj. Naxhije Doçi, profesorin e nderuar z. Rexhep Doçi dhe znj. Shefqete Gosalci.

Kam nderin dhe respektin që në vendlindjen e tij të flas për vperimtarinë e z. Remzi Basha, që jeton e vepron në Suedi. Remzi Basha që në rini merrej me veprimtari atdhetare, ishte në ballë të demonstratave për liri dhe pavarësi të Kosovës. Pasojë e kësaj veprimtarie Remzi Basha ndiqet, arestohet dhe dënohet disa herë. Ishte kreator i grevave të punëtorëve të ”Ballkanit” në Suharëkë dhe pasi ndiqet, detyrohet që me familje të emigrojë në Suedi. Por, shperngulja nuk ndryshoj përcaktimet e tija dhe në Suedi i u përkushtua ndihmës për Kosovën, duke organizua bashkëatdhetarët. Qysh në themelimin e degëve të para të LDK-së në Suedi në vitet 1991-95 ishte  Kryetar i Nëndegës për Kontineholm dhe është dallua për kontributin e tij në rrethin e Malmös për FRK, apo siç e njihnin si Fondi i 3%. Në vitet 1995-2000 ishte antar i Kryesisë së Shoqatës ”Kosova” në Malmö, shoqatës më të madhe në Suedi, me pjesën dërmuese të bashkëatdhetarëve në Malmö. Por veprimtaria e tij nuk përfundon këtu, sepse ishte i lidhur me vëllezërit Mikel e Simon Kuzhnini dhe aktivisten Vitore Stefa- Leka, ku iniciojnë themelimin e degës se Lidhjes Shqiptar në botë, e cila edhe sot gjendet. Ishte organizator i Greves se urisë e cila u mbajt ne Malmö për sensibilizimin e popullit suedezë për situatën e rëndë që ishte në Kosovë, si pasojë e terrorit dhe diskriminimit serb. Përveç aktivitetit organizativ  dhe kontributit të madh në fushën e arsimit në mësimin plotësues të nxënësve, ku nga LASH-i në Suedi mbulohej në baza vullnetare nga 270 mësues e arsimtarë shqiptarë të shpërngulur në Suedi. Për kontributin e tij është dekoruar me Mirënjohje nga LASH-i. Është marrë aktivisht me krijimtari letrare dhe ka botuar libra në Prishtinë, Tiranë, Bukuresht. Është i pari shqiptar nga Kosovë që boton në Bukuresht librin me titull: ”Zëri i Kosovës”. Në vitin 2005 botoi disa libra në Prishtinë, e këto janë: ”(Di) Ademat”, ”Kongresi i Lidhjes Shqiptare në botë”, ndërkaq në Tiranë botoi: ”Në tokën amë”, ”Nusja nga Çamëria”, ”Gëzimi i ëndërrave”. Në Suedi ishte antar i Shoqatës së Shkrimtarëve, ku ishte nderuar me Mirënjohje, nga të cilat vlen të përmendet ajo e vitit 2011 me ”Çmimim poeti i vitit 2011” nga Shoqata ”Migjeni” dhe nga ”Nobesku” – revistë që botohet në Bukuresht. Më lejoni të shpreh vetëm përshtypjet e mia si lexuese e pasionuar e poezive të Remzi Bashës. S’ka se si mos  të mberthejnë emocionet kur poeti Remzi Basha me dashuri të pafund shprehet për atdheun dhe, z. Riza Lahi sa bukur shpreht kur shkruan: ”Poeti shkruan për atdheun si një adoleshent që ka ra në dashuri”. Kështu përjetova edhe unë kur lexova librin me titull ”Zjarr në duart e mia” – ku poeti reflekton pasion për Atdheun dhe vërtetë dashuria e pastër prej një adoleshenti është burimi kryesor që buron pashtershëm në pritjet e pafund të lirisë dhe thirrjet për paqe, lavdërimi dhe lartësimi i heronjëve të vet shqiptarë, lartësimin e popullit të vet të lashtë dhe atdheun e vet me mallë dhe dashuri të paskajshme. Te poezia ”Lutje për tokën” poeti lutet për popullin e vet, për shpirtin e njeriut të dalldisur në kohet e çoroditura, lutet për paqe e dashuri dhe bekim, dhe me deshirë do ta lexoja këtë poezi

O Zot, mbaje në duart tuaja mbaje,

Shpirtin tonë në amshim,

Lutu për né, njeriun!

Të dalldisur nëpër kohët e çoroditura,

Paqe në zemra, e jo luftë në shpirtëra,

Jo nuk na duhen, vetëm jetën ta ndryshojmë

Zoti im, shqiptarë, për dashuri dhe bekim.

Amen!

Remzi Basha është njëri nga emrat e shumtë që kultivon letërsinë shqipe në Diasporë. Kultivimi i letërsisë në përgjithësi, dhe kultivimi i letërsisë shqipe paraqet kultivimin e vlerave tona kombëtare. Letërsia në Diasporë jep me tregua se jemi një komb që kultivon vlera dhe jep kontributin e vet në ruajtjen e  vlerave universale njerëzore. Diaspora jonë e organizuar dëshmoi se është pjesë e demokracisë Perëndimore dhe dhënë kontributin e vet në çdo kënd të botës demokratike, e posaçërisht atë të kulturës.

Ky është shëmbulli i Remzi Bashës, i cili bën pjesë në Shoqatën e Shkrimtarëve të Suedisë  dhe bën pjesë ndër emrat e mëdhenj të letërsisë, artit, sportit, në gjithë hapsirën shqiptare.

Të nderuar bashkëvendas, vëllezër dhe motra!

Në kohën kur né mërgimtarët organizoheshim për ta senzibilizuar Çështjen e Kosovës në okupim, as që na shkonte mendja se jemi të shkëputur nga Atdhéu. Veprimtarët, siç është Remzi Basha, një dekadë të tërë, shpirtin dhe gjithë energjinë ia falen Atdheut. Kurrë nuk u larguan nga përditshmëria që mbretëronte në Kosovë, në shqipëri dhe në gjithë trevat shqiptare.Në të gjitha format ishin të kyçur veprimtarë nga të gjitha trojet shqiptare – të gjithë vepronin së bashku, të bashskuar në Diasporën e Suedisë.

Përveç tjerash, ky u dëshmua edhe në Sferën e Lidhjes Shqiptare në botë, degën e së cilës Remzi Basha e formoi në Suedi me vepritarët Mikel e Simon Kuzhnini. Prezentimi i vepritmarëve së bashku është më së i qëlluar. Z. Remzi Basha e fillon veprimtarinë atdhetare larg Therandës, larg atdheut të tij, por dëshmoi se Theranda e pat birin e tij i cili di të lutej dhe se zemrën dhe tërë qenien di t’ia falë Atdhéut të vet.

Është nder dhe kënaqësi për mua si bashkëveprimtare që m’u dha ky privilegj që në vendlindjen e Rezmi Bashës ta bëj këtë prezantim të shkurtër për këtë atdhetar dhe poet të shquar të kombit, i cili tërë veprimtarinë e tij ia kushtoj Bashkimit të Kombit.

z. Basha! Uroj nga zemra që të vazhdoni veprimtarinë tuaj letrare, sepse dashuria e juaj për atdheun dhe njeriun është burim fundamental, që pasuron jo vetëm letërsinë nacionale, por edhe letërsinë në përgjithësi.

Ju faleminderit!

Duartrokitje të pandaluar në sallë.

z. Agim Desku: Miq të nderuar të fjalës së bukur poetike dhe ju auditorium i mrekullueshëm! Poetët tërë ditën i kam përshëndetur, megjithatë, pranoni një përshëndetje zemërore, vëllazënore ngase ia vlen të flashësh për ta. Unë kam përgatitur tre shkrime: një për Namikun, një për Remziun e një për Jorgo Telon.

Namikut i uroj edhe libra të tjerë…Një gërshëtim kulture dhe bamirësie prej poetit atdhetar Remzi Basha. Në muajin shtator, Redaksia Shqip shpall një konkurs për poetin e vitit. Në këtë konkurs u përfshinë një numër i madh poetësh me poezitë e tyre, po të gjitha u shquan me përmbajtjen e tyre. Këtu lexuesi pat rastin të njihet me poetin tonë nga Suedia z. Remzi Basha. Duke lexuar poezitë e Remzi Bashës, çdokush që e kuptoi, ai ndjeu mallë për vendlindjen dhe sa me mallë e përkushtim i shkruan ato vargje. Poezia e tij ëhtë frymëzuese, ajo është burimore, e gjallë, del nga forca vigane e këtij njeriu që nuk ka di kurrë të ndalej. Deshira e tij është e madhe: kudo që flitet shqip, kudo që i thonë tokë shqiptare, të jenë bashkë. Dhe, siç shprehet poeti:

I dua trojet e mia të janë bashkë,

 Të shetiti cep me cep,

Se është atdheu im,

Është toka e të parëve të mi,

Është toka e atyre

që thanë jetën për te.

Pena e poetit nuk ka të ndalur. Ai shkruan për heronjtë e rënë në luftë për liri. Në vargjet e tij kalon malli në vuajtje, por edhe gëzimi i fitorës, sepse çdo aktivizim i tij nuk i shkoi kot, sepse Kosova u çlirua dhe është e lirë sot. Ndaj Remziu nuk ndalet, shkruan, shkruan edhe kur ndalesh me të, ai të flet: ”Çfarë më shumë për të shkruar?!” Remziu, krahas librave në gjuhën shqipe, i ka të përkthyera edhe në gj. Angleze, suedeze. Ai ka mallë për Çamërinë dhe në shkrimet e tija ai shprehet se tokën e Shqipërisë e ka shkelë cep me cep, se për te shihte ëndërra, e kjo sot iu bë realitet. Sot ai është i lirë, sepse është e lirë Kosova, por Suhareka është vendi i tij i lindjes, që ai me mallë ia kushton poezitë e tija. Edhe në fushën e Rrafshit Kombëtar, ky poet ka një çasje shumë të dashur atdhetarie, nga se janë shumë çasje në veprat e tyre të mërguar pa fajin e tyre. Janë shumë poetë që kanë fjalë miradije për te, për këtë poet, për kulturën e tij, bamirësinë e tij, kujtoj në njeriun që e ka pasë pranë e që e ka dashur – Tahir Desku. Remzi Basha, edhe në këtë fushë iu ka dalë në ndihmë. Uroj poetin Basha.

z. Festim Bytyqi, drejtor për kulturë, rini dhe sport, foli shkurt: ”Me folë pas tërë kësaj që u tha nga parafolësit, nuk po më duket mirë, sespe këta e përfaqësojnë evenimencen e fjalës së shkruar, kështu që më mbetet të shpërndaj dhurata, për dy poetet që i kemi sot këtu, për zotin Namik Selmani që është përkujdesur të na sjelli këtu një copë tokë nga Çamëria dhe që hap bashkëpunim me Komunën tonë dhe shpresoj se do kemi bashkëpunim dhe bashkëvendësin tonë z. Remzi Basha, i cili po përfaqëson Diasporën dhe atje ka senzibilizuar çështjen e Kosovës në Perëndim; e kemi këtu e dhe znj Margareta Xhepa, që na ka nderuar shumë me pjesëmarrjen e saj, dhe e falënderojmë shumë. Kështu që, drejtori për kulturë, rini dhe sport, z. Festim Bytyqi, shperdau dhuarat modeste për:

1. Poetin Namik Selmani,

2. Poetin Remzi Basha, dhe

3. Aktorën e mirënjohur Margareta Xhepa

Znj. Margareta Xhepa, aktore nga Tirana: ”Meqë sot pata rastin të njohtohëm me z. Remzi Basha dhe më erdhi mirë, këtu do i lexoj disa nga poezitë e tija, por në fillim më lejoni të recitoj disa nga vargjet e poetit Lazar Siliçit:

”Shqipni, atdheu i shtrenjtë,

Për Ty këndoi Naimi, i cili thoshte:

Shqipni, atdheu i shtrenjtë,

Nëna ime, ndonëse jam i mërguar,

Dash’ninë tënde zemra

Kurrë s’e ka harruar!”

Sot Shqipëria u mbushë edhe me “një Naim të Vogël” dhe Naimi i Vogël është poeti Remzi Basha, për atë desha ta bëj këtë krahasim, nga se Remzi Basha thotë: 

”Shqipëri, Shqipëri,

Toka që buron flori,

Emrin tënd do ta lartësojmë,

Pranë Falmurit Kuq e Zi.

Kur lindëm né dardanët,

Me gjithë Flamurin mbështjell,

E toka që na rriti,

 Për ty jetojmë e vdesim,

Është toka me emrin Kosovë!”

 

Këtë gërshëtim që e bëra për z. Remzi Basha, po e ilustroj edhe me atë se poeti nga Gjirokastra –Jorgo Telo, një poet jashtëzkonisht i mirë, nga respekti dhe dashuria e madhe që e ka për Remziun, ka shkruar një poezi me shumë dashuri:

 

 Kush është Remzi Basha?

- Dhuratë shpirtërore për mikun nga Kosova –

 

”Në veri,

Skandinavi,

Ku zbardh bora shumë muaj,

Kam një mik,

Quhet Remzi,

Kryemik tash po e quaj!

Na bashkon gjuha shqipe,

Na bashkon Flamuri i Kombit,

Na bashkojnë ndjenjat fisnike,

Na bashkon Paqeja e Globit!

Etja e madhe për liri,

Ia ushqej penën Remziut,

S’u ndal pena kursesi,

Ndër tallasa fort i priu.

Gjithë trimat kosovarë,

Gjejnë veten nëpër strofa,

UÇK-ja me luftëtarë,

U njoht fort

Nga e gjithë Bota!

Njohu fort për trimërinë,

Njohu fort për sakrificën

Kryeëndërr veq lirinë,

Për liri sa jetë u fikën.

Pra, për ajkën Kosovare,

Shkroi pena e Remzi Bashës,

Në flakën, Shqipja Shqiptare,

I përcillte drejt Parajsës.

E gjejnë veten nëpër vargje,

Suharekë e Preshevë,

Edhe Nobelistja e Paqës,

Shënjtorja Nëna Terezë.

Për Kosovën, t’u dogj shpirti,

Hej, sa brenga shkrove ti

Për të zezat plane që kursën,

Qyqëja Jugosllave, kukulla Itali.

Shumë plagë paska Kombi,

Për atë që té ti

E di Bota dhe krejt Globi,

Dhe Kosova dhe Çamëri!

Pena jote hudhi dritë,

Mbi figurat e lavdishme,

Profesor Ymer Berishën

E sa të tjerë që mirë njihen.

Kënga jote për Kosovën,

Tinguj merr edhe nga bilbilat,

Fjala jote për dëshmorët,

Ngjyrë merr nga trandafilat.

Thirrja jote për të ardhmen,

Forcën e merr nga Drenica,

Vargu yt kërkon paqen,

Të vetvetja – sakrifica.

Ja, të tillë të njoh Remzi,

Dhe i tillë do jesh përherë,

Shqiptar i shqipes Shqipëri,

Kosovën me gjithë atë nderë!”

 (Jorgo Telo, Gjirokastër)

Ju faleminderit! E përmbylli fjalën znj Margareta Xhepa. Duartrokitja në sallë nuk kishte të ndalur…

z. Vullnet Mato, shkrimtar nga Tirana: ”Për herë të parë po shkel Kosovën dhe mbaj një gurë të madh për Suharekën. Ka një gjysmë shekulli që shkruaj e lexoj poezi. Kur këtu ishte Serbia, nga Shqipëria janë drejtuar me mijëra e mijëra shigjeta në zemrën e serbit me poezi dhe s’ka shigjetë më të thekshme sesa poezia kundër armikut. Janë shkruar aq shumë poezi për Kosovën, sa nuk ka as gjethe mbi pemë të Kosovës…Unë kam bërë një poezi atëherë dhe e publikova

në gazeta dhe n’internet. Këtu po e lexoj si përshëndetjen time, që jam për herë të parë në Kosovë dhe jam shumë i emocionuar. E kam shkruar atëherë kur Kosova ishte e robëruar dhe dëgjojeni vetë ç’thotë poezia:

 

Motra jonë e një barku

(Kosovës se robëruar)

 

Kosovë!

Motra jonë e një barku,

Kosova ynë e një gajku,

Loti ynë e një syri,

Malli ynë i një ylli.

 

Kosovë!

Kënga jonë e një teli,

Lavdia jonë e një emri,

Shpirti ynë i një flake,

Zjarri ynë i një vatre.

 

Kosovë!

Flamuri ynë i një shtize,

Shiqponja jonë e një gjysme,

Zëri ynë i një fyti,

Drithma jonë e një gishti.

 

Kosovë!

Fjala jonë e një gjuhe,

Buza jonë e një puthje,

Syri jonë i një balli

Veshi ynë i një lajmi.

 

Kosovë!

Konaku i lidhur me odë,

Dera e mbyllur me blozë,

Dritarët e mbyllura me hekur,

Brenda motra e përpjekur.

Mbahu motër, të krisma e dyshekut!

(Vullnet Mato, 1970)”

z. Rrahim Sadiku, ish komandant i UÇK-së: ”Përshëndetje të gjithëve që na bashkoi ky takim. Këtu para jush po e lexoj një letër përshëndetëse të cilën z. Luigj Shkodrani ia dergoji mikut të vet z. Remzi Bashës, e në të cilën shkruan:

Të nderuar pjesëmarrës të këtij tubimi, të tubuar për të nderuar vepritmarinë e këtij intelektuali të flakët. Më lejoni që përmes kësaj letre t’i them disa fjalë për poetin, shokun dhe vëllain tim Remzi Basha. Z. Remzi Basha e njoha para disa vitesh përmes disa miqve të mi që e prezentuan si atdhetar që gjithë jetën ia ka kushtuar Çështjes së Kombit. Në disa biseda me Remziun e mësova dashurinë e tij ndaj Kombit dhe ndaj atdheut të tij. Aktiviteti dhe kontributi i tij për këtë çështje e ka ngritë në panteonin e njerëzve më të shquar të kombit tonë. Kjo e ka bërë të njohur në një rreth më të gjërë lexuesish. Te Remziu njeriu merr frymëzim, merr pak atdhé që na ka munguar  aq kilometra sa jemi larg. Unë tek Remziu e gjeta vëllain e mirë, të përkushtuar, njeriun me zemër të madhe që jep çdo gjë nga vetja dhe bën të lumtur e të gëzuar secilin. Të flasesh për këtë njeri dhe tërë aktivitetin e tij do të nevojitej një kohë e gjatë që të renditen të gjitha ato që ky i ka bërë për atdheun e tij, për vendin e tij, për popullin e tij, për çështjen kombëtare shqiptare. Gjatë Luftës në Kosovë qante, ka ndihmuar UÇK-në dhe Komandantin Adem Jashari, ky qante dhe kur u ndanë trojet shqiptare nga toka amë. Remziu i do edhe çamët, Presheven, Bujanocin, Tuzin dhe Ulçinin. Ai bën shumë për një të afërt për këtë bashkim. Z. Remzi Basha, për kontributin e dhënë është fitues i shumë çmimeve, Mirënjohjeve: është fitues i çmimit “Poeti më i mirë i vitit në Skandinavi”, Rumani, Amerikë dhe shumë e shumëtë tjera. Unë nuk dua të ju marr kohë më shumë, por i ruoj Remzi Bashës çdo të mire, që dora dhe pena e tij të mos pushojë kurrë, të na sjell krijime edhe më të shumta, se ka kohë se ende është i ri.

15 korrik 2011,

Nga “Shkodrani” – mërgimtar.

Pas këtyre fjalë kaq miradije,  erdhi koha muzikës dhe reklasimit. Për në skenë ngjitet e respektuara Shefqete Gosalci, me këngën “Thërret Prizreni mori Shkodër”:

 

Thërret Prizreni mori Shkodër

 

Thërret Prizreni mori Shkodër,

Hajde t’rrimë së të kam motër!

Merre Durrësin e Tiranën

Së kështu e gëzojna nanën,

Unë thërras Pejë edhe Gjakovë,

Drenicë, Llap edhe Rugovë.

Vjen Deçani e Mitrovica,

Kaçaniku e Kamenica,

Vjen Gjilani e vjen Prishtina,

Ferizaji edhe Klina,

Kështu në Kala s’bashku të rrina!

 

Kur të vini, mos t’harroni,

Edhe Krujën këtu t’ma ftoni,

Çoni lajm në Gjirokastër,

Tepelenë e Mallakastër,

Has, Mirditë, Kukësin me e thirrë,

Thirne Korçën me rrethinë,

Thërras Tetovën e Gostivarin,

Thërras Ulçinin e Tivarin,

Bujanoci e vjen Presheva,

Eu, tanë Gollaku e Podujeva!

 

Eu, kam thirrë Plavë, kam thirrë Gusi,

Hot e Grudë edhe Malësi,

Kam thirrë Dibrën, Ohrin, Strugën,

Thirre Matin edhe Pukën,

Vjen Çamëria e vjen Janina,

Të lumtë na së bashku po rrina!

 

Manastiri ka çue fjalë,

Gjithësesi unë kam me ardhë,

Gjithësesi unë kam me ardhë,

Se për Korçë malli m’ka marrë,

Veç një besë ka thanë e ki,

Herdokurë të ju do të vijë!

 

E kur të vini dorë për dorë,

Mos harroni e shkoni në Vlorë

Çonja Vlorës n’i porosi,

N’i Flamur t’a merr në gjí,

E kështu vëllazën edhe motra,

Eni këtu, po na thërret Votra,

Një Kunorë bashkë ta çëndisim,

Një flamur pa yll ta ngrisim,

Të dëgjojë kështu Bota mbarë,

Kështu rrin bashkë-o, eu Kombi Shqiptarë!

(Këndoi Shefqete Gosalci, luftëtare e UÇK-së)

Duartrokitje të gjata frenetike…, e rikthejnë këngëtarën në binë…

z. Namik Selmani, poet: ”Të nderuar bashkëkombas të Therandës!

Këto ditë po takoja miq të shumtë që kishin ardhë nga Gjermania, Suedia,Italia… për ta shuar mallin në këtë qytet të bukur. Para ca vtitësh duke ardhur me disa miq nga Instituti Kombëtar i Shtetit  - Tiranë, kur erdhem këtu, papritmas u ndal karvani i shumë makinave. Çfarë kishte ndodhur? Çudi! Qyteti i Therandës fetonte Festën e  Maturës. Turmë e madhe njerëzish, të gjithë dasmorë të shkronjave (si të shprehëm metaforisht) e kishin mbuluar rrugën, prindër nxënës, poetë…kur dhe paraqitët emblema e ”Elena Xhikës”, e cila dikur thoshte: ”Unë jam shqiptare nga Çamëria!” Ky nder u takon tëgjithëve, më takon edhe mua se unë jam çam. Kam mësuar se emri i Suharekës burimin e ka nga ”Lumi i Thatë”, por sot Suhareka nuk është lumi thatë, as prrockë, është një vend ku notojnë – një ujë i qetë. Do të nderoja z. Shyqyri Kuqin, i cili me modesti dizajnoi dhe udhëhoqi sot këtë takim, që rrallë kush më mirë do e bënte, dhe né ndjehemi të gjithë mirë.

Të nderuar poetë!

Për të njohur poetin Remzi Basha, duhet njohur gjuhën e Remzi Bashës dhe t’i lexosh shkronjat e Abetarës se tij… Për Remziun kam sjell një dhuratë modeste e cila është një fotografi me 3 gra, nga të cilat: e para e përgatitë kafenë, e dyta përgatitë mullirin e kafesë dhe e treta i përgatitë filxhanat. Mos mbetëshim pa gra!” Me rastin e dorëzimit të dhuartës, duartrokitje frenetike në sallë. ”Edhe për juve kam një dhuratë, por pak më ndryshe nga kjo që ia dhurova Remziut, dhe filloi të lezoj poezinë: “Sytë e Therandës sime” … duartrokitje që s’dinin të ndaleshin…

***

Diploma, mirënjohje dhe falënderime

Për krijimtarinë letrare, Remzi Basha është nderuar me shumë diploma, mirënjohje e falënderime, nga të cilat po i veçojmë:

 

1. Fletëfalenderimi nga LASH “Naim Frashëri” dega në Suedi, datë 02.07.1994;

2. “Poeti i vitit 2011” nga Redaksia SHQIP DK. drejtor, z. Luigj Shkodrani

3. Mirënjohje Nga Shoqata e shkrimtarëve suedezë, i vetmi i pranuar si poet shqiptarë;

4. Mirënjohje nga Gazeta ”Republika” për librin me titull ”Në tokën amë”, 25.04.2009;

5. Mirënjohje nga Qendra Kulturore Shqiptare ”Migjeni” Borås” – Suedi, për kontributin e dhënë në ruajtjen dhe kultivimin e kultures dhe tradites shqiptare në Suedi, Borås, 16. 04. 2011;

6. Mirënjohje nga Shoqata e shkrimtarëve Tiranë,  dhuruar nga prof Murat Gecaj në Borås të Suedisë, me rastin e Manifestimit të 5 vjetorit të Shoqatës ”Migjeni” dhe 4 vjetorit të Radios ”Dituria” në Borås, me ç’rast u promovua libri i prof Fetah Bahtirit me titull: ”Miku i madh i shqiptarëve Ullmar Qvick.

7. Etj, etj.

***

Mendime për librin e autorit kosovar, Remzi Basha

Gazeta ”Republika” fq. 18, datë 25 prill 2009

Metafora e lirisë në fletët e një

libri për tokën e të parëve

Librat e miqve tanë kosovarë përherë kanë qenë si dalëndyshe që stinojnë stinët e kombit tonë me të gjitha ngjyrat e dhimbjes e të mbijetesës.(Namik Selmani)

Një nga dhimbjet më të mëdha të asaj shkëkuptje dhjetëravjeçare ka qenë pikërisht kjo ndasi fjalësh, ky gardhim tragjik, kjo heshtje fjalësh,  ky tejkalim mungese i njohjes së vlerave që krijojnë në të dy anët e kufirit apo edhe në skaje të ndryshme kontinentesh të largët.

Libri  me titull ”Në tokën amë” i autorit Remzi Basha nga Kosova, me banim në Suedi, ka një ndërtim shumë të veqantë. Që në ballinën e tij shohim se ka poezi, tregime, refleksione dhe disa gjykime mbresëlënëse të kolgëve të vet si krijues në të gjitha trojet tona amtare për krijimtarinë e tij.

Lirizimi i poezisë ”Vendlindjes sime” është shumë emocionues:

Unë vi ngaherë pranë teje,

Si qengji pas nënës se vet,

Malli që më ndjen në gji,

Për ty vendlindje më tret.

Poezia ”Dasma në bjeshkët e Kosovës” tregon për përkushtimin e poetit vajzës së tij, Shqipes. Nusja, zana, e bën dasmën në Kosovë duke sjellë këtu një shami nga Suedia e duke mos harruar që ta valvisë në te flamurin e Dardanisë që i kujton asaj vendlindjen e babait të saj poet:

Flamuri me ngjyrën e gjakut,

Të derdhur në mote,

Balli si dielli, Faqet si Hëna,

O më të bukur

S’ka lindë nëna

Sot dasmën në Kosovë,

Me shëndet e me dolli,

Vetulla e bardhë,

Marrë në Suedi.

***

Pjesa e tregimeve është padyshim pjesa më e bukur e librit – aty ku Remziu është më mentar se mentarët. Në rrëfimin sa tronditës për formen e një letre që ia dërgon nënës, të bën përshtypje një mendim i tij: “Ndoshta njeriu ka nevojë që të hajë pak edhe nga toka e tij. Ajo të rrit, të forcon, të shton dashurinë. Nënë, ti hap jorganët, me të cilët na mbuloje. Ato mbajnë erën e trupit tone. Ajo erë që ty të mban gjallë”.

Një portret i gjetur është edhe ai tek tregimi ”Amaneti”; axha Shabani, edhe pse i ka dhjetë fëmijë, i duhet që t’i kalojë ditët e fundit të jetës në vetmi, duke shikuar foletë e një lisi të lartë. Kur ai ndjen hapat e fundit të jetës, i ulet me gjunjë tokës së vendlindjes duke thënë mbi të amanetin: “Fëmijët e tu janë miq të besës, toka ime. Ti e di mire se ç’do të thotë të flijohesh per ty. Fëmijët janë larg, o tokë. Po të them një amanet: aty ku unë do të kem fatin të pushojë, më mbulo me një flamur. Êshtë flamuri ynë kuq e zi…”

Rrallë ndodhë me libra të autorëve të Kosovës që ta ndjesh kaq të ravijëzuar kaq qartë historinë dhe traditën çame. Si duket poeti e ka njohur mire historinë, me problemet që ka Çamëria, e sidomos të njohjes me jetën dhe veprën e martirit te fjales së lirë të Çamërisë, poetit Bilal Xhaferri.

Tregimi “Mikpritja çame” është, padyshim njëri ndër më të bukurit në këtë libër. Nuk është vetëm befasia që ai e përjeton në çdo hap që hedh në fshatin e largët  çam të Markalit në zonën e Konispolit. Jo. Është një qenie njerëzore që duket se sheh vetveten në njerëzit që takon, që njeh në çdo dru të lashtë, që sheh dhe prekë me duart e tij. Plaku Beqo Sadiku që i flet me një çamçe të kulluar, pa dyshim, ndryshe nga pleqtë e vuajtur të Kosovës, diku në hijen e një bajameje të lulëzuar, i tregon se për vite të tëra ka dëgjuar Radio-Prishtinën, edhe pse ajo ishte shumë larg me kilometra. Ndërkohë që nënë Dudia i shtron të flenë me jorganët e djemve të saj, i shtron shtatë gjellë si është zakoni për mikun e parë të shtëpisë dhe i thotë thjeshtë: ”Po ti qenke si djemtë e mi, more bir!” Tregimine e përmbyll me  një meditim, si një poezi të bukur:

Zgjata dorën të toka Çame. Më ngjatne si një plagë e pambyllur, E madhe. Zgjata dorën time. Malli im për te, apo Malli i saj për mua? Çamëria e pafund vazhdonte të më vinte më pranë. Ulur pranë brigjeve shkëmbore më zërin e ambientitt të të parëve të mi, i dërgova të fala tokës çame. Në foletë e vjetra të shqiponjave shekullore dëgjoheshin përplasjet e krahëve të zogjëve të rinj që mësonin të ecnin mbi lashtësitë e këtyre maleve, ku zot janë vetëm ata.”

Tregimi ”Më prit” ka një sfond historik për një kohë të caktuar, por ai është dhënë në një formë tjetër: ”Ca hapa vajzash nga Mitrovica ndjekin udhën e Gjakut dhe ndalojnë në qytetin e lashtë të Beratit. Në Berat vajza mitrovicase, Arbenita, njeh një djalë nga Berati të quajtur Ilir dhe lindë dashuria e tyre. Por zakoni nuk e don që ai t’ia shfaqte dashurinë në shtëpinë e tij, ndaj i jep një letër kujtimi e bese, duke i kërkuar që ajo të mos e harronte. Kur ditët e lirisë erdhën në Kosovë, ajo e dashuruar në dheun e bjeshkëve të Kosovës, mbolli lulet që i kishte marrë në Berat. Vetëm pak kohë më vonë Iliri shkon për të marrë dorën e Arbenitës.”

Një tregim lirik me një fabulë në pamje të thjeshtë, por që ka një identitet të vjetër shqipar: ka besën, ka zakonin, ka edhe një shpirt të madh njerëzor. Ka edhe etjen e madhe për liri që më vonë i bashkon. Ka dashurinë e madhe që një ditë, jo vetëm një djalë e një vajzë, por mbarë viset shqiptare të bashkohen në një gaz të paparë.

***

Në libër janë dhënë disa  mendime, ndër të cilat do të veçonim atë të shkrimtarit Riza Lahi, të poetës Drita Braho (që është edhe redaktorja e Librit), të poetit Sotiraq Mishaxhiut, janë një tufë fjalësh që të ndihmojnë për të nxjerrë atë mesazh të spikatur atdhetarizmi, por edhe të atyre vlerave letrare që përshfaqen në faqet e librit.

Burri i Kosovës, edhe pse larg nga vendlindja, shkruan për token amë. Portat e krijimtarisë janë të hapura. Kosova e Çamëria zgjojnë tek ai pasionin për të shkuar më tej. Jo drejt një të panjohure, por drejt një të njohure që kërkon zgjidhje, ndaj ai gërmon data, fakte për fatet e kombit të tij.”- shkruan në libër Drita Braho.

Kritiku e shkrimtari Riza Lahi e ka trajtuar në formën e një eseje letrare shkrimin për të. Duke e vendosur atë në mesin e autorëve tjerë shkruan:

“Remzi Basha shkruan për vendlindjen e tij si një adoleshent që ka rënë në dashuri. Remzi Basha bën pjesë në atë grup që synon që të bashkojë shiqptarët me njëri-tjetrin, nën palet e flamurit kombëtar. Ky njeri, me pamjen prej luftëtari ka një zemër kaq të madhe sa të pranojë në zemrën e tij të gjithë shqiptarët. Unë tund kokën kur lexoj poezitë e Remzi Bashës.”

Uroj që sa më shpejt e sa më shumë të shkëmbëjmë mes vedi si shkrimtarë, si poetë, si patriotë, si mesazhierë të së nesërmes më shumë fjalë, më shumë poezi, më shumë mençuri. Remzi Basha na e thotë këtë  mësim kaq  mirë në libirin e tij ”Në tokën amë”.

*

Remzi Basha ka botuar deri tani këto tituj:

1. (Di) Ademat

2. Merrmë me vete

3. (Ri)ngjallja e atdheut

4. Në tokën amë

5. Zëri i Kosovës

6. Zëri i atdheut

7. Nusja nga Çamëria

8. Zjarr në duart e mia

9. Kongresi i Lidhjes Shqiptare në botë

10. Poezi bashkëkohore shqipe

11. Antologjia ”Shija e shikimit”

etj…

I dëshirojmë suksese me rezultate të mëdha drejt majave më të larta të artit, shkencës, prodhimit dhe përparimit të mendimit njerëzor.

E- mail: Ky email po mbrohet prej spambots-ave, të duhet JavaScript me e pa

 

 

 

MURAT GECAJ: SA SHPEJT IKËN NËNTË VJET!...

 

SA  SHPEJT  IKËN  NËNTË  VJET!...

(Në kujtim të prof.Bedri Dedja-Akademik)

Nga: MURAT GECAJ


Nga e majta: B.Dedja e M.Gecaj

 

Ishte ditë e zakonshme prilli e vitit 2004, pikërisht data 13…Një ngjarje tronditëse pushtoi jo vetëm zemrën e bashkëshortes, Pandorës  e të familjarëve tjerë, por dhe  të kolegëve, miqëve e dashamirëve të tij. Kishte pushuar së rrahuri zemra e pedagogut dhe mikut tim të dashur e të paharruar, dijetarit shumëplanësh dhe njeriut të mirë, prof.Bedri Dedja!

Thonë se vitet shlyejnë ngjarje e ndodhira, pra ato mbeten në “harresë”. Po, kjo, nuk më duket aq e saktë dhe e vërtetë. Sidomos, kur është fjala për njerëz të shquar, të cilët me jetën dhe veprat e tyre kanë lënë gjurmë të pashlyera ndër brezat. Këtë gjë e them tani edhe për Akademikun e nderuar dhe të paharruar, Bedri  Dedja.

Siç mund të jetë në dijeni lexuesi, në bashkëpunim me familjarë dhe mjaft kolegë, ish-studentë, miq e dashamirë, në 80-vjetorin e lindjes së tij botuam një përmbledhje modeste, kushtuar jetës dhe veprës së shquar të prof. Bedri Dedjes (1930-2006). Për këtë arsye, u organizua edhe përurimi i këtij libri, në mjediset e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë. Me atë rast, u dhanë njoftime në  shtypin e shkuar dhe atë elektronik, u publikuan artikuj në gazeta e në Internet.

Në nderim të figurës së ndritur të këtij pedagogu e psikologu, shkencëtari e shkrimtari, personaliteti të madh të letrave shqipe, Prof. Bedri Dedja, këtu poshtë po ripublikoj “Hyrjen”, që pata shkruar e botuar në faqet e para të atij libri, me titullin: “Rilindja” e një personaliteti të shquar.

Kopertinat e librit, “Bedri Dedja, në kujtesën tonë”(Tiranë, 2010)

“Kur po i shkruaj këto pak radhë, në këtë 80-vjetor të shënuar të ditëlindjes së tij, në mendje risjell vitet e shumta të njohjes sime me Prof.Bedri Dedjen-Akademik. E them pa mëdyshje, se ka qenë pedagogu e psikologu, publicisti, shkencëtari e shkrimtari, me të cilin kam pasur lidhje më të veçanta dhe më  të pashkëputura,  gjatë një periudhe mbi 45-vjeçare të jetës sime. Për këtë arsye, përveç  shkrimeve të mëparshme në shtyp e në Internet, ndonjë  shënim timin e paraqita dhe në këtë përmbledhje modeste, e cila përmban kujtime e mendime për të, nga kolegë e miq, ish-studentë e dashamirë të tij të panumërt.

Kështu, pavarësisht se sa ia kam arritur qëllimit, ndjehem i qetë se kjo ishte dhe një dëshirë shumë e madhe e bashkëshortes së tij të nderuar, Pandora Dedja  (Papuçiu). Pas ndarjes përgjithnjë nga jeta të Prof. Bedriut, duke e vazhduar miqësinë e mirë me familjen Dedja, ajo më thoshte plot emocione: “Ja, në këtë dosje kam disa kujtime të shokëve e miqëve për Bedron. Duhen mbledhur edhe të tjera dhe kam dëshirë që ato të publikohen sa më shpejt”.

Kënaqësia ime tani është shumë e madhe, se në tërë këtë punë për përgatitjen e këtij libri, gjeta gatishmërinë dhe ndihmën e pakursyer të së bijës, Edlira Bytyçi (Dedja), e cila ruan dashuri të pakufishme për prindërit e saj. Por ishin të shumtë dhe miqtë, kolegët e bashkëpunëtorët e Prof. B. Dedjes, nga krahina të ndryshme të Shqipërisë dhe nga fusha të ndryshme të jetës, të cilët treguan gatishmëri dhe iu përgjigjën menjëherë kërkesës për t’i shkruar kujtimet dhe shënimet e tyre. Veçanërisht,  përshëndes autorët, që i dërguan shkrimet e tyre nga Republika e Kosovës dhe nga Diaspora shqiptare. Prandaj, gjej rastin që të gjithë t’i falënderoj nga zemra, duke e ditur mirë se edhe ata i ndajnë me mua kënaqësitë për botimin e këtij libri përkujtimor.

Sigurisht, jam plotësisht i ndërgjegjshëm se ka edhe sa e sa pedagogë, shkencëtarë, shkrimtarë e publicistë, ish-studentë e miq të panumërt të Prof. Bedri Dedjes, të cilët ruajnë kujtime të çmuara për të dhe do të dëshironin t’i shkruanin e t’i publikonin  ato në këtë libër. Por, është e kuptueshme se kjo nuk është e mundur që të realizohet, me botimin e një përmbledhjeje të tillë. Prandaj dhe u kërkoj ndjesë atyre, për këtë gjë.

Lexuesi i këtij libri do të gjejë në faqet e tij  kujtime, dëshmi e fakte të shumta, emocionuese e frymëzuese në punën e përditshme, duke u njohur me aspekte të ndryshme nga jeta dhe puna e palodhur dhe e spikatur e këtij pedagogu e psikologu, shkencëtari, publicisti  e shkrimtari shumëplanësh. Besoj, pa e tepruar, dëshiroj të  nënvizoj se me këtë tufë shkrimesh në këtë libër (publikuar sipas rendit alfabetik të autorëve), figura e Prof.Bedri Dedjes “rilind” edhe një herë, para kujtesës së brezit tonë të shek.XX dhe është një ndihmesë e thjeshtë, që brezi i  ri i sotëm dhe ai që do të vijë nesër, ta njohë këtë kolos të letrave shqipe edhe më mirë edhe më në gjerësi e thellësi.

Në fund të këtyre pak radhëve, sigurisht duke shprehur edhe nga të gjithë bashkëpunëtorët ndjenjat e pastra dhe mendimet e pasqyruara, në këto kujtime e shënime, përulemi me nderim e respekt  të thellë para kujtimit mbresëlënës, punës së begatë dhe jetës së përkushtuar e të pakursyer të Prof.Bedri Dedjes-Akademik dhe “Mjeshtër i Madh”, në  dobi  të  Atdheut, arsimit e kulturës, publicistikës, shkencës dhe letërsisë sonë kombëtare. (Tiranë, nëntor 2010)”.

Tiranë, 13 prill 2013

 

 


Faqe 22 nga 65

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 20 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1419231
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

 

 

SHOQATA E SHKRIMTARËVE ARTISTËVE DHE KRIJUESËVE SHQIPTAR NË SUEDI (SHSHAKSHS)  
                                                                                                                                                                                                                                             

 

           Dok. 2011/001

            2011-10-07

          Förslöv/Suedi

 

 

 

Pas promovimit të librit “Shkolla Shqipe në Suedi” e autorit Ramadan Reshitaj, në Ängelholm, një grup initelektualësh në përbërje : Sadulla Zendeli - Daja, Rizah Sheqiri, Prof. dr. Bedri Paci, Prof. Osman Ahmetgjekaj, Sadri Mustafa, Bajram Peci, Rrahman Rrahmani, Mursel Shkupolli, Avdyl Uka, Shaban Osmani, Fadil Tashevci, Driton Rrustolli, Blerim Ibrahimi etj, u kthyen për një vizitë private në Förslöv tek veprimtari i dalluar i çështjes kombëtare z. Hysen Ibrahimi.

 

Meqenëse, në këtë përbërje ishin shumë personalitete që kishin botuar kush më shumë e kush më pak disa vepra letrare, dokumentare, poetike etj, nikoqiri z. Hysen Ibrahimi, përfitoi nga rasti dhe bëri një propozim: “Unë mendoi se sot në Suedi është imperativ i kohës të formojmë një asociacion të ngjashëm siq e kanë disa shtete perendimore. Unë po e shoh se sonte këtu jemi një  numër i madh krijuesish. Andaj, dëshiroj dhe mendimin Tuaj për këtë”. Pati shumë diskutime dhe pothuajse të gjithë e miratuan këtë propozim të qëlluar.

Sadulla Zendeli – Daja, ai u kyq në këtë temë dhe tha se: “Të ju them të drejtën disa herë kam menduar për këtë ide që të kemi një lidhje apo shoqatë në të cilën, intelektualët, dhe të gjithë krijuesit qofshin ata shkrimtarë, gazetarë, publicistë, veprimtarë mund ta gjenin vehten dhe të takoheshim në këtë asociacion”.

Prof. Osman Ahmetgjekaj, ai tha se: “Edhe unë mendoi se formimi i një asociacioni të tillë do të ishte shumë i qëlluar dhe plotësisht e përkrahu këtë inisiativë që e mori z. Hysen Ibrahimi” dhe deri në Kuvend ky asociacion të quhet:

 SHOQATA E SHKRIMTARËVE ARTISTËVE DHE KRIJUESËVE SHQIPTAR NË SUEDI” (SHSHAKSHS).

Rizah Sheqiri, ai në fjalën e vet tha: “Është shumë mirë dhe e qëlluar që kjo ndej private të shfrytzohet për një qëllim të mirë të cilin besoi do ta kurorizojmë me formimin e këtij asociacioni të cilin e propozi Prof. Osman Ahmetgjekaj”.

Prof. Bedri Paci: “Ne e dimë se një pjesë kanë botuar dhe po botojnë, kishte me qenë tejet e rrugës që kjo tani të organizohet përmes një asociacioni, sepse botimet janë më të fuqishme dhe se çdo asociacion ka ndikimin e vet kur punohet në grup”.

Rrahman Rrahmani: “Edhe unë si kryetar i shoqatës “Nëna Terezë” në Ängelholm, mendoi se kjo inisiativë është shumë e qëlluar dhe kërkoi sa më parë të fillon nga puna”.

Avdyl Uka: “Unë po ndjehem tejet i lumtur që sonte përfituam nga kjo ndej spontane e të formojmë një shoqate apo asociacion që u propozuar më lartë, ku do të tuboj të gjithë intelektualët dhe krijuesit në Suedi. Unë në parim e përkrahi këtë nismë”.

Halim Hoti, biznismen i dalluar në Suedi, drejtor gjeneral i firmës “Systemputs murning bygg i Tvååker” AB - Suedi, i entuziasmuar deklaroi se: ”Unë jam i gatshëm të ju ndihmoj materialisht dhe po ju premtoi se do ta keni mbështetjen time materiale aq sa mundem. Por – ai deklaroi në vazhdim - për librin e parë unë do mbuloj të gjitha shpenzimet dhe për rezervimin e lokalit ku do të mbahet Kuvendi këtu në Suedi dhe promovimi i librit në Bibloteken Kombëtare Universitare në Prishtinë. Kjo mbështejte e madhe nga ky humanist i madh, veprimtar i dalluar i çështjes kombëtare edhe si biznismen i shkëlqyeshëm për Suedi, u përshëndet nga të gjithë pa përjashtim.

 

Pasuan edhe shumë diskutime të tjera të cilat ishin të ngjashme ku përkrahej në parim formimi i këtij asociacioni. Andaj, krejt në fund z. Hysen Ibrahimi, kërkoi nga të gjithë të pranishmit një deklarim formal, se a mund të formojmë një Këshill Inicues, që do të punonte në këtë drejtim deri në thirrjen e Kuvendit, gjë që kjo i miratue nga të pranishmit. Dhe si kordinator deri në mbajtje e Kuvendit Themeltarë, u caktua z. Hysen Ibrahimi, që do të kontaktoi edhe disa njerëz krijues në Suedi. Pasi u dha pëlqimi nga të gjithë të pranishmit, u vendos dhe u formua Këshilli Inicues për themelimin e “SHOQATËS SË SHKRIMTARËVE  ATISTËVE DHE KRIJUESËVE SHQIPTARË NË SUEDI” (SHSHAKSHS), me këtë përbërje:

 

                                            -Sadulla Zendeli - Daja,

                                            

-Sadulla Zendeli - Daja,

-Osman Ahmetgjekaj,

-Afërdita (Avdyli) Dolovac,

-Rizah Sheqiri,

-Prof. dr. Bedri Paci,

-Rrahman Rrahmani,

-Yllka Sheqiri,

-Avdyl Uka,

-Florije Bajraktari,

-Mursel Shkupolli,

-Fetah Bahtiri,

-Hamit Gurguri,

-Halim Hoti – Sponsor gjeneral,

-Naser Zeqiri,

-Hysen Ibrahimi, koordinator.

 

 

 

Shenimet i mbajti:

Prof. Osman Ahmetgjekaj.