Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Publikationer-Botime të reja
Botime të reja

Murat Gecaj: Panairi i Librit “Tirana-2015”

 

PËRUROHET LIBRI I LUMTURI VLADIT, “SHPIRTI IM NË ARSIM”

Nga: Murat Gecaj


L.Vladi, duke nënshkruar librin e saj, për lexuesit…

1.

Siç ështjë bërë e ditur, në Pallatin e Kongreseve të kryeqytetit është çelur, për të 18-tin vit radhazi, Panairi i Librit, “Tirana-2015”. Ndër repartet e shumta të tij, është edhe ai i Shtëpisë së njohur Botuese, “Toena”. Sipas programit të hartuar, paraprakisht, në datat 11-15 nëntor, kur Panairi do të jetë i hapur, aty janë organizuar e do të organizohen edhe disa përurime librash. Ja, psh, dje dhe sot aty janë përuruar librat, nga autorët shqiptarë: Zharina Sinani, Jonlinda Hada e Ilirian Zhupa, por dhe të autorëve të huaj: Veronique Ovalde(franceze) e Sarah Dessen (amerikane).

Kënaqësi e veçantë për ne pjesëmarrësit ishte përurimi i librit të mësueses veterane, Lumturi Vladi, “Shpirti im në arsim”. Ajo erdhi në këtë ngjarje festive, pasi janë shkruar e përuar librat e mëparshëm për të: “Qindra zemra, në një zemër”, “Dashuri engjëjsh” e “Nënëmadhja e fëmijëve”. Për ato libra dhe, në përgjithësi, për përkushtimin e veçantë të “Zjushë Lumes”, mësuese dhe drejtuese e disa shkollave të Tiranës, është shkruar e folur shumë. Por po ndalemi, shkurtimisht, në përurimin e librit më të ri dhe në përmbajtjen e tij.

2.

Në përurimin e librit të Lumturi Vladit kishin ardhur poetë e shkrimtarë, ish-nxënës e kolegë të saj, nga media e shkruar dhe ajo elektronike etj. Ishte i pranishëm edhe kryetari i Unionit të Shoqatave Shqiptare në Suedi, krijuesi shumëplanësh, studiuesi e leksikografi dhe veprimatri i palodhur për çështjen mbarëkombatare shqiptare, biri i Gostivarit  dhe tash mbi 50 vjet në atë vend skandinav, Sadulla Zendeli.-Daja.

Fjalës e hapjes e mbajti drejtoresha e Shtëpisë Botuese “Toena”, Irena Toçi. Ajo nënvizoi vlerat kryesore ët librit të ri, i cili është vazhdim i tre librave të mëparshëm.

Pastaj, drejtori i gazetës ‘Telegraf”, Engjëll Musai tregoi se në faqet e atij organi ditor, herë pas here dhe me kënaqësi janë botuar  shkrime të gjinive të ndryshme, kushtuar jetës, punës dhe veprimtarisë së palodhur të Lumturi Vladit. Ata janë mirëpritur dhe, pse jo, e kanë bërë gazetën “Telegraf” më të afërt për lexuesit.

Me fjalë emocionuese, por dhe me shpirt falënderimi për nxënësit dhe kolegët e saj të shkollave, ku ajo ka shërbyer, foli vetë autorja L.Vladi. Gjithashtu, ajo i falënderoi të gjithë pjesëmarrësit në përurim dhe, në veçanti, familjarët e saj, që e kanë mbështetur përherë në tërë punën dhe veprimtaritë e saj.

Pjesë e bukur e kësaj feste ishte koha, kur “Zjushë Lumja” ua dha librin e saj, me nënshkrim, mjaft të pranishmëve.

3.

Do të duheshin disa faqe për ta përshkruar përmbajtjen e librit të ri të Lumturi Vladit, “Shpirti im, në arsim”(Tiranë, 2015). Por do të ndalemi vetëm në një paraqitje të përmbledhur të tij.

Libri, në fjalë,  cili ka 215 faqe, tekst e fdisa otografi me ngjyra,  hapet me shkrimin “Fjala e botueses”, nga Irena Toçi. Aty, ndër të tjera, ajo nënvizon: “Për t’u bindur  se kam të drejtë, kur them se kjo mësuese është një thesar i arsimit tonë, lexojeni dhe e gjeni të gjallë në faqet e këtij libri, mirënjohjen e dhjetëra e dhjetëra nxënësve të Tiranës, të cilët e kanë vërejtur e përjetuar këtë fakt, para nesh”. Pastaj, në gjashtë faqe, është shkrimi i autorit Kujtim Mateli, “Vazhdimësi e bukur e tre librave të mëparshëm, për “zysh” Lumturi Vladin”.


Ballinat e librit të ri…

Ky libër është i ndarë në tri pjesë dhe ka gjithësej shtatë kapituj. Pjesët e shprehin edhe domethënien e tyre: “Të duam si nënë”, “Portret, i gëdhendur nga mjeshtërit e fjalës” dhe “Intervista të znj. Lumturi Vladi”. Ndërsa nga kapitujt, po përmendim vetëm këta: “Kur flasin zemrat”, “Zysh Lumja, në sytë e fëmijëve”dhe “Si e krijoi Lumturi Vladi modelin e ri të shkollës shqiptare” e “Mësuese Lumja, engjëlli që dashurohet prej engjëjve” etj.

…Në mbyllje të fjalës se saj, autorja e këtij libri të bukur e domethënës, zbuloi para të pranishmëve “sekretin”, se përsëri ajo do të paraqitet para lexuesve me një libër të ri.

 

Me këtë rast, e përgëzojmë Lumturi Vladin, mësuesen e palodhur veterane dhe drejtuesen e pasionuar të shkollave në kryeqytet, për një periudhë kohore rreth 40-vjeçare dhe i urojmë: Shëndet të mirë, veprimtari sa më të dobishme, në të ardhmen dhe gëzime e lumturi, vetjake e familjare!

 

Ndue Lazri: NJË PROMOVIM DISI I VEÇANTË

Ndue Lazri

NJË PROMOVIM DISI I VEÇANTË

 

Më ka rastisur të ndjek kohët e fundit mjaft promovime librash, të cilat janë evenimente që sjellin gjithnjë kënaqësi, sepse i shërbejnë promovimit të fjalës artistike e të kulturës, sepse sjellin momente bashkëbisedimesh të këndshme midis krijuesve apo edhe të krijuesve me lexuesit e artdashësit. Dhe organizuesit e këtyre promovimeve, që duhen përgëzuar e falënderuar për punën e tyre, bëjnë gjithçka të mundur që këto aktivitete të dalin sa më bukur, sa më origjinale, sa më të ngrohta.
Por ai që ndoqëm dje në sallën e bibliotekës “Santa Lucia” në Verona, ishte disi i veçantë, pikërisht në aspektin organizativ. Dhe kjo ishte meritë e dy promotoreve të aktivitetit, poetes Valbona Jakova dhe prezantueses së talentuar Lori Duka.


Promovoheshin librat “Një pëllëmbë jetë” i Tonin Nikollit dhe “Hiri i lotit” i Skënder Lazes. Dy promotoret kishin bërë një punë përgatitore spontane e me fantazi, duke futur me finesë edhe notat e humorit. Ato e hapin takimin me një interpretim në frëngjisht të një poezie të Skënder Lazes, por ku frëngjishtja alternohej me vargje e batuta humoristike në gjuhën shqipe. Të njëjtën gjë do të bënin edhe me një poezi të Tonin Nikollit të përkthyer nga ato në gjermanisht. Madje nga Tonin Nikolli ato kishin gjetur diku një poezi nga kijimet e para, kur autori ishte ende adoleshent dhe pas vargjeve me naivitetin e moshës të autorit ato shtojnë vargje komike, duke e bërë atmosferën më të këndshme.
Poetja Valbona Jakova bëri pastaj një analizë profesionale të librit “Hiri i lotëve” të Skënder Lazajt, duke u ndalur në tiparet më të dukshme dhe më të arrira të poezisë së këtij autori. E, të alternuara me Lorin, bënë edhe recitime nga poezi të përzgjedhura të këtij libri.
-Në këtë takim unë jam edhe “zëdhënëse” e gazetares dhe poetes Zhaneta Lazri, e cila për motive pune nuk ka mundur të vijë, por ka dërguar përshtypjet e saj në formë recensioni për librin “Një pëllëmbë jetë” të Tonin Nikolli, të cilat po i lexoj,- tha më pas prezantuesja Lori Duka. Edhe nga Libri i Toninit u recituan disa poezi.
Është diçka e bukur kur shikon që për librat e dy autorëve meshkuj janë angazhuar të përgatiten e të flasin krijuese dhe lexuese femra. Madje edhe në sallë përqindja më e madhe e pjesëmarrësve janë femra. E kjo është shprehje e asaj përkujdesjeje, shkalle emancipimi, përkushtimi e edhe përgatitjeje profesionale që kanë koleget krijuese dhe lexueset gra dhe vajza.
Pjesëmarrës që kishin ardhur edhe nga Lecco, Brescia, Mantova, Balogna e Fermo folën mbi vlerat e dy librave dhe rëndësinë e bukurinë e organizimit të diskutimeve të tilla krijuese.
Në këtë takim pata kënaqësinë të njihesha edhe me piktorin e skulptorin shumë të talentuar, Miço Mone, i cili ka botuar një katalog luksos e prestigjioz që ilustron veprat e tij më të rëndësishme në gjininë e pikturës e skulpturës e që janë vërtetë të një niveli të lartë befasues e emocionues. Ai jeton e punon në Verona e ka një sasi të madhe veprash arti, me të cilat mund të hapet një ekspozitë e madhe dhe e vërtetë artistike qoftë në Itali, por edhe në Tiranë.
Të dy autorët falënderuan pjesëmarrësit për fjalët e ngrohta dhe për atmosferën e krijuar.

 

Murat Gecaj: MBRESA NGA NJË “DREKË LETRARE”, NË BREGDETIN E DURRËSIT… ( Nën kujdesin e mikut, Kadri Tarelli)

MBRESA NGA NJË “DREKË LETRARE”, NË  BREGDETIN E DURRËSIT…

( Nën kujdesin e mikut, Kadri Tarelli)

Nga: Murat Gecaj


Nga e majta: B.Gashi, V.Papaj,V.Kona, M.Gecaj,B.Saliasi, K.Tarelli, A.Bajrami,   A.Kuçi e Sh.Topallaj (Durrës, 19 tetor 2015)

1.

Kishte disa ditë që, kolegu e miku ynë i përbashkët, Kadri Tarelli, arsimtar veteran e publicist i njohur, e kishte “projektuar” një takim të ngrohtë, ndërmjet disa krijuesve ose, siç po dëshiroj ta pagëzoj tani, një “drekë letrare”. Nuk ishte hera e parë, që ai e bënte një gjë të tillë. Megjithatë, kësaj radhe kishte një arsye tjetër të përligjur. Pra, jo shumë kohë më parë, ai bëri një operacion jo aq të vështirë, aty në qytetin bregdetar, por që pas tij iu desh të qendrojë afër tri javë në spital. Sigurisht, lidhjet me mikun tonë nuk i ndërpremë, në ato ditë  të pakëndshme për të. Dikush i bëri vizitë në spital, ndërsa të tjerë i telefonuan, për ta mësuar gjendjen e tij shëndetësore, por edhe për t’ia larguar sadopak mërzinë njohur, që përjeton secili, kur ndodhet brenda mureve të një spitali.

Ndoshta, u zgjata paksa, në këto radhë hyrëse. Ndërsa, po e zbuloj këtu një “sekret”. Megjithëse dje ne u takuam me Kadriun dhe kaluam së bashku jo pak orë, me sa di unë, asnjëri nga ne nuk pyeti as nuk bisedoi, për sa tregova më lart. Pra, dashur pa dashur, sikur e lamë të gjithë pas krahëve ose në harresë, atë që kishte ndodhur. Kjo gjë erdhi se, për fat të mir, miku ynë Kadri tani është i shëruar e në gjendje të kënaqshme shëndetësore dhe urojmë që ai të jetë i tillë, përgjithnjë!

2.

Pasi gjatë udhëtimit ishim lidhur 2-3 herë me celular, kur zbritëm nga autobusi i linjës Tiranë-Durrës, unë dhe miqtë e mi, Viron Kona e Bashkim Saliasi, e takuam Kadri Tarellin në stacionin e trenit. Sakaq, aty ia mbërriti me veturën e tij, ish-drejtori i një gjimnazi të atij rrethi bregdetar, Bajram Gashi. Kështu, të katër shkuam në afërsi të Detit Adriatik, përballë Universitetit të Durrësit. Me shaka, i thamë mikut tonë vlonjat, Vironit, se ai nuk shkëputet ose nuk qetësohet dot, pa dëgjuar  shushurimën e valëve të Adriatikut…

Kur po ecnim drejt një lokali mikpritës, në bregdet, pamë që aty na prisnin kolegë e miq të tjerë, të cilët i kishin të njohur që më parë. Sigurisht, kjo ishte një suprizë tjetër e Kadriut dhe  befasi e këndshme për ne. Ja, po ua tregoj emrat e atyre, që tashmë janë të njohur, në fushën e letrave dhe të botimeve: Vaso Papaj, Shpend Topallaj e Agim Bajrami.

Pasi kishim zënë  vend rreth dy tavolinave, duke përshëndetur e kërkuar të falur për vonesën e saj të përligjur, aty mbërriti poetja Merita Kuçi-Thartori, drejtoreshë e shkollës 9-vjeçare”14 Nëntori” të Durrësit. Me atë, ishim takuar e njohur edhe më parë, pra kur shkollën e saj e vizituam bashkë me arsimtarin e krijuesin e njohur shqiptar, me banim në Boras të Suedisë, Sokol Demaku.

Si për ta “ëmbëlsuar” tërë takimin tonë, Merita na vuri përpara disa pasta, që i shijuam të gjithë me kënaqësi. Ndërsa Bajrami na gostiti me produkte nga shtëpia e tij në fshat, si djathë dhe speca turshi me gjizë, aq të kërkuar, sidomos gjatë pijes. Nuk mund të lë pa përmendur këtu, se unë u “vetëpërjashtova” nga mezetë, me peshk e prodhime deti edhe pse jam rritur brigjeve të Valbonës kaltëroshe. Ka vite që nuk e ha peshkun, edhe pse në fëmijëri shpesh i kam ngrenë troftat pikaloshe, që i zija me koshin e thuprave të shelgjeve, i shoqëruar nga bashkamoshatarët e mi?!

Kur tavolinat u mbushën me gjitha të mirat dhe ngritëm dollitë  e para, bisedat tona morën “zjarr”. Kadriu nuk harroi ta çonte shëndetin edhe për një të ftuar tjetër, në këtë takim, pra për arsimtarin e publicistin Sejdo Harka, i cili nuk mori dot pjesë, për arsye familjare. Siç mund ta nënkuptojë secili lexues i këtyre radhëve, pothuajse tërë kohën, bisedat tona u sollën rreth krijimeve e botimeve tona, për letërsinë e artin etj.

Ndërsa mjedisi u gjallërua më tepër, kur fjalën e morën poetët. Ata nuk mbajtën “fjalime”, por nisën të lexonin poezi të tyre,  sigurisht, ndër më të zgjdhurat. Kështu, recituan bukur e me pasion: Vasoja, Shpendi e Agimi. Përkrah kishim edhe Meritën, e cila nxori nga çanta disa fletë të thjeshta, ku e kishte të derdhur frymëzimin e saj poetik. Kështu, ajo recitoi me pasion e frymëzim, dy-tre krijime të bukura të saj.

Ju kërkoj ndjesë këtyre kolegëve, që nuk arrita t’ua shënoj dot titujt e poezive të tyre, që recituan. Por nënvizoj se ato ishin me tamatikë të larmishme, që nga ajo atdhetare e shoqërore, për dashurinë etj. Pas çdo rectimi, nuk munguan as duartrokitjet tona, në shenjë pëlqimi e miratimi, si të poezive dhe recitimeve.

3.

Nuk dua të zgjatem më shumë, në këto pak radhë, por tregoj se, pasi qendruam aty jo pak kohë, me pëlqimin e të gjithëve bëmë një shëtitje pranë brigjeve të Adriatikut.Me atë rast, së bashku, bëmë  disa fotografi, për t’i patur kujtim nga ajo “drekë letrare”. Vërtetë ajo u organizua, ashtu si spontanisht, por na la mbresa të pashlyera në kujtesë. Prandaj, falënderimi ynë shkon, së pari, për “sebeçiun”, kolegun e mikun tonë të përbashkët, Kadri Tarelli. Gjithashtu, e falënderojmë mikun Sh.Topallaj, i cili na dhuroi, me nënshkrim, disa libra të tij, si: “Ironia e moshës”(poezi të zgjdhura), “Unë kam qenë në Mat’hauzen”(roman biografik, për tropojanin Ahmet Zenel Çekaj) etj. Mirënjohje shprehim edhe për arsimtarin veteran, B.Gashi, i cili na shoqëroi, me makinën e tij, deri në kryeqytet. Kënaqësi ishte për mua, kur sëbashku  e sollëm në kujtesë këngëtarin e njohur popullor, Dervish Shaqja e ai më dha një kopje të shkrimit, shoqëruar me dy fotografi, që ka publikuar, “Dervish Shaqja: 30 vjet, në dorë sharki, zemrën në Kosovë dhe vetë në Shqipëri”.

 

…Urojmë e shpresojmë që, përsëri e përsëri, ne do të shihemi, të çmallemi e të bisedojmë përzemërisht me njëri-tjetrin dhe, pse jo, të recitojmë e të këndojmë, së bashku. Se kështu jeta jonë bëhet më e bukur, merr ngjyrat e kaltra të Adriatikut dhe të luleve plot aromë, që ndodhen pranë tij.

 

Murat Gecaj: ERMIRA R. JUSUFI, ME LIBRIN POETIK “SONTE ZEMRA IME FRYMON”….

ERMIRA R. JUSUFI, ME LIBRIN POETIK “SONTE ZEMRA IME FRYMON”….

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


Autorja, E.Jusufi

Përmes një mesazhi në FB, mikja poete Ermira R.Jusufi, këto ditë, bënte këtë njoftim të bukur: “Në përkujdesje të “Botimet Muza”, doli nga shtypi Përmbledhja poetike “Sonte zemra ime frymon”. Ky libër është i organizuar në pesë cikle. Ka një “Parathënje” dhe një “Pasthënje”, që i kanë bërë, me shumë përkushtim: Prof. Murat Gecaj dhe Xheladin Mjeku.
Falënderoj nga zemra të gjithë ata, që ndihmuan në përgatitjen dhe përkrahjen morale e materiale, në daljen e këtij libri.
Duke përmbushur synimet, që lexuesit t’ia dhuroj krijimtarinë time, të përzgjedhur në një libër poetik, ju uroj lexim të këndshëm!”

1.

Takimin e parë me poeten e re, Ermira R.Jusufi, banuese në Vushtrri të Kosovës, e pata në kryeqytetin tonë, në muajin prill 2014. Ishim bashkë me krijuesin e studiuesin nga Prishtina, Xheladin Mjeku dhe kolegun e mikun tim, shkrimtarin e mirënjohur Viron Kona. Bëmë biseda të këndshme, kryesisht për librat, që kemi botuar dhe planet për të ardhmen. Sepse kjo është ajo “ura e çeliktë”, që na ka afruar e miqësuar. Ndonëse pak me ndrojtje, në atë “tubim” të vogël, nisi të flasë edhe vajza, që përmenda më lart. Ajo na tregoi, me kënaqësi dhe emocion, se vjershat e shkruara i ka mbledhur në vëllimin me titull “Sonte, zemra ime frymon”, që e kishte të gatshëm për botim. Sigurisht, lexuesi dëshiron të dijë diçka më shumë për tematikën e poezive të saj, si dhe ndonjë veçori, që ato kanë.

Ja, përpara i kam këto poezi, tanimë në librin e ri, që sapo ka dalë nga shtypi, me mbështetjen e Drejtorisë për Kulturën, KK-Vushtrri.

Që nga titujt e poezive të saj, nuk është e vështirë të krijosh një përfytyrim e mendim, se çfarë ka dashur të thotë kjo autore. Së pari, vërehet se shpërthimet e dufit rinor i gjejmë në vargjet e tyre, shkruar me zemrën “zjarr”. Ndjeshmërinë dhe ëndrrën për djaloshin, që ia ka rrëmbyer zemrën, ajo e jep bukur, kur ai i shfaqet papritmas: “Befas më preke në zemër,/as vetë s’e besoja,/ ngacmove rrahjet e saj,/ me ty shpejt u lumturova” (Poezia “Befas, më erdhe në jetë”). Si i thonë shprehjes, “shkaqet ose sebepet” janë të shumta, po Ermira e zbulon këtë gjë në poezinë “Shikimi magjik”: “Sa shumë doja t’i puthja sytë,/por nuk kisha guxim atë natë;/ gjatë më shikoje në bebëza,/unë perëndoja në atë shikim të zjarrtë”. Të vërtetën jetësore për dashurinë, ndaj djaloshit të saj, ajo e shprehë edhe në poezinë me titullin “Frymëzimi intim”: “Te ti gjeta shumë lumturi,/ fuqishëm më preke në jetën intime./Vetëm ti ke mbetur aty,/ përfundimisht, mbylla zemrën time”. Kështu, së bashku, ata ecin të sigurtë në udhët e gjata të jetës: “Të lumtur ecim në hap me jetën/ dhe drejt në sy e shikojmë të vërtetën./ Pra, vërtet, kush është fajtor,/ për këtë dashuri: unë apo ti?” (Poezia “Enigmë dhe faj”).


Ballina e parë e librit poetik të Ermira R.Jusufi (Prishtinë, 2015)

Por jeta i ka të gjitha, pra nuk shkon çdo gjë si në “vaj”. Prandaj edhe kur është në pesimizëm e shqetësim, poetja e thërret në ndihmë besnikërinë e njeriut të zemrës së vet: “Sonte, zemra ime frymon/ në krahërorin tënd të dashurisë,/ dua që shpirti im të dëshmojë/ natën shekullore të lumturisë”. E, me sytë hapur, por edhe në ëndërr, ajo dëshiron që çdo gjë të jetë e vërtetë dhe realitet i prekshëm: “Të ëndërroj shumë shpesh,/ nga ëndrra e tillë të mos zgjohem kurrë!/ Gjithmonë pranë, si në ëndërr, të dua./ Vallë, a është e mundur, të ndodhë kështu?” (Poezia “Ti je jeta ime”).

2.

Por nuk është vetëm kjo tematika e poezive të Ermirës. E lindur pikërisht në datën, kur të gjithë shprehim ndjenjat e pastra dhe të çiltëra të dashurisë ndaj nënave e motrave tona, vërtet ajo gëzon për këtë përputhshmëri, por dhe është mjaft e pikëlluar. Sepse, ka vite që asaj i mungon kjo dashuri, nga humbja përgjithnjë e nënës së paharruar. Plagën e hapur në zemrën e saj, ajo është përpjekur ta “shërojë” sadopak, duke i thurur vargje shpirti dhe me mirënjohje të pakufishme. Këto ndjenja i ka shprehur bukur edhe në gjashtë strofat e poezisë “Mesazh, për jetë e lumturi-Triptik për Nënën, në kujtimin e saj të përjetshëm”. Ndër të tjerat, ajo shprehet: “Çdo ditë e nisi me lotë në sy,/ çdo ditë i njomi faqet me lotë,/ çdo ditë e ndiej mungesën tënde,/ çdo ditë lutem vetëm për ty”. Më tej vijon: “Rrotull botës do t’i bie, që të shoh me sy,/ e shoh si na rritet dashuria për ty”. E, në mëndje përherë i rrinë fjalët-mesash të fundit, nga nëna e saj, kurrë e harruar: “Jetën e lumtur, me zemër ta uroj!” Është domethënëse, që poetja Ermira Jusufi ia kushton tërë këtë libër. Pikërisht nënës së saj, me këto fjalë: “Në kujtim të përhershëm nënës Ajshe, që është frymëzim për jetë dhe krijimtari. Autorja”.

Po, ndjenja të tilla përjeton Ermira edhe për njerëz të shquar të Kombit tonë. Në organe të ndryshme shtypi, në Kosovë, Shqipëri e në Internet, por dhe në një përmbledhje me poezi të autorëve të ndryshëm, është krijimi i saj i bukur, kushtuar kujtimit të këngëtares së madhe, Vaçe Zela. Në pesë strofa të poezisë “Zëri, që jehon në shekuj” dhe “që Atdheut ia shton krenarinë”, sikur e bashkon mendimin e të gjithëve, për përjetësinë e saj: “Këngën ngriti në majë të vlerave,/ se vlera ishte vëtë,/ zëri i saj shpërthen qiellin,/ legjendë mbetet përjetë!” Sigurisht, kanë patur të drejtë, kur disa lexues janë shprehur për këtë poezi të frymëzuar, ndër të cilët janë: Xheladin Mjeku, Remzi Bajraktari, Delo Isufi Seraj, etj.

3.

Ermira R. Julsufi ka lindur në një datë simbolike, për nënat dhe femrat, në përgjithësi, pra më 8 mars 1983, në Vushtrri të Kosovës. Pas mbarimit aty të Gjimnazit “Eqrem Çabej”, vazhdoi studimet për histori, në Universitetin e Prishtinës. Gjatë tërë atyre viteve ishte aktive në jetën letrare, duke shkruar e paraqitur krijimet e veta në klube të tillë dhe në emisione të ndryshme kulturore të radiove lokale. Sidomos në kohët e fundit, krahas punëve dhe detyrave tjera, është kthyer me përkushtim ndaj veprimtarisë krijuese. Këtë gjë e shohim me poezitë e publikuara në gazeta e revista të ndryshme dhe në rrjete sociale, që merren me veprimtarinë krijuese letrare. Të tillë mund të përmendim: “Nacional”, “Bota Press” e “Dituria”(Suedi), “Metafora” (Prishtinë), “Ora shqiptare”, “Klubi i shkrimtarëve shqiptarë në botë”, por dhe në “Drita”, “Poezia ime”, “Zemra shqiptare” (Oxford) etj. Sigurisht, një vëllim poetik, për të cilin folëm më lart, nuk është shumë.Por, kur ai na “paralajmëron” për një udhë të gjatë në krijimtarinë e një autoreje, siç është edhe Ermira R.Jusufi, na bën optimist. Prandaj kemi detyrimin miqësor  t’i urojmë asaj që të mos ndalet asnjëherë dhe, gjithnjë e më mirë, ta shtojë sasinë e botimeve dhe ta përsosë më tej mjeshtërinë e vargut poetik. Populli e shprehë bukur këtë gjë: “Dita e mirë, duket që në mëngjes”. Urojmë që të jetë kështu edhe për këtë krijuese të re!…

 

…Në ato ditë të prillit 2014, pashë se Ermira, përveç mesazheve të mëparshme, drejtuar ne një grupi miqësh, na kishte bërë në Facebook një “përshëndetje” tjetër, të bukur dhe të sinqertë, nga vendlindja e saj. Ajo publikonte aty poezinë e frymëzuar, kushtuar vizitës së parë në kryeqytetin tonë, me titullin kuptimplotë, “Ishte ëndërr, Tirana…”. Duke e falënderuar përzemërsisht atë, po shënoj këtu vetëm vargjet e një strofe: “Kur shkela në dheun tënd,/ bota më erdhi në pëllëmbë dore./ Takova shumë miq e njerëz të mirë,/ jetës sime iu shtua edhe një fitore…”.

 

Murat Gecaj: JULIANA JANKU, PËRURON LIBRIN “PËRRALLA, NGA SËNDUKU I GJYSHES”…

Skicë:

JULIANA JANKU, PËRURON LIBRIN “PËRRALLA, NGA SËNDUKU I GJYSHES”…

Nga: Murat Gecaj


1.

Një lexues i vëmendshëm ka mësuar se, para pak ditëve, në mjediset e AK “Art Galery”, që ndodhet në Bulevardin “Bajram Curri”  të kryeqytetit, poetja emigrante në Itali, Oltjona Selamaj përuroi dy libra poetikë, njërin në shqip e tjetrin në italisht. Në festën e bukur, që u krijua pranë pikturave plot ngjyra e jetë të Azem Kuçanës, menaxherja dhe njëkohësisht bashkëshorte e tij, Vjollca Mema-Kuçana na “paralajmëroi” që, së shpejti, aty do të organizohej një përurim tjetër. Kësaj radhe, ndërmjet poetëve e shkrimtarëve kryeqytetas dhe dashamirësve të artit, do të vinte korçarja Juliana Janku, gjithashtu emigrante, aktualisht në Berlin.

Më parë, kjo autore e paraqiti me shumë kënaqësi, në vendlindjen e saj, librin “Përralla nga sënduku i gjyshes”. Ndërkaq, një njoftim i ri mblodhi përsëri, në “Art Galery”, në mbrëmjen e kësaj të marteje, miq e dashamirës të saj dhe të krijimtarisë letrare e artistike, si nga Tirana, Korça etj. Ndër ta, aty takova krijuesit Andon Andoni, Zyba Hysa e tjerë.

2.

Të shkruash për fëmijët është kënaqësi e veçantë, por dhe përgjegjësi e madhe. Ndokush, mund të mendojë se, që të krijosh për të vegjëlit, në poezi ose në prozë, është diçka “e lehtë”. Por ata, që merren me këtë fushë të krijimit letrar, e dinë fare mirë, se sa e vështirë është kjo gjë. Sepse duhet të ulesh në nivelin e fëmijëve, të përjetosh ndjenjat, emoconet e dëshirat e tyre, pra të hyshë thellë në botën shpirtërore të të vegjëlve.


Pjesëmarrës në përurim…Nga e majta: V.Kuçana, Z.Hysa, J.Janku e M.Gecaj (Tiranë, 29 shtator 2015)

Këto, që shkrova më sipër, sigurisht, i ka patur mirë parasyshë dhe i ka përjetuar krijuesja e re, Juliana Janku, kur është ulur që të hedhë në letër ose kopjuter, përrallat e dëgjuara nga “nënoçka” ose gjyshja e stërgjyshja. Pastaj, kur është bindur se ia ka arritur qëllimit të dëshiruar të saj, ato përralla, sigurisht të letraizuara, i tuboi në librin me titullin domethënës, “Përralla nga sënduku i gjyshes”.

Veprimtarinë përuruese, që u organizua për këtë libër, i cili është përkthyer edhe në gjuhë të huaja, e çeli Vjollca Kuçana. Pastaj, vetë autorja, pasi i falënderoi të gjithë pjesëmarrësit e botuesit e librit të saj, e veshur me rroba popullore, të përshtatshme për këtë rast, interpretoi tri nga krijimet e saj, që janë në librin e mësipërm. Kështu, përrallat: “Gostia”, “Gruaje e mefshtë” e “Gjysmagjeli”  u ndoqën me interes nga të pranishmit dhe, në fund, u duartrokitën nxehtësisht.


Ballina e parë e librit, nga autorja Juliana Janku…

Pasi u bënë disa pyetje, për këtë autore të re dhe ajo iu përgjigj atyre, në emër të Shtëpisë Botuese “Botart” përshëndeti  Ylli Molla.

Çaste të bukura e mbrelësënëse ishin ato, kur Juliana ua nënshkroi këtë libër disa të pranishmëve, me nënshkrimin e vet dashamirës. Me këtë rast, ata bënë fotografi të përbashkëta, të cilat do t’i kenë kujtim, nga kjo veprimtari përuruese.

3.

 

Shënim: Fotoja e autores Juliana Janku, që po e botojmë në fillim të kësaj skice modeste, e paraqet atë në këmbë, pranë një valixheje, të cilën e mban të shtërnguar fort, me të dyja duart. Vallë, a mos ka dashur ajo që, me atë pamje, të na thotë, se ay i ka të mbledhura të gjitha “përrallat”, e dëgjuara nga gjyshja dhe stërgjyshja e saj?

 


Faqe 6 nga 80