Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Publikationer-Botime të reja
Botime të reja

Xheladin MJEKU:Viron Kona: “NËNDETËSJA”, tregime, SHB “WEST PRINT” – Tiranë, 2015

Xheladin MJEKU

JETËSHKRIMI SI OPSION DHE DASHURI

Viron Kona: “NËNDETËSJA”, tregime, SHB “WEST PRINT” – Tiranë, 2015


Viron Kona (1950) me dashuri të padiskutueshme jeton me botën e artit letrar dhe ecën kujdesshëm nëpër zikzaket sfiduese dhe provokuese të jetës, duke ndërtuar kështu fuqishëm botën e tij të veçantë krijuese me përballjen e situatave dhe personazheve tematikë këtu e dekada me radhë. Në prozën e tij që e kultivon me dashurinë prindore, duke e mikluar artistikisht deri në imagjinatë, ai sjell freskinë e leximit tek receptuesi, gjithnjë duke i sjellur laryshi temash e ngjarjesh, që për asnjë  çast nuk e bëjnë të ndihet i lodhur dhe i mërzitur gjatë rrugëtimit nëpër faqet e librave të tij. Përkundrazi, ngjarjet që trajtohen në të gjithë librat e tij kanë frymën e jetës plot gjallëri, aromën e detit dhe dashurinë e njeriut për të ardhmën dhe ndryshimet në kohë. Një synim i këtillë i autorit e bën të kërkuar dhe të dëshiruar çdoherë e më shumë, meqë me penën e tij nuk ngurron të sjell risi në akcilin prej botimeve që ia dhuron opinionit dashamirës prej adhuruesi të  prozës së tij, qoftë për fëmijë apo për të rritur.

Një “trallisje” të papërmbajtur ma krijoi edhe mua, kur po shfletoja librin e tij më të ri me tregime “Nëndetësja”, duke ma  pështjelluar kohën e leximit me pushimet që po bëja në Plazhin e Durrësit. Në fakt, pas një takimi tepër miqësor dhe të këndshëm me autorin dhe krijuesit e studiuesit e devotshëm Prof. Murat Gecajn dhe Sejdo Harkon, u ktheva në pikën e qëndrimit të përkohshëm me familjen për pushime, i paisur me disa tituj të rinjë librash, të botuara nga këta miq. Kisha me vete edhe disa “amanete” që duhet t’ua sillja edhe njerëzve tjerë këtu në Kosovë, por nga kurreshtja që të shoh se çfarë kanë sjellur të reja në këto botime, pamëdyshje u ngatërrova përfundimisht me tregimet e “Nëndetëses” së Viron Konës, pa pasur kohë të konsultohem me librat tjerë, që më ishin grumbulluar dhe gjasonte në një minibibliotekë këtyre ditëve. Ishin këto pushimet më të këndshme me shoqërimin e miqëve dhe librave të tyre, padyshim, që ma shkurtuan kohën dhe ma mrekulluan qëndrimin në bregdet.

Tregimi që bashkëdyzon historinë dhe realitetin

“Nëndetësja” e Viron Konës po qante ujërat e jetës me fuqinë e rrëfimit plot ngjarje e situata nga më të ndryshmet, duke trajtuar kështu një të kaluar plot kujtime e ngjarje, gërshetuar me jetën e tanishme, në frymën e kujtimeve dhe bashkëdyzimeve të  mundshme, që lexuesit ia mundëson ndërlidhjen e kohërave me lehtësi dhe ua sjell pasqyrën e të kaluarës, sa emocionale, po aq edhe reale. Në frymën e kësaj që thash janë ndërtuar trembëdhjetë tregimet e kësaj përmbledhje, që në tërësi paraqesin një  prozë të pashkëputshme temash e ngjarjesh, për të pasqyruar përshkrimin me besnikëri  të jetës reale me veshje të një petku imagjinar, që të reflektojnë botën artistike-letrare në sfond të realizimit të mirë të këtij përshkrimi në bashkëveprim, deri te kuptimi i  realitetit historik dhe përjetimeve të botës së re. Një narracion i ndërlidhur dhe me plot forcë rrëfimtare sjell para nesh një prozë të shkëlqyer, që mund të kuptohet edhe si një tërësi ngjarjesh përmbledhur këtu, por edhe si tema të veçanta, që secila syresh flet për një ndodhi, që paraqet një pamje filmike, duke lënë mbresa të pashkyera.

Si çdonjëri libër, edhe ky që po i bëjmë një vështrim të shkurtër lëndës së tij tregimtare, sjellin një pasqyrim të  qëndrueshëm të ngjarjeve të ndryshme, por që koinçidojnë me afrinë dhe kohën e ndodhieve, duke paraqitur një prozë tregimtare të realizuar mirë. Tregimet: “Kamerieri i Ismail Qemalit”,“Antigona”,“Helmeta”,“Një gotë uzo”,“Eukalipti”,“E qeshura”,“Nëndetësja”, Hakmarrja e mizës”,“Është, edhe e bukur”,“Delfini i vogël”,“Bluza me zingjir”,“Mbrëmja e maturës” dhe “Shenjtëria e lexuesve”, janë temat përmbajtësore që sjell autori Viron Kona, për të provokuar intuitën e lexuesit, që me durim dhe kënaqësi të nis shtegtimin e tij këtyre “pikave strategjike” të krijimeve letraro-tematike.

Po të shikohej njëfarë rregulli që bëjnë autorët në harmonizimin e lëndës shkrimore, ashtu si i shkon mirë një libri, duke i kushtuar vëmendje ndërlidhjes së temës, atëherë kësaj përmbledhje tregimesh, do të duhet paraprirë tregimi “Shenjtëria e lexuesve”. E them këtë, nga fakti se kjo tufë tregimesh, që në njëfarë mënyre rrijnë varg zingjiror i pashkëputur në trajtimin dhe evokimin e ngjarjeve të jetuara e përjetuara, të cilat i takojmë këtu, mund të paraqitej si një prozë e pa shkëputur, tip romani, që do ta kapërdinin me shumë lezet brezi i të vegjëlve dhe të rinjët, që kanë për dëshirë dhe adhurojnë tema të këtilla, sa letrare, me një gjuhë të pastër e plot metafora, poaq edhe edukativo-meditative, duke evokuar të kaluarën dhe duke sfrocuar bindshëm qëndrimet intelektuale të një shoqërie që po kalitet me kohën dhe sfidat e një e tranzicioni dhe rruge të pandalshme drejt evropianizimit.

Shumë interesante janë trajtimet e personazheve në tregimin “Kamerieri i Ismail Qemalit”, ku gërshetohen dy kohërat, duke kuptuar qëllimin e autorit, që përveç ngjarjes, synon ta sjell edhe frymën edukative, duke reflektuar mesazh të qartë, ku fëmiu që shërbente për Ismail Qemalin, të kuptonte jetën me të rejat që e sfidojnë, drejt ardhmërisë, duke ia kujtuar edhe shkollimin, si një detyrë dhe obligim kombëtar. Historia kujtohet e gërshetohet fuqishëm edhe me “Antigonën”, duke sjellur edhe këtu të vërtetën historike dhe realitetin që paraqet studenti, me përfundimin:

“- Një arsye tjetër, që më bëri të flisja me aq dashuri e pasion për “Antigonën” e Sofokliut, është emri i saj.

- Emri?! - pyeti ai disi me habi.

-Po, profesor. Antigona, quajnë… edhe nënën time…” (fq. 26).

Edhe në tregimet tjera, si “Helmeta”,“Delfini i vogël”, etj. autori nuk mbetet larg realiteteve të jetuara për asnjë çast. Ai madje i shtron ngjarjet aq kushtimisht sa të  parafytyrohen si episode filmike që mbahen në kujtesë si diçka të përjetuara, me saktësinë e përshkrimeve të gjithçkaje përreth.

Tregimi “Një gotë uzo”, vjen si realizim me elemente dhimbjeje për babain, por edhe me përshkrimin e dashurisë së madhe për kohën sa jetoi, për afrinë dhe respektin prindor, që kushtimisht mund të merret si mesazh i fuqishëm për lexuesin, duke ndryrë thellë në kujtesë atë që quhet  “dopjo”, që zbërthyer në realitet, nënkupton dy vlerat e mbetura kujtesë nga babai: atë që njihet si edukim dhe frymëzim për jetë dhe, e dhimbshmja, kujtesa për ditët e fundit të shoqëruara edhe me përkujdesjen që të ndihet mirë dhe të krijoi rehatinë shpirtërore, duke ia përmbushur dëshirat e tij prej prindi. Respektim i plotë prindor dhe mall i pashuar në kujtesë!

“Nëndetësja” edhe më tutje vazhdon rrugëtimin e saj në mendjet dhe kujtesën e lexuesit. Por tash si rrëfim i veçantë, duke sjellur njohuri të shumta për një veprimtari shumë interesante, që një periudhë kohore është konsideruar si qështje kombëtare, meqë ka qenë pjesë e ruajtjes dhe sigurisë së atdheut, bashkë me enigmat që kanë mbajtur thellë në ujërat e detërave tanë. Një qëndrim i befasishëm i autorit, që aty vjen si gazetar i përkushtuar në tema e ngjarje të veçantisë së rrallë, ku brenda një dite dhe një qëndrimi disa orësh ia del të zbërthej këtë enigmë, jo vetëm për vete, po edhe për opinionin tjetër shumë të interesuar, që e kujtonjë veç si imagjinatë, pa mos pasur as më të voglën  mundësi të mësojnë më tepër për te. Kjo “Nëndetëse” vjen këtu edhe si temë, edhe si ngjarje, edhe si titull libri; vjen si simbolikë e shumfishtë, që Viron Kona ia del ta shpalos dhe ta nxjerr në sipërfaqe, për ta njohur pastaj të gjithë, se cilat ishin ato mjete metalike të përmasave të mëdha që zhyteshin thellë në ujërat e detërave tanë. Ndërkohë, autori nuk ndalet me kaq. Ai insiston që kjo ngjarje të mos mbetet veç si informatë, por shkon më tutje, duke kërkuar që këto nëndetëse të trajtohen pasuri kombëtare e shtetit, duke u ruajtur e mbrojtur nga dora shkatrrimtare. Kjo vjen në një moment kur  dhjetëra kamion të ngarkuar me pjesë të këtyre mjeteve po shkonin drejt asgjësimit në një depo. Autori nuk përmbahet pa ngritur zërin e arsyes që të shpëtohen këto fakte historike, duke aluduar në ngritjen e një Muzeu detar, për të ruajtur dëshmitë e ngritjes së Flotës ushtarake, të nëndetëseve, të pjesëve teknike të marinës, etj. Kjo flet bindshëm se Viron Kona ka një diapazon të gjërë të njohurive edhe në fusha të tjera, përveç letërsisë që e krijon me dekada. Ky mesazh që lëshon “Nëndetësja”, padyshim se meriton të  merret si vlerë pozitive dhe obligim moral e kombëtar, se në këtë mënyrë kultivohet kultura e dashurisë për të mirat kombëtare e shtetërore, duke ruajtur e përkujdesur në  çdo sferë të jetës.

Edhe tregimet tjera, si: “Eukalipti”,“E qeshura”,“Hakmarrja e mizës”,“Është, edhe e bukur”, etj. janë vlera që konsumohen këndshëm nga lexuesi, por këtu shquhet tregimi “Mbrëmja e maturës” për temën e trajtuar, që herë të bën ta ndiesh dhimbjen, herë të kujton botën intriguese të njerëzve, që fshihen pas tisit të hollë të një perdeje që vet e kanë ngritur, për t’u demaskuar  pastaj hapur nga njerëzit kompetentë të shkollës, të cilët u përpoqën t’i fajësojnë në fillim. Një shtjellim interesant të ngjarjes që sjell këtu Viron Kona, bën të kuptojmë se ai është kurreshtar të prek ndieshëm veset e shoqërisë sonë për të kthyer vëmendjen tek vlerat e mirëfillta edukative dhe frymën e mirëkuptimit.

Po të ndalemi tek çdonjëri prej tregimeve druaj se ia cënojmë vullnetin lexuesit që të  rilexoj atë që ia zbërthejmë këtu, prandaj këtë mundësi e lëmë të hapur duke shfrytëzuar mundësitë  e cytjes drejt njohjeve dhe zbulimeve të fshehtësive narrative, që e përshkruajnë gjithë këtë përmbledhje tregimesh, mbase shumë të kapshme  për shtresa të ndryshme lexuesish.

Stili i thjeshtë dhe fuqia e komunikimit letrar

Viron Kona, fal përvojave tashmë të njohura si krijues, prozator, analist dhe udhëpërshkrues me një bagazh të gjërë librash të botuara e ribotuara, jo vetëm në vend, ka sjellur këtu edhe një thesar të vlerësuar, që përveç vlerave letrare dhe artistike, sjell edhe vlera gjuhësore, strukturë të mirëndërtuar me figura, trope, metafora e gjuhë të rrjedhshme të të shkruarit, që e bën lexuesin të ndihet shumë komod gjatë leximit, duke komunikuar rrjedhshëm me personazhet, me ngjarjet dhe me vendet, që në toponiminë tonë janë shumë të begata. Këtë begati formash e strukturash ndërtuese si rrallë kund i hasim te Vironi, madje edhe në veprat tjera, që tashmë kemi pasur rastin t’i kemi, t’i lexojmë  dhe t’i shijojmë me ëndje.

Stili i thjeshtë i shkrimit, pa ndonjë ngarkesë fjalësh e përshkrimesh, duke u futur drejtpërdrejt në ngjarje, mosngarkimi me pamje e fraza të shumta, që nganjëherë e bëjnë të  mundimshëm leximin e veprës letrare, bëjnë që libri të lexohet me një frymë. Këtu duhet veçuar edhe mundësinë e shtjellimit të temave, duke kujtuar se mund ta lexojmë si krijimtari në tërësi, që konsideroj se i shkon një novele a romani, po deshëm, apo si shkrime të veçantë, që secila në vete vijnë të ndërtuara si ngjarje narrative, por gjithnjë duke ruajtur gjuhën komunikative dhe rrjedhshmërinë e tematike të ngjarjeve. Një komunikim i çiltër përmes shkrimit ngërthen  në vete shumë vlera, që padyshim se ia shtojnë interesimin e lexuesit në çasjen në këtë libër tregimesh.

Mbyllja, apo një zbërthim i dëshiruar

Në këtë përmbledhje tregimesh gjejmë të realizuar ngjarje komplekse për nga mënyra e shtjellimit. Pashtu, gjejmë të ndërtuar mjeshtërisht dhe me pedantëri çdonjërin tregim, që paraqesin, kushtimisht e them, një botë të përzgjedhur ngjarjesh e temash që ndërlidhen në kohë dhe hapësira, ku ato preken si ngjarje.

Viron Kona, prozator i spikatur, sidomos në fushën e tregimit të shkurtër për fëmijë e të rinjë, gjithnjë e suksesshëm po i qaset shkrimit të prozës, me një përkushtim të veçantë, duke i bashkuar brezat në një temë, ngjarje apo vepër letrare. Në këtë shkrim mbresash bëmë një   zbërthim shkurtër të akcilës njësi të shtjelluar me kujdes, ku spikat fryma poetike e komunikimit me lexuesin, me gjuhën e çiltër dhe frymën edukative, si gjithnjë në krijimtarinë e tij.

Një mbyllje të këtij shkrimi nuk mund të konsiderojmë se kemi përmbushur plotësisht atë që meriton të thuhet për një vepër letrare të këtillë, por veçse një analizë paksa të përafërt me kuptimësinë e lëndës së shtjelluar, një prekje të përciptë nëpër gjithë këtë lundrim ujërave të qetë të komunikimit krijues-lexues, që vazhdon të jetë i pranishëm gjithnjë më bindshëm në botimet e tij, që nuk kanë të ndalur.

Karavanit të pafund të shkrimeve e botimeve të Viron Konës i prin fuqishëm bota e muzave të tij, duke krijuar vepra të reja e të realizuara mirë.

 

 

Ibrahim Hajdarmataj:LIBËR ME VLERA TË SHUMANSHME, PËR LEXUES QË E DUAN LETËRSINË…

LIBËR ME VLERA TË SHUMANSHME, PËR LEXUES QË E DUAN  LETËRSINË…


Nga: Ibrahim Hajdarmataj

arsimtar e publicist, Zogaj-Tropojë

Ibrahim Hajdarmataj

Para disa ditësh, doli në qarkullim libri i ri i arsimtarit, publicistit e studiuesit Sejdo Harka, “Modernët e kohës”. Atë e ka nxjerrë në qarkullim Shtëpia Botuese “Edlora”, Tiranë dhe ka redaktor letrar prof.Murat Gecaj. Ky libër përmban analiza për vepra letrare të poetëve e shkrimtarave shqiptarë, por dhe të huaj; esse e portrete krijuesish të ndryshëm.

Libri hapet me një hyrje domethënëse, me autor shkrimtarin e publicistin Bardhyl X hama, “Mësues i merituar”. Është i ndarë në tri pjesë dhe ka mjaft ballina të librave dhe të krijuesve,  për të cilat flitet aty.

Në pjesën e parë janë 40 shkrime, kryesisht analiza e shënime letrare. Pasi autori flet për poetë e shkrimtarë të njohur, shqiptarë e të huaj, si:     Naim Frashëri, L.Poradeci e L.Kodra; Rumiu, Esenini e R.Savjano, mund të veçojmë shkrimin “Monarku i letrave shqipe, në kujtimet e Helena Kadaresë” . Ajo ka nënvizuar: “Me Ismail Kadarenë ka ndodhur si me lumenjtë e fryrë nga shtërngatat, të cilat pasi kanë rendur vrullshëm, e kanë ndërruar shtratin”. Më tej, është studimi me vlera letrare  “Marrëzitë e kohës, në humorin e Dritëro Agollit”, ku janë edhe këto radhë: “…Ka njerëz, që puthin në buzë,/ ka edhe të tillë, që me buzë ndyjnë!?” Kur e lexova më tej, solla në kujtesë vizitën e Dritëroit në fshatin tim të lindjes, Zogaj, në vitet ’80-të të shekullit të kaluar. Me atë rast, ai bisedoi ngrohtësisht me mësuesit, por dhe me fshatarët, duke bërë me ata edhe shaka të bukura e domethënëse.

Nga një pjesë e këtij libri po shkëpusim edhe këto radhë: “Ai shkoi të flerë përjetë, por la zgjuar veprat e pavdekshme të tij”, që janë shkruar për prof.Bedri Dedjen-Akademik, për të cilin prof.Murat Gecaj përgatiti e botoi antologjinë “Bedri Dedja, në kujtesën tonë”(Tiranë,2010). Në vazhdim, është studimi i S.Harkës për dramën “Të mallkuarit”, nga Enver Petrovci, ku thuhen edhe këto radhë nga ai: “Mos lufto për askënd, sepse edhe fituesi, edhe humbësi, janës të njëjtë!”.

Mendoj se punimi “Engjëj të armatosur”, kushtuar romanit të shkrimtares Diana Çuli, është ndër më të arriturit, ku thuhet: “Atje, ku kishte mbirë një mollë e bardhë, mbiu dhe një qiparis, që do të dijë t’u tregojë të vërtetën brezave…”. Me ndjenjë është hartuar edhe recensioni “Ura, që lidhin brezat”, për librin publicistik-letrar, “Dorela”, me autor M.Gecaj. Aty theksohet se “Dashuria ndërmjet brezave duhet të ketë ëmbëlsinë e mjaltit dhe erën e këndshme të luleve…”. Kur lexojmë studimin “Funerali i fundmë”, kushtuar romanit të shkrimtarit disident Visar Zhiti, të cilin edhe unë e kam njohur në vitet e rinisë së tij, në zonat e thella të Kukësit, sjellim në kujtesë se ai e pa ferrin e vdekjen me sy, për së gjalli, vetëm e vetëm se donte të jetonte dhe të krijonte i lirë.

Për një vepër me përmbajtje arsimore e pedagogjike të prof.Musa Krajës, flet shkrimi rreth librit të tij, për pedagogë e studentë,  “Pedagogji e zbatuar”. Duke e  shfletuar librin e S.Harkës, lexuesi ndalet edhe në punimin kushtuar veprës letrare të Petraq Ristos, “Një grua, me urdhërin e ujkut”.

Ndërsa në pjesën e dytë të tërheq vëmendjen shkrimi “Thoma Deliana, ministri që guxoi ta kundërshtonte Mehmet Shehun”. Dhe dihet se ishte koha, kur cilido që vepronte ashtu, ishte sikur t’i bije murit me kokë!?

Në vazhdim, autori flet edhe për disa publicistë e studiues, si  Murat Gecaj, “të artin” Bardhyl Xhama e të paharruarin Skënder Hasko dhe përfundon me shkrimin kushtuar publicistit e autorit të mbi 30 librave, Viron Kona.

Pjesa e tretë dhe e fundit mbyllet me tri esse, të cilat janë hartuar po me aq frymëzim e dashuri, pra ashtu siç janë dhe shkrimet e mëparshme të këtij libri, me autor kolegun e mikun Sejdo Harka.

 

Në tërësi, mendoj se ky botim i ri ngërthen vlera të shumanshme, si për masën e gjerë të lexuesve të interesuar, por sidomos për mësues e pedagogë të letërsisë dhe për studentë të degëve, që përgatiten për mësuesinë. Prandaj e urojmë atë përzemërsisht dhe besojmë e shpresojmë që, nga mendja e dora e tij, do të shohim të botuar libra të tjerë, qëmtuar nga pasuria e madhe e shkrimeve, që ai ka publikuar, sistematikisht ndër vite, në shtyp e në faqe te ndryshme të Internetit.

 

Teuta Dhima: Refleksione për: Një jetë me dhimbje, roman nga autori Myftar Gjonbala

Teuta Dhima

Specialiste pranë B. Publike Durrës

Durrës, më 28.02.2015

Refleksione për: Një jetë me dhimbje, roman nga  autori Myftar Gjonbalaj

Në parafjalën e tij autori Myftar Gjonbalaj është shprehur: -Nuk e di sa kam mundur të vij pranë jush me këtë libër… Në të vërtetë z. Myftar, jo vetëm jeni pranë lexuesit me këtë libër, por  jeni edhe për t’u vlerësuar për vlerat që përcillni si: atdhedashuria, respekti, dashuria  reciproke në familje dhe  ruajtja e vlerave të trashëguara brez pas brezi.  Guximi për të shkruar, për të mos lënë kujtimet në destinacionin e tyre natyral, pluhurosjen, duhet të karakterizojë çdo penë dhe shpirt të ndjeshëm shkrimtari.

Një jetë plot dhimbje është një roman me pesëmbëdhjetë kapituj ku secili prej tyre  është një etapë jetësore e personazhit kryesor Ibrahimit apo Braçes.

Njerëzit kurrë nuk lindin heronj, por vështirësitë e jetës, lufta që bëjnë, i kthen në heronj të heshtur, apo luftëtarë me pushkë në dorë. Kështu mendon Myftari ndaj ka zgjedhur për të na rrëfyer jetën e Ibrahimit të cilin ai e sheh dhe e trajton  si hero. Si hero që i ka mbijetuar shtrëngatave të jetës dhe tani bashkëbisedon me autorin dhe jep opinione. Mbresëlënës është përshkrimi që autori i bën vendlindjes që është edhe vendi nga nis jeta dhe peripecitë e personazhit tonë. Për Myftarin vendi i vuthjanëve, ose treva vuthjane është një Vend Hyjnor. Syrit të një shkrimtari të dashuruar me vendlindjen, nuk i shpëton asgjë, ndaj përshkrimi në këtë kapitull të parë është i imët , plot detaje, nerv dhe ngjyra. Cdo gur, çdo bjeshkë dhe mal, çdo lis dhe çetinë, ka një emër, një histori. Siç do ta shohim edhe në kapitujt që ndjekin, autori parapëlqen të dalë në konkluzione të cilave iu shtohet vlera për vetë faktin që janë rezultate të eksperiencave të jetuara si:Dashuria për atdheun qëndron mbi të gjitha dashuritë :

Trojet janë etnike

Në to kemi lidhë jetën

Ato janë më të shtrenjta

Se çdo gjë tjetër!

· Shabani vdes i helmuar nga kafshimi i gjarprit. Një fakt i hidhur ky  që përbën nyjën e rrëfimit. Ademi, i vëllai vihet para  dilemës; ta lërë nusen e vëllait  të ikë, duke rritur fëmijën që është vetëm tre muajsh, apo të martohet me kunatën?

Pas çdo vendimarrjeje të personazheve dalin në pah zakonet, traditat dhe                                                                                                                                                                     virtyte, vlera të cilat spikasin në rrëfimin e Myftarit. Vendimi i Ademit për të rritur njomshtinën e të vëllait, duke i rihapur  fatin së kunatës, tregon burrëri, forcë dhe respekt për  atë që quhet lidhje gjaku. Ndarja e nënës me djalin, një moment delikat dhe i vështirë : Nga njëra anë, Raba me dhimbjen për të shoqin e humbur, duhet të ndahet me birin e saj dhe nga ana tjetër, Ademi që var me gozhda në mur çorçafin e bardhë  që do t’i shërbejë si djep  për nipin e tij.

· Autori vihet në pozitat e lexuesit kureshtar kur shtron pyetjen: - Na del një               pyetje dhe duam ta dimë, si u rrit Ibrahimi? Rrëfimi i Myftarit ka ndërthurje dhe alternime në linja: fillimisht rrëfen në vetën e parë, pastaj në të tretën e më  pas në bashkëbisedim me personazhin protagonist. Ndërthurje ka gjithashtu në kuadrin kohor: ngjarjet ndjekin rrjedhën kronologjike fillimisht e më pas autori luan me retrospektivën duke rritur kështu vlerat emocionale të rrëfimit.

· Gjithmonë në funksion të rrëfimit përdoren elementë nga Kurani ( shpjegimi i emrit Ibrahim) elementët  biblikë Remo dhe Remolo dhe bëhet një krahasim midis rritjes së tyre dhe asaj të Ibrahimit, pavarësisht se djalin e vogël e rrit qumështi i grave të Vuthajve. Fëmijëria dhe rinia  e Ibrahimit, karakterizohen nga episode pikante si rasti kur i dëshpëruar axha i tij  Adem i thotë jo mjekëve italianë, të cilët kërkojnë  Ibrahimin e sëmurë ta përdorin për qëllime kërkimi në një qendër studimore. Ai e fut trupin e brishtë në  ujërat e akullta të lumit që sipas bestytnisë i sjell shëndet Ibrahimit të vogël. Apo kur Ibrahimit 11-12 vjeçar  i bie barra e shtëpisë,  pasi Ademi vdes e lë dy jetima.

· Herë pas herë autori bën ndërhyrje të natyrës: lexuesi im, pranë jush historia do të vijë ngadalë. Me të vërtetë ashtu vjen: Ibrahimi nëpër dasma në këmbën e Shabanit, Ibrahimi që rritet dhe shkon e takon nënën e tij biologjike,të qenit, punëtori më i ri i Boçit dhe emigrimi me shpresa të vrara, janë  kapituj që rrëfehen në formë interviste. Janë përgjigje të sinqerta që bartin dhe transmetojnë emocion. Përshkrimi në detaje i kufirit të RPSSh të  sjell trishtim pasi ai në të vërtetë ai konsiderohej si portë shpresash. Varfëria, mungesa e lirisë së fjalës i ka detyruar  shqiptarët e Malit të zi të marrin arratinë.  Ibrahimin me shokë  matanë kufirit i priti zhgënjimi. Pyetjes qëi drejton autori Ibrahimit, ai i përgjigjet me vargjet:

… Moj Kosovë

Kur ta kthyem shpinën

Edinim verë ( Shqipërinë)

Dhe e gjetëm dimën.

Po! Dimër i acartë ishte për Braçen Shqipëria. Dimër i acartë Kampi i përqëndrimit në Cermë,  dimër  acartë  pastrimi i stallave dhe kanaleve kulluese. Dimër i acartë ushtria në befasi në moshën 27 vjeçare, ku me urtinë e tij arriti të pajtojë gjakmarrjen për martesën në djep të  Drenushës, nuses së re të Gjeloshit. Dimër që e bëri pranverë martesa me Asimenë dhe fëmijët Iliri dhe Teuta. Asimeja dhe familja e saj plotësuan atë boshllëk që kishte Ibrahimi i mbetur jetim. Ai është një baba dhe bashkëshort  i mirë, apo siç thotë vetë ai,: Sikur ka gjetur peri  gëzofin…

· Personazhet në këtë roman  janë dy llojesh:  aktiv siç është personazhi i Ibrahimit dhe të tjerë më pak tërëndësishëm të vendosur në funksion  të realizimit të tij dhe ata të evokuar, figura historike dhe heronj  që përdoren nga autori në shenjë vlerësimi për të kaluarën…………

· Shoqatës “ Kosova” dhe cështjes kombëtare, autori Myftar Gjonbalaj i kushton një kapitull më vete. Ai flet për domosdoshmërinë e krijimit të kësaj shoqate që do të përfaqësonte interesat e 300-mijë shqiptarëve të Malit të Zi, Maqedonisë dhe shumë shqiptarëve të tjerë që do të përkrahnin programin dhe statusin e saj.Qëllimi i kësaj shoqate ishte: përkrahja e luftës së drejtë që bënte populli kosovar për një kosovë të lirë e sovrane si dhe evidentimi i figurave kombëtare të të gjithë atyre shqiptarëve  që luftuan për çështjen e Kosovës, brenda dhe jashtë Shqipërisë. Një falenderim të veçantë i kushton Myftar Gjonbalaj  mikpritjes që iu bë të ardhurve nga Kosova. Dera e Ibrahim Gjonbalajt u bë strehë pritje për shumë familje që kërkonin ndihmë dhe  emergjencë civile.

· Një kapitull që bart vlera të mëdha emocionale është ai që i kushtohet  Vendlindjes dhe kthimit të Ibrahimit pranë saj.

Ika fëmijë                                              Kështu si unë

E u ktheva burrë                                  Edhe shumë të tjerë

Këtëgjë                                                  U kthyen në vendin

S’do ta besoja kurrë!                           Ku kishin lerë.

Për çdonjërin nga ne vendlindja është  vendi më i dashur  me të cilin na lidhin      shumë kujtime. Autori Myftar Gjonbalaj, vlerësimin për vendlindjen

e çonderi në egzaltim:

atje lind dielli, tjeter diell

Ehëna e bukur del e perëndon

TjetërHanë!

Bukuria e këtyre vendeve dhe e Vuthajt në veçanti, nuk iu ka shpëtuar as syrit dhe as vëmendjes së figurave të shquara. Kështu humanistja e madhe angleze, Edit Durham shkruan në kujtimet e saj se ka mbetur e mrekulluar nga magjia dhe bukuria e këtyre vendeve ose më saktë vendi ku ka lindur “Ora e shqipnis” sipas të madhit Gjergja Fishta.

· Kapitulli i fundit i romanit,  titullohet: Opinion. Autori Gjonbalaj, e vë personazhin e tij Ibrahimin në pozita të atilla që krahas përgjigjeve në intervista të japë edhe opinioniet e tij. Këto opinione ngërthejnë  fusha

të dryshme të jetës: që nga politika që ndiqet, jeta e popullit shqiptar nën diktaturë, e drejta e fjalës e mohuar dhe deri tek unisoni “Një komb një qëndrim”. Ibrahimi është tepër i ndjeshëm ndaj problemeve që i shqetësojnë  mbarë shqiptarët: për të burgosurit politik, për shpërblimet, punësimin, shkollimin e fëmijëve e shumë eshumë të tjera… Fjalët që shpreh Ibrahimi

 

dhe që janë një mbyllje e denjë  për këtë roman, janë: Zoti e bekoftë dhe e ruajtë, këtë popull!” Popullit që do paqe, punë dhe strehim…

 

Murat Gecaj: OLTJONA SELAMAJ: PËRURON DY LIBRA POETIKË, NË “ART GALERY”

OLTJONA SELAMAJ: PËRURON DY LIBRA  POETIKË, NË “ART GALERY”

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


Nga e djathta: O.Selamaj e K.Malaj (Tiranë, 19 shtator 2015-Foto: M.Gecaj)

1.

Tashmë, po bëhen të zakonshëm përurimet e librave në qendra kulturore e artistike. Në rastin konkret, e kam fjalën për përurimin e dy librave të rinj me poezi, nga autorja emigrante në Itali, Oltjona Selamaj. Në këtë udhë, ajo vazhdoi traditën, që po krijohet në kryeqytetin tonë, ku kanë përuruar librat e tyre bashkatdhetarë,që kanë ardhur nga trojet amtare në Kosovë, Maqedoni e Mali i Zi, por edhe nga diaspora shqiptare, deri në Amerikë e Kanada.

Gazetarja e re Kaludia Malaj u bë “kumbare” për shumë nga të ftuarit në veprimtarinë e përurimit të librave të Oltës. Përveç publikimit të njoftimit në Internet, ajo vetë mori në celular a telefon miq krijues, poetë, shkrimtarë e artistë.

Vendi i përurimit ishte i mirëmenduar. Pra, tubimi i të ftuarëve u bë në Qendrën Tregtare “ETC”, Rruga “Bajram Curri” e kryeqytetit, ku ndodhet AK “Art Galery”. Në katin e dytë të asaj ndërtese është një sallon i bukur, ku ka vendour mjaft piktura të frymëzuara, autori nga Malësia e Gjakovës (Tropoja), Azem Kuçana.  Aty i priti ai të gjithë të ftuarit, me dashamirësi e buzagas, por dhe administratorja, Vjollca Kuçana-Mema. Ndërmjet tyre ishin edhe arsimarja dhe krijuesja e njohur Zyba Hysa, sociologia Entela Binjaku, gazetarja e re Klaudia Malaj dhe mjaft familjarë, miq e kolegë të Oltës. Vërenim që vetë ajo ishte mjaft e emoconuar, në shoqërinë e tërë atyre dashamirësve të letersisë dhe artit. Këtë ndjenjë ia shtonte edhe fakti se ajo ndodhet familjarisht jashtë Atdheut dhe këtu ndjeu ngrohtësinë e dashurinë e bashkatdhetarëve të saj.


Pjesëmarrës, në përurimin e librave…

Pasi të ftuarit takuan autoren e dy librave, që përuroheshin dhe që kishte në duar një buqetë stërmadhe me lule shumëngjyrëshe, morën  dhuratë nga një kopje të tyre, me nënshkrimin e saj dashamirës. Pastaj, pranë stendave me piktura të bukura dhe me ngjyra të ndezura, një pjesë nga të cilat me pamje nga natyra mahnitëse shqiptare, të gjithë ngritën dolli me pijen e shishes së shampanjës. Po kështu, bënë fotografi të përbashkëta, për t’i ruajtur kujtim të paharruar,  nga kjo veprimtari mbresëlënëse.

Në mes të kësaj feste të librit, poetja Oltjona Selamaj iu drejtua të pranishmëve me pak fjalë përshëndetëse e falënderimi. Ajo shprehu kënaqësinë që ndodhej ndërmjet dashamirësve të letërsisë dhe artit e premtoi që, edhe në të ardhmen, do ta vazhdojë krijimtarinë e saj.

2.

Tani kam ndër duar njërin nga librat e Oltës, me titullin “Panorama e shpirtit”, ku ajo ka shkruar këto fjalë: “Me respekt, profesorit artdashës, z.Murat Gecaj”. Libri tjetër me poezi, në gjuhën italiane, e ka titullin “Angelina luce”(“Drita engjëllore”).

Libri i saj poetik, në shqip, është publikuar nga “Botimet Barleti”(Tiranë, 2015). Ai ka 105 faqe dhe përmban 95 poezi, të ndara në katër cikle: “Pakëz qiell, nga ky qiell”, “Magneti i syve”, “Jam engëll i dërguar” dhe “E veçanta ime”. Hyrjen e librit e ka shkuar  Kristaq F.Shabani. Ndërsa edhe vetë Olta ka pak radhë aty. Ndër të tjera, ajo shkruan me sinqeritet: “Në adoleshencë,  shpërthimi i ndjenjave poetike ishte një llavë e pandalshme vullkani emocional, ku gjeja qetësi e paqe, në kërkim të botës dhe vetëvetes…Poezia ishte mikja ime më e sinqertë, pasqyra e çdo ndjenje të brendshme, e cila, me fjalët e saj,  herë të ëmbla e herë të ashpra, më bënte të kuptoja më mirë ndjesitë e mia për botën e njerëzit, natyrën e problematikat sociale…”.


Ballinat e librit poetik, në shqip, nga O.Selamaj…

Siç është e kuptueshme nga lexuesi, do të duheshin radhë të tjera, për t’u ndalur e shprehur mendime rreth tematikës e realizimit artistik të poezive të Oltës. Po, në kornizat e një shkrimi informues për përurimin e dy librave të saj, po mjaftohemi vetëm duke thënë, se ajo ka një botë të pasur shpirtërore, të cilën na e ka pasqyruar me mjeshtëri përmes vargjeve të frymëzuar poetikë. Këto i gjemë të mishëruara në poezitë për të afërmit e saj të gjakut, për bukuritë e Atdheut e disa figura të shquara të tij, për ndjenjat e natyrshme njerëzore e çështje shoqërore etj.

 

Me këtë rast, i urojmë nga zemra autores Oltjona Selamaj: Shëndet të mirë, arritje në çdo fushë të jetës dhe krijimtari të pandërprerë poetike, sasiore dhe sa më cilësore!

 

MËSUESI, MISIONAR I TË SOTMES DHE I TË ARDHMES

MËSUESI, MISIONAR I TË SOTMES DHE I TË ARDHMES

(Shënime për librin” Misionarë  në udhën e dijes”, i Kadri Tarellit)

Nga:  SEJDO HARKA

MURAT GECAJ


K.Tarelli, autori i librit…

“Misionarë në udhën e dijes”-kështu e titullon   librin e tij, mësuesi dhe publicisti i njohur, K.Tarelli. Ai ka dalë në qarkullim kohët e fundit dhe  dallohet për mesazhe të ngrohta dhe narracion të rrallë,për mendime të kthjellëta dhe gjuhë të gjallë. Gjithashtu, përshkohet i tëri nga  filozofia e  ideatorit dhe frymëzuesit të Rilindjes sonë Kombëtare,Sami Frashërit,i cili midis të tjerave thekson:”Në se ka gjë ,për të cilën shqiptarëtë duhet të kujdesenë më tepër,pa dyshim, ajo është dituria”.Dhe përçuesit e parë të dijeve  dhe dashurisë për Kombin dhe gjuhën,ashtu siç e thekson dhe shkrimtari i madh Viktor Hygo ,janë nëna e mësuesi.Është kjo arsyeja ,që ata konsiderohen nëpunësit kryesorë të kombit.Si të jetë mësuesi ,ashtu është dhe shkolla.Si është shkolla dhe mësuesit sot,ashtu do të jetë  edhe shoqëria nesër.

Shkolla dhe mësuesit janë  dhe do të mbeten  pararendësit  e të ardhshmes së njerëzimit.Për të argumentuar vlerat e padiskutueshme  të mësuesit në shoqërinë e sotshme dhe të ardhshme,autori përdor sentencën e bukur industane”…zgjidh mësuesin, pasi ta njohësh mirë atë”. Përvoja e gjatë,  mësues dhe drejtor në shumë shkolla të Durrësit ,Kavajës dhe  Lushnjes, e ka pajisur  Kadri Tarellin me njuhuri  të thella në fushën e arsimit dhe kulturës.Këto njohuri të gjera  teoriko-praktike, i kanë dhënë mundësi që të shkruajë një libër me vlera ,jo vetëm për mësuesit ,por edhe për lexuesin e gjerë, të moshave  dhe shtresave të ndryshme.Në thelb, ky është një libër publicistik,por në brendinë e tij janë ndërthurur natyrshëm letërsia me pedagogjinë dhe filozofia me historinë. Mes larmisë së shkrimeve të shumtë ,në këtë libër  lexuesi gjen portrete  dhe opinione,reportazhe ,esse dhe përfundime  me vlera historike e kulturore.

Objekt i portreteve janë bërë figura të spikatura të arsimit dhe kulturës,mësues  e nxënës të talentuar dhe drejtues ,  që janë dalluar me aftësitë e përkushtimin e tyre, në shkollat e qarkut të Durrësit.Për skalitjen e këtyre portreteve,  rëndësi të veçantë i kushton autori përshkrimit të personalitetit të tyre: moral dhe shkencor,fizik dhe njerzor,përkushtimit për punën dhe zbulimit para lexuesëve  të sekretit të sukseseseve  në punë dhe në jetë,të cilët i kanë bërë ata   model  dhe të admirueshëm  nga mësuesit ,nxënësit dhe gjithë shoqria.Objekt i portreteve  në këtë libër janë bërë figura të rralla të arsimit, si ajo e “Mësuesit të Popullit” Sulejman Ali Zalla,të cilin, për punën e tij të shquar 50-vjeçare në arsim,durrësakët e thërrasin me epitetin kuptimplotë, “Sul Shqiponja”.Ai ishte dhe mbeti mësuesi i shkollës së parë shqipe në Durrës.Siç shkruan dhe vetë autori i librit,Sula për kombin mbolli farën e diturisë dhe mirësisë,ndërsa për vete e shoqërinë,rriti 10 fëmijë ,që ndoqën me besnikëri rrugën dhe shembullin e të atit.Sekreti i suksesit të tij ,ishte këmbëngulja dhe përkushtimi, vullneti i hekurt dhe studimi  e hulumtimi i përditshëm.

Ballina e parë e librit, nga K.Tarelli…

Bukur skalitet në  këtë libër edhe figura e “Mësuesit të Popullit” Preng Kaçinari, me orgjinë nga Mitrovica.Madhështia e tij qëndron ,sa te personaliteti  i tij njerëzor e profesional,aq dhe te guximi  për të mos u bërë kurrë mashë e sigurimit të shtetit monist.Ai ,duke e ndjerë veten edukator të njeriut të lirë,më mirë pranoi t’i jepte fund jetës me vetëvrasje,sesa të bëhej  vegël qorre në duart e një sistemi , që dhunonte lirinë.Është kjo arsyeja që P.Kaçinari  ,krahas titujve të tjerë të lartë, mban dhe  emrin e bukur, “Martiri i Demokracisë”.Në shkrimin për”Msuesin e Merituar” Eqerem Shijaku,autori ndalet në përshkrimin e aftësive të tij,  për skalitjen  e bukurisë së shpirtit të nxnësve,ashtu si gurgdhendësi laton  qoshetë   e shtëpive të rralla.Në përshkrimin e portretit të  drejtorit të shkolls së Mëzezës, Zyber Sollaku,para lexuesit shfaqet drejtori lider,i cili më shumë udhëheq  se sa drejton,më shumë ndihmon se sa konrollon,më shumë frymëzon se sa komandon.Ëshë kjo  një nga  arsyet  kryesore,që  kjo shkollë u bë model për shkollat më të mira të qarkut të Durrësit dhe të gjithë vendit.

Një vend të dukshëm në këtë libër zë  figura  e publicistit Sokol Demaku, nga Kosova,i cili ka shumë vite që  punon mësues  emigrant në shkollat e Borasit ,në Suedinë e largët.Ai është bërë atje ,simbol i përçimit të atdhetarizmit  dhe i gjuhës shqipe te shqiptarët emigrantë, që sot punojnë,jetojnë dhe  mësojnë në Suedi.Lexon shkrimin për  Sokol Demakun  dhe përpara të shfaqet  portreti i misionarit të flaktë,figura  e “ambasadorit shpirtëror “,që nëpërmjet  botimeve të shumta,ndërton “ura”  të padukshme kulturore dhe miqësie, mes shqiptarëve dhe suedezëve,figura e njeriut  “fortune” dhe me energji të pashtershme  , që rend  sa në shkollat suedeze ,aq dhe në ato shqiptare,për të mbjellë miqësi ,dije dhe kulturë.Bukuria e sentencës filozofike të Xh.D.Pasas, se”Mund të shkëputësh një njëri nga vendi i tij,por nuk mund t’i shkëputësh vendet nga zemra e njerëzve”,i shkon  për shtat, jo vetëm  misionarit  emigrant Sokol  Demaku,por dhe mësueses  Rukie Rama,e cila u mëson gjuhën shqipe  fëmijëve shqiptarë  në Bruksel ,në mes të Europës.Është kjo arsyeja ,që Dr. Sami Gega  i kushton figurës së saj librin monografik “Shqiponja e Malësisë”.

Objekt  i shkrimeve të bukura të këtij libri janë bërë  edhe figura të tjera  të arsimit, si: Islam Alikaj,Hasan Ulqini,Mustafa Faja, Lirim Harka, të cilët  me punën  dhe përgjegjësinë e tyre si misionarë të dijes,janë bërë  burim  frymzimi për mësuesit  e  Durrësit dhe të gjithë Shqipërisë.

Një vend të dukshëm në këtë libër zënë reportazhet.Si  lloj i veçantë i publicistikës ,ato janë bërë  sintezë e bisedave të ngrohta të autorit me nxënësit ,mësuesit , drejtuesit e shkollve dhe të shumë aktorëve  të tjerë,  të  procesit të msimit dhe edukimit .Kadri Tarelli komunikon ngrohtë me mjedisin dhe historinë, që observon e përçon dije dhe kulturë.Personazhët kryesorë të këtyre reportazheve janë bërë misionarët  e së ardhshmes.Në shkrime të tillë lexuesi  njihet me të veçantat, që  mësuesit dhe drejtuesit e shkollave të qarkut të Durrësit gjetën në shkollat turke,gjatë vizitës në Turqi dhe me mënyrën se si i pritën mësuesit dhe nxënësit  e shkollës “Demokracia “,në Durrës ,miqtë nga Suedia.

Ç’bëhet në një ditë të zakonshme ,në gjimnazin”Gjergj Kastrioti”?Ç’emocione u fali durrësakëve një koncert i bukur i fëmijëve ,në qendër të qytetit?Ç’talente i dhuron vendit shkolla e mjeshtërisë  sportive, në Durrës ?Në këtë libër gjejmë dhe shkrime –opinione, për  dispozitat normative të shkollës,për kurrikullën dhe hartimin e planeve e programeve,për rrugët e moderrnizimit të procesit të mësimit dhe të edukimit, për minimizimin e braktisjes së shkollës,për rolin e drejtorit në shkollë,për përmirësimin e teksteve  shkolloreetj.Përmes opinioneve, K.Tarelli tregon  ,se mësues i mirë nuk është ai, që zbaton në mënyrë të verbër udhëzimet, tekstet dhe programet ,por ai që i zbaton ato në mënyrë krijuese dhe jep mendime të vlefshme për përmirësimin e tyre të mëtejshëm.

Në jetën e përditshme K.Tarelli është udhëhequr nga ideja , se libri ka qënë dhe do të mbetet edhe në të ardhshmen një mik i përhershëm i njeriut. Dhe kjo është më se e vërtetë .Siç thotë dhe një sentencë e bukur filozoike,”Kur lexon për herë të parë një libër të mirë,sikur ke fituar një mik të madh,ndërsa po e rilexove,të duket sikur je takuar përsëri me një mik të vjetër”.Prandaj, K.Tarelli,jo vetëm lexon dhe rilexon shumë libra ,por jep dhe mendime  për vlerat dhe dobësitë e tyre.

Objekt  i këtij libri janë bërë edhe recensat e shënimet për disa libra, me përmbajtje pedagogjike ,letrare dhe historike.Në shënimet për librin e S.Llambros,”Drejtori i shkollës”,autori i jep përgjigje pyetjes:”Ç’është në të vërtetë drejtori i shlollës: komandant,administrator ,apo menaxher?!Për të ,para së gjithash, drejtori duhet të jetë një lider ,që udhëheq me shembullin ,fjalën,punën,kulturën dhe guximin e tij.Në libër gjejmë dhe shënime për libra artistikë  e historikë, si ai për librat”Bukuri suedeze”të Viron Konës dhe “ Më shumë heroizma, se sa gurë”,shkruar nga studiuesi dhe miku i madh i shqiptarëve ,Ullmar Kvik.Në këto analiza ,autori jo vetëm zbulon vlerat e padiskutueshme të këtyre veprave ,por dhe bukuritë e heroizmat suedeze dhe shqiptare. Në librin e U.Kvik,autori mundohet t’u japë përgjigje pyetjeve:Ç‘është Shqipëria dhe shqiptarët?Cilat janë heroizmat  gjuha,kultura dhe traditat e rralla të popullit shqiptar?

Emocione të rralla  përçojnë te lexuesit edhe esse-të  me brendi historiko-filozofike: për” Këmbanën e dashurisë”,për historinë tragjiko-komike të”Kaut spiun të plakut 75-vjeçar”etj. Shkrime të tillë ,jo vetëm  të emocionojnë,por dhe të zgjojnë kërshërinë për t’u njohur me vlerat historike dhe arkeologjike të vendit tonë.

 

Së fundi, mund të themi se mësuesi dhe publicisti Kadri Tarelli,nëpërmjet këtij libri ,me një gjuhë të bukur dhe me fakte konkrete, na ka sjellë  pjesë nga historia e gjallë  e arsimit shqiptar. Botime të tilla kanë vlera të padiskutueshme, sepse në qendër kanë mësuesin,i cili,siç thekson Babuef, edhe në të ardhmen, do të  mbetet personaliteti kryesor i shoqërisë njerëzore.

 


Faqe 10 nga 83

Newsflash

Kozeta Zavalani

Në Ditën Botërore të Paqës


Në Ditën Ndërkombëtare të Paqes, e cila festohet në të gjithë botën nën moton “Edukimi për Paqen”,  Federata e Familjes për Paqe Botërore  në kuadër të projektit në ndihmë të arsimit për fëmijët jetimë, në Hotel Tirana International shpërndau mjete mësimore falas për 100 fëmijë në nevojë, që fillojnë vitin e ri shkollor 2013-2014. Merrte pjesë edhe Ministrja e Arsimit dhe Sporteve Znj.Lindita Nikolla, njëkohësisht edhe Ambasadore për Paqen. Ky projekt është ndërmarrë në bashkëpunim me Institutin Kombëtar për Integrimin e Fëmijëve Jetimë që ka identifikuar fëmijët që përfituan nga kjo iniciativë. FFPBB Shqipëri përmbylli kështu projektin veror, gjatë të cilit një grup prej 7 vullnetarësh udhëtuan nëpër disa qytete të Shqipërisë, për të mbledhur fonde për këtë qëllim për fëmijë të moshave 6-15 vjec, që u mungojnë njëri nga prindërit ose të dy. Gjithashtu pjesë e përfituesve ishin edhe 40 fëmijë të ngujuar për shkak të gjakmarrjes në qarkun e Shkodrës.

Në fjalën e saj Ministrja e Arsimit dhe Sportit midis të tjerash theksoi:”Vullnetarizmi është një akt human që promovon mirësinë dhe përmirëson cilësinë e jetës tonë, duke treguar standarte të larta të emancipimit qytetar dhe kulturor për shoqërinë. Unë personalisht jo vetëm qe e çmoj, por dhe e promovoj, që ai të shtrihet në mënyrë kapilare brenda vlerave tona si popull.


Ju sot me të drejtë përcillni mesazhin për më shumë vëmendje e mbështetje për fëmijët jetimë, fëmijët në nevojë e për ata fëmijë që për shkak të fenomenit absurd të gjakmarrjes janë të detyruar të ngujohen në shtëpitë dhe kullat e tyre prej frikës së gjakmarrësit. Këtyre fëmijëve u është privuar e drejta e tyre hyjnore për të jetuar të lire.

Prandaj ne jemi të angazhuar, të mos lejojmë që ky fenomen, të shkatërrojë pa të drejtë jetën e pafajshme të brezave tanë.

Sfidat që gjenden përpara nesh janë të shumta dhe të panumërta dhe për këtë nevojitet dhe ndihma juaj, që ne sëbashku të ngremë themelet e një shoqërie të shëndoshë dhe të sigurtë si kriter zhvillimi për të ardhmen tonë dhe të fëmijëve tanë.

Si Ministre e Arsimit dhe Sportit do të ofroj gjithë ndihmesën dhe asistencën e duhur, për të mundësuar shkollimin cilësor të këtyre fëmijëve (jetim, të ngujuar dhe në nevojë), pasi e drejta për te zgjeruar dhe zhvilluar kapacitetin e tyre kulturor dhe intelektual, është një e

drejte universale.

Misioni juaj fisnik, sëbashku me ndihmën dhe detyrimin tonë ndaj jush, duhet të jetë qëllim në vetvete, për të promovuar vlerat tona humane, për të ndihmuar këdo që është në nevojë. Ne duhet të sigurohemi, që gjeneratat dhe brezat tanë të rinj, mos të jenë më viktima e asaj pjese të së shkuarës sonë që nuk i ka hije vendit dhe kombit tonë.”