Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Publikationer-Botime të reja
Botime të reja

Dukagjin Hata: Vëllimi me tregime "Le të jem unë Zamira..." i shkrimtarit Pierre-Pandeli Simsia, një zbulim befasues

Vëllimi me tregime "Le të jem unë Zamira..." i shkrimtarit Pierre-Pandeli Simsia, një zbulim befasues


Nga Dukagjin Hata

Vëllimi me tregime "Le të jem unë Zamira" me autor shkrimtarin shqiptaro-amerikan Pierre-Pandeli Simsia, është padyshim një zbulim befasues.

Tregimet e këtij libri janë copëza të gjalla jete dhe impresionesh, ku përveç konceptit estetik të blicit fotografik (natyralizimit), të gdhendur me anë të një rrëfimi të ngrohtë dhe të sinqertë, konturohet dhe një filozofi e brendshme, që shkon drejt mesazheve të humanizmit dhe të vlerave të qënies njerëzore.

Autori bën pjesë në radhën e atyre krijuesve, që duke u larguar nga Atdheu, në dhera të tjera, në të tjera raporte gjeografike, psiqike dhe shpirtërore, iu rikthyen vendit të tyre me anë të një vizioni të ri, duke e bërë historinë e përditshmërisë pjesë të vetëdijes estetike, pjesë të rrëfimit të kulluar.

Në këtë kuptim, personazhet, ngjarjet, subjektet e rrëfimit, fitojnë një qytetari tjetër, qytetarinë e modernitetit, ku dukja dhe thelbi i dukurive shkrihen në një të vetme. Ky vektor rrëfimtar dhe interpretativ është një nga veçantitë e prozës moderne, në formatimin e së cilës kontributi i diasporës shqiptare është i konsiderueshëm.

Hapësira mbarëshqiptare e prozës aktuale, ku padyshim letërsia e diasporës mban një peshë të konsiderueshme, po përfshin në vorbullat e saj, përditë e në mënyrë më të dukshme, një gamë të gjërë problematikash rrëfimtare, duke u bërë interpret i një psikologjie të re të bashkëkohësit shqiptar.

Integrimi i kësaj hapësire të gjërë, bashkë me tendencat më të spikatura të njeriut shqiptar që endet në pesë kontinente në kërkim të "tokës së premtuar", është një temë e vjetër letrare shqipe, por që në këtë kohë po merr trajtat e një alarmi estetik dhe filozofik.

Në këtë kuadër, shqetësimi qytetar dhe krijues i shkrimtarit Pierre-Pandeli Simsia, është më se i përligjur.

Nëse këtij shqetësimi më tepër se normal i shtojmë dhuntinë e të rrëfyerit, një dhunti vërtet natyrale e autorit, rezulton se kemi të bëjmë me një prozator, i cili aftësinë për t'iu shkuar ngjarjeve dhe rrëfimit deri në fund, duke i vështruar në të gjitha këndet dhe hapësirat e mundshme, e përdor si një mekanizëm të strukturës së tregimit.

Tregimet e shkrimtarit Pierre-Pandeli Simsia mbajnë erë qytetarie dhe emancipimi. Ata mbartin kumtet e një kërkimi të vëmendshëm në shpirtin njerëzor.

Në disa tregime duken shenjat e një rrëfimtari që synon të krijojë gjendje të papritura siç bën, bie fjala, O' Henri në prozat e tij befasuese.

Situatat të mbajnë pezull deri në fund, ku edhe me anë të humorit të lehtë e të ngrohtë, shpalosen rrethanat e "një historie me paskuinë", siç mund të thoshte Markezi.

Tregimet e Pierre-Pandeli Simsiasë marrin spunto nga gjërat e vogla, por që kthehen në bërthamastrukturore, rrëfimtare dhe konceptuale të një shqetësimi moral dhe qytetar.

Libri është një identitet i spikatur artistik i shkrimtarit që punon e jeton në Amerikë, duke iu bashkangjitur letërsisë më të mirë të shkruar nga emigrantëtë në diasporën shqiptare.

 

Një libër i ri i gazetarit Abdurahim Ashiku



SHKOLLA SHQIPE E SELANIKUT

Një libër i ri i gazetarit Abdurahim Ashiku


Abdurahim Ashiku, me 6 libra të serisë publicistike “NJERËZ QË I DUA”, me rreth 3000 faqe jetë në mërgimin Helen, erdhi këtë MARS 2014 me një dëshmi për 7 MARSIN 2001, ditë kur për herë të parë shkronjat e Gjuhës Shqipe, u shkruan në një klasë të thjeshtë në Selanik.
I dashuruar pas punës vullnetare të mësuesve shqiptarë anekënd Greqisë të cilët në tre librat e tij i sjell si Rilindës të Kohës Sonë: “Rilindësit e Kohës Sonë” (2008); “Shkolla Shqiptare e Athinës-Rilindësit e Kohës Sonë-2” (2009); dhe “Shkolla Shqipe e Selanikut-Mësuesit, këta Rilindës Çudi” (2014)... e mpreh lapsin, e fokuson fotoaparatin për ti sjellë në përkushtimin dhe madhështinë e tyre; profesor Dashin, mësueset Mimoza,Valbona, Merita, Mimoza D, Juliana, Evisi, Irena, Irisi, Redina, Rovena, Evgjenia, Anila, Xhensila, Evrisi, Jonida, Silvana, Dëfrimja, Almira, Afërdita, Aurela...
Një libër sa historik po aq edhe letrar në shkronjën jo vetëm të autorit, por edhe të mësuesve që me dije e kulturë janë gjallëria e bisedave dhe e paraqitjeve publike në seminare e simpoziume në Greqi dhe në takimet e përvitshme me bashkëmësues të Gjuhës Shqipe që nga Mesdheu deri në zonën polare.
Abdurahim Ashiku, nxënës në fshatin e tij të lindjes Brezhdan-Zdojan nuk harron të sjellë midis Rilindësve të Rinj, dy mësuesit e tij; Nigjare Velçanin nga Berati dhe Mikel Garulin nga Përmeti, në shenjë se MËSUESI është gjithë jetën me germa kapitale në shpirtin e njeriut...
Abdurahim Ashiku, mësues për disa vite në Shkollën e Mesme Bujqësore “Nazmi Rushiti” në Peshkopi, nuk harron të sjellë dy nga nxënësve të tij; Gjovalinin dhe Gjonin, njeri në Miçigan e tjetri në Tropojë, fjalët e të cilëve i ka vënë në kopertinën e librit në shenjë , siç shkruan...
“Prindi e do fëmijën mbi veten. Mësuesi e do nxënësin mbi veten. E dëshiron të ecë përpara. Të dy, edhe prindi, edhe mësuesi, kur thinjen dhe u bie rasti, ngrenë kokën me krenari dhe thonë: “Ky është djali im!”, “Kjo është vajza ime!”, “Ky është nxënësi im!”...”
“Nëna Terezë” e Selanikut, shoqata që ka mbledhë pas vetes më se njëzet mësues vullnetarë që shkruajnë prej 13 vjetësh germat e arta të Gjuhës Shqipe ka të drejtë të krenohet për ato që kanë bërë mësuesit, nxënësit dhe prindrit, Rilindës të Kohës Sonë, përjetuar në një libër nga gazetari i palodhur Abdurahim Ashiku.

Bujar Karoshi
Botimet M&B

 

Hektor Veshi: Botimi trevëllimësh, i veprave të përkthyera të Hoxhë Hasan Tahsinit, në duar të lexuesve tanë

“YLLI I DITURISË” TË POPULLSISË ÇAME…

(Botimi trevëllimësh, i veprave të përkthyera të Hoxhë Hasan Tahsinit, në duar të lexuesve tanë)

Nga: Prof. Dr. Hektor Veshi

shkrimtar e studiues-Tiranë


H.Veshi

1.

Për shumë shqiptarë emri i dijetarit tonë, Hoxha Hasan Tahsini (1811-1881)  vetëm është dëgjuar. Shumëkush  di edhe se ai ka qënë prorektori i parë i Universitetit të Stambollit, kryeqytet i ish-perandorisë turke, në messhekullin e 19-të. Natyrisht, është ndjerë krenar. Por në sistemet shoqërore, që u këmbyen në Shqipëri pas shpalljes së saj shtet i pavarur (1912), njohja e vlerave të trashëguara kombëtare ose ishte e mangët  (deri  më 1939) ose edhe u krijuan rreth tyre mendime negative: fetë – terrene obskurantiste dhe personat fetarë në krye të tyre, kundërshtarë të regjimit komunist etj etj.

Por nga të gjithë ata personalitete, emri i Hoxha Tahsinit nuk u përlye dot. Mund të mos dihej sa duhej për të, por emri i tij mbeti në kujtesën e brezave i pastër, si bora e majëmaleve të larta, ku edhe alpinistët nuk shkelin. Kurse në  rrethin e njerëzve të gjakut të tij , edhe mbi një shekull pas vdekjes (1881), në fshatin Ninat, në veri të Çamërisë shqiptare, në jug të Shqipërisë shtetërore,  mbetej gjithnjë i gjallë, siç e kishin njohur bashkëkohësit: i urtë, i ditur, rrezëllitës në çdo pikëpamje. Kur zihej në gojë ai, te fëmijët ndizej një dritë adhurimi, sa ëndrra e tyre më e madhe ishte, si e si të rriteshin sa më shpejt dhe ta ndiqnin rrugën e tij, mundësisht të shkelnin gurët, ku kishte ecur këmba e tij.

Njëri prej fëmijëve të tillë, tani grua e pjekur, që çau shumë pengesa për ta “takuar” të adhuruarin e madh të fisit, yllin e diturisë së popullatës çame, Hoxha Tahsinin, është zonja Manushaqe Halili. Përbëjnë rrëfenja të gjata ndodhitë e jetës së saj, gjatë udhëtimeve vetjake për në Stamboll, në kërkim të varrit, shtëpisë ku jetoi dhe të veprave që shkroi e botoi, shqiptari i adhuruar Hoxha Tahsini. Kurse vlerësimin e gjithëçkaje, që ka të bëjë me të e vërteton edhe fakti se, siç thotë e shkruan vetë diku në librat e botuara, një cope letër e grisur  nga origjinali i njerës prej veprave të Tahsinit gjatë fotokopjimit, diku në bibliotekat e Stambollit, ajo e mori, e mbështolli dhe e ruan si gjë të shtrënjtë në çantën e vet. Është copëz letre, besnike e diturisë së Hoxha Tahsinit, që e ruajti sa i takon mënçurinë e tij, për mbi një shekull… Me këtë përkushtim, pa kursyer asgjë nga vetja, lodhje, shpenzime, takime e njohje me specialistë e gjuhëtarë të fushave të ndryshme, si dhe zgjedhjen e botuesit (SHB “Onufri”), ajo ka arritur t’ua paraqesë lexuesve veprën (vandak) trivëllimëshe, një thesar diturie dhe model realizimi teknik tipografik  e libërlidhjeje, që nderon çdo lexues, kur e merr në dorë dhe, më tej, e lumturon, kur i lexon.


Hoxha Hasan Tahsini (1811-1881)

2.

Po cila është përmbajtja e tre librave- vepra e botuar?

Libri i parë, pas vlerësimeve për shkencëtarin Hoxha Tahsin nga autorë bashkëkohorë, si Sami Frashëri ose botues të tij, parathënies  së thekshme të studjuesit Moikom Zeqo dhe   mendimeve hyrëse të zonjës Manushaqe Halili, me titullin “Hoxha Tahsini: Frymëzimi, krenaria dhe përkushtimi im”, vijon me veprat: “Historia e qënies ose e krijimit”;  “Sekretet e ujit dhe ajrit” dhe mbyllet me “Psikologjia”, gjithësej 212 faqe.

Libri i dytë, me 349 faqe, plotësohet me lëndë të përkthyera nga dy numra të revistës “Mexhmua-I Ulum” (Revista shkencore), ku paraqet interes “Rregullorja për botimet e zakonshme” dhe, sidomos, afër 22 bisedat për probleme me shumë interes për kohën e tij, por edhe për ne sot, jo vetëm thjesht për njohje.

Gjithashtu, me interes është edhe tema “Përparimi i arsimit, historia, klasifikimi dhe frytet e shkencave”.

Edhe në librin e tretë, me 275 faqqe, vazhdon lënda e revistës shkencore, deri te nr.7 i saj dhe vijon me “Historia e shkurtër e astronomis”.Aty i lihet vend më vete metodologjisë së Keplerit dhe temës “Gravitacioni dhe pesha e përgjithshme”.

Me aq sa kemi mundur të kuptojmë, nga leximi i këtyre veprave, mendojmë se karakterizohen nga saktësia shkencore, gjuha e qartë ose lakonike. Kur autorit i duhet të paraqesë teori të vështira ose kundërvenie te argumentuara, u lë  vend mendimeve përparimtare, nga shkencëtarë dhe zyrtarë të vendeve të përparuara, por edhe  konservatorëve.

Për vlerat e padiskutueshme intelektuale dhe shkencore të Hoxha Tahsinit kanë shkruar mjaft personalitete të kohës, bashkatdhetarë ose me origjinë nga Shqipëria, si dhe të tjerë, jashtë Turqisë. Kështu, Sami Frashëri (i dituri-“ Shemshedin Samiu”!) ka shkruar:”Hoxha Tahsini ishte nga ata njerëz të mëdhenj, që rrallë nxjerrin shekujt dhe epokat”. Poeti  i shquar turk, Abdul Hak Hamidi, ish-nxënës i tij, ka shkruar për Hoxha Tahsinin: “Ishte vëzhgues dhe shkencëtar shumë i ditur, ishte thesar i njohurive shkencore, ndoshta, një botë e tërë dijesh; ishte filozof, letrar, vjershëtar, i zoti  t’i përgjigjej çdo pyetjeje…”. Kurse Riza Teufiku, filozof turk me origjinë shqiptare, ka thënë se “I ndjeri ishte mësuesi i shumë njerëzve të mëdhenj”. Për këto arsye “Emri dhe fama e njeriut të madh e të virtytshëm,- shkruan, ndër të tjera, ish-nxënësi dhe botuesi i veprave të tij, Nadiri Fevzi-nuk u përhap vetëm në Stambollin romantik, por edhe në Europë”.

Pasi  është njohur më në thellësi me veprat teorike të shkencëtarit emërmadh, studjuesii dhe enciklopediku i sotëm shqiptar, Moikom Zeqo, e ka titulluar parathënien e krejt botimit, ”Hoxha Tahsini, profili shqiptar i ndritur i shekujve”. Tani, kur mund ta marrë vetë në dorë çdo lexues  këtë thesar të dijes, le ta gjykojë vetë sa të drejtë kanë pasur ata burra bashkëkohës  të korifeut me mantel fetari dhe, sidomos, sa i shërbejnë edhe sot vendlindjes dijet e tij të thella, të gjera, nga shumë fusha, përfshirë edhe letërsinë. Jam i isigurtë se lexuesit e sotëm do t’iu mbeten mirënjohës një numri të madh ndihmetarësh, në  të gjithë proceset e përpunimit të lëndës, nga përkthimet e deri në botim. Pra, meritojnë falënderime të gjithë. Personalisht, jam enthusiast për këtë botim, pasi plotësohet një boshllëk i madh në “panteonin” e njerëzve tanë të dijes,  rragullohet një padrejtësi e zgjatur në kohë, ndaj atij personaliteti. Por është edhe një model  i shfaqjes së atdhetarisë nga një zonjë, i denjë për t’u ndjekur për shërimin e mjaft plagëve të sotme ose të bartura nga e kaluara. Unë, do ta shprehja entusiazmin qytetar: Mirëse erdhe në gjirin tonë,  Hoxha Hasan Tahsini i pavdekshëm, përmes dritës së diturisë së madhe, që nuk shvleftësohet dot nga koha, në rrjedhën e saj të pafundme!

 

Murat Gecaj: NAFIE SALIHAJ, NA FTON: “MOS E VRISNI DASHURINË”!

NAFIE SALIHAJ, NA FTON: “MOS E VRISNI DASHURINË”!

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

1.

Përpara kam shënimin “Ndjenja të pastra, si ujëvarë mali”(Pak radhë për një poete të re dhe të talentuar), që vite më parë ka bërë poeti i njohur nga Kosova, Skënder Zogaj. Ato flisnin për Nafie Salihajn, e cila sapo bënte hapat e parë në udhën e bukur të poezisë. Ndër të tjera, ai shkrunte:


Tre vjet më parë, në redaksitë e gazetave të Tiranës kishte zbritur dhe çika nga fshati Zogaj, në Malësinë e Gjakovës (Tropojë), Nafie Bajram Salihaj. Me atë ndrojtjen e natyrshme të saj, bashkë me një tufë vjershash, hyri në ndonjë redaksi gazete dhe në RTVSH. Megjithëse nuk ishte e njohur më parë, ajo tërhoqi vëmendjen e botuesve të shtypit. Mbajtën disa nga ato vjersha, të cilat u publikuan në gazetat: "Mësuesi", "Rilindja", " Republika", "Kosova", "Emigranti Shqiptar", "Drita", revistën "Bota ime" dhe i transmetoi Radio-Tirana, në emisionet e veta. Ajo u nderua dhe me çmime në konkurset kombëtare. Traditat e shquara atdhetare, shpirti liridashës e demokrat i malësorëve, ndjenjat e pastra rinore, ishin ato që i kishin sjellë frymëzimin e parë… ».

Pastaj S.Zogaj kishte zgjedhur për publikim në gazetën e krahinës, «Ylberi i Zogajve », disa poezi të Nafies. Ishte koha, kur populli kosovar, me UÇK-në në ballë dhe i mbështeur nga Bashkësia Ndërkombëtare, po luftonin pa u ndalur kundër regjimit të gjatë dhe të egër serb, për të fituar lirinë e pavarësinë. Por edhe ishte bërë shpërngulje masive e popullsisë, si shkak i terrorit serb. Prandaj dhe titujt e disa prej krijimeve të saj lidheshin me atë situatë, dramatike e heroike dhe ishin domethënës, si: « Nuk e duron Kosova robërinë », « Të gjithë në një sofër » e «Arbëria», por dhe me tematikë tjetër: «Dua t’u përshëndes», «Drejt botës sime» e «Pse të dua».

Tani, kur kanë kaluar disa vite nga ajo kohë, poetja Nafie Salihaj është «pjekur» në udhën e krijimtarisë letrare. Besoj që mjafton të themi se, deri tani, ka publikuar tre libra me poezitë më të zgjedhura, pa i llogaritur ato, që i ka dorëshkrim dhe presin radhën e mundësinë e botimit, në përmbledhje të veçanta.

2.

Meqenëse e vendosa edhe titullin e këtij shkrimi modest, për krijimtarinë e bashkëkrahinases sime, Nafie Salihaj, po ndalem shkurtimisht në poezitë e vëllimit, me titullin grishës dhe këshillues për të gjithë, «Mos e vrisni dashurinë»(Tiranë, 2007).


Kopertinat e librave të poetes N.Salihaj

Hyrjen e këtij libri e ka shkruar miku im i kahershëm, pra i viteve të rinisë, Lirim Deda, që ishte edhe redaktori i tij. Pasi e vlerëson shpirtin e butë poetik në Nafies dhe frymëzimin e natyrshëm të saj, i cili i buron edhe nga krahina nga ajo vjen, me Shkëlzenin kryelartë e Valbonën kaltëroshe, me bjeshkët alpine kreshtëbardha e me borë të përhershme etj., ai nënvizon se poezitë e saj, «…e bëjnë lexuesin ta ndjejë veten në një kopsht me trandafila të spoçelur dhe ai, vetëvetiu, përfiton aroma, tinguj e ngjyra, që do të kishte dashur t’i kishte përfituar qyshëkurse, varg e vistër, të rejat tona u radhitën, krahas të rinjve të talentuar në leterësinë shqipe».

Poezia e faqes 37, nga e cila e ka marrë titullin tërë ky vëllim, por pak më «i zbutur», është vendosur edhe në kopertinën e fundit, bashkë me fotografinë e Nafies. Aty lexojmë: «Në se të thërras,/ mos m’u përgjigj me zë të lartë./Mos më tulat,/ si zogun kur do të lërë një kafaz,/ mos e tremb dashurinë !...» Për këtë ndjenjë të pastër gjithënjerëzore ka shkruar autorja në disa poezi tjera të saj, si: «Stil dadaizmi», «Po deshe», «Qetësi», «Qielli është i kaltër», «Në se…», «Puthja», «Ndryshe», «Dua…», «I këndoj erosit», «14 shkurt», etj. E, kështu, mund të rendisnim edhe titujt e disa poezive të tjera. Te pak vargje të njërës prej tyre, thotë : «Tani, thirrja ime/ mori tatëpjetën./ Pas përvelimit, buzët/ e shqiptuan fundin e ankthit:/ Të desha,/ të dua,/ do të të dua përjetë ! ».

Me dashuri e respekt të veçantë u ka thurur poezi autorja edhe njerëzve të gjakut të saj. Një nga ato është për nënën, por dhe për gjyshen shumë të dashur : «E ndiej ledhatimin tënd,/ e shtrenjta gjyshe./ Duart e tua mbi flokët e mi/ fërgëllojnë/ butësisht, si dallëndyshe…».

Gjithashtu, poetja malësore Nafie Salihaj është e mbrojtur me ndjenjat e atdhetarizmit të të parëve të saj dhe tërë krahinës, nga ajo rrjedh. Prandaj në mjaft poezi shpërthen furishëm kjo ndjenjë, duke shkruar edhe për disa figura të njohura të prinjësve e luftëtarëve, për liri e pavarësi. Ja, poezi të tilla ia ka kushtuar figurës legjendare të Gjergj Elez Alisë, por dhe Shahin Kolonjës, i cili thërret : « Ndihmë,/ ndihmë,/ Drita, ime bijë,/ në këto eshtra s’ka më ç’ lëpin,/këto eshtra ngjajnë si fyej,/ fyej që përcjellin kohët,/ këngët,/ vajet,/ humbjet dhe fitoret ».

3.

Por edhe në librin e parë më poezi, me titullin simbolik «Forma e shkrirjes» (Tiranë, 1999), temat e mësipërme janë të pranishme. Në atë kohë ishte në hapat e parë të krijimtarisë, por Nafia dëshmonte se do të kishte të ardhme të mirë, në këtë fushë. Ndërsa libri i tretë, që shënon një pjekuri të dukshme letrare të saj, me titullin « Fati im » (Tiranë, 2011) dhe me 180 faqe, gjithashtu, janë tubuar poezi të bukura dhe me tematikë të larmishme. Mund të shënonim këtu mjaft nga ato, të cilat ua ka kushtuar Kombit tonë, vendlindjes, vëllait, poetit Din Mehmeti etj. Po shkëpus vetëm pak radhë, të njërës prej tyre, kushtuar prindërve : «…Sytë e nënës/ më ndjekin dhe mbrëmjeve,/ kryqëzuar me sytë e babait tim./Sytë e prindërve,/ dritë e frymëmarrjes së agimit/ edhe në udhëkryq,/ ku kalimtarë jemi,/ që nga Eva,/ gjer te foshnja engjëllore ».

Në fund të këtyre radhëve, lexuesi mund të pyesë: Ku ndodhet poetja Nafie Salihaj dhe a e vazhdon krijmtarinë e saj? Jeton e punon, por dhe krijon në vazhdimësi, në kryeqytetin tonë. E kam takuar shpesh në përurimet e librave të rinj të kolegëve e miqëve krijues. Ajo ma ka thënë edhe një «sekret», se po i tubon poezitë më të zgjdhura, nga krijimtaria e saj dhe mendon t’i botojë në një libër tjetër. Prandaj e urojmë atë nga zëmra, për tre librat e botuar dhe gjithë krijimtarinë e saj, të bukur e të frymëzuar!

 

Murat Gecaj: EDIP OHRI: PËRUROHET LIBRI, QË NDERON JETËN E KOMANDANTIT TË AVIACIONIT…

EDIP OHRI: PËRUROHET LIBRI, QË NDERON JETËN E KOMANDANTIT TË AVIACIONIT…

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


Nga e majta: Edip Ohri e Rrahman Parllaku (Tiranë, 15 mars 2014, foto nga: M.Gecaj)

Në sallën kryesore të Muzeut Historik Kombëtar, sot paradite u organizua përurimi i botimit të ri, nga autori Agustin Gjinaj, me titullin kuptimplotë, “Edip Ohri, legjenda e aviacionit”. Ishin të pranishëm familjarë të personazhit kryesor të këtij libri, ish-aviatorë e udhtarakë të tjerë, miq të E.Ohrit, ardhur nga disa qytete të vendit, por dhe Ohri, nga media e shkruar dhe ajo elektronike e të ftuar të tjerë.

I pari e mori fjalën ish-ushtaraku i lartë, Astrit Jaupi. Ai u ndal, posaçërisht, në historikun e Aviacionit Luftarak Shqiptar dhe dëshmoi ndihmesën e çmuar, në lavdinë e kësaj arme, të ish-komaandantit legjendar, Edip Ohri. Megjithatë, ashtu siç veproi edhe ndaj mjaft ish-gjeneralëve dhe ushtarakëve të tjerë të lartë, regjimi diktatorial e akuzoi atë për “tradhëti të lartë”e “puçist” dhe e dënoi disa vite, të cilat i vuajti në burgun famëkeq të Burrelit.

Për ta nderuar jetën dhe veprën shumë të çmuar të Edip Ohrit, kishte ardhur shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë sonë, Jeronim Bazo, i cili e përshëndeti këtë tubim përurues, në emër të Ministrisë së Mbrojtjes së Shqipërisë, si dhe ish-komandatin, me aq merita për aviacionin luftarak shqiptar, Edip Ohrin dhe autorin e librit, që shkoi për të, A.Gjinaj.


Pamje nga salla, ku u bë përurimi (majtas, në radhën e dytë, A.Gjinaj)…

Recensenti Mehmet Latifi, publicist e studiues nga Struga, theksoi vlerat e përgjithshme të këtij libri, që u përurua. Ai nënvizoi aftësitë profesionale të autorit, i cili ka shkruar me ndjeshmëri të lartë për personazhin kryesor të tij, me gjuhë të pasur e duke përdorur dhe evidentuar mjaft dokumente e fotografi të rralla, si dhe kujtime e mbresa të bashkëpunëtorëve e të njohurve të Edip Ohrit. I lindur në Strugë, më 31 janar 1925, ky trashëgoi e çoi më përpara traditat ë të mira të të parëve të tij, si atdhedashurinë, shpirtin e sakrificës, guximin e trimërinë etj.

Me kënaqësi dhe emocione u dëgjuan fjalët e bijës së Edip Ohrit, Mirjanës. Në emër të babait dhe të familjarëve tjerë, i falënderoi përzemërsisht autorin e librit dhe gjithë të pranishmit në tubimin përurues. Ajo solli kujtime nga jeta e saj, në vegjëli e rini, duke dëshmuar kujdesin e dashurinë e babait të tyre, ndaj fëmijëve. Po kështu, foli për mungesën e boshllekun, që ata ndjenin, kur ai ishte me shërbim dhe, sidomos, kur vuajti dënimin e pamerituar. Babain e tyre e vlerësoi prind, mësues dhe edukator, me ndershmëri dhe besnikëri të patundur ndaj popullit e Atdheut tonë të dashur. Ai u dha atyre forcë, pathyeshmëri e krenari në jetë dhe i frymëzoi vetëm për punë të mira e të dobishme, për tërë shoqërinë shqiptare.


Ballina e parë e librit të ri…

Në emër të Organizatës së Bashkuar të Veteranëve të Luftës, i përshëndeti pjesëmarrësit dhe, në veçanti Edip Ohrin, ish-gjenerali Rrahman Parllaku, “Hero i Popullit”. Ndër të tjera, theksoi se kanë trashëguar dy djem e dy vajza plot merita, në shërbim të palodhur ndaj vendit tonë. Po kështu, solli kujtime nga koha e vuajtjes së dënimit të padrejtë, bashkë me të, në burgun e Burrelit dhe pathyeshmërinë e treguar. Ai kishte e ka cilësi të larta njerëzore, ndershmëri, sinqeritet, mirënjohje ndaj të tjerëve, përkushtim të patundur ndaj Atdheut.

Autori i librit, por dhe i disa të tjerëve për aviacionin, Agustin Gjinaj foli për punën e bërë dhe krenarinë e natyrshme, se ka fiksuar në faqet e tij, sadopak, jetën e birit të dashur të një familjeje atdhetare nga Ohri, normalistit të Elbasanit dhe komandantit të Aviacionit Luftark Shqiptar, Edip Ohri. Po kështu, përshëndetën edhe Nestor Dhaskali, poeti Agim Doçi etj

Gjatë zhvillimit të kësaj veprimtarie të paharruar, në ekranin e sallës së madhe të Muzeut Historik Kombtar u shfaq një dokumentar interesant, me pamje nga jeta e Armës së Aviacionit Luftarak Shqiptar dhe e komandantit legjendar të tij, Edip Ohri.

Në përfundim të këtij përurimi, pjesëmarrësit i kaluan disa çaste së bashku, duke kujtuar e biseduar për udhën e lavdishme të kësaj arme dhe jetën e komandantit të saj.

Tiranë, 15 mars 2014

 


Faqe 11 nga 67

Newsflash

SË SHPEJTI: PANAIRI I LIBRIT, “ULQINI-2014”

Nga: Prof.Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


Plazhi i Vogël i Ulqinit, ku do të organizohet Panairi i Librit...

Përmes një e-maili në Internet, Zyra e Shtypit e Institutit të Librit dhe Promocionit “Toena”, në Tiranë, njofton për një veprimtari të rëndësishme dhe të bukur kulturore. Është fjala për vazhdimin e traditës së festës së librit, tashmë në qytetin e bukur bregdetar të Ulqinit.

Sipas programit të hartuar e të detajuar, nga data 19-24 gusht 2014, aty do të organizohet Panairi i Librit “Ulqini-2014”. Më konkretisht, ai do të çelet në Shëtitoren e Plazhit të Vogël të atij qyteti. Panairi zhvillohet nën kujdesin e kryetarit të Komunës së Ulqinit, Fatmir Gjeka.

Janë ftuar në këtë veprimtari mjaft poetë e shkrimtarë, personalitete të kulturës e artit, përfaqësues të jetës politike e shoqërore, nga media e shkruar dhe ajo elektronike etj., si nga Shqipëri, Kosova, Maqedonia dhe Mali i Zi. Pjesëmarrës, me librat e tyre, do të jenë shtëpi të shumta botuese dhe mbi 50 autorë, nga vendet e mësipërme. Është parashikuar që të ekspozohen dhe të jepen për shitje mbi 4 mijë tituj librash, prej të cilëve më shumë se 400 janë të rinj. Para lexuesve të Ulqinit dhe pushuesve të ardhur aty, do të paraqiten libra të gjinive e llojeve të ndryshme, si: libra artistikë të autorëve shqiptarë e të huaj, me temë nga historia e kultura, libra për fëmijë, fjalorë e metoda për mësimin e gjuhëve të huaja, albume e katalogë të ndryshëm etj.

Sipas programit të hartuar, nata e dytë e këtij Panairi do t’i kushtohet poetit të ndjerë dhe Akademikut nga Kosova, Ali Podrimja, me veprën e plotë të tij. Për jetën e krijimtarinë e tij do të flasin akademikët Ali Aliu e Basri Çapriqi, si dhe botuesja e mjaft veprave të tij dhe njëra nga organizatoret e këtij Panairi, Irena Toçi.

Gjatë ditëve të këtij Panairi, do të përurohen libra të rinj dhe do të jepen konferenca të veçanta, për median e shkruar dhe atë elektronike.

Duke e parë në përgjitëhsi programin e këtij Panairi, i cili sivjet organizohet në qytetin e Ulqinit, krijon bindjen se, në vazhdim të traditës së fituar me panaire të tillë në trojet shqiptare, do t’i sillet një shrbim tjetër i çmuar pasurimit të jetës shpirterore e kulturore, jo vetëm të lexuasve tanë, por dhe të gjithë dashamirësve të letërsisë sonë. Prandaj i përshëndesim organizatorët e kësaj veprimtarie dhe urojmë plotësimin e të gjitha synimeve të tyre!

Tiranë, 16 gusht 2014