Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Publikationer-Botime të reja
Botime të reja

Murat Gecaj: Prof. SHEFIK OSMANI: LIBRI I RI, “LIGJËRATA DHE SHKRIME TË ZGJEDHURA”

Prof. SHEFIK OSMANI: LIBRI I RI, “LIGJËRATA DHE SHKRIME TË ZGJEDHURA”

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


M.Gecaj

1.

Tashmë, emri i pedagogut e studiuesit në fushën e arsimit kombëtar shqiptar, të ndjerit prof.Shefik Osmani, është bërë mjaft i njohur me botimet e tij. Ato janë, kryesisht të kohës, kur ai ishte ende gjallë dhe në veprimatari të pasur e të frytshme. Por, gjithashtu, lexuesit kanë dijeni edhe për disa botime, që janë bërë kohët e fundit, me kujdesin e bashkëshortes së tij, Urti Osmani, “Mësuese e Popullit”. Këta libra janë: “Përjetë me Shefikun”(Tiranë, 2013), me autore U.Osmanin dhe “Vlerësime për prof.dr. Shefik Osmanin” e “Figura të shquara të arsimit dhe të pedagogjisë”(Tiranë, 2014), që të dy këta me autor Sh.Osmanin.

Ndërsa libri i katërt i kësaj “serie” është ai me titullin “Ligjërata dhe shkrime të zgjdhura”(Tiranë, 2014). Gjithashtu, ai është përgatitur nga Urti Osmani dhe është venë në qarkullim, para pak ditëve, nga Shtëpia Botuese “Filara”, Tiranë.

2.

Libri, për të cilin folëm më lart, ka redaktor prof.dr. Tomorr Osmanin,”Mësues i Popullit” dhe përmban gjithësej 397 faqe. Ai është i ndarë në pesë kapituj: “Ligjërata në tubime të ndryshme”, “Një ashkël e shkëputur nga vargani i abetarave shqipe”, “Universiteti i Tetovës, me “gjak arbër” në themele dhe shkrime të tjera”, “Vlerësime për vepra, libra shkollorë dhe historikë” e “Nëpër Diasporën Shqiptare”.


Ballinat e librit të ri, me autor prof. Shefik Osmanin

Siç vërehet lehtë, tematika e shkrimeve, që janë përfshirë në këta kapituj, është e gjërë. Një vend me rëndësi zë pasqyrimi i udhës nëpër të cilën ka kaluar shkolla kombëtare shqipe. Për kët gjë, autori Sh.Osmani ka folur në disa shkrime, si: “Arsimi dhe kultura në trevat e Myzeqesë”. “Kongresi kombëtar për problemet e arsimit dhe themelimi i Shkollës Normale të Elbasanit(1909)”, “Kongresi Arsimor i Lushnjës dhe çështjet didaktike që diskutoi”,””Herbartianizmi” dhe shkollat e hapura nga Drejrtoia e Arsimit në Shkodër, gjatë viteve 1916-1920” etj.

Është i njohur roli shumë i madh e i pazëvendësueshëm i abetareve shqipe, për mbarëvajtjjen e arsimit në gjuhën tonë amtare. Prandaj, prof. Shefiku e ka trajtuar me përparësi udhën e përshkuar në këtë fushë. Për këtë qëllim, ai shkroi e publikoi shkrime të tillë, si: “Nga Abetarja, te Lexim I”, “Abetarja, teksti që lidhë tre shekuj” e “Teksti që u përket tërë shqipfolësve”. Po kështu, me interes janë shkrimet, që dëshmojnë rolin e “abece”-ve të Kumanovës, Jovan Terovës, Anastas Kulluriotit etj.

Në vazhdimësi, autori ka bërë vlerësime për disa libra shkollorë e historikë, që nga “Çeta e Profetëve”(1685), “Dituritë” e Naimit” dhe tekstet mësimorë të Sami Frashërit. Me vlera janë dhe shkrimet kushtuar historikëve të shkollave shqipe në disporën shqiptare, si në Gjermani e SHBA, në Bukuresht, Zvicër etj.

…Pa treguar më shumë për këtë botim të ri të prof. Shefik Osmani, dëshirojmë që përsëri të shprehim këtu nderimin dhe respektin për punën e tij të përkushtuar, gjatë tërë jetës, për ndriçimin e udhës së ndritur të shkollës shqipe dhe të arsimit tonë kombëtar, në përgjithësi. Po kështu, e përgëzojmë Urti Osmanin-“Mësuese e Popullit”, për përgatitjen e këtij vëllimi tjetër të bashkëshortit, që është pasuri e çmuar për lexuesit e sotëm dhe i tillë do të mbetet për ata në të ardhmen, bashkë me botimet e tjera të këtij autori mjaft të njohur në literaturën tonë pedagogjike.

Tiranë, gusht 2014

 

Viron KONA: “Në kopshtin e muzave” të Xheladin Mjekut

“Në kopshtin e muzave” të Xheladin Mjekut

( Meditim rreth librit ”Në kopshtin e muzave”)


Shkruar nga Viron KONA

Në tavolinën e punës mbaj prej javësh librin poetik “Në kopshtin e Muzave” të Xheladin Mjekut. Më ka dhënë kënaqësi gjatë leximit të parë, kështu që herë-herë e shfletoj dhe rilexoj poezitë. Janë të gjitha të bukura, dhe, krahas kënaqësisë estetike, ato përçojnë te lexuesi ide dhe mesazhe të munguara e befasuese, bukuri artistike herë - herë tronditëse, të emocionojnë dhe të vënë në mendime, cilësi këto që i ka arti i vërtetë.


Natyrisht që të fokusosh e përgjithësosh vlerat e një personaliteti të kulturës siç është Xheladin Mjeku, i prezantuar dhe i njohur me disa antologji poetike, me disa libra me kritikë letrare dhe, të tjerë libra me poezi e tregime, të duhet të lexosh rreth veprës së tij, në mënyrë që këndvështrimi të jetë sa më i gjerë. Por, siç thuhet, “që të provosh shijen dhe cilësinë e verës, mjafton një gotë, nuk është e nevojshme të pish të tërë fuçinë ”. Aq më tepër që Xheladin Mjekun e kemi lexuar shpesh herë në faqet e shtypit të shkruar dhe atij elektronik, me analiza dhe studime mbresëlënëse, me ide të qarta dhe shpresëdhënëse për drejtime të caktuara të jetës sociale, letrare dhe historike, por më së shumti, e kemi kontaktuar dhe jemi miqësuar me të me analiza e komente të librave.


Në foto Xheladin Mjeku

E thënë drejtpërdrejtë, poeti Mjeku, u dhuron lexuesve mesazhe të dëlira plot figuracion, që kanë mbirë, hedhur shtat e lulëzuar pikërisht aty, “Në kopshtin e muzave”, e ku, poeti, të ofron me çiltërsi kupën e mendimit, si qerasje me nektarin e luleve më të bukura e më të ëmbla të atij kopshti të bekuar. Poezi pas poezie, përjetojmë dhe ndjejmë vezullimin e mendimeve të pastra e vërshuese, duke dëshiruar që, bashkë me autorin, t`i hedhim sytë shigjetues “shekullit të mbarsur me lugetër”, apo të ndjejmë kushtrimin e freskët poetik dhe flakërues të lirisë, apo, dhe, të zbojmë nga vetja çastet ëndërr-këqija të provokuara nga kohë dhelparake, e, mbi të gjitha, të rrugëtojmë mbarësisht e përherë me busullën poetike drejt “shtigjeve të dritës.”


Duke dhuruar libra

Muzat e Xheladin Mjekut, nuk janë çaste të rëndomta e të zakonshme, nuk janë ndalesa stacionesh. Ato janë ide dhe mesazhe vizionare për rrugëtime jete dhe drite, që ndrisin dukshëm në hapësirën letrare, duke u shoqëruar me stinët e jetës: me dimrin e ashpër, të bardhë, të akullt dhe me krisma gjëmimtare; me vjeshtën e përflakur e me bukuri ylberi; me verën e nxehtë, përzier me të qeshura vajzash e lojëra fëmijësh, me kaltërsi deti e këngë zogjsh; me pranverën e gjelbërimit, të sythave, gonxheve, dashurive dhe dallëndysheve.

Janë rrugëtime që na ftojnë, na japin dorën, na përqafojnë e na miqësojnë, na përfshijnë në “krosin” masiv të jetës, e ku “Vrapojmë përkrah sho`i-shoit/Dhe mbesim miq në jetë”.

Muzat e Xheladin Mjekut na ftojnë për një kuvend te Rrapi i Mashkullorës që, ”miqësisht u përqafua me tokën/Dhe shtriu faqen mbi kraharorin e saj....Na bëjnë të ndalemi pak çaste dhe të dëgjojmë shekujt nëpërmjet trokut të kalit dhe vringëllimës së shpatave në betejën e Valikardit. Na bëjnë të jemi dëshmitarë të një takimi të mundësuar figurativisht mes Lekë Dukagjinit dhe At Shtjefën Gjecovit që “largësitë shekullore do t`i kthenin në lavdi”...

Muzat na bëjnë të meditojmë se “Gjithnjë udhëve të Evropës kërkuam shpëtimin/Dhe erdhëm në përmbyllje të shtegut të lirisë”, teksa, besojmë që, poeti me këto vargje do që të na ri sjellë në vëmendje mësimin lapidar ndër shekuj se, “liria nuk kërkohet, por fitohet”. Apo, ato poezi, na bëjnë të ndalim një çast hapat dhe të nderojmë fronin e shenjtë e të pazëvendësueshëm të Naim Frashërit: “Përunjësisht të falemi/Për flakadanin e ndezur të dritës,/Këtu e një shekull udhë/Hirësi”.

”Besojmë se ti je burimi/Dhe Etja jemi ne/Deri në shterje të pikës”.

Të gjithë poetët e botës, duke qenë “fis” me Orfeun, kalërojnë me Pegasin, për të mbërritur në Parnas, e, gjithsesi, atyre, u duhet të ndalen e të shijojnë për pak çaste kopshtin e muzave, i cili e ngre “rezidencën” jo vetëm në Parnas, por te çdo njeri i mirë, i frymëzuar, zemërbujar e fisnik. Kam në kujtesë takimet me Xheladinin dhe i ruaj ato në përfytyrim, gjersa vjen takimi i radhës që i pasurojë edhe më tej përshtypjet, ndërkohë që më bën përherë shoqëri dhe me falë gëzim libri i tij i mrekullueshëm poetik.

Njeri i kërkuar është Xheladini. Me pamjen e qetë e serioze, me butësinë dhe elegancën e fjalës shprehëse e komunikuese, me transparencën dhe vetëpërmbajtjen në bisedë, korrekt me vetveten dhe me të tjerët, njeri që di, ku dhe si të zhvillojë më tej idenë dhe mendimin, di të arrijë të formulojë bindshëm komunikime të frytshme mes kolegësh apo njerëzish me interesa kulturore të ndryshme.

Ky klas i Xheladinit, pasqyron shpirtin e tij, dritën, mirësinë dhe bukurinë e mesazheve e shkrimeve, të poezive dhe analizave, duke kërkuar e veçuar vazhdimisht krijimtarinë më të bukur, më të ndjerë, më të freskët dhe më të arrirë, të cilën, kur ai e gjen, e respekton dhe i përkulet me nderim, por, edhe ndihmon zjarrin krijues, teksa sheh që flakëzat kanë nevojë për pakëz frymë, nxitje dhe inkurajim.

Lexuesi ndjen respekt dhe emocion të veçantë ndaj shkrimeve dhe krijimtarisë mendimtare, të freskët e fjalëbukur të këtij poeti, i cili duke nderuar shenjtërinë e kopshtit të muzave, “nuk ia ndalë vrapin ëndrrës”, tregohet i kujdesshëm në krijimin e figuracionit poetik, duke ngacmuar kujtesën tonë me ëmbëlsinë e fjalës së bilbilenjve. Ai i zgjedh në atë kopsht lulet me ngjyra nga më të bukura, lulet aromë mira, që, duke u përkulur dhe lakuar pakëz kërcellin, harmonizohen me hijeshinë e flladeve erërave të freskëta mëngjesore, mes-ditore dhe mbrëmësore të peizazhit shqiptar. Po, kur është e nevojshme, ai nuk i shmanget as zemërimit e dhimbjes, e atëherë, shpalos “Dallgët e mallit” apo “Dallgët e vargjeve që rebelohen”.

Teksa, në peizazhin e tij poetik, tingëllon si një drithërimë e meteor porosia e nënës që përcjellë birin në emigracion:

“Bir, ditën filloje me afshin e dashurisë,/Dhe nisu shtigjeve të jetës”,

E, në vazhdim:

“Atdheu gëzohej nga kthimi,/A gëzimi ishte buzëqeshja e tij”.

Fjalët, shprehjet dhe mendimet e rralla, nuk mund të krijohen pa frymëzim, talent dhe transparencë; pa mundim kërkuesi diamantesh e zemrën zjarr, që të flakëroj dashuri, mirësi dhe fisnikëri.

Kam qenë i mendimit se, komenti i poezive mbase është një tepri`, kjo, për faktin se, poezia e vërtetë, zor se rrëfehet e komentohet. Ajo, veçse ndjehet.

E, megjithatë, teksa lexova e rilexova librin poetik “Në kopshtin e muzave”, nuk m`u ndenj pa i shprehur këto pak fjalë vlerësuese e të meritueshme për poetin dhe poezitë e tij, si të dua t`i dhuroj për kënaqësi e për ta nderuar, një buqetë lulesh aromë mirë, me shënimin e thjeshtë në kartëvizitën shoqëruese:

“Faleminderit dhe urime, Xheladin Mjeku!

“Faleminderit, edhe Klubit Letrar ”De Rada”, Ferizaj, që e keni vlerësuar këtë libër poetik me çmimin e parë në Konkursin letrar, organizuar me rastin e 100 Vjetorit të Pavarësisë”.

 

Sokol Demaku: Këto ditë kemi në dorë librin më të ri të tertin më radhë të së resë tropojane Valbona Haklaj

 

Sokol Demaku

 

Këto ditë kemi në dorë librin më të ri të tertin më radhë të së resë tropojane Valbona Haklaj

 

 

”SHTËPIA PA DYER” E VALBONA HAKLAJ

 

 

Proza gojore është shumë e zhvilluar në letërsinë shqipe. Ajo paraqitet në forma të ndryshme, e një nga ato forma më të përhapura tek ne është përralla, që është një tregim me plotë fantazi dhe elementet dhe subjekti janë ëndërrimet dhe mendimet njerëzore në formë alegorie. Ato nisën nga një trillim i plotë e që mban kurdoherë lidhje me probleme, me situata, me mmendime filozofike, morale, shoqërore, etike e estetiket ë jetës së njerëzve. Këto janë të përhapura në tërë botën dhe janë po ashtu të pëlqyera në tërë botën si për vlerat filozofike njashtu edhe për vlerat didaktiko mësimore.

Përrallat shqiptare shquajnë për larmin e fantazisë së tyre dhe për thurje inetersante të subjekteve të tyre. Fantastika në përrallt tona është shumë e madhe dhe zë vend dominant në to. Përmes saj krijohet një simbolikë e pasurë që flet në alegori për mësimet shoqërore dhe moralen ë shoqërin njerëzore. E pikërisht këtu qëndron vlera filozofike e përrallës.

Gjinia më e përhapurë dhe më e lexuar, e kënduar tek shqiptarët është përralla popullore shqiptare.

Edhe tropojanja Valbona Haklaj e këndoi përallën shqiptare më një sens të vecant në librin e saj të radhës pas asaj me poezi ”Etja e ëndrrës” dhe librit të saj të dytë më përralla për fëmijë ”Dhelpra pa bisht”, pra tani na vjen me librin e saj të tretë ku në te ngërthehen 32 përralla me motive dhe karaktere të ndryshme, të cilat më plotë, trillime, magji dhe qasje të ndryshme të ngjarjeve na sjellin në kujtesë të mirën dhe të keqën që është prezente tek një mori njerëzish edhe në ditët e sotme bashkëkohore.

Fabula e përrallave është shumë e qartë, e thejshtë për ta kuptua lexuesi.

Duhet të them se Valbona na vjen si një vazhduese e traditës së Kutelit më rrefime të përpunuara mirë dhe bukur e më një ligjërim të natyrshëm dhe të sistemuar me kujdes e që e bënë librin të lexohet më shumë vemenedje dhe kujdes nga lexuesi. Mbështeturë në këtë themi se ky libër zgjon kurreshtjen e lexuesit, e pasuron imagjinatën dhe ajo cka është më shumë rëndësi dhe ndoshta për mendimin tim më kruesorja ndihmon lexuesit të këndell sinqeritetin njerëzor, të zgjon ndërgjegjen kolektive tek njerëzit.

Sepse këtu përmes përrallave autorja na jep gjykime për jetën, për të ardhmen, lumturinë, për të mirën, për të keqën, për të bukurën dhe atë të shëmtuarën, për aspiratat famkëqia të njerëzve, ëndërrat e parealaizuara të njërëzve me mendje të prishurë.

Por ma thotë mendja se vizioni i përgjithshëm që në të vërtetë buron nga përlla në këtë përmbledhje për jetën në përgjithësi është i plotë dhe shumë optimist, sepse cdo herë këtu do shofim se triumfon jeriu me ato përpjekjet e tij mbinjerëzore dhe ato sakrifica të cilat e përcjellin në jetë si e kemi këtu rastin tek ”Djali i vogël”, ”Kucedra”, e përalla të tjera. Êshtë inetersant se njeriu duke qenë cdo herë i ndershëm, edhe pse në jetë do ketë një fat ndoshta gadi targjik, ia arrin më në fund lumturisë së tij si e kemi rastin tek përralla ”Djali gjarpër”, oset ek e ”Bukrua e dheut” që na del si simbol lumturie.

E them me plotë gojën se ky vizion optimist në njëren anë edhe realist në përrallat e këtij libri e ka burimin tek karakteri i fortë i folklorit tonë popullor, ku me shekuj ka shprehurë solidaritetin dhe qëndrushmerinë e popullit përballë të këqiave, përballë problemeve dhe vështirësive nga më të ndryshmet në jetë që i kanë dalë përpara në jetë.

Gryksia, pangopshmeria, e disa individëve që edhe sot është shumë aktuale dhe prezente në jetëne tyre të përditshme na vin në shprehje edhe në librin e Valbona Hykajt dhe na pasqyrojnë për mrekulli këto veti dhe shprehje mjaft negative dhe të damshme shoqërore si tek përrallat ”Balona dhe vajza e mbretit” pastaj ”Dy vëllezërit dhe Qeli” ose gryksia e cila edhe sot prek shtresat shoqërore në cdo cep të botës dhe shkatrron jetë e familje e na paraqitet për mrekulli në përrallën me titull ”Divat dhe tri m mbulesat e arta”

Pra janë këto 32 përralla të përpunuara dhe prezentuara për mrekulli në këtë libër të Valbona Hykaj me redaktor Jaho Margjeka dhe recenzent Prof.asoc.dr Adem Jakllari, ia vlenë që njeriu ti lexoje e rilexoj se kanë një vlerë të madhe shpirtërore dhe filozofike për ditët e sotme në të cilat jetojmë.

Përralla më rolin e saj psikologjik, historik dhe kulturor që ka në shoqëri si shprehje e këtyre procese shoqërore që përmendem në shumë përalla nga ky libër mendoj se është e vecantë dhe e bënë përrallën të llojit specifik brenda llojit të prozës gojore. Por ajo cka është më kryesore mendoj unë përralla shqiptare këtu ruan larmin e fantazisë të subjekteve, ku roli i fatnazisë këtu është shumë domethënës, sepse përmes fantazisë përpunohet subjekti i saj artistikisht por edhe në aspektin filozofik ku realiteti përmes simbolikës dhe alegorive fletë shumë dhe jep mësime shoqërore, estetike, etike për jetën tek individi e sidomos në ditët e sotme që është më se e nevojshme kjo.

E pikrisht vlera e saj filozofike është më e rëndësishme sepse përmes saj jepen gjykime për jetën, për lumturinë, për të mirën të keqën, gryksinë, për të bukurëne tër shmetuarën, për ëndërrat e parealizuara aspirata e njerëzve në përgjithësi.

 

 

 


 

Nga Arqile Gjata:

Nga Arqile Gjata

ALUSH AVDULI DHE FJALA E TIJ “SERJOZE”

Alush Avduli me filozofinë e tij të mendimit është një kafshatë që nuk e kapërdin dot, është teh brisku që e “gjakos” fjalën me bukurinë dhe përsosmërinë e saj.

librin e tij me Esse “Përkëthimi i Heshtjes” zhytesh në një “lëng” të çuditshëm mendimesh, që janë thënie të artikuluara në mënyrë të njëpasnjëshme, janë shprehje postulate si referenca poetike të qëmtuara nga mendimi poetik dhe estetik i njerzëve të mençur, mendimtarëve, estetëve ndër shekuj. E gjithë kjo ngrehinë e bukur e vëllimit me esse është një Aksiomë estetike-filozofike me temë dhe subjekt “Përkëthimi i Heshtjes”...Janë afërsisht 20-të aksioma të tilla!

Tek Ese-ja, Sa Serjoz janë “Serjozët”, autori përballet me një dukuri, problematikë, jo si fenomen i shkëputur në kohë dhe hapsirë, por këto të vërteta vazhdimisht i kemi midis nesh në jetë! Por, më tepër janë ekzistente në jetën krijuese.

Të jesh i NATYRSHËM, apo “SERJOZ”?...Kjo është sot e gjithmonë një kërkesë, një domosdoshmëri për të ecur me sukses në krijimtarin letrare.Unë...bashkohem tërsisht me mendimin e shkrimtarit dhe estetit Alushi Avduli, kur thotë:

-Në se në një roman shumë të mirë artistikisht të një autori(që ende janë të rallë)do ta krahasojmë me një qytet modern, me urbanistikë bshkëkohore, sipas shijeve të autorit, problem më shqetësues do të jetë me mbeturinat; ç’do të bëhet me ato?!!...Kur shëtisim me kënaqësi nëpër poezi të një autoreje që vërtetë të ngopin me jetë, me entusiazëm, dashuri e fantazi!...themi se kjo autore është pete! Kështu besoj se, vërtetë libri i atij poeti nuk do shkoj për riciklim mbeturinash.

Duke u shprehur serjozisht, dua të pyes gjithë ata që shkruajnë(në prozë, apo poezi...

-Pas disa vitesh...çfar do u ngelet nga krijimtaria e tyre, pasardhësve ç’far do u lënë!? Me gjithë këtë mal mbeturinash që hidhen në tregun e shkrimeve çdo të bëhet, pasi po i mer frymën letërsisë!?

Ç’mund të na thonë botuesit dhe dhjetra Shtëpi Botuese që punojnë vetëm për tu pasuruar...?

Tashmë, dihet realisht se nuk ka kurfarë kufizimi a regullsie rreth kritereve për të botuar një libër...mjafton t’u paguash shumën në euro dhe libri bëhet(prodhohet) si simite furxhiu!?

Është për të ardhur keq, për të vajtuar, se si këta botues nuk kanë dëshirë të bëjnë asnjë qëmtim mes shumë e shumë kërkesave që u vijnë nga librashkrues të shumtë. Por ka dhe më keq...!

Redaktorë(të ashtuquajtur) po luajnë rolin e sekserve.Sidomos një dukuri e till duket qart tek krijuesit e rinjë, ku(sekseri redaktor) bën tri-katër faqe parathenie që të lë pamend...Pasi e lexon vëllimin me vargje të shkruara, ndjen neveri për “redaktor” të till!

Dua të pyes..sa serjoz dhe sa të sinqert janë redaktorët dhe botuesit(sigurisht, nuk janë të gjithë mjeran)!?

 

Ibrahim Hajdarmataj: UDHËTIM, ME “DJALIN E TIGRIN”, NË ZOGAJ E GJAKOVË…

UDHËTIM, ME “DJALIN E TIGRIN”, NË ZOGAJ E GJAKOVË…

Nga: Ibrahim Hajdarmataj


Nga e djathta: I.Hajdarmataj, V.Kona e M.Gecaj

1.

Po bisedoja me kolegët dhe miqtë e mi, Viron Kona e Murat Gecaj, shkrimtarë, publicistë e studiues të njohur. Ndër temat më të dashura për ta janë dhe ato për mbresat e përshtypjet e tyre, nga vizitat në Mbretërinë e Suedisë. Tashmë, kanë publikuar jo vetëm shkrime të bukur e mbresëlënës nga ato vizita të paharruara, por dhe libra të veçantë. Sigurisht, ata janë me mjaft vlera për t’i njohur lexuesit shqiptarë me jetën e atij vendi mik skandinav.

Në vazhdim, së bashku, ne u ndalëm edhe në një fakt interesant. Jo shumë kohë më parë, erdhi në Tiranë arsimtari, shkrimtari e publicisti i njohur, Sokol Demaku. Ai ka vite që jeton në qytetin Boras të Suedisë, por dhe është nismëtar i lidhjeve të ngushta shqiptare-suedeze. Kësaj here, kishte me vete 1.000 kopje të librit-përrallë për fëmijë, që e ka shqipëruar vetë, me autor shkrimtarin suedez, Lars Westman, “Djali dhe Tigri”. Nuk do të ndalem këtu për fillimin e punës së dhurimit të këtij libri, në disa shkolla të Tiranës e Durrësit, por dhe të Tetovës, pasi është dhënë njoftim më pare, për këtë gjë. Por do të tregoj se si u bëra dhe unë bashkëpuntor në plotësimin e kësaj nisme, me vlera të veçanta.


Ballina e parë e librit, nga shkrimtari suedez, Lars Westman…

2.

Pasi mora me vete disa kopje të librit “Djali dhe Tigri”, së pari, shkova në Gjimnazin “Hoxhë Zogu” të fshatit Zogaj, në Malësinë e Gjakovës (Tropojë). Aty më priti me dashamirësi drejtori, Bujar Hajdarmataj, i cili e shprehu falënderimin e tij, si për Sokol Demakun dhe autorin, Lars Westman. Pastaj, me këtë nismë u njohën edhe mësueset e gjuhës e letërsisë shqipe, Bukurie e Ajshe Hajdarmataj. Ato u shprehën: “Ky libër i ri, nga Suedia e largët, do ta pasurojë më tej bibliotekën e shkollës sonë. Sigurisht, pas leximit, me përmbajtjen e tij do të njihen nxënësit tanë, me të cilët do të organzojmë edhe diskutime të lira”.

Kur po largohesha, në emër të kolektivit mësues-nxënës të këtij Gjimnazi, Bujari më dorëzoi nga një “Mirënjohje”, si për përkthyesin dhe autorin e librit. Në njërën, shkruhen këto fjalë: “Falënderojmë prof.Sokol Demakun, shkrimtar, gazetar dhe përkthyes, që na dhuroi për bibliotekën e shkollës sonë librin me titull “Djali dhe Tigri”, të autorit Lars Westman.Gjithashtu, këtij shkrimtari të mirënjohur suedez i urojmë krijimtari të suksesshme!”

3.

Meqenëse fshati Zogaj ndodhet vetëm 9 km larg Gjakovës, me librin në fjalë, u ndodha edhe shkollën e mesme të ulët, “Mazllum Këpuska”. Aty më priti drejtori, Islam Juniku. Ai më tregoi se edhe shkrimtarë të tjerë i kanë dhuruar libra bibliotekës së tyre. Duke shprehur falënderimin e tij për këtë dhuratë, ai përgatiti e më dorëzoi “Mirënjohje”, si për përkthyesin e autorin e librit. Në të shkruhet: “Shkolla e Mesme e Ulët “Mazllum Këpuska”-Gjakovë, jep këtë “Mirënjohje”, për shkrimtarin, gazetarin e përkthyesin Sokol Demaku: Për dhjetë libra të dhuruar, bibliotekës së shkollës sonë, “Djali dhe Tigri”, nga auroti suedez Lars Westman.-Drejtori: Islam Juniku”.


“Mirënjohje”, për librat e dhuruar…

Këto ndjenja miqësore dhe shprehje mirënjohjeje, i gjeta edhe në Bibliotekën Ndërkomunale të Gjakovës, qytet me tradita të njohura: atdhetare, arsimore e kulturore. Pasi biseduam për nismën e dhurimit të këtyre librave, drejtori i këtij institucioni, Engjëll I.Berisha ma dorëzoi “Falënderimin”, me dëshirën që ai t’u jepet, si dhuruesit të librit e autorit. Ja, çfarë shkruhet aty: “Dhuratë shumë e çmuar dhe e qëlluar, për pasurimin e fondit bibliotekar. Falënderimi vjen nga lexuesi dhe nga institucioni, duke ruajtur bashkëpunimin me krijues, posaçërisht me vepra me interes për lexuesit besnikë. Pasurimi i fondit librar është një motiv më tepër për punëtorët bibliotekarë. Ndërsa, kur vjen nga autori, është një nder më tepër. Ky libër është shumë i veçantë për pasurimin e bibliotekës sonë”.

…Jam i bindur se lexuesi i këtyre radhëve do të më mirëkuptojë, pra kur në mbyllje po shënoj se ky udhëtim i imi, si në Zogaj e Gjakovë, ishte shumë i veçantë e mbresëlënës për mua. Prandaj dhe këtë detyrë miqësore e kreva me kënaqësi. Siç dihet nga të gjithë, kur shpërndan libra, ndihmon sadopak në misionin e dhuruesve të tyre për t’i pajisur të tjerët, me dituri dhe njohuri të reja për jetën.

1 gusht 2014

 


Faqe 11 nga 72

Newsflash

Ira Londo

"Solidariteti ka Ngjyrë dhe Zë të fuqishëm"

Diskutim i hapur për projektligjin mbi Nënshtetësinë e Brezit të Dytë, nga “Arogji”

Organizata e emigrantëve "Arogji" (Përkrahje) ka organizuar të martën, 19 maj, një diskutim të hapur për projektligjin e fundit "Reforma në Kodin e Shtetësisë Greke dhe dispozita të tjera".

“Arogji” ka reaguar pa humbur kohë ndaj thirrjes së ministrisë së Emigracionit për diskutim publik të projektligjit, kërkesës për propozime dhe domosdoshmërisë për t’u dëgjuar fuqishëm zëri i emigrantit, duke realizuar me sukses një aktivitet të rëndësishëm, me pjesmarrës specialistë të sferës së emigracionit nga ministria e Brendshme dhe ministria e Emigracionit, drejtues të Drejtorisë së Emigracionit, deputetë të partive të ndryshme të parlamentit grek dhe mjaft përfaqësues të komuniteteve emigrante nga të gjitha vendet, që ndodhen në Greqi. Projektligji me 14 nene, nga i cili vecohet neni A për shtetësinë e brezit të dytë, i anuluar nga Këshilli i Lartë i Shtetit pas një denoncimi të “Agimit të Artë” dhe “Anel”, parashikon dhe lehtësime për një sërë kategorish, si Lejet Afatgjatë me të drejtë pune në vendet anëtare të BE-së, bashkimi familjar etj. Projektligji i publikuar në platformën elektronike opengov.gr pritet të kalojë nesër, e enjte 21 maj, në Parlamentin grek e të miratohet së shpejti. Aktiviteti u çel me një përshendetje të shkurtër nga kryetari i “Arogji” (Përkrahje), ndërmjetësi kulturor Fatos Malaj.

Në dialogun konstruktiv kanë marrë pjesë:

1) Vasilis Papadhopulos, Sekretar i Përgjithshëm i Politikës së Emigracionit në Ministrinë e Brendshme

2) Vasilis Chronopoulos, Sekretar i sektorit të të drejtave të njeriut dhe emigracionit PASOK

3) Angjelos Sirigos, Avokat, Pedagog i të drejtës ndërkombëtare dhe politikës së Jashtme në universitetin Pandio

4) Markos Papakonstantis, Avokat, Pedagog i të drejtës europiane

5) Ilias Chronopoulos, Drejtor i Drejtorisë së të Huajve dhe Emigracionit të Administratës së Decentralizuar

6) Stathis Kampuridis Drejtor i Drejtorise per Lejet e Qendrimit Sektori Jugor i Pireut dhe Ishujve

7) Despina Prinia, Përfaqësuese e sektorit të Politikës së Emigracionit në “Potami, përgjegjëse për sektorin e mardhënieve ndërkombëtare dhe europiane në universitetin e Strasburgut

8) Katerina Llano, Psikologe, anëtare e “Arogi”, emigrante e brezit të dytë

9) Kostas Mafuta, Organizata e Emigrantëve të Brezit të Dytë, “Generation 2.0”

Për çdo informacion të mëtejshëm në lidhje me aktivitetin, lutemi të kontaktoni me organizatën “Arogji”, email: arogji2015@gmail.com, cel: 6950581140.