Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Botime të reja


Halil Haxhosaj: Sanije Myrtaj: “Loti i zemrës”, poezi, botoi Klubi letrar “Gjon Nikollë Kazazi”, Gjakovë, 2008

Halil Haxhosaj

MËRGIMI PËRJETIM JETËSOR DHE POETIK

Sanije Myrtaj: “Loti i zemrës”, poezi, botoi Klubi letrar “Gjon Nikollë Kazazi”, Gjakovë, 2008

Plaga e mërgimit është thelluar në trupin, mendjen dhe ndjenjën e shumë mërgimtarëve tanë, sidomos para dhe gjatë luftës së Kosovës. Kjo plagë ende kullon dhe lëngu i saj shpesh e hidhëron bukur shumë shijen e jetës së tyre. Madje mbi këtë lëngim struken edhe disa ndjenja, hapësira të mëdha deri te vendlindja dhe natyrshmëria e një jete në mese dhe formë tjetër. Mbi të gjitha këto ndjenja e përjetime të tjera frymojnë edhe dromcat e kësaj jete, edhe rrathët e saj, por edhe frymëzimet për të shkruar vargje, duke e ngjyer penën në lëngun e gurrës së saj. Kjo i ndodh edhe krijueses Sanije Myrtaj, e cila që një kohë jeton, punon dhe krijon në mërgim, gjegjësisht në qytetin Rodby të Danimarkës.

Talenti i saj si duket doli sheshit, siç i thonë fjalës, u bë ndjenjë, figurë dhe përjetim dhe u përjetësua në vargje poetike, në njërën anë, dhe në brushë pikture, në anën tjetër. Kështu të gjitha përjetimet e veta në mërgim, kjo autore e mërgimtare i përjetëson në peizazhe të vendlindjes dhe të mallit me vargje poetike, por edhe më brushë piktoreje. Kurorëzimin e vet, Sanije Myrtaj, si piktore, por edhe poete e shfaqi në disa ekspozita në Danimarkë dhe në veprën e vet të parë me poezi me titull “Loti i zemrës”, botuar nga Klubi letrar “Gjon Nikollë Kazazi” i Gjakovës, në vitin 2008.

Vepra e autores, Sanije Myrtaj, shpërfaqet duke u ndarë në qerthuj poetikë që janë zinxhiri i rrjedhës së frymëzimit, ndjenjës dhe mallit për atdhe dhe vendlindje. Zinxhirin përmbajtjesor i qerthujve është i strukturuar në: 1. Ëndrra e ime e gjatë, 2. Loti i zemrës, 3. Peizazh ankthi dhe 4. Lotari e dashurisë, ku janë përfshirë më se 78 poezi. Në secilin qerthull janë sistemuar poezi me tematikë, mesazh, ide dhe domethënie të përafërt edhe pse ato mund të konsiderohen vetëm si degë të një trungu të tërësisë poetike të veprës në tërësinë e saj.

Megjithatë, në zërin e kësaj krijueseje, vjen në këto vargje si një pëshpërimë e ngrohtë për mërgimin, lirinë, dashurinë, jetën, njeriun dhe të gjitha nuancat e jetës së saj. Me përqafimin e mallit, të jetës së mërgimtares dhe largësisë si pengesë e madhe hapësinore, ajo me figurat e përdorura poetike mundohet t’i prekë edhe ndjenjat e lexuesit të kësaj vepre të parë poetike të saj. Në këto vargje patjetër se del sheshit qëndresa e një gruaja, nëne, motre dhe qenie njerëzore, me të cilat prekë edhe ndjenjat, momentet dhe qëndrimet e lexuesit, sepse:

Askush s’e di çka mbaj në zemër

Një peshë e rëndë më mundon

As aparatet më të përsosura

Nuk e zbulojnë dot fshehtësinë

thotë ajo në këto vargje të poezisë “Loti i zemrës”, që është edhe titulli i përmbledhjes poetike. Dhe mbi këtë synim, autorja mëton ta shpërfaq tërë vargëzimin e vet, duke depërtuar nëpër të gjitha poret e jetës së saj prej mërgimtareje, por edhe prej krijueseje. Dhe disi këtij synimi ia del, sepse ajo mundohet që këta lot t’i heqë nga zemra, por atë s’mund ta “ndaluaka më asgjë”. Ky mall djeg, përvëlon dhe nxit që disi të zbutet, të nënshtrohet dhe të bëhet sa më i vogël, duke u shtrirë mbi vargje e figura, të cilat disi ia lehtësojnë shpirtin autores, Sanije Myrtaj.

Në të gjitha vargjet e librit të saj, ku mbisundon tematika e mërgimit, e dashurisë, e mallit dhe e jetës larg vendlindjes, ndjenjat shtrihen në logun e shpirtit e të zemrës dhe këndohen me tingujt e mallëngjimit. Andaj, kjo autore në vargjet e veta herë qan me lotët e akullt e herë qesh me buzëqeshjen e ngrohtë të jetës dhe të mirës. Ajo hyn e depërton në bebëzën e syve, për të lëshuar dritën prekëse në zemrën e çdo lexuesi. Kështu këto vargje herë të përkëdhelin me flladin e ëmbël e herë të ndezin me zjarr flakërues, duke krijuar çaste të ndjeshme artistike.

Këto elemente shihen dhe kurorëzohen shtruar në poezinë përkushtuese, e cila është bukur shumë e shtrirë në këtë përmbledhje. Autorja mundohet që përmes vargjeve t’i përjetësojë ndjenjat e veta ndaj fëmijëve të saj dhe ato do të mbesin xhevahire të pashlyera në jetën dhe rritën e tyre atje ku gjenden në mërgim. Kështu, duke e fisnikëruar rolin e nënës, autorja Sanije Myrtaj, do tua përkujtojë fëmijëve të saj në veçanti, për edhe fëmijëve të mërgimtarëve në përgjithësi, që kurrë mos të harrojnë kush janë, prej nga janë dhe çfarë gjuhe amtare kanë. Kjo shihet më se miri në këto vargje të poezisë “Fëmijët e mi”:

Fëmijët e mi

Ju jeni pasuria ime

Jeni gëzimi e shpresa

Jeta ime jeni ju!

Këto vargje janë përkushtim për fëmijët e saj Mentorin, Sarandën, Mërgimin dhe Egzonën, të cilët i atribuon me epitete të qëlluara dhe artistikisht efektive.

Pas emigrimit, autorja mbush në vargjet e saj edhe vuajtjet e dhimbshme të mërgimtarëve, punën e vështirë, lotët e hidhur të mallit për atdheun, ku pluskon fëshfërima e erës së kthimit. Një nga ndjenjat më esenciale të saj, është dashuria për nënën, që buron nga brendia e veçantë e thellësisë së ndjenjave të saj. Kjo shihet në këto vargje të poezisë “Nënat tona”:

Nënat tona u plakën me rrudha plot

Me thinja në flokë në shpirt në fjalë

Ato u plakën me Atdhe në gji

Duke dëgjuar krisma motesh

Për të përfunduar me vargjet:

Nënat tona janë të vjetra sa Globi

Janë krenare dhe të paepura sa qielli

Poezi përkushtuese ka edhe në shtrirjen tjetër të kësaj përmbledhjeje poetike. Autorja nuk e lë pa u kushtuar vargje edhe dëshmorëve, trimave që luftuan për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, gjegjësisht të atdheut, trimave dhe luftëtarëve të UÇK-së e të tjerëve. Në këto vargje tingëllon zëri i saj si një ledhatim dashurie plot mall e dhimbje dhe bëhet thirrje drejt qiellit për përjetësimin e amanetit të tyre për këtë tokë e atdhe të lirë e të pavarur. Shpirti e ndjeshëm i poetes, Sanije Myrtaj, shpalos në vargjet për dëshmorin ndjenjën dhe qëndrimin më suptil të krenarisë për njeriun plot ideal dhe atdhedashuri. Ndërsa në fjalët e dëshmorit në poezinë me titull “Fjala e dëshmorit”, tingëllon bindshëm mesazhi poetik e nëse lirisë së atdheut i kanoset rreziku, ai thotë:

Atëherë prapë ngrihem

Bashkë me shokët e mi

Diellin e keni dëshmitarë

Ndërsa për UÇK-në, në poezinë “Vargje për UÇK-në”, do të vargëzojë kështu:

Të ngrohta janë vargjet për UÇK-në

Të ëmbla krenare plot mburrje janë

Ato kullojnë gjak lirie

Siç shihet esenca e këtyre vargjeve përkon me synimet dhe qëllimet e ushtarëve të UÇK-së që nuk kursyen asgjë, madje as jetën, për ta fituar lirinë e Kosovës, e cila lëngonte shekuj me radhë nën robëri. Dhe Kosova e çliruar tashme është e madhërishme, sepse nderi i saj jehon meridianëve si bijë e Evropës së Re. Kosova, stërmbesa e Ilirisë tash ka marrë pagëzimin e republikës dhe është krenaria edhe e Dardanisë, andaj edhe krijuesja e vargjeve, gjegjësisht, Sanije Myrtaj, është e Kosovës, aq sa Kosova është e saj, ngase po të mos ishte kështu shqipes krenare do t’i zbehej njëri krah e skifterit të Dardanisë do t’i shterej zëri, dëshmon plot emocione kjo poete, duke aluduar në bashkimin kombëtar.

Ka edhe disa elemente të tjera që janë skalitur në vargjet dhe figurat e kësaj vepre të Sanije Myrtajt, por më se miri do t’i përjetojë lexuesi kur t’i lexojë ato. Kjo përmbledhje është një dëshmi se kjo krijuese mund të shkruaj vargje dhe të botojë edhe vepra të tjera poetike.

 

 

Nga Irena Toçi: "Nuse në derën e hasmit" përcjell mesazhet humane, duke e ngritur në piedestal dashurinë njerëzore

"Nuse në derën e hasmit" përcjell mesazhet humane, duke e ngritur në piedestal dashurinë njerëzore


Nga Irena Toçi

Botuese e Shtëpisë Botuese TOENA

Gjatë gjithë veprimtarisë disa vjeçare të institutit tonë të promocionit në mbështetje të vlerave të veçanta të letërsisë shqipe bashkëkohore dhe të prurjeve nga fusha të tjera të krijimtarive dhe studimit shkencor kemi pasur sjellë një pik kryesor që këto vepra jo vetëm të shihnin dritën e botimit, por të veçoheshin për vlerat e tyre sipas gjykimit tonë të veçanta dhe të evidentoheshin nga moria e botimeve të shumta të përditshme për të reflektuar më gjatë rreth tyre.

Ishin disa arsye pse vendosëm që përveç botimit të romanit "Nuse në derën e hasmit" të shkrimtarit Pierre-Pandeli Simsia ta veçonim atë për ta sjellë në vemendjen tuaj:

Së pari për temën që ky raman trajton; gjakmarrja. Fenomen që do duhej t'i takonte së kaluarës së largët historike, por që për fat të keq vazhdon të stigmatizojë jetën e dhjetrave bashkatdhetarëve tanë duke i dënuar ata me ngujim brenda mureve të shtëpisë, apo nga arratisje nga realiteti i këtushëm në kërkim të lirisë dhe të drejtës për të jetuar.

Së dyti, për mënyrën se si nga pikpamja shoqërore i është dhënë zgjidhje në këtë roman artistik një konflikti të gjatë që kishte marrë jetë njerëzish në kohë të ndryshme. Zgjidhje që vjen në njëfarë mënyre edhe nga ndikimi i kulturës demokratike të një shteti të madh si Shtetet e Bashkuara të Amerikës ku zhvillohen kryesisht ngjarjet.

Së treti, për mesazhet humane që ky roman përcjell duke e ngritur në piedestal dashurinë njerëzore.

Dhe së fundmi, por jo nga rëndësia, sepse autori i këtij romani Pierre-Pandeli Simsia është një nga kontribuesit e ruajtjes, lëvrimit dhe promovimit të shqipes dhe të letërsisë shqipe në diasporën tonë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës prej shumë vitesh; një mision ky, që duhet vlerësuar, mbështetur dhe përgëzuar me sinqeritet dhe me përgjegjshmëri nga të gjithë ne.

I urojmë suksese shkrimtarit Pierre-Pandeli Simsia

Rreth romanit "Nuse në derën e hasmit" të shkrimtarit Pierre-Pandeli Simsia


Ndjej kënaqësi të shkruaj, si redakror i romanit përzgjedhur nga Shtëpia Botuese TOENA, për romanin"Nuse në derën e hasmit" të shkrimtarit, tashmë të mirënjohur, Pierre-Pandeli Simsia.

Do të përqendrohem te zhvillimi i ngjarjeve të romanit, duke bërë një pasqyrë përmbledhëse, pa u futur në vlerat e tij artistike, të cilat do bënin një çështje më vete.

Romani "Nuse në derën e hasmit" e merr temën nga aktualiteti i ditëve të sotme dhe ngjarjet zhvillohen si në Amerikë dhe në Shqipëri.

Personazhet kryesore, mendoj unë, janë dy të rinj, Lea dhe Liridoni që jetojnë në Nju Jork dhe vazhdojnë të shkollohen. Njihen rastësisht, nisin shoqërimin dhe miqësinë, e cila, pas shumë vështirësish dhe pengesash që u dalin, kthehet në dashuri të vërtetë e në lidhje martesore.

Jeta e emigrantëve shqiptarë në Amerikë përshkruhet me një vërtetësi të admirueshme, falë njohjes së kësaj jete nga vetë emigranti Simsia për më shumë se 20 vjetë larguar nga mëmëdheu.

Janë dy familje kryesore që na paraqiten në roman me gjithë hallet e tyre, të kaluara në Shqipëri apo edhe në Amerikë: familja e Liridonit, babai - Fuati, nëna - Lavdia dhe motra - Xhilda. Në krahun tjetër janë të afërmit e Leas, e motra - Vjola me bashkëshortin - Igli, që, edhe pse në mëmëdhe kishin mbaruar shkollat e larta, detyrohen të bëjnë punë të rëndomta për mbijetesë, të përshtaten me jetën e vendit dhe të përballen me të papriturat që u ka servirur jeta.

Edhe pse jetojnë në Amerikë, mund të duket disi e çuditshme fillimisht, mendjen e këtyre familjeve e turbullon zakoni i vjetër i gjakmarrjes.

Ngjarjet zanafillëse janë të vjetra, por autori Pierre-Pandeli Simsia i ka shfrytëzuar ato me mjeshtërinë e artistit për të na dhënë dramën shekullore, që ekziston ende, atë të gjakmarrjes dhe të pasojave të saj në breza.

Kur marëdhëniet dashurore midis Leas dhe Liridonit janë në kulmin e tyre, zbulohet hataja: Familjet e tyre janë në gjak me njëra tjetrën. Pra, pak a shumë, Lea do të shkojë nuse në derën e hasmit (nga merr edhe titullin romani)

Fuati, në rininë e tij, ka vrarë pa dashje një bashkëmoshatar, të afërmin e nënës së Leas dhe, megjithatë, u dënua me 25 vite burg. Kur del nga burgu e martohet, e ndjekin për ta vrarë hasmit. Detyrohet të largohet nga Shqipëria dhe vjen në Amerikë, më vonë merr edhe familjen. Ndërron dhe emrin, nga Aleks në Fuat, sepse gjakmarrësit e ndjekin kudo që shkon.

Ngjarjet e romanit më pas janë edhe më dramatike. Nëna e Leas, Evelina, nuk vjen dot në dasëm, se nuk i japin vizë. Lea lind djalë. Shqetësimi shtohet. Aleksi - Fuat ka frikë nga hakmarrja, ka frikë për djalin e tij Liridonin, por edhe për nipin e sapolindur. E dinte se zakoni e kërkonte që nga meshkujt e familjes duhej të vritej. Dhe atëhere merr një vendim, gati të padëgjuar. Për të shpëtuar të rinjtë, niset fshehtas për në Shqipëri dhe vendos t'i shkojë hasmit t'e gryka e pushkës që të flijohet ai dhe të shpëtojnë pasardhësit. Kjo situatë përshkruhet me mjeshtëri dhe gjithë dramacitetin e saj nga Simsia.

Këtë krushqi e marrin vesh edhe në Shqipëri, nëna e Leas, por edhe Xhorxhi, kushëriri i saj, që Aleksi-Fuat i ka vrarë vëllanë dhe është betuar e betohet se do t'ia marrë gjakun, sepse, siç thotë, "Gjaku lahet me gjak".

Xhorxhi tërbohet dhe nuk e mban vendi.

Ngjarjet zhvillohen përsëri dramatike, kur mirret vesh se Fuati ka arritur në Shqipëri, madje edhe në fshat. I luten dhe kërkojn ta bindin Xhorxhin të heqë dorë nga gjakmarrja; futet në valle Kisha, futet në valle Evelina e më në fund Komisioni i Pajtimit të Gjaqeve.


Që të mos zgjatem, romani ka një fund të gëzueshëm, të pranueshëm dhe realist. Xhorxhi, brenda në Kishë, në prani të bashkfshatarëve e të Komisionit të Pajtimit të Gjaqeve, e fal hasmin Aleks-Fuat.

Shkruajta më parë se personazhet kryesorë janë Lea dhe Liridoni, kjo sepse rreth tyre shtjellohen ngjarjet. Por në fakt, më duhet të pohoj se personazhet më interesantë që mbeten në mendjen e lexuesit dhe që janë skalitur mirë dhe mjeshtërisht nga autori, me gjithë dramacitetin e tyre, janë Fuati i pafajshëm dhe Xhorxhi hakmarrës deri në fund.

Në roman ka edhe plot ngjarje të tjera, sidomos me bashkatdhetarë emigrantë. Përmendim historinë e vajzës shqiptare që del nxënësja më e mirë e të gjitha shkollave të mesme të Nju Jorkut dhe si sportiste e taalentuar në një sport të tillë që në Shqipëri është i paushtruar, siç është sporti i Kajakut, përfaqësohet në kampionat e vetme me kostum dhe me flamurin tonë kombëtar, si edhe historinë e studentit shqiptar, i cili ka rezultate të shkëlqyera në mësime dhe, si i tillë, nga një orë mësimi del si student dhe hyn në klasën tjetër në orën tjetër të mësimit si pedagog.

Interesante është historia e Kostës, shok i Fuatit, i dënuar në Shqipëri për agjitacion e propagandë, por që në Amerikë djali i tij 20 vjeçar i ka dalë nga dora, gjoja në emër të jetës së lirë.

Atdhedashuria është një tjetër motiv që gjen vend të gjërë në roman. Fuati përsërit disa herë "Sa mirë është të jetosh në vendin tënd"

Përshkruhen dilemat e personazheve nëse duhen të kthehen në Shqipëri apo jo.

Megjithatë, tranzicioni shqiptar i këtyre njëzet e ca vjetëve fshikullohet fuqishëm nga autori, sa herë që i vjen rasti në shteg, sidomos gjyqësori kur është fjala për dënimin e hakmarrjes.

Romani "Nuse në derën e hasmit" i shkrimtarit Pierre-Pandeli Simsia, që vë dorën e pajtimit në një nga plagët më të rënda të shoqërisë sonë është një prurje e re në letërsi dhe kam bindjen se do të pritet mirë nga lexuesi dhe kritika letrare, sepse në këtë libër do të gjejnë jo vetëm mesazhe edukuese, po redhe një stil dhe gjuhë të admirueshme.

Dua të përgëzoj Shtëpinë Botuese "TOENA" për botimin cilësor dhe kopertinën tërheqëse që i ka bërë këtij romani, por edhe për përkrahjen e përparësinë që u jep në botimet e saj shkrimtarëve emigrantë.

 

Si redaktor i romanit, dua të falenderoj zotin Simsia për këtë vepër letrare cilësore që na ka sjellë. E falenderoj dhe i uroj krijimtari cilësore edhe në të ardhmen.

 

Anila Kananaj:“SI TË SHKRUAJMË SHQIP”, NJË LIBËR I DOMOSDOSHËM PËR SHKOLLAT SHQIPTARE

 

“SI TË SHKRUAJMË SHQIP”, NJË LIBËR I DOMOSDOSHËM  PËR  SHKOLLAT SHQIPTARE

(Me autor,  prof. dr. Gjovalin Shkurtaj-akad. as.)

Nga: Dr. Anila Kananaj,

në Qendrën e Studimeve Albanologjike-Tiranë


Gjuhëtarët shqiptarë nuk kanë rreshtur kurrë së shkruari e së foluri për mbrojtjen dhe ruajtjen e gjuhës shqipe dhe të kulturës shkrimore të saj, si një element përbashkues identifikues, i domosdoshëm për të gjithë shqiptarët, veçanërisht në këtë kohë të tranzicionit të kulturës shqiptare. Me këtë qëllim parësor bashkohet edhe libri “Si të shkruajmë shqip” (Baza të shkrimit akademik), i prof. dr. Gjovalin Shkurtaj –akad. as. Ai u përurua më 15 mars 2013, në një takim me studentët e Fakultetit të Drejtësisë, në Universitetin e Tiranës, organizuar nga Zyra e Karrierës së këtij Fakulteti, në kuadër të përgatitjes sa më të mirë të studentëve për një punë të suksesshme.

Ky libër, në fakt, vjen në këtë botim të përmirësuar, si rrjedhojë e kërkesave për të, pas tërheqjes së shpejtë të dy botimeve të mëparshme, më 2008 dhe 2012. Autori e ka “latuar e lëmuar” librin, duke u mbështetur edhe në këshillat e mendimet e shprehura për të, nga lexuesit dhe kryesisht pedagogët, që zgjodhën të përdornin dy botimet e mëparshme të tij, si bazë për ligjëratat dhe seminaret me studentët, në universitetet shqiptare, publike ose jo.


“Si të shkruajmë shqip” (Baza të shkrimit akademik) është hartuar me një penë tërheqëse dhe profesionale, nga profesor Gjovalin Shkurtaj, gjuhëtar i pasionuar e i palodhur për gjuhën shqipe. Libri ka në qendër të vëmendjes domosdoshmërinë e përvetësimit të bazave të shqipes, si nga studentët, dhe profesionistët e rinj shqiptarë të specialiteteve të ndryshme. Nevoja bëhet edhe më e ngutshme po të merret parasysh se këta të rinj ndjehen të papërgatitur për t’i qëndruar ndikimit dhe presionit të vazhdueshëm të gjuhëve të huaja, sidomos të anglishtes, italishtes e greqishtes. Në 310 faqe të tij, teksti  në fjalë jep njohuri themelore: për hartimin,  redaktimin, gatitjen e punimit shkencor, shkrimin e recensioneve, raporteve shkencore, rekomandimeve, cv-ve dhe shkrimeve të tjera profesionale. Por ai jep edhe njohuri bazë për drejtshkrimin e shqipes. Vlen të theksohet aspekti zbatues i këtij libri, që do të thotë se studentët mësohen si të shkruajnë sa më mirë shqip, nga përvoja e gjatë e një prej studiuesve dhe njohësve më të mirë të gjuhës shqipe.

Njohuritë teoriko-formuese, të dhëna në tetë kapituj të këtij libri, shoqërohen gjithandej me shembuj të shumtë të karakterit shkrimor, por edhe teknik. Shumë ndihmues në këtë drejtim është edhe treguesi i fjalëve të huaja, që mund të zëvendësohen plotësisht ose pjesërisht, si dhe shqipërimi i një sërë prapashtesash të huaja, të dhëna në fund të lëndës së trajtuar. Rëndësi i është kushtuar edhe zgjedhjes së fjalëve dhe termave të ligjërimeve specifike për profesione të ndryshme. Me këtë libër, autori synon të ndreqë dhe shumë pasaktësi e ngatërresa të panevojshme në përdorimin e termave të ndryshëm. Përmendim këtu vetëm një prej ilustrimeve të dhëna nga profesor Shkurtaj. Është fjala për përdorimin e termit shqipfolës, në vend të termit shqiptar. Me të drejtë, autori sqaron se, në rastin e bashkësive shqiptare në trojet kompakte ballkanike, ka “shqiptarë, universitete shqiptare dhe flitet shqip; pra, ka bashkësi shqiptare dhe jo shqipfolëse”.

Serioziteti i këtij botimi dëshmohet dhe nga gjuhëtarët e njohur, që kanë bërë recensimin e tij: prof. dr. Tefë Topalli e prof. prof. dr. Valter Memisha. Një recension të gjerë për këtë libër ka shkruar edhe prof. dr. Ali Jashari, dekan i Fakultetit të Mësuesisë, në Universitetin e Korçës “Fan S. Noli”. Ndër të tjera, ai shprehet se “ky libër u vjen në ndihmë të gjithë atyre, që duan të rregullojnë penën për të shkruar “shqip, thjesht, bukur, qartë dhe lehtë, sepse vetëm kështu i bëjmë nder vetes dhe kombit tonë”. Më tej, prof. dr. Jashari vazhdon: “Madje, veç të mira do të kishte futja e një lënde mësimi, me titull “Si të shkruajmë shqip”. Ky libër është dhe një gjedhe për t’u ndjekur nga gjithë hartuesit e teksteve shkollore...”. Vlerësim të lartë, për librin e profesor Gjovalin Shkurtajt, jep edhe prof. dr. Avni Presheva, titullar i logjikës në Universitetin e Prishtinës. Gjithashtu, ky autor këshillon që “ai libër duhet të përfshihet në programin mësimor të të gjitha shkollave të larta të hapësirave shqiptare, brenda e jashtë Shqipërisë”.

Bashkohemi me këto e të tjera vlerësime, të shprehura për këtë libër, i cili ndryshon shumë nga përkthimet shabllon të bëra nga gjuhët e tjera, për nevojat e mësimdhënies së lëndës “Shkrim akademik”, në universitet. Vërtet lënda e shkrimit akademik mësohet në të gjitha universitetet botërore sot, por secili mëson të shkruajë në gjuhën e vet. Siç dihet, çdo gjuhë ka rregullat dhe specifikat e veta, të cilat nuk mund t’u montohen gjuhëve të tjera. Pikërisht këto lloj përkthimesh përbëjnë dhe një prej faktorëve dëmtues të gjuhës shqipe në kohën e tanishme. Këtu nuk është fjala thjesht për përdorimin e pikave ose të presjeve, a të ë-ve, siç tentohet të mendohet shpeshherë, në këto raste. Ajo që përbën vërtet shqetësim, është ruajtja e strukturës morfologjike e sintaksore të shqipes, gjë të cilës profesor Shkurtaj i kushton vëmendje të veçantë, në librin e tij.

Me pak fjalë, në radhë të parë, duhet të mendojmë shqip, të shkruajmë shqip dhe qartë. Vetëm atëherë do të jemi në gjendje të bëhemi profesionistë të vërtetë, pavarësisht se cilës fushë i përkasim. Nuk mund të kemi kurrë juristë, psikologë, mësues etj. të suksesshëm, nëse flitet një një gjuhë, e cila është gjysma shqip e gjysma në ndonjë gjuhë tjetër.

Veçanërisht në këtë kohë, kur shumë familje emigrantësh po kthehen në atdhe dhe po i regjistrojnë fëmijët e tyre në shkollat dhe universitetet shqiptare, ndihet domosdoshmëria e një lënde me karakter të përgjithshëm formues, për shkrimin profesional shqip, në përputhje me strukturat morfologjike-sintaksore dhe rregullat drejtshkrimore të gjuhës së sotme shqipe. Dhe ato, botimi “Si të shkruajmë shqip” (Baza të shkrimit akademik), i prof. dr. Gjovalin Shkurtaj-akad. as. i plotëson më së miri. Ai përbën një libër pune të përshtatshëm për mësimdhënien e lëndës së Shkrimit akademik dhe të Kulturës së gjuhës, por edhe për të gjithë korrektorët dhe redaktorët e rinj të gjuhës shqipe, për studentët universitarë e pasuniversitarë dhe për mësuesit e gjuhës shqipe, në të gjitha hapësirat, ku shqipja flitet dhe mësohet, gjuhë amtare

 

 

Sokol DEMAKU : FILOZOFIJA E JETËS KA KUPTIMIN E PLOTË NË VARGUN E DHURATA LEZO

 

Sokol DEMAKU

FILOZOFIJA E JETËS KA KUPTIMIN E PLOTË NË VARGUN E DHURATA LEZO

-këtë filozofi lexuesi do e gjejë në librin e saj met ë ri me peozi “Shiu i dashurisë”, botoj shtëpia botuese Milosao-Gjirokastër

Këto ditë doli nga shtypi libri më i ri i poetës së re nga Kuçova, Dhurata Lezo, pas  librit të parë ”Dhimbja e mosqeshjes” dhe atij prozatik ”30 vjet lumturi”.


Po të ndalemi në ditët e sotme intelektuali i vërtetë jeton në dy botë, atë të ideve dhe atë të realitetit konkret, sepse sipas Platonit ”E bukura është shkelqimi i së vërtetës”. Misioni i shkrimtarit është përshkrimi i relaitetit jetësor, atij realiteti në të cilin ne sot jetojmë. Ky është misioni i tij i shenjtë, një detyrim që e obligon dhe nderon jetën dhe vuajtjen, të arriturat dhe dëshirat. Jeta është e mbushur me befasi, por ne duhet të jemi të pregaditur që asnjë e papritur mos të na befasojë. Para nesh kemi njërën nga mërgimtaret tona që digjet për atdheun dhe fatin e tij, për familjen, të afërmit, farefisin, për dashurinë, baban e nënën. E në vargun e saj është fati i atyre që e braktisin vendlindjen, i atyre që u detyruan dhe ikën në kohë të pa kohë. Kur u reken shtigjeve të mërgimit, braktisën pragun e lindjes, braktisën çdo gjë që kishin krijua me vite. Kemi vargun e saj i cili paraqet dashurinë në format e saj me të buta por edhe me të ashpra kur është fjala tek dashuria dhe mërgimi. Autorja  Dhurata Lezo na vjen para nesh me një tufë poezishë në librin e sajt ë radhës ”Shiu i dashurisë” duke i hymnizuar vlerat e jetës, familjes, dashurisë dhe duke i kujtua ditët e lumturisë rinore, ditët e hares familjare, duke i vu në pahë edhe kohët moderne të cilat i jetojmë larg atdheut.

Nga ajo që prezentohet në këtë libër, kuptojmë se e reja Dhurata Lezo shkruan me ndjenjën e dinjitetit personal duke prezentua ate çka ajo ndjen dhe mabanë në shpirtin e saj dhe me një stil të veçantë bënë përshkrim të gjithanshëm të gjërave të thjeshta e të bukura që njeriu përjeton në jetën e tij, por nuk mungon as ana tjetër e medlajes pra edhe vujatja, hidhërimi, sepse autorja është vetë përsonazhi i poezisë që në shpirt përjetoj këto çaste edhe hareje edhe deshprimi. Të njohësh, të përjetosh, të përjetosh poezinë e Dhurata Lezo, duhet të jesh me trup e shpirt me poezinë e saj në librin ”Shiu i dashurisë”, por duhet ta them edhe këtë se edhe një poezi e vetme do të mjaftonte për këtë njohje dhe për përjetim  të poezisë së saj sikur poezia që i kushtohet (djaloshit të mrekullive) ”Shiu i dahsurise” nga e cila poezi edhe merre titullin  buqeta poetike. ”E bukura nuk vdes kurrë, por shndërrohet në bukuri të tjera” thotë Thomas Bailey Aldrich, e unë mendoj se edhe ajo çka lexuesi do përjetoj në këtë buqetë poetike, dashurie të poetës Dhuata Lezo do jetë e përjetshme dhe e bukurë.

Para nesh kemi një autore që i jep rëndësi poetikës  moderne shqiptare duke patur si personazh qëndror ne poezinë bashkëkohore dashurinë, familjen, mërgimin si një plagë shekullore e kombit e që si duket autorja është kryeprotagonistja.

Por përgjithëshmëria poetike e Dhurata Lezo, i tejkalon kufijtë e racionales dhe ka hyrë në zikzaket e një iracionalitetit, në nje vetecje të një ëndërre të kahmoçme, të një ëndërre që autorja mban në shpirtin e saj, të një ëndërre që ajo e  zbulon përmes vargut, dhe ndjenjave që ajo shprehë përmes vargut të saj magjik, sepse vargu i shprehurë nga autorja është përjetuar nga vetë ajo dhe thotë shumë, thotë shumë për jetën, dashurinë, mërgimin, sakrificën. E lidhur me këtë do ndalem në një thënje të Rilindasit tonë të njohur i cili thotë: ”Çdo e bukur që ndihet në rruzullin tokësor, është homogjene me bukurinë e shpirtit”. (De Rada)


Folozofija e jetës ka kuptimin e  plotë në vargun e Dhuratës. Ate njeriu e ndjenë në komponim dhe me metaforën e përdorurë për mrekulli nga autorja. E hasim këtë pothuaj në shumicën e poezive të këtij vëllimi.

Autorja i qaset jetës shpirt hapur, me entuziazëm të pashoq e këtë e vërejmë tek poezia “Jeta e vërtetë”. Qëndrimet janë kufizime, ashtu si autorja i pranon kufizimet në shijimin e jetës, në përvojën, në jetë dhe filozofin e jetës. Ku autorja thotë:

“Por një gjë është e sigurt;

Atëhere përqafimi më s`do ndërpritet

nga ankthi, pritja, rënkimi. Atëhere, për

herë të parë sytë do qeshin...”

Kjo nuk do të thotë se këtë ka për ta vërtetuar jeta, por mendja  do të provojë të gjejë rrugëdalje e domethënie, argumente që e përmbajnë këtë, kjo është filozofija bashkëkohore e jetës dhe të jetuarit.

Kur ke qëndrim të caktuar ndaj jetës, atëherë edhe jetës i jep kuptimin . Jeta është e gjerë, e ka abticat dhye zbaticat e saj nga çfarëdo qëndrim që njeriu ka në kokë.

Këtë e shofim më së miri tek poezia:

Le të ketë

“Le të ketë ca diell

Pas shiut të ftohtë të fytyrës

Së lodhur nga pritja, monolgu, dimri i vetmisë

Le të ketë ca qeshje

Që fshijnë rudha mërzitjesh”.

Vazhdojnë  ecjet e vargut, vazhdojnë, bezdisjet  e protagonistës së vargut, pra autorës në shëtitje pa e larguar asnjëherë shikimin nga kjo ngjarjet magjepse, në dashuri, famililje, mërgatë, sepse ka frikë se edhe për një çast ta largoj shikimin do të i ikë madhështia nga sytë, do e humbas ate cka ajo mban në shpirt, ate cka e ndjen se duhet ta ketë pran. Sepse me shumë adhurim i këndon në vargun e saj dashurisë, të dashurit që ndoshta nuk i dihet... Por si duket autorja është pakëz sa e ndrojtur dhe e prekur nga kjo, sepse na shpreh një pesimizëm në shumë vargje të saj kur ajo i këndon dashurisë. Në përshtypje të parë të duket kjo një gjendje përhumbjeje, por jo, zbrazëti assesi, por, përmbushje, sepse autorja është reale me vargun e saj. Në një moment mundohet ta kapë këtë madhështi me vargun e saj, dhe se ia arrinë ta paraqes ashtu si ajo e ndjenë në shpirt gjendjen e saj, dashurinë, ndjenjen e miqesisë dhe humanizmit të shpirtit. Por nuk është e lehtë jeta. Gjithçka e bukur është vështirë të pasqyrohet ashtu siç është në esencë!...

Arrati

“Një gur zemrës po i vë

Për të ikur tutje sherrit, thashethemeve provinciale

Llafazanërisë banale, idiotizmit të kot fanatik...”

Qëndrimi optimist i autorës ndaj sfidave që na i parashtron jeta, pra prirja e individit për t’i parë gjërat nga këndvështrimi vetijak, për t’iu qasur jetës me plotë gjallëri e hare, me guxim e besim në vete, me siguri e vendosmëri, pa pasur frikë nga vështirësitë që mund t’i shfaqen si pengesa të mundshme gjatë rrugëtimit të tij drejt realizimit të qëllimeve të përcaktuara është një veprim i dobishëm, në harmonizimin e balancës shpirtërore si burimi i vetëbesimit me efekte shumë pozitive dhe të dobishme, sepse e tham edhe më herët filozoija e jetës teka autorja është në kulmim, është parësore, por na shprehete edhe përmes pesimizmit të saj nga frika se do e humbë gjenë më të dashurë, por prap në vargune  saj mbizotëron arsya dhe optimizmi është mbi të gjitha.

Nga perendia

“Nga perendia do bëhet kjo

Dhe është e tmershme në sytë tanë

Bashkon familje, përmallon çifte

prej kohësh ndarë. Vëllazëri dhe mirëkuptim

dhe brenga s`ka më vend”.

Pra, autorja i gëzohet kësaj dhurate hyjnore, u gëzohet sikur lulja rrezeve të para të diellit, i qaset ditës së re, jetës, me plotë gjallëri, vullnet, besim e vendosmëri, sepse e vlerëson pambarimisht këtë dhuratë hyjnore  dhuruar nga perendia dhe ajo  ndjehet e disponuar, e gëzuar, e lumtur.

Kërkimi i lumturisë është po aq i vjetër sa njerëzimi. Poetë, filozofë dhe teologë kanë vrarë mendjen prej shekujsh për të përcaktuar çfarë është lumturia. Pra edhe e reja Dhurata Lezo në këtë buqetë poetike është në kërkim të lumturisë, të një lumturia të përbashkët, sepse vetmija e ka mudnur çdo ke deri më sot.

“Rrugëtoj natës. Vetëm s`jam

po t`i shtosh kësaj ore

edhe

një tok gjërash të harruara, që,

në mall të çmendur  të shtien”...

Por malli nuk është një dukuri që njeriu e ndrynë në vbetne e tij, edhe pse pasojat e tij reflektohen fuqishëm në botën njerëzore, malli është ndjenjë, ndjenjë e thellë shpirtërore, dhembje dhe dashuri. Kot mundohet ta fsheh ndokush mallin, ai shpërthen në brendi me fuqinë e vullkanit dhe llava e derdhur prej tij është përvëluese.  Atë e ndjen, e përjeton secili në botën e unit të tij, pavarësisht asaja se dikush dikush mundohet ta feshë! E autorja e shprehë në vargun e saj në menyrë të qartë mallin, sepse edhe ajo e ndjen në shpirt, e mundon edhe këtë dhe thotë:

“Tmershëm po gjëmojnë këmbanat e mallit.

Si e zura veten vetëm, qava dhe ika”...

Në kuadër të kësaj vepre ballafaqohemi me vargje të një ndjeshmërie të ëmbël për nënat tona si krijesat më të shtrenjta në botë, për baballarët tanë. Për prindërit tanë që na krijuan dhe rritën me vuajtje e mundime, me sakrificë dhe sot jemi larg naga ata, në momentet kur ndoshta më së shumti u duhemi atyre. Këtu defilojnë vargje kushtuar dashurisë ndaj prindërve, si një ndjenjë e bukur që e përlind botën dhe aurtorja shton:

“Sa kohë pa ndier gëzimin e jetës.

sa kohë, sa kohë...

sa kohë kish kalua pa qeshjen nën mjegull kur

lozje e fshiheshe gërzueshëm, nën prehrin e nënës.

&                       &

“Babai është pensionist

Flokët i ka ngjyer në dritën e hënës

Ecjen e shkujdesur të viteve të shkuara

Koha ia ka shndërruar në tkurrje të këmbës”

Në këtë kontekst nuk mungojnë as vargjet për Shqipërinë tonë dhe shqiptar e shqiptare që ka kohë kanë lenë bjerrë tokën e atit dhe memës dhe bredhinë rrugëve të botës.

“Si u shpërngulen keshtu

Nëpër toka të huaja dhe njerëz të huaj

Si ikëm kështu

Prej zemrës dhe qiellit shqiptar

U shpërngulëm kaq larg...

Nga leximi i këtij libri mund të konstatojmë me plotë kuptimine e  fjalës se kemi të bëjmë me një buqetë peotike të poetës Dhurata Lezo e cila me magjin e shpirtit të saj dhe ndjenjës që del  dhe shpërthenë nga brendia e këtij shpirti nuk është thjeshtë një ndjenjë filozofike por një realitet në të cilin  ka jetua dhe jeton edhe sot autorja. Ajo synon për të  spikatur drejt një filozofie sociale të kohës e mbarsur me brengat dhe problemet e saj në kohën bashkohore, në kohën moderne. Ndaj dhe autorja e kësaj përmbledhjeje bazohet në përjetimet, pesimet, vuajtjet dhe që pasohet shpesh nga një meditim i thellë për hallet e te rinjëve sot e ku personazh i këtyre peripetive është vetë autorja e buqetës poetike.

 

 

MURAT GECAJ:BLERTË A.PREBREZA, KA NISUR UDHËN E LETËRSISË…

BLERTË A.PREBREZA, KA NISUR UDHËN E LETËRSISË…

-Përurohet libri i dytë në prozë, “Fati dhe stinët”-

Nga: Prof. MURAT GECAJ

publicist e studiues-Tiranë


Nga e djathta: Xh.Mjeku, B.Prebreza e M.Gecaj (Tiranë, 11 maj 2013)

1.

Një telefonatë e paparitur në banesën time, më bëri të ngrihem si në “alarm”. Kolegu e miku im, shkrimtar e publicist nga Prishtina, Xheladin Mjeku, në mbrëmjen e së shtunës më informoi se, pas një ore, do të përurohej një libër i ri, me autore një krijuese nga Fushë-Kosova. Ndërsa shpejtoja të arrija në orën e caktuar, në mjediset e Ministrisë së Turizmit, Kulturës, Rinisë e Sporteve të kryeqytetit, sillja ndërmend disa krijuese femra. Rasti e ka sjellë, që kam marrë pjesë në përurime ose dhe kam shkruar për librat e tyre të rinj. Me nderimin dhe kënaqësinë ndaj punës e talentit të shprehur, në ato botime, me poshtë po i renditi emrat e tyre. Siç vërehet lehtë, shumica e tyre jetojnë dhe punojnë në emigracion, gjë që shprehet, me mall e dhimbje edhe në krijmtarinë e tyre. Ato janë: Enkelejda Kondi (Francë), Raimonda Moisiu (Nju Jork), Alketa Dervishaj (Tiranë), Dëshira Haxhi (Greqi), Vilhelme Venari (Vlorë), Zyrafete Manaj (Suedi), Belantina Venari (Elbasan), Makfire Canolli (Nju Jork), Enxhi Bardhaj e Anila Dahriu (Itali), Lumturi Ymeri-Bersava (Tiranë), Shadije Hotnjani (Gjermani), Shefqete Gosalci e Albulena Pllana (Prishtinë) e të tjera.

Salla, ku ishte organizuar përurimi, kishte gjallëri të veçantë. Përveç krijuesve të shumtë nga Tirana, ndodheshin nga media e shkruar dhe ajo elektronike. Ndërsa ishin të pranishëm afër 40 shkrimtarë, poetë e publicistë, të adhur posaçërisht nga Prishtina e qytete tjerë të Kosovës dhe shumica e tyre nga Fushë-Kosova, ku jeton me familjen, e reja krijuese, Blertë A.Prebreza. Ndër ta, ishin edhe krijuesit Xheladin Mjeku, Nebih Bunjaku e Ismail Simnica dhe mungonte, sigurisht “me arsye”, poeti dhe publicisti i njohur nga ajo krahinë, Skënder Zogaj, për të cilin u dërguan përshëndetje të përzemërta. Por, ndoshta, do të ishte i pranishëm aty edhe krijuesi i talentuar dhe i paharruar, Adem Berisha-Gjurgjeviku, sikur të mos ishte ndarë përgjithnjë e tragjikisht nga jeta, pikërisht një vit më parë!

Mirëseardhjen, në atë tubim festiv, ua uroi të ftuarëve jo vetëm Blerta, por dhe disa pjesëtarë të tjerë të familjes: i jati, Arsimi e xhaxhai dhe dy motrat.


Pamje nga salla, ku u zhvillua veprimtaria…

2.

Fjalën e hapjes e mbajti redaktori i librit të ri, me novela ose skica, “Fati dhe stinët”, Demir Gjergji. Pastaj, me radhë, u ndalën në vlerat e këtij botimi, krijuesit e njohur: Asllan Qyqalla, Behar Gjoka, Izet Hoti, Rexhep Shahu, Hysen Ndreu, Kozeta Zavalani, Nazmi Bitri, Fahri Fazlliu, Xhelal Lufta, Shefqete Gosalci. Emocione shkaktoi edhe fjala, në emër të familjes, nga motra e Blertës, Rina. Ndërsa u ndoqën me interes edhe recitimet e pjesëve të këtij libri, nga Agim Xheka. Si zakonisht, në fund u shprehi falënderimet e përzemërta, si folësve dhe pjesëmarrësve, autorja e librit, Blertë Prebreza. Po kështu, ajo falënderoi familjen e saj për mbështetjen, që i japin në udhën e gjatë të krijimtarisë.

Pastaj, autorja ua dhuroi pjesëmarrësve, me shënimin e saj të ngrohtë, librin e ri dhe së bashku morën pjesë në koktejin e rastit. Në këtë tubim të bukur dhe mbresëlënës, pjesëmarrësit bënë mjaft fotografi, për kujtim.


Kopertinat e librit të ri

3.

Blerta ka lindur më 22 nëntor 1993, në Prishtinë. Dëshira për të krijuar i lindi që në shkollën fillore “Selman Riza” të Fushë-Kosovës. Shpesh herë, është aktivizuar në veprimtaritë e ndryshme kulturore-artistike, që janë organizuar aty dhe u dallua me krijimet e para të saj. Për këtë arsye, ka merituar “Mirënjohje” dhe vlerësime të tjera.

Kënaqësi e veçantë për të, familjarët dhe mesuesit e nxënësit e shkollës së saj, ishte publikimi i librit të parë me tregime, “Hija e dritës”, nga SHB “Sas” e Prishtinës, në vitin e kaluar. Por ajo nuk u ndal me kaq, në udhën e bukur e të vështirë të letërsisë. Kështu, sivjet përzgjodhi pesë novela ose skica dhe i paraqiti në SHB “Ada” të Tiranës, me drejtor Roland Lushin. Kujdesi i përbashkët, bëri që edhe ky libër të shihte dritën e botimit. Kështu, Blerta arriti të merrte përgëzime e vlerësime, në përurimin e organizuar dje, në Tiranë. Ndër të tjera, krijimet e saj shquhen për aktualitetin e tyre dhe ndjenjat e holla, që i përshkojnë.

Siç u pohua aty, krahas vazhdimit të maturës, tani Blerta po punon për përfundimin e një romani. Gjithashtu, e vijon bashkëpunimin me gazetat e Kosovës, si “Zëri”, “Koha ditore”, “Kosova Sot” etj. dhe është pjesëmarrëse në emisione të ndryshme, në radio e televizion.

E urojmë sinqerisht këtë autore të re, për vendosmërinë e saj, në udhën e krijimtarisë, duke e konkretizuar këtë punë edhe me botimin e dy librave të parë!

Tiranë, 12 maj 2013

 


Faqe 25 nga 69

Newsflash

 

Fisnik Muji fitoi çmimin "“Regjizori më i Mirë” në Toronto

Nga: Ermira Babamusta

Fisnik Muji është student në Fakultetin e Artit Dramatik, Regji Filmi, në Universitetin e Prishtinës. Projekti i tij, “Bora”, e cila ishte detyrë semestrale për klasën e profesor Jeton Ahmetaj në UP, u zgjodh në festivalin për filma të shkurtër “The Living Skies Student Film Festival” në Toronto të Kanadasë. Filmi “Bora” u vlerësua si filmi i shkurtër me regjinë më të mirë. Në këtë festival kishte përzgjedhje nga universitete dhe regjizorë të rinj nga e gjithë bota dhe Kosova zuri vendin fitues. Fisnik Muji u nderua me çmimin “Regjizori më i Mirë”/ Best Director (http://lsfilmfest.com/?p=666).


Xhirimet e filmit filluan në dhjetor 2012 në Prishtinë. Bashkëpunëtorët në këtë projekt filmik janë: skenaristë Abetare Shabiu dhe Fisnik Muji, kameraman dhe montazher Agon Kryeziu, organizator Arben Muji, skenografia realizuar nga Valon Rukovci. Aktorë janë: Selman Lokaj, Kaona Sylejmani, Liridona Shehu, Refik Kryeziu dhe Fillesa Gashi. Ndërsa revidimi i audios dhe muzikës janë bërë nga Hekuran Krasniqi dhe Agron Peni (kitarë).

Jam i gëzuar për vlerësimin e filmit “Bora”. Në veçanti falenderoj familjen time që më ka përkrahur shumë nga të gjitha aspektet për realizimin e projekteve të mia filmike. Ju jam shumë mirënjohës për këtë. Tani jam duke punuar në një film të ri me titull “Rrota”, dhe shpresoj që do të ketë sukses gjithashtu,” tha regjizori Fisnik Muji.

Filmi me metrazh të shkurtër “Bora” është një rrëfim për pastërtinë dhe këmbënguljen e një fëmije. Bora është një vajzë që dëshiron të blej një dhuratë për motrën e saj, e cila është kujdesur për të që kur iu kishte vdekur e ëma. Në këtë mënyrë, ajo dëshiron ta falenderojë dhe t’i shprehë mirnjohje. Pasi kërkon me orë të tëra që ta blejë dhuratën e duhur për të, ajo më në fund e gjen, ku edhe fillojnë gjithë vështirësitë e saj.

Ky është një rrëfim se ku mund të na çojë imagjinata e një fëmije. Një rrëfim që na tregon se të jesh fëmijë dhe të mos kesh asgjë por me pafajësinë dhe mendjemprehtësinë mund ta zotrojë botën! Të pakten, një argjendar!” shtoi Fisnik Muji.