Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Botime të reja


NJË VEPËR KULMORE ME RËNDËSI LETRARE E SHKENCORE PËR BREZAT QË VIJNÊ

 

Deli Smaka

NJË VEPËR KULMORE ME RËNDËSI LETRARE E SHKENCORE PËR BREZAT QË VIJNÊ


Këto ditë në kuadër të botimeve të redaksisë së revistës Dituria në Borås të Suedisë doli nga shtypi libri më i ri i autor Sokol Demakut, kushtuar legjendës së mërgatës shqiptare në Skandinavi Sadulla Zendeli Daja, me titull:  “SADULLA ZENDELI-DAJA, NË AVENTURË ME DROJËN E NJË EMIGRANTI ”PA ATDHE” me Këshilltar editorial dhe redaktor letrar:Prof. Murat Gecaj,  Redaktor: Baki Ymeri, Recensentë:Viron Kona dhe Kadrije Meniqi, Ballina dhe përpunimi kompjuterik: Shkëlqim Demaku, Botim i revistës "Dituria", Borås-Suedi,dhe me autor, gazetarin, publicistin, poetin, pedagogun Sokol Demaku.

Në kuadrin e kësaj vepre, autori jep një pasqyrë reale mbi personalitetin krijues të veteranit të kulturës shqiptare në Suedi. Sokol Demaku e prezanton Sadulla Zendelin Dajën përmes mendimimeve të tij briliante në faqet e para të librit ku në menyrë faktike benë pershkrimin e vendlindjes së veteranit të arsimit në mërgim, Gostivarin me fshatrat e tij pitoreske, vazhdon me prezentimin e jetës dhe veprës së leksikografit, poetit, publicistit dhe mësuesit përmes një interviste me elemente të reja mbi jetën dhe veprën e Dajës në mërgim, që kjo formë e prezentimit te Demaku është bërë profesionale në punën e tij prej gazetari.

Ky libër kushtuar leksikografit, pedagogut të mërgatës sonë, sipas mendimit tim është një vepër kulmore me rendësi letrare dhe shkencore për brezat e ardhshëm që në një menyrë ata të kanë mundësin të njihen me mërgatën tonë që nuk është e pakët në ditët e sotme.

Lexuesi përmes këtij libri do e njoh më përse afërmi së pari mërgimtarin shqiptar të  viteve të 60-ta në Skandinavi, dëshirën e tij për të krijuar kushtet dhe mundësinë që të ndihmohet brezi i ri në mërgim, përmes shkollës shipe, sepse ishte koha kur në mërgim fëmijet shqiptar edhe pse nuk e zotëronin  gjuhën serbokroate detyroheshin ta mësonin në mërgim këtë gjuhë.

Puna e palodhshme e Dajës për të krijua lehtësi dhe mundësi për marrjen dhe mësimine  gjuhës suedeze nga mërgimatret shqiptar kur ai angazhohet në përpilimin dhe botimine fjlaorit të parë suedisht-shqip, një ndihmes shumë e madhe për mërgimatret shqiptar në këto kohë të vështira.

Mërgimtari i ri nga Gostivari me një eksperiencë të hidhur dhe të bollshme nga vendlindja nga represioni thotë se “ zgjodha të keqen më të vogël, duke emigruar nga vendi im i dashur, nga ai vënd, që çuditërisht gurët, që m’i vrisnin këmbët e zbathura, më dukeshin të butë, ”bash” sikur ecja mbi barin e njomë të vendlindjes sime të dashur! Vendosa të largohem kudoqoftë, në qiell, në hënë e parajsë, e në ferr jo”! Nga këtu del se edhe Daja ndihej i privilegjuar dhe për te ishte një krenari e madhe se ishte nga Gostivari dhe se  është edhe bashkëfashtar i heroit të madh, Xhem Gostivari. Po ka edhe heronj të tjerë, siç është inxhinieri më i njohur në ish-Jugosllavi. Një hero i madh i fshatit Koritë, Bilall Selimi. Fshati Koritë mund të krenohet edhe me Malik Azizin, i cili kishte një vizion shumë përparimtar për popullin shqiptar.E kështu në mesin e këtyre heronjëve dhe njerëzve të mëdhenje nga Gostivari do bëjë pjesë edhe Daja.

Kryeprotagonisti i këtij libri u lind në fshatin Sërmnovë të Gostivarit. Pas mbarimit së shkollës, u punësua drejtor i kooperativës ”Bukovik”, në fshatin Sërmnovë.

Koha dhe kushtet e jetës ishin ato të cilat patën dnikim të madh në jetën e  mëtejme të protagonistit të këtij libri e lexuesi do ketë mundesi të ndjekë rrugën jetësore të Dajës këtu.

Me largimin e tij nga vendlindja, ai me vete mori dhe traditën dhe atdhedashurinë dhe Daja thotë me tutje:

Gjuhën shqipe e kam sjellë nga vendlidja ime. Pa i harruar pllajat e bekuara shqiptare, vendosa të largohem kudoqoftë: në qiell, në hënë, në parajsë, veç në skëterrë jo! Takimi i parë me Suedinë ishte sinjali, se ëndërra ime për arsim dhe liria e popullit tim do të realizohen. Ky ishte një vrull atdhedashurie, nga dita e parë, në këtë vend nordik”. (Daja)

Këtë vepër e dinamizojnë edhe disa fotografi të bukura kushtuar Dajës në atdheun e tij të dytë, si dhe nëpër disa manifestime dinjitoze që janë mbajtur në Shqipëri dhe diasporë. Autori me precizitete prezenton punën dhe mundin e Dajës në mërgim dhe thotë se : Daja është “drita shqiptare” e Skandinavisë, ndërsa vlera reale e njeriut përcaktohet nga lartësia e realizimeve të tij. Atdhetarët tanë, në trevat shqiptare, të udhëhequr nga kjo ndjenjë magjike, u prinë gjeneratave të tëra drejt lirisë së mëmëdheut. E unë këtu do përdorë thënjen filozofike shqiptare nga paskopertina e librit në të cilën thuhet:

Gjithësecili dëshiron t’i shohë njerëzit e mëdhenj, por më mirë është të shohësh

veprat e tyre, d.m.th. të shohësh ata vetë, sepse idetë e tyre s’kuptohen nga fytyrat e tyre, por dallohen nga veprat e tyre.

Sepse cdo shqiptar që mësyen veriun apo më mirë të them Suedin, të parin përson që do takoj apo ndeshë atje do jetë pikërisht Sadulla Zendeli Daja, jo ndoshta fizikisht por me veprat e tij e që ato nuk janë të pakta. Pra shqipatri do takoj Dajen atje përmes fjaloreve të tij suedisht – shqip që janë një ndihmes dhumë e madhe për cdo mergimtar shqiptar atje.

Për të vazhduar më tutje unë do përdorë serishë një thënje filozofike shqipe ku thuhet:

“Fjalët dhe punët e njerëzve të mëdhenj nuk janë sipas vendit e kohës së tyre, ata mund t’i përshtaten çdo kohe dhe çdo vendi”.

E mendoj se edhe Daja i cili na prezentohet në këtë libër na del i tillë dhe se do mbetet i tillë si në thenjen filozofike shqipe, sepse vepra e tij ate e bënë madheshtor dhe të pavdekshëm, i jep jetë dhe e bënë të afërt me të gjithë në mërgim.

Është shumë interesant se  Daja pas diplomimit në Shkollën e Lartë të Bibliotekarisë, zgjodhë për të jetua  ishullin Öland. “Ai thotë se e kam zgjedhur si një ishull shqiptar, sepse kështu e paramendoja. Edhe shenjtorja Birgita (Härliga Birgita) e ka kështjellën këtu. Ajo, kur ka shkuar në Itali, e gjeti një ishull si Ölandin. Dhe mbeti atje. Përmendorja i është ndërtuar në këtë ishull, aty afër shtëpisë verore, mbretërore”.

Pra me siguri edhe sadulla Zendeli Daja do jetë ai i cili do ndjekë rrugën e Birgitës së Shenjtë suedeze, por jo sepse Daja veq është prezent sot në vendlindjen e tij të shtrenjtë.

Pra siq duket motivi ishte se, duke qenë larg atdheut, mërgimtarët tanë i pret pashmangshëm asimilimi i pjesëshëm ose ai i plotë.

Libri vazhdon me prezentimin e mendimeve dhe fakteve te te tjerëve për Dajën e në mesin e  tyre do gjejmë fjalën e Ambasadorit të Shqiperisë në Stockhol Shaban Murati, fjalën e prof. Fetah Bahtiri nga Uddevala, poetit dhe mesusit Rizah Sheqiri nga qyteti Kristianstad, prof. Rexhep Jashari nga Landskruna, prof. Haxhi Biringjiku nga Norrköping, mbajtur në lokalet e Amnbasades së Shqipërisë në Stockholm me rastine promovimit të fjalorit të Dajës suedisht- shqip në vitin 2005.

Lexuesi do ketë mundësi këtu të lexoj edhe ca shenime nga njohës të mirë të punës dhe veprës së Dajës, si mikut nga Bukureshti dhe bashkëkombasit të Dajës,a po si ne e quajmë Djaloshi i Sharit, Baki Ymeri, pastaj nga Tirana miku i madh i Dajës, Murat Gecaj, poetit nga Iliriada Nehat Jahiu, i cili Dajës i kushtoi një poemë të terë.

Mendoj se Demaku me këtë paraqitje ia ka arritur qëllimit në portretizimin dhe prezentimin e verpimtarit të devotshëm të qështjes kombëtare, njeriut që tërë qënjen e tij ia kushtoj mërgatës, shkollës në mërgatë dhe fëmijëve të mërgimtarëve tanë.

 

 

Bashkim Saliasi: Rrugë të mbarë “Zonja nga Borasi !”

Bashkim Saliasi

Rrugë të mbarë “Zonja nga Borasi !”

“Shkrimtarët falin pjesë nga shpirti i tyre”.

Mendim i dalë nga thellësia e shpirtit dhe shpreh ndjesinë që na jep kur falim ose na falin një libër, lë gjurmë në kujtesën tonë. Kështu më ndodhi dhe mua me mikun tim të shtrenjtë Viron Kona që ishte një rastësi të më dhuronte të parit librin e tij të mrekullueshëm “Zonja nga Borasi”.

Si çdo mëngjes të shtunave kafen e pi me nipin tim, mësuesin e matematikës Hajri Kapllani, por ai për fat gjendej në qytetin tim më të dashur Shkodrën, në një seminar, ku unë kam kryer studimet e larta. Fati e solli që im vëlla Izeti, atë ditë të ishte pushim dhe dolëm bashkë.

Morëm drejtimin për nga kafe “Selita”.

-Këtu do ta pimë kafen? – më pyeti Izeti.

-Ku të duash, në daç eja shkojmë nga qendra..

Morëm autobusin dhe u ulëm te kafe Bar - Sahati.

-Hë, - foli vëllai,- nga do e marrim drejtimin?

-Prit një çast se kam një surprizë për ty, i thashë vëllait dhe nxora telefonin e formova numrin e mikut Viron Kona.

-Përshëndetje, Bashkim, erdhi zëri i ngrohtë në aparat nga ana tjetër e telefonit.

-Ku ndodhesh, se, dëshiroj me tim vëlla, të të ftojmë për një kafe.Si thua? E ke kohën?

Me zërin e tij që i del nga thellësia e shpirtit, që vetëm unë ia di, gjithë mirësjellje, ai na ftoi te “Pazari i ri”, të pinim kafe dhe të prisnim që ai të merrte nga shtypshkronja kopjet e para të librit shumë të dashur për mua,por edhe për të gjithë dashamirësit që e lexojnë dhe e vlerësojnë për vlerat e larta njerëzore që shkruan, ku pasqyrohen urat lidhëse të miqësisë për të dy popujt që po t`i studiosh nga afër kanë shumë përafrime të përbashkëta.

-Eja, vëllai im, se miku do na bëjë një surprizë, që do jetë më e bukura e kësaj dite pranvere të ftohtë. Do të na fali kënaqësi shpirtërore nga shpirti i tij human dhe pasditen do e kalojmë shumë këndshëm, duke lexuar librin me tregime.

Përshkruam rrugën nga sheshi “Skënderbe” deri te “Pazari i ri”, ku Vironi ishte ulur në një kafe, në pritje të Edit, botuesit të WEST PRINT. Kishte emocione, sepse po nxirrte brenda një periudhe prej dy vjetësh, librin e tretë për Suedinë dhe suedezët. Pas librave të suksesshëm “Bukuri suedeze”,”Për ju,miqtë e mi”, ja tani edhe “Zonja nga Borasi”, të titulluar “Zonja nga Borasi”.

Pas përshëndetjes dhe prezantimit të vëllait tim me shkrimtarin Viron Kona, biseda rrodhi fare natyrshëm. Kështu është Vironi. Nis bisedën, si vazhdime të mëparshme, dhe, me zërin e tij, sikur ligjëron, të tërheqë butësisht në botën e mendimit dhe të fjalëve që të mbeten në mendje.

Nuk kaloi shumë kohë dhe libri më në fund doli në dritën e diellit. Na u duk se, koha u hap dhe qielli, që pak çaste më parë ishte i mbushur me re, u bë i kaltër, dielli na ngrohu me rrezet e tij të arta. Por, mua, më shumë më ngrohu libri që mbaja në duar e dalë nga shtypshkronja ashtu “taze”, si i thonë nga anët tona”, “e ngrohtë”, që ruan vlagën e shpirtit të autorit.

-Urime miku im, por, kjo Zonja nga Borasi, qenka si një zanë nga ato të malit, e ngjashme me ato që përshkruajnë historitë e kreshnikëve të Veriut të Shqipërisë.


-Bukur, bukur, - foli edhe vëllai im, që kishte mbetur disi i hutuar nga reagimi i autorit që vetëm buzëqeshte dhe nuk nxirrte asnjë fjalë. Atij i flet shpirti dhe, ne e kuptojmë njëri-tjetrin, pa thënë asnjë fjalë, - sqarova vëllain tim.

- Urime, veç urime ! - përsëriti disa herë Izeti.

E përcollëm mikun tim Viron Kona deri te pesëmbëdhjetë katëshi, për të marr rrugën për në Durrës te miku ku ai do të shkonte te miku ynë tjetër i përbashkët Kadri Tarelli. Edhe ai e priste librin e sapodalë.

-Rrugë e mbarë miku im, Viron ! Thuaj Kadriut, se sot unë pata fatin të marr i pari sihariqin për botimin e librit të tretë për Suedinë, “Zonja nga Borasi”.

U ndamë. Pasi ecëm disa hapa, Izeti, më pa në sy dhe më tha:

-E ke vërtet një mik të mirë. Mbaje dhe respektoje, sepse miq të tillë, rrallë takohen në jetë.

Më erdhi mirë nga fjalët e vëllait. Dhe, pa i thënë asnjë fjalë, i shtrëngova krahun.

-Do të kemi raste të tjera të rrimë bashkë, - i thashë, - Atëherë ke për të njohur cilësi të një njeriu human, erudit dhe akademik.

Morëm autobusin e linjës së Porcelanit.

Gjatë rrugës, i lexova tregimet e para. Isha përhumbur tërësisht te tregimi i dytë “Çudibërësi”, kur dëgjova vëllain të më shkund nga “honi” i humnerës për të mësuar se, ku fshihej sekreti i termometrit.

Nuk di pse jetova disa çaste meditimi, që më çuan shumë vite më parë (1964 -1968), kohë në të cilën dhe unë kam vuajtur nga sëmundje, të cilat pas kurimit dhe kujdesit të vazhdueshëm të babait dhe nënës kaluan pa lënë gjurmë.

Lotët rrëshqitën natyrshëm jo vetëm te tregimi “Çudibërësi”, “Promeksi” suedez, na shpëtoi…nga “pushkatimi” politik…..”Bukuria e shpirtit njerëzor”, “Tregtari i bronztë”, “Inga e Cezarina”, “Vogëlushët s’kishin ku të luanin”, etj.

Më interesantët dhe ku shpirti im u mbush dhe kërkonte të shpërthente me zë të lartë ishin tregimet e shkruara bukur dhe me një mjeshtëri artistike, duke sjell të gjallë jetën ashtu sikundër rrjedhë çdo ditë, pa e kuptuar, por, që, “Refreni që përsëritet çdo ditë”, si te “Lisi pranë shtëpisë sime” , “Lulet dhe fëmija”, “Laku” etj, si në Boras në Suedinë e largët, ku jeton miku ynë i përbashkët Sokol Demaku, nga Drenica, Kosova martire. Sokoli kaloi një pjesë nga jeta e tij, dhe, në vendlindjen time të shtrenjtë, në Dobrushë të Skraparit në rrëzë të Tomorit shekullor fshehin mistere nga historia që në kohë dhe moment të caktuara miq si Sokoli, Xheladini, Vironi etj, na e sjellin të gjallë para syve tërë jetën, ashtu sikundër ka qenë dhe është realiteti i jetuar..

Një përgëzim nga shpirti im vjen dhe për mikun tim Petrit Xhaja, që me një origjinalitet, nuk ka shtuar asnjë presje më shumë se sa i takon meritë, misionarit, ambasadorit dhe eruditit Viron Kona, që vetëm shpirti dhe zëmra e tij, dinë të falin, për shtëpinë e përbashkët të banorëve të të gjithë planetit,rruzullin tokësor.

Bashkohem me mendimin e Viron Konës se, ne të gjithë banorët e rruzullit tokësor banojmë në një shtëpi, pavarësisht pse flasim gjuhë të ndryshme, kur vjen puna te zakonet dhe ritet që bashkojnë njerëzit i kemi të përbashkëta:evropianë, indianë, amerikanë, kinezë...

Urime miku im Viron Kona ! Nëpërmjet teje, i urojë rrugë të mbarë “Zonjës nga Borasi’...

Shumë të fala mikut suedez Ullmar Kvik, Dajës (Sadullah Zendelit), Sokolit, Batirit, Hamit Gurgurit, Per Kettisen, Sonja Persson dhe Anette Ekelund.

Shënimet e mia po i mbyll me një citim të mikut tim Sejdo Harka, i cili në recensionin e librit, shkruan:

-“Nëse qenia e njeriut merr jetë nga ujëvarat e gjakut që lëvron në deje, shpirti ngrohet e ringjallet nga bukuria dhe forca e mesazheve”. Lutem, mos nguroni ! Merreni librin në dorë dhe lexojeni se do kaloni çaste të bukura dhe mbresëlënëse, e, pastaj, keni se ç‘farë t’u tregoni fëmijëve, shokëve dhe miqve.

Urime dhe rrugë të mbarë “Zonja nga Borasi”!

Tiranë, më 17.03.2013

Sokol Demaku

Nga Bashkim Saliasi

Si ajsberg noton mbi oqean,

Herë në Prishtinë, e herë në Tiranë.

Krijon ura miqësie ndër shqiptarë,

Nga Suedia e Vikingëve,

Në vendin e Shqiponjave, Tiranë.

Pak vargje te dala nga thellesia e shpirtit, kur mora vesh se miku yne Viron Kona do vizitonte perseri Suedin e dashur dhe do takohej me ju miqte shqiptar dhe suedez, qe jetoni e punoni larg nesh me trup, por me zemer udhetoni çdo dite ne mendjen e zemren tone. Ju pergezoj dhe ju uroj te gjitheve shume shendet dhe lumturi. Ju uroje qe ta mireprisnin “Zonjen nga Borasi”. Nuk dua te besdis Sokol, por ju uroje qe tia kaloni sa me mire me miqte nga Shqiperia, Viron Kona dhe Petrit Xhaja, misionar te miqesis Suedi-Shqiperi. Urime, veç urime nga miku juaj Bashkim Saliasi.

Tirane, me 21.03.2013

 

 

Sokol Demaku:NJË FLETORE PUNE PËR FËMIJËT TANË NË MËRGIM “TË MËSOJMË SË BASHKU” I AUTORIT HAMDI ARIFAJ NË DUARTË E LEXUESVE

 

Sokol Demaku

NJË FLETORE PUNE PËR FËMIJËT  TANË NË MËRGIM “TË MËSOJMË SË BASHKU” I AUTORIT HAMDI ARIFAJ NË DUARTË E LEXUESVE

Këto ditë nënë përkujdesjen e Redaksisë së botimeve të Revitës Dituria në Borås të Suedisë, doli nga shtypi libri i pedagogut dhe mësusit shumëvjeqar në edukimin dhe arsimimin e fëmijëve shqiptar në mërgim Hamdi Arifaj nga qyteti Falkenberg i Suedisë.


Ky libër që për mendimin tim është i pari libër i këtij lloj që botohet në mërgatë nga një pedagog dhe mësues mund ta quajmë me plotë fjalën një Fletore pune për shkollarët tanë në mërgim me titull ”Të mësojmë së bashku”, me Redaktor: Rovena Vata, përkujdesjen teknike e punim të kopertinave dhe radhitjen kompjuterike nga: Sokol Demaku, redaktimin letrar nga Ardije dhe Teuta Arifaj, me ilustrimet e punuara per mrekulli nga vet autori Hamdi Arifaj si thash edhe me lartë Botues: Redaksia e revistës “Dituria” Borås- Sued dhe shtypur në teknikë bashkëkohore ne  Shtypshkronjën ”Sjuhäradsbygdens Tryckeri AB” Borås-Suedi, në një tirazh fillestar me 300 egzemplar.

Mendoj se mërgata e jonë apo më mirë të them se nxënësit në mërgatën tonë ka kohë që kanë pasur nevojë për një Fletore pune të tillë  në menyrë që atyre tu lehtësohet puna në mesimin e  Gjuhës amtare dhe përvetsimin e saj. Libri në fjalë është sipas mendimit tim shumë praktik dhe i afërt me fëmijët, mundëson mësuesit dhe fëmijës të ketë një qasje më të drejtëpërdrejtë në problemet e gjuhës, gjeografisë, historisë, muzikës, artit dhe lëndëve tjera mësimore me tematikë nga vendlindja, nga atdheu ynë.

Padyshim se fëmiu këtu me shumë lehtësi do orientohet në lamin mësimore që është para tij dhe me koncepte të qarta atij i sqarohet cdo gjë nga lamitë mësimore të përmendura më lartë kur kemi të bëjmë me gjuhën amtare, historinë apo gjeografinë e atdheut, muzikën apo artin e të parëve tanë.

Duke marrë parsysh numrin e madh të fëmijëve në mërgim, pra shkollarëve atje e duke qenë edhe vet autori mësues apo pedagog i këtyre fëmijëve tanë në mërgim sheh të nevojshme dhe i hynë një punë mjaftë delikate dhe madhore që të botoj një Fletore pune – libër për nxënësit  apo shkollarët tanë në mërgim.


Duhet theksuar se një shumicë e nxenësve në mërgim të cilët vijojnë mësimet e gjuhës amtare atje ata hasin në shumë vështirësi gjatë mësimit dhe përvetësimit të lëndës mësimore nga Gjuha amtare. Përmes këtij libri fëmijët do njihen në mënyrë detalje me shumë gjëra të cilatë janë të nevojshme në jetën e përditshme dhe ata do disponojnë me njohuri elementare nga lënda e Gjuhës amtare, njohuri të cilat do tu ofrohen fëmijëve përmes teksteve të përpiluara me mjeshtri nga autorit-mësues i Gjuhës amtare në mërgim dhe përshtatur fëmijëve shkollar në mërgim.

Sot shqiptarët janë të shpërndarë në të katër anët e botës dhe se kanë nevojë edhe për këtë libër mësimor të vecant dhe të thjeshtë i cili u përgjigjet drejtpërdrejt kërkesave të fëmijëve të tyre për të përvetësuar më me lehtësi e në mënyrë të drejtë gjuhën letrare shqipe.

Ky libër synon të plotësoj kërkesën dhe nevojën që nxënësit përmes këtij libri të njihen me gjuhën e gjallë shqipe të ditëve tona, duke e folur dhe shkruar natyrshëm ashtu si e përdorim në jetën e përditshme dhe veprimtarit shoqërore.

Objekt i këtij libri është Alfabeti ynë i bukur, Zanoret dhe bashkëtingëlloret, Shkronjat dyshe, Kafshët ,Drithërta, pemët dhe perimet, Instrumentet muzikore, Njeriu-trupi i njeriut, Mujt e viti, ditët e javës, stinët e vitit, Pjesët e ligjëratës (emri, mbiemri, folja, permeri),Trojet shqiptare, Figura të ndritshme të kombit.

Kjo është një shtytje përpara e qeshtjes së mësimit të Gjuhës amtare në mërgim dhe shpresoj se edhe pedagogë tjerë dhe mësues do angazhohen në këtë drejtim që tu dalin në ndihmë nxënësve tanë në mërgatë.

 

 

IBRAHIM HAJDARMATAJ: LIBËR ME MJAFT VLERA DHE NË SHUMË PLANE…

 

LIBËR ME  MJAFT  VLERA DHE NË SHUMË  PLANE…

-Prof. Murat Gecaj: “Me zemër në vendlindje” (Shënime nga Suedia)-

IBRAHIM  HAJDARMATAJ

-arsimtar e publicist


Nga e majta: I.Hajdarmataj, Daja e M.Gecaj (Tiranë, nëntor 2012)

Para disa ditëve u vu në qarkullim libri , “Me zëmër në vendlindje”, me autor prof. Murat Gecaj, publicist e studiues. Për nga renditja, ky është libri i tij i 11-të, pa përmendur botimet me bashkautorësi. Ato janë kryesisht nga fusha e historisë së arsimit e mendimit pedagogjik shqiptar, por edhe për figura të shquara atdhetare, nga udhëtimet e tij jashtë vendit etj.

Ky libër i ri është venë në qarkullim nga SHB&Shtypshkronja “Edlora”, në Tiranë, nën mbikqyrjen e ing.Vladimir Kallupit dhe me përkujdesjen grafike të Edlira Kames. Redaktor i tij është shkrimtari e publicisti i njohur, Viron Kona. Ai  ka bërë edhe një hyrje të shkurtër, me vlerësime tw merituara.  Në mbyllje është publikuar një recension nga arsimtari e publiciti durrsak, Kadri Tarelli. Ai, me të drejtë, ka shkruar se, me këtë libër, “një tjetër koleg i yni, është dashuruar me bukurinë e shpirtit suedez”. Është kënëaqësi për mua, që edhe unë jam recensent i këtij libri mbresëlënës.

Që në fillim, autori është shprehur me fjalë nderimi dhe falënderimi për bashkatdhetarin, me banim në Suedi, Sadulla Zendelin (Daja). Më tej, të bie në sy pajisja e librit në fjalë me shumë fotografi shprehëse, të cilat na fusin menjeherë në “botën” e njerëzve, për të cilët flitet e shkruhet. Ata janë kolegë e miq të autorit,  shqiptarë e suedezë, me banim në brigjet e Skandinavisë, pra në Mbretërinë e Suedisë. Këtë vend mik e dashamirë të Shqipërisë e Kosovës, ai pati rastin ta vizitonte, në prill të vitit të kaluar, bashkë me  kolegët nga Tirana, shkrimtarin e publicistin Viron Kona, gazetaren e moderatoren e Radio-Tiranës, Kozeta Hoxha dhe arsimtaren e publicisten Kadrije Gurmani. Ata ishin ftuar në vendin e vikingëve dhe pikërisht në qytetin Boras, për të marrë pjesë në festimet e 5-vjetorit të Qendrës Kulturore Shqiptare “Migjeni”, të revistës dhe radios lokale në gjuhën shqipe, “Dituria”.


Kopertinat e librit

Libri është i ndarë në katër pjesë dhe në secilën prej tyre, sikur na “parakalojnë” ngjarje të atyre ditëve, por dhe të mëparshmet e të mëvonshmet; njihemi me  shkrimtarë e poetë dhe veprimtarë emigrantë shqiptarë, por dhe me miq të nderuar suedezë. Me një gjuhë të rrjedhëshme letrare, shoqëruar me mjaft fotografi, nga shënimet e skicat e bukura dhe mbresëlënëse, lexuesi mëson  për jetën e përditëshme të bashkatdhetarëve tanë, të cilët kanë gjetur përkrahje dhe mbështetje në atë shtet mik e demokratik europian, ndër më socialët në botë.

Në veprimtarinë festive, të zhvilluar në Boras, por edhe gjatë vizitave në këtë qytet e në portin e madh Goteborg, në shkollë e Universitet, në bibliotekë, në muzeun e natyrës dhe kudo, janë shpalosur mbresa të bukura, që na japin një pasqyrë të jetës së emigrantëve shqiptarë dhe të vendësve suedezë. Pra, një vlerë tjetër e këtij libri është, se ai i afron ose sikur i “binjakëzon” më tej vendet tona, që nga shkollat e institucionet kulturore etj. Por, mbi të gjitha, synon t’i bashkojë shpirtërisht banorët e këtyre dy vendeve mike europiane.  Një gjë e tillë bëhet e mundur edhe përmes një informacioni të bollshëm, shoqëruar me ngjarje, dëshmi, emra etj.

Si  recensionues i këtij botimi, pra njëri nga lexuesit e parë të tij, më kanë tërhequr jo vetëm portretizimi i mjaft njerëzve, mësues e publicistë, nxënës e pedagogë etj., si shqiptarë e suedezë, por edhe disa  biseda të zhvilluara. Të tilla janë ato me veprimtaren e njohur për çështjen shqiptare, Qibrije Hoxhën; biznesmenin e suksesshëm dhe njeriun e mirë,  Halim Hoti dhe kryetarin e Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë në Suedi, Hysen Ibrahimi. Përmes tyre lexuesi mëson jo vetëm për përpjekjet e emigrantëve tanë për t’u përshtatur me jetën suedeze, por dhe për mikpritjen e ndihmën e pakursyer, që u kanë dhënë atyre vendësit. E, megjithëse ata jetojnë e punojnë qindra e mijëra kilometra larg vendlindjes së tyre, atë e kanë përherë në mendje e në zemër dhe mbajnë gjithnjë lidhje të vazhdueshme, me familjarët dhe të afërmit, me miq e dashamirë.

Gjatë leximit të librit, ndiejmë kënaqësi të veçantë, kur njihemi nga afër edhe me arsimtarin veteran, studiuesin e botuesin e palodhur, Sadulla Zendeli, të cilin të gjithë bashkatdhetarët atje e thërrasin me nderim e respekt, “Dajë”. Ai, tashmë, është edhe koleg e mik i afërt i autorit, gjë që dëshmohet mirë, si në shkrime dhe fotot e librit. Bashkë ata janë njohur, së pari, në Tiranë dhe pastaj takimet i kanë vijuar në Boras, Durrës etj.  Por janë edhe mjaft kolegë e miq të tjerë, që ai  përmendë, me nderim e shumë respekt në këtë libër, si: Sokol Demakun e Bahtir Latifin, Zyrafete Kryeziun-Manaj, Fetah Bahtirin, Hakif Jasharin, Remzi Bashën, Lale Shipolin, Bedri Pacin, Vjollca Haradinajn, Rizah Sheqirin, Hamit Gurgurin, Sanije Selmanin, Ismet e Mejreme Hasanin, Dinore Loshin-Qmaga, Murat Kocin etj.

Me këto ndjenja dashamirësie, autori prof. M.Gecaj ka shkruar edhe për albanologun e mik i shqiptarëve, Ullmar Kvik; për  drejtorin e shkollës Fjërdingskolan, Per Ketissen dhe për mësueset  suedeze,_Sonja Persson e Anette Ekelund, të cilët kanë qenë disa herë në Shqipëri; por dhe për Lash Erikolson e Monika Rundgren; për kryetarin e Komunës së Borasit, Per-Olof Hëg; për drejtoreshën e bibliotekës aty, Ana-Karin Albertson: për mikun e shqiptarëve, Anders Vessman etj.

Vëmendjen e lexuesit, në këtë libër, e tërheqin edhe shumë mesazhe të shkëmbyera me miq e kolegë shqiptarë në Suedi. Se, disa pre tyre, ai i takoi me kënaqësi e dashamirësi edhe në festimet e 100-vjetorit të Shpalljës së Pavarësisë së Shqipërisë. Së bashku, ata u pritën dhe biseduan me Kryeministrin, prof.dr. Sali Berisha.

Thënë me pak fjalë, ky libër i ri i prof. Murat Gecaj është një arritje tjetër e tij në fushën e krijimeve e botimeve. Njëkohësisht,  përmes tij, jepet një ndihmesë shumë e vlefshme për ata lexues, që dëshirojnë ta njohin nga afër Suedinë, ku jeton një popull mik i vendit tonë dhe ku emigrantët shqiptarë kanë gjetur mikpritje, dashamirësi e zemërgjerësi, duke u përshtatur me vendësit dhe duke ndërtuar një jetë të mirë e të begatshme. Prandaj dhe mirënjohja jonë për ata është e pakufishme, siç përcillet edhe si mesazh, përmes të gjitha faqeve të ketij libri të bukur.

Zogaj-Tropojë, mars 2013

 

 

Vangjush Saro: Duke lexuar dhe ndjerë poezitë e Vangjush Zikos

 

Vangjush Saro

Shënime për një lirik të spikatur

(Duke lexuar dhe ndjerë poezitë e Vangjush Zikos)

Po rikthehem të shkruaj sërish për Vangjush Zikon, një personalitet kompleks i letrave shqipe: pedagog, përkthyes, dramaturg, poet. Duhet mjaft shpirt për t’i mbajtur gjithë këto tituj, pesha, emra, ndere. Vangjush Ziko është një ndër ata që arrijnë t’i mbajnë, sepse mbështetet mbi një gjë të vyer e të madhe, që jo gjithkush mund ta ketë; mbështet mbi një talent të sigurt. Disa krijues të paanë tregojnë se në vitet ‘60, kritikët flisnin - me njëlloj pathosi - për perspektivën e Vangjush Zikos dhe Dhori Qiriazit në lëmin e poezisë. Por në dekadat që erdhën, poetët nga Juglindja mbetën disi në hije, kur të tjerë bënë artin e tyre me më shumë bujë, mbase edhe duke ‘shërbyer’ më mirë. Dhe në këtë aludim, nuk ka asgjë për t’u trishtuar. Gjithkush ka metrin e vet sesi mat hapat, distancat, raportet, përfitimet. (Poetesha ruse Ahmatova thoshte: “Dikush shkon rrugës pa tërthore/një tjetër rrotull vjen...”) Ndoshta Dhori Qirjazi e Vangjush Ziko nuk performuan mirë.

Ajo që mund të thuhet me siguri është se për Dhori Qirjazin mjedisi ka qenë pak inkurajues; për fat të keq. Kolonja, një krahinë që dikur kishte pasur aq shumë lavdi, u harrua, bashkë me ata pak intelektualë që kishte prodhuar. Vangjush Ziko, gjithsesi, jetoi në një qytet më të madh dhe jo thjesht “me tradita”, por edhe me një rafsh kulturor të lexueshëm: qyteti i Spiro Kondës, Vangjush Mios dhe Kristo Konos; kishte atje një teatër, ku kishin dirigjuar Piro Mani dhe Mihal Luarasi, më pas Dhimtër Orgocka; shkruanin atje Sotir Andoni, Teodor Laço e Petraq Zoto, më pas Kostaq Duka e Skënder Rusi.

Megjithatë, të më ndjejnë të gjithë bashkëqytetarët e mi, Korça është një emër që heraherës pushtohet nga fanatikët...Mandej, njëlloj vetëkënaqësie dhe aristokratizmi fals e ka larguar atë gjithnjë nga dinamika të tjera, më korente. Mbase nuk mundej ndryshe; pavarësisht se edhe në Tiranë gjithçka ishte e kufizuar, këtu antenat ishin më të larta, shkëmbimet e pakta me botën, lejonin sadopak prishje kufijsh e thithje të një “temjani” tjetër. (Artistik.) Këto, gjithsesi - e them në mënyrën më të çiltër - janë përjetime e përfundime vetiake; që askujt nuk ia imponojmë dhe me të cilat askënd nuk do të duhej të lëndonim. E rëndësishme është të vlerësojmë se duke kapërcyer vitet, Vangjush Ziko diti të lexonte realitetin me mendjen e vet. Asnjëherë nuk e tërhoqi fraza e angazhuar. I qëndroi besnik rafshit ku ndjehej më mirë: lirikës.

Një hop të dukshëm, të paimagjinueshëm, kam parë veçmas në ciklet e tij të shkruara në vitet e fundit; (nëse jo shumë vjersha janë shkruar dikur, por nuk mund të botoheshin). Këto cikle, të botuara në disa gazeta apo edhe në revistat e nderuara “Fjala e lirë” dhe “Zemra Shqiptare”, na kanë përsëritur si të thuash mësimin se gjaku nuk bëhet ujë. Që do të thotë se poeti mbetet poet; kur ai është një profesionist, e shpërfaq këtë në gjithë krijimtarinë e tij, me hope ose jo, duke prodhuar shumë publicitet për veten apo pak, mbase edhe aspak...Por gjithnjë i prirur të bëjë artin e vet. Ashtu si të pakët janë ata që e bëjnë lirikën: “Më hodhi dimri/ duke shkundur retë,/ kristalet e bardha/ mbi thinjët e mia./ Thinjë/ mbi thinjët që pata./ Me ëndrra rinie/ u gdhi nata.” (Thinjët e dimrit)

Ashtu si kam shkruajtur edhe në një tjetër shënim, vjershat e tij vijnë si një këngë lirike e kënduar herët, e ndërprerë, por e kënduar sërish; nganjëherë ato të kujtojnë serenatat korçare, nganjëherë brenga të pathëna, përjetime që janë aq komplekse; gjithnjë dhe gjithçka në emër të një sinqeriteti karakteristik për poetët e mirë. Dhe ashtu si gjithë poetët e mirë, ai nuk e heq asnjëherë nga pamja flugerin e vendlindjes. Në fakt, ne jemi andej nga vijmë. Sado larg atyre rrugëve të shtruara me gurë - që për fat të keq, këto kohët e fundit, nuk më janë dukur aq të pastra e të dëlira si dikur - mendjen e kemi atje. Dhe shpesh na bëhet sikur mëngjesin tjetër do të zgjohemi në shtëpinë e vjetër. Dhe yjet janë ndryshe. Mbase edhe bora. “Pendë të buta mjelme/ më përkëdhelën një çast në shpirt/ dhe u tretën.” (Pendë të buta mjelme) Atje ka mbetur fëminia  dhe gjithë koha e shkuar në ëndërr apo në një realitet të dyfishtë; (në realitetin poetik dhe në atë të përpëlitjes së përditshme për të jetuar).

Në shënimin tim në proces “Naivitet, gjetje, talent”, shprehem se fëminia është më shumë se gjysma e krijimtarisë dhe e fatit të çdo krijuesi. Në një pjesë të madhe të veprave më të spikatura, kudo në botë e nëpër kohëra, mund të shikosh përjetimet më të ndjera dhe më “naive” të fëminisë së krijuesve. Disa nga krijimet më të ndjera dhe më të çuditshme të Vangjush Zikos i referohen pikërisht kësaj kohe që...asnjëherë vitet dhe dramat nuk arrijnë ta kallkanosin. Poeti ka një raport të patjetërsueshëm me fëmininë, ai e mban të gjallë atë përmes rikrijimit të përjetimeve. Ato shfaqen dhe yllëzohen vetiu.

Vjersha “Fëminia” e shpreh më së miri këtë gjendje sinqeriteti pa anë e, deri diku, këtë naivitet që të mbërthen e të bën për vete më shumë sesa qindra vargje ku fjala shkon kuturu. Ai vizaton këso: “Yjtë e qiellit/ mbi djep,/ patjetër shikonin.” Më tej: “Purtek' e mënjollës/ më bënte kalorës.” (Kisha kohë pa hasur një asonancë kaq të goditur.) Dhe pastaj, po ai vizion në një tjetër vizatim gjithaq poetik: “Një dorë që njoh,/ mua të lidhurin/ në të thinjurin djep,/ më nanuris,/ mjaltë ëndrrash më jep/ nga hojet e fëmijërisë.” (Zë i dashur) Vështroni se si vërsulen metaforat në një betejë të heshtur për të gjetur sadopak protagonizëm. Është nëna. Është gjyshja. Poeti nuk duhet të japë shpjegime. Poeti nuk jep shpjegime. Ai nuk di të na thotë ku fillon filozofia dhe ku ajo bashkëjeton me artin, në ç’kthesa e labirinthe të shpirtit ravgon, teksa mesazhi kumbon sikur edhe ti ta kishe përjetuar atë çast. Ai të ka përfshirë në mjegullën e vet poetike. Ja ky është arti.

Vangjush Ziko është një poet thellësisht lirik. Dhe lirizmin e tij nuk e shkëmben me asgjë. Ai mund të shkruajë nganjëherë me metrin klasik, por në atë çka ndjen, është një vizatues i përkorë i peizazheve dhe këngëtar i të gjitha kohërave: “Çelën bliret e bulevardit/ Dhe ftuan çiftet në shëtitje./ Që nga kurora e Moravës/ E pashë, flladi me flatra vinte./ E pashë ja, me këta sy/ Si i trazonte lulet e blirit,/ U shkundte çifteve mbi sup/ Ëndrra me ngjyrën e floririt.” (Bliret e bulevardit) Për poetin, dashuria përherë qëndron përmbi kohërat. Është një ndriçim ndryshe. Vitet mund të thinjen, kujtimet asnjëherë. “E mban mend/ kur shëtisnim bashkë të dy/ sikur ishim në një tjetër yll.” (Ato çaste) Sjellja e poetit me këto kryetema të gjinisë lirike, është ajo e vëzhguesit të hollë të jetës, sa edhe e mjeshtrit të gjetjeve shteruese. Por vargu i tij ndehet edhe përtej termave antologjikë, ku jeta merr përmasa të tjera: “Është ora kur mbërijnë/ avionët e largët/ Me rrezet e diellit/ akoma mbi krahët.” (Aeroporti) Ndonjëherë, ritmi i përjetimeve të tij shkon drejt një mirësie dhe harmonie pa fund: “A s' është Bota/ bredh i përbashkët/ ku ne festojmë/ bajram dhe pashkë.”

Vangjush Ziko është një lirik i spikatur, që ka vendin e vet të rëndësishëm në poezinë shqipe dhe që ka sjellë e vazhdon të sjellë kontribut të vyer në krejt hapësirat e kulturës sonë kombëtare.

 

 


Faqe 25 nga 65

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 68 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1421705
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

 

 

SHSHAKSH Suedi vizitë në Kosovë e Shqipëri për nder të 100 vjetorit të pavarësisë


Nganjëherë është e vështirë ti përshkruash apo shprehësh dicka të mirë ate që përjeton nga momenti në moment. Dicka jo e zakonshme, jo e shpesht që pothuajse s`kishte ndodhur më herët dhe i ngjan dickaje që vjen pas dhe mundohesh ta shprehësh nga zemra me plot dashuri.

Pra jo e zakonshme 100 vjetori i pavaresisë së Shqipërisë. dhe jo i zakonshëm nëe gëzim cfarë po përjetojmë këto ditë zemrat e shqipatrëve kudo që ata jetojnë. Qofshin në vendlindje apo edhe në mërgim.

Pikrisht për këtë festë kaq të shenjtë që i gëzohem të gjithë.

Ky 100 vjetor ngjalli shpresatë me shumë se kurr tek Shqiptarët do jenë ata që kanë qenë të zot e vetës së vet.

Per ti nderuar te gjithë ata që u flijuan, për ketë ditë, për ketë 100 vjetor, shumë shqipëtarë anë e kendë botës festojn kudo.

Shoqata e Shkrimtarëve, Artistëve, Krijuesëve Shqipëtarë në Suedi,në bashkëpunim me shoqatën "Nënë Tereza "Ängelholm kanë organizuar një udhetim nga Suedia e largët për të ndar ndienjën e gëzimit dhe të dashurisë me të gjithë vëllezërit dhe motrat në Kosovë dhe Shqipëri. Pjesëmarrësit dhe organizatorët duke u munduar ti permend : Kryetarin e SHSHAKSHS-së se bashku me kryesinë e saj dhe disa mergimtar nisën rrugëtimin e tyre nga 22 nëntori nga Suedia drejt Kosovës e Shqipërisë.Në këtë grup marrin pjesë Kryetari i shoqates, Hysen Ibrahimi si dhe nënkryetarët: Fetah Bahtir ,Qibrije Hoxha , antarë dhe aktivist të më hershëm që kontribuan për qeshtjen shqiptare deri më sot që do i permendi te gjithë ata të cilet udhëtuan për këtë ditë feste te madhe ata janë;Osman Ahmetgjekaj, Rrahman Rrahmani, Nyqerene Alija, Labibe Raqi, Florije-Lule Bajraktari, Adlije Imeri , Bedri Paci, Zumer Qupeva, Hajdin Selaci, Behram Jusufi, Bajram Muharremi, Ramadan Hyseni, Ferit Feka, Iljaz Spahiju, Emin Rrustemi, Shaban Murseli, Mursel Shkupolli, Sadri Mustafa, Adem Ahmeti, Agim Xhinovci , Rrustem Bujupi ,Gjevahire Bujupi ,Tahir Llapashtica ,Daut Dauti ,Rashit Gashi, Sulejman Shala, Enver Krasniqi ,Sadat Shkupolli,Jashar Berisha, Shaban Kelmendi.

Të gjithë këta mërgimtarë tani kanë arritur në Kosovë në gjirin familjar dhe me pas për të vazhduar rrjedhën e agjendës së vizitave nëpër Kosovë e Shqipëri dhe duke i dhenë kësaj vizite fund në diten e 28 nëntorit 2012 ku Shqiperia feston 100 vjet si shtet i Pavaruar .

Edhe pse ishin kilometra të shumta për ti kaluar ato u shkurtuan me atmosferën e te gjithëve së bashku që krijuan në autobus gjatë rrugës.

Kilometrat u zvogluan duke pas parasysh se gjatë udhetimit u bisedua, u fol për shumë cka në mes veti. Nuk u la anash as muzika së bshku duke kënduar shumë këngë për Kosovën dhe Shqipërin.

U recituan vjerrsha nge libra të ndryshme nga poet të ndryshem, duke i vequar këtu si: Fetah Bahtiri,nga libri i tij:

"Monolog në Mërgim,

,Sadullah Zendeli Daja,"Ditari i Dhimbjeve "

Shefki Ollomani ,"Feniksi Shqipetarë si dhe poezi nga libri

Bahtir Latifi, i titulluar :"Jeta e Êndërrave Tona "

Recitoi Lebibe Raqi e cila ne festivalin e poezisë fitoi vendin e tretë në Malmö.

Po ashtu gjatë kësaj rruge pat edhe tjerë aktivist dhe krijues që u antarësuan në SHoqatën e Artistëve, Krijuesëve ,Shqipëtarë në Suedi. Ndër ta mundë ti përmendi si :Rrustem Bujupi, Gjevahire Bujupi, Adlije Imeri, Labibe Raqi.

Ne nuk i lam anash as opinjonet e disa nga pjesëmarrësit e këtij udhëtimi për nder të 100 vjetorit të Shtetit Shqipëtarë. Hysen Ibrahimi na e shpreh me pak fjalë këtë ngjarje duke thëne :"Jemi tejet të privilegjuar, qe patem nderin të perjetojm këtë datë të madhe shekullore, ku shoqata e SHAKSHS-së e ka manifestuar në disa perurime librash, orë letrare, tribuna, por nder te tjera organizoj edhe shkuarjen në Kosovë dhe Shqiperi për të qenë prezent në këtë datë të madhe të Shekullit me rastin e formimit të Shtetit Shqiptarë. Më pas Hyseni vazhdon duke uruar në emer të shoqatës që ai perfqason .

Anëtari i kryesisë së shoqatës së SHAKSHS-së , Bedri Paci ish kryetar i LASH-it 11 vite , si ndihmës në themelimin e Lash-it ne Norvegji dhe Finland shprehet duke then :"Uroj të gjithë shqiptarëve 100 vjetorin duke duashur njëri- tjetërin të krenohemi sepse jemi shqipëtarë .Te rinjet të tregojn se jemi një komb i lasht me tradita të lashta, kultures me të lasht në evropë .Arsimi është arma më e lart e një populli,nëpermjes arsimit tregon,kulturen,traditen dhe ngritjen e lart arsimore, kundrejt popujve me të lartë të ashtuquajtur shtete demokratike.

Ky rrugetim qe jemi duke bërë, jep një kënaqësi të veqant që jemi të bashkuar nga trevat shqiptare për të festuar bashkarishtë 100 vjetorin e Shtetit Shqipëtar dhe sukseset e arrituar gjat ketyre viteve. Kjo na ben më krenar që të perparojm në cdo lami të jetës për ti treguer Evropes se jemi dhe do jemi populli më i lasht dhe do arrim qellimin duke e bashkuar kombin tonë që u mohua me shekuj nga fuqit e medha.

Po ashtu edhe një mergimtar tjetër, nje aktivist i pa harruar i cili kontriboj shumë ne qeshtjen shqiptare para dhe deri ne zgjidhjen e qeshtjes së Pavarësis së Kosovës Iljaz Spahijaj na thot lidhur me këtë rrugëtim :"Në fillim falenderoj SHSHAKSHS-së në krye me Hysen Irahimin i cili organizoj nje udhëtim se bashku me anëtarët e shoqatës.Ishte knaqësi të jam së bashkue në këtë mes.

Të gjithë shprehnin gezimin e tyre për këtë rruge duke shpresuar se do ta kalojn si është më së miri, si ne Kosovë po ashtu edhe në Shqiperi së bashkue për nder të kësaj feste Kombëtare për 100 vjetorin Shtet.


Mje moment paksa prekes ishte ne momentin kur hynem ne Shqiperi. Enver Krasniqi nga drenasi ,48 vjeqar shkel token shqipetare pas 48 vjetesh, per here te pare. Ai ulet edhe puth token shqiptre duke i shkuar lotet nga gezimi dhe dashuria qe kishte per vendin shqiptare.