Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Botime të reja


Viron Kona: Fjalë për librin “Eskili për fëmijë” të Veledin Durmishit

 

KUR MITOLOGJIA MËTON HIMNIN E MADH TË JETËS

Fjalë për librin “Eskili për fëmijë” të  Veledin Durmishit

Viron KONA

Eskili, i cili quhet ndryshe  “babai” i tragjedisë greke, ka shkruar rreth 90 tragjedi, por deri në kohët tona kanë ardhur vetëm shtatë prej tyre. E megjithatë, edhe sikur vetëm këto shtatë  tragjedi të kishte shkruar “Ky humbës i madh”, siç e quan shkrimtari ynë Ismail Kadare, përsëri do ishin mjaftueshëm për të vlerësuar artin dhe gjenialitetin e tij prej artisti të jashtëzakonshëm.

Veledin Durmishi, shkrimtar dhe gazetar, nëpërmjet librit  “Eskili për fëmijë”, i ka vënë vetes detyrë t`i sjellë këto 7 kryevepra te lexuesi i vogël shqiptar, duke bërë një përshtatje të natyrshme të mënyrës së të shprehurit, përdorimit të  fjalive dhe dialogëve, duke ruajtur vlerat e pacënueshme, bukurinë e frazës së shkruar dhe ngjarjeve të shprehura në veprat origjinale.

Kryevepra të tilla, si këto që ofrohen në këtë libër, nuk mund t`i prekësh,  sepse, përndryshe,  ndodh si me godinën e  një pallati me arkitekturë të përsosur, i cili, sado i lartë e madhështor të jetë, po i hoqe ose i dëmtove qoftë edhe një gur, ia shëmton pamjen dhe bukurinë. Këtë respekt dhe përgjegjësi ndaj krijimtarisë madhështore të Eskilit, autori Veledin Durmishi e ka mbajtur vazhdimisht në vëmendje, në çdo fjalë, shprehje e faqe të librit. Ai, duke e njohur mirë dhe duke e studiuar me vëmendje veprën e Eskilit, është kujdesur  që të jetë përherë sa më pranë gjuhës, dhe mendimit të lexuesve të vegjël, të cilët, kur është fjala për vepra të këtij niveli, e kanë të nevojshme paraqitjen në mënyrë më të thjeshtë të përshkrimit të skenave dhe ngjarjeve që zhvillohen. Synimi i autorit për të shkruar me fjali të shkurtra, të qarta dhe  të thjeshta,  bie në sy sapo e nis leximin e librit. Mënyra e të shkruari, e tërheq lexuesin e vogël, bën që ai të “zhytet” në “detin” e episodeve dhe ngjarjeve që vijnë si sekuenca filmi nga lashtësia pagane, teksa duke lexuar, ai përfiton mesazhe të mëdha dhe të dobishme për jetën dhe të ardhmen.

Natyrisht që Eskili është i përkthyer kudo. Për veprën e tij, deri më sot janë shkruar qindra libra dhe janë bërë mijëra e mijëra komente dhe interpretime, pothuajse në të gjitha gjuhët e  botës. Kështu që, edhe ky libër cilësor, me autor V. Durmishin, i bashkohet këtyre përpjekjeve për ta sjellë Eskilin, veprën, artin dhe mesazhet e tij të freskëta dhe të pacënueshme te fëmijët shqiptarë. Dihet se “Prometeu”, është cilësuar ndër kryeveprat e letërsisë botërore, për artin e lartë të të shkruarit, por veçanërisht për mesazhin e madh që vazhdon t`u transmetojë popujve në shekuj e mijëvjeçarë: dashurinë për njeriun, këtë qenie fizike të brishtë në pamje, por me mendje të ndritur. Nëpërmjet Prometeut, Eskili  shpreh haptas qëllimin e tij fisnik për të ndihmuar njerëzit: “U dhashë njerëzve zjarrin. Vallë është mëkat  të ndriçosh  zemrat e njerëzve, t’u ngjallësh në shpirt shpresën e jetës? Unë e dija çfarë po bëja  dhe për gjithçka jam krenar”.

Duke vijuar, autori përshkruan vuajtjet e heroit, duke përdorur një fjalor të pasur, me figura artistike dhe paraqitje tepër shprehëse, ku gjithçka duket sikur ndodh e zhvillohet përpara syve të lexuesit. Lexuesi i vogël ndjek faqet e librit dhe përjeton ndjeshëm vuajtjen e Prometeut. Në përfytyrimin e  tij, shfaqet forca dhe karakteri i palëkundur i heroit të njerëzimit, i cili është i bindur dhe i vendosur plotësisht në qëllimin e tij. Ndonëse vuajtja ishte çnjerëzore dhe  e jashtëzakonshme, ai vështrimin e kishte të kthjellët, të mprehtë si të shqiponjës e për më tepër nuk ndihej i braktisur: I prangosur dhe i lidhur pazgjidhshmërisht në shkëmb, ai ka miq e mikesha, ka nga ata që guxojnë t`i vijnë në ndihmë, por edhe t`i shprehin atij besnikëri dhe ta nxitin e t`i japin kurajë për të mos iu  dorëzuar dhunës dhe pushtetit të egër të Zeusit shpirtzi. Midis miqve të tij ishte Oqeani, perëndi e deteve dhe oqeaneve, që rrinte  i vetmuar në pallatin e tij në fund të ujërave. “Nuk erdha të të ngushëlloj. Erdha të të jap ndihmën time. Më thuaj ç’mund të bëj që të çlirohesh nga ata vargonj mizorë?” Kurse nimfat zemërmira, i dhanë lajmin Prometeut se “për fatin e tij të zi  po qajnë fushat e Azisë, qajnë në Kalkide, klithin luftëtarët  e Aresit e janë gati të mbrojnë  njeriun e mbërthyer në Kaukaz”. Prometeu “kujton në çast mjerimet e njerëzve të thjeshtë. Se ata kishin qenë  me sy, por shihnin pak, kishin qenë  me veshë, por nuk dëgjonin  asgjë. Nuk njihnin drurin e shtëpi kishin shpellat  ku rrinin si

bagëtitë. Ai kishte zbutur kafshët e egra e i kishte vënë ato në shërbim të njeriut, kishte shpikur lundrat që  çanin ujërat, kishte zbuluar barnat për të sëmurët, ishte bërë mësuesi i njerëzve të thjeshtë, u kishte shpjeguar për arin, hekurin, bakrin, u mësoi  zejet e zejtarinë...”

Vepra e Eskilit “Prometeu”, gjallëron nga  figurat letrare, njëra më e bukur se tjetra: krahasime, epitete, metonimi, metafora të fuqishme, që i japin veprës forcë e vërtetësi, e bëjnë lexuesin e vogël që të vijojë me kureshtje leximin për të mësuar fatin e heroit të Njerëzimit, i cili u dënua, vetëm sepse u erdhi në ndihmë njerëzve. Ndërkohë që në veprat e Eskilit, nuk mungojnë fjalët e urta, të cilat i shërbejnë njeriut në jetë dhe i nevojiten si orientim për të vepruar drejt dhe mirë në dobi të shoqërisë, duke kryer veprime që përmbajnë shpirt të madh e të zjarrtë, sakrifica në dobi të njerëzimit, duke kuptuar se, edhe lumturinë më të madhe, njeriu e gjen duke i shërbyer njerëzve. Te “Persët”, ndonëse Eskili i zhvillon ngjarjet në pallatin e mbretit Kserks, mendja e lexuesit shkon atje ku luftohet për lirinë  e atdheut, ku grekët luftojnë me pushtuesin që u ka ardhur në derë dhe kërkon t`i nënshtrojë, t`i vrasë, t`i shkatërrojë. Të gjitha pjesët dhe fragmentet kanë bukuri tronditëse, por, veçohet përshkrimi me bukuri të rrallë dhe ngjyra të ndezura i betejës së Salaminës, ku edhe vetë Eskili mori pjesë si luftëtar dhe ku u shkatërrua plotësisht flota  e fuqishme perse. Autori i përshtatjes, V. Durmishi, e sjellë këtë ngjarje madhështore përpara lexuesit, me një gjuhë shqipe të qartë e të kuptueshme, duke ngjallur emocione nga faqja në faqe. Lexuesit edukohen dhe marrin kështu mësime të vyera  se heroizmi, kur ai është në shërbim të atdheut, e bën njeriun disa herë më të fortë, qoftë edhe përballë një armiku të madh. A nuk ishte Skënderbeu ynë, me trimat përkrah tij, që, ndonëse në krye të një populli dhe ushtrie të vogël në numër, arriti për 25 vjet me rradhë të përballonte dhe të shkatërronte ushtrinë më të madhe të kohës, atë të Perandorisë Osmane? Kështu, cilido lexues, qoftë i rritur, por edhe i vogël, mund të sjellë në mendjen dhe përfytyrimin e  tij shembuj të panumërt të përshkrimit të asaj force të brendshme që vlon brenda njeriut, e që është dashuria për lirinë dhe atdheun, për tokën e të parëve,  ku, edhe ai, do të ndërtojë të ardhmen e ëndërruar.

Te vepra “Të shtatët kundër Tebës”, Eskili na tregon qartazi se lufta është gjithnjë e keqe, aq më tepër kur bëhet ndërmjet vëllezërve për pushtet. Ajo sjell vetëm rrënim, vrasje dhe tmerr.  Akti i motrës është njerëzor. Dy vëllezër që u vranë në luftë për pushtet. I vogli që i rrëmbeu pushtetin vëllait të madh e që ky i fundit kërkonte të vinte drejtësi nëpërmjet dhunës. Të dyja tronditëse. Të shkatërrosh qytetin tënd, të vrasësh njerëzit e tu, të shkatërrosh me mizori, kjo është më se e dënueshme. E megjithatë, për motrën Antigona, dhe gratë e tjera, respekti për ata që vdiqën, duhet kryer. Edhe për njërin, edhe për tjetrin. Mesazhi është i qartë: lufta është gjëja më e keqe që ka krijuar njeriu. Ajo vjen nga etja për pushtet, nga shpirti i hakmarrës, nga zilia dhe grykësia për t`u pasuruar pafundësisht. Ka vetëm një luftë të drejtë. Ajo që mbron atdheun dhe familjen, të ardhmen  e jetës dhe të vendit.

Figurat artistike në vepër rrjedhin me gurgullimë si ujëvarat dhe përrenjtë në pranverë. Dhe duhet të themi se tek Eskili, asnjëherë nuk ka munguar ajo buqetë figurash artistike të tejbukura dhe që mbeten thellë në kujtesën e çdo lexuesi.

Te “Lutëset”, lexuesit të vogël i ofrohen pamje dhe karaktere, që jo vetëm i fiksohen në mendje, por edhe shtrojnë përpara tij pyetje, përgjigjet e të cilave, i zbulon duke lexuar me endje faqet e librit. Më tej drama vazhdon mjaft tërheqëse dhe mësimdhënëse, ku shprehet edhe ideja se mendimet që të shfaqen sa më të mençura e frytdhënëse, duhet të diskutohen dhe pleqërohen mes njerëzve. Këtë gjë heronjtë e Eskilit e bëjnë, madje e bëjnë mirë dhe bindshëm. Ata këshillohen me pellazgët, që mendohet se janë të parët tanë. Kjo na bën krenar. Shkrimtarët e antikitetit, personazhet dhe besimet e tyre, nuk janë vetëm grekë, por janë edhe fqinjët e  tyre, madje më të lashtë se vetë grekët: ilirët dhe para tyre pellazgët.

Me vlerësime të larta për përshtatjen e veprës së Eskilit për fëmijët, do të vijonim edhe me Triologjinë “Orestia”, ku lexuesi, krahas edukimit estetik, merr mësime dhe mesazhe që i nevojiten në jetë, por edhe shikon se me çfarë bukurie përshkruhen karakteret e njerëzve, paraqiten vlerat, vendosmëria  e trimëria e tyre, e mbi të gjitha dashuria për paqen dhe lirinë.

Më këtë libër që i paraqit lexuesve të vegjël, shkrimtari Veledin Durmishi, i bën një shërbim të çmuar  letërsisë për fëmijë. Ky libër është nderim, respekt, por edhe një lule më shumë në buqetën e madhe kushtuar Eskilit të pavdekshëm.

 

 

Jolanda Lila: Promovohet libri “Arkitektura osmane në Shqipëri”

 

Jolanda Lila

Promovohet libri “Arkitektura osmane në Shqipëri”

Titulli i librit: ARKITEKTURA OSMANE NË SHQIPËRI, 1385 - 1912

Autori: Dr. Machiel Kiel

Botues: Instituti Shqiptar i Mendimit dhe i Qytetërimit Islam

Viti i Botimit: 2012

Për herë të parë në gjuhën shqipe: Gjithçka mbi historikun e arkitekturës dhe administrimit osman në vendin tonë

Në mjediset e panairit të 15-të librit “Tirana 2012”, ditën e shtunë, u promovua botimi më i fundit i Institutit Shqiptar të Mendimit dhe të Qytetërimit Islam (AIITC) “Arkitektura osmane në Shqipëri”, me autor studiuesin holandez Machiel Kiel.

Aktiviteti u çel me fjalën e studiuesit dhe botuesit Dr. Ramiz Zekaj, i cili theksoi rëndësinë që ka për kulturën shqiptare ky libër, por edhe detaje nga jeta dhe përvoja hulumtuese e studiuesit holandez Machiel Kiel nëpër vendet e ndryshme ballkanike dhe në Shqipëri.

Më tej, për veçantinë e këtij studimi dhe rolin e madh që ka për kulturën shqiptare, folën edhe studiuesit Prof. dr. Aleksandër Meksi dhe Prof. Dr. Sulejman Dashi, të cilët e konsideruar këtë vepër si “enciklopedi” të trashëgimisë kulturore osmane në Gadishullin Ballkanik. Ky është një libër themelor që përmbush hendekun e  të dhënave të qytetërimit osman në historinë e kulturës së trevave ballkanike dhe shqiptare në mënyrë të veçantë. Deri në dekadat e fundit, kryesisht për shkak të arsyeve politike, kishte një injorancë të plotë mbi trashëgiminë osmane në Evropën Lindore, edhe pse përgjatë pesë shekujve ky rajon ishte pjesë integrale e botës muslimane dhe qytetet e Ballkanit ishin ndër qytetet më të rëndësishme të Perandorisë Osmane. Pas përfundimit të autoritetit osman në Gadishullin Ballkanik, shumica e ndërtesave osmane u shkatërruan dhe u trajtuan jo siç duhet, sidomos gjatë shekullit XX. Sikurse tregon Prof. Kiel: “Në disa vende të Ballkanit ende është më e lehtë për të shembur një xhami se sa për ta restauruar atë”. Duke qenë i vetëdijshëm për këtë situatë, Kiel ka udhëtuar në Ballkan çdo vit që nga viti 1959 dhe e ka kaluar jetën e tij duke mbledhur informacione në lidhje me ndërtesat osmane në rajon.

Në sajë të përpjekjeve të tij të mëdha, në librin “Arkitektura Osmane në Shqipëri, 1385-1912” ne kemi mundësinë për të pasur të dhëna në lidhje me një sasi të konsiderueshme të monumenteve osmane, disa prej të cilave edhe pse të shkatërruara, me informacionin e sjellë rreth tyre, ringjallin kujtesën historike për brezat e kohës sonë. Analiza është vendosur në kontekstin e administratës shtetërore, të jetës kulturore e sociale dhe të sistemit institucional. Si i tillë, libri është shumë më tepër se një studim arkitekturor; ai reflekton, gjithashtu, sistemin administrativ osman të aplikuar në provinca, funksionet sociale të shtetit, si dhe strukturën institucionale të shoqërisë.

Në fund të promovimit u theksua fakti se historianët e arkitekturës do ta vlerësojnë më së shumti librin dhe studentët e periudhës osmane dhe të historisë së artit evropian do të përfitojnë, gjithashtu, nga ky studim mbi baza të shëndosha.

 

 

 

MURAT GECAJ: PËUROHET VEPRA E IIKSH, “NJË KOMB, NJË GJUHË, NJË KULTURË”

 

Në prag të 100-vjetorit të Pavarësisë:

PËUROHET VEPRA  E IIKSH, “NJË KOMB, NJË GJUHË, NJË KULTURË”

(Përgatitur: Dr. Ibrahim Gashi)

Nga: Prof. MURAT GECAJ


M.Gecaj, duke folur në përurim (Foto: Ibrahim Hajdarmataj)

Dje  në mesditë, në sallën “Alaks Buda”, të Akademisë së Shkencave të Republikës së Shqipërisë,  u oranizua përurimi i veprës së re të Institutit të Integrimit të Kulturës Shqiptare, me qendër në Tiranë, “Një Komb, një Gjuhë, një Kulturë”. Ajo ishte përgatitur nga i ndjeri dr. Ibrahim Gashi dhe u botua në SHB “Vest Print”-Tiranë, me drejtues Eduard Vathin. Kishin ardhur akademikë e profesorë, “Mësues të Popullit” e “Mësues të merituar”, punonjës të arsimit, kulturës e shkencës, nga trojet shqiptare të Ballkanit e diaspora dhe mndia e shkruar e ajo elektronike  e tjerë.

Pas Hamnit Kombëtar, drejtuesi i programit të veprimtarisë, Qani Sulku, ia dha fjalën e rastit, në këtë tibim, drejtorit të IIKSH, Rezart Gashi. Ndër të tjera, ai u ndal një mjaft veprimtari të këtij institucioni vullnetar, si brenda vendit dhe në trojet shqiptare të Ballkanit e në diasporë. Veprimtari kulmore e këtij Instituti ishte Konferenca e Parë Mbarëkombëtare, me temë “Studimi i mundësive të përafrimit, deri në njësim, të  programeve e teksteve mësimore, në të gjitha shkollat e trojeve amtare e në diasporë”, mbajtur në Tiranë, në shtator 2011. Temat e 30 refereuesve në atë tubim, i redaktoi dhe i përgatiti për botim Dr. Ibrahim Gashi, kryetar i Komisionit Qendror të IIKSH e i Bordit të tij, i cili fatkeqësish tu nda nga jeta më 9 maj 2012. Në vazhdimësi, punuan një grup kolegësh dhe u arrit që këto ditë vepra të dalë në qarkullim, në prag të 100-vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë.


Pamje nga salla, ku u bë veprimtaria…

Më tej, në emër të Akademisë së Shkencave të RSH përshëndeti prof.dr. Emin Riza, i cili theksoi punën e thelluar kërkimore, studimore e botuese në fushën e shkencës, nga dr. Ibrahim Gashi dhe e vlerësoi këtë vepër një arritje të re kolektive  për trajtimin e çështjheve të ndyrshme, sidomos për gjuhën, tekstet e traditat kombëtare. Duke e përshëndetur punën e secilit, ai i lexoi edhe emrat e gjithë bashkatutorëve. Për vlerat e shumanshme të kësaj vepre foli edhe prof.dr. Hulusi Hako. Ai nënvizoi se kjo vepër lidhet organikisht me punën e palodhur,  frymëzuese e organizuese të të ndjerit Dr. I.Gashi, duke u bërë kështu tani e tutje atë, pronë dhe mjet të mbrothësisë sonë mbarëkombëtare, duke plotësuar kështu edhe një dëshirë të madhe e amanet të tij.

Në emër të kyesisë së Shoqatës së Arsimtarëve të Shqipërisë përshëndeti znj. Yllka Beçi, e cila tha se Dr. Ibrahim Gashi ishte arsimtar dhe veprimtar shembullor, studiues e botues i palodhur edhe në ndihmë të shkollave shqipe, me tekste e botime të tjera. Ai u dallua  në punën  dhe veprimtaritë e disa institucioneve e shoqatave, si të SHASH e Shoqatës “Tirana”, në Institutin Shqiptar të Mendimit e Qytetërimit Islam (AIITC) e tjerë.

Po kështu, kryetari i Shoqatës atdhetare-kulturore “Tirana”, z.Arben Tafaj, nënvizoi veprimtarinë e palodhur shoqërore të dr. Ibrahim Gashit, shprehur kjo gjë dukshëm  me ndjenjat fisnike e atdhetare. Për këtë arsye, duke e vlerësuar lart tërë punën  dhe përkushimin e tij, ai i dorëzoi familjes titullin “Mirënjohja tiranase”, shoqëruar me motivacionin përkatës.

Prof.dr. Emil Lafe, në fjalën e tij, u ndal në punën e përkushtuar të dr.I.Gashit në dejtimin e Komisionit Qendror e të Bordit të IIKSH. Po kshtu, nënvizoi disa nga vlerat kryesore të kësaj vepre të re, duke cituar dhe emrat e 30 autorëve të saj, të cilët janë  profesorë e doktorë shkencash, studiues e shkrimtarë dhe peronalitetetjerë të letrave, jo vetëm nga Shqipëria e trojet shqiptare të Ballkanit, por dhe nga diaspora. Në vazhdim foli M.Gecaj, i cili solli kujtime nga takimet e bashkëpunimi me autorin e përmbledhjes, përmendi mjaft vepra të tij të botuara ose të lëna dorëshkrim dhe pastaj tha: “E falënderoj nga zemra birin e Dr.Ibrahim Gashit, Rezartin, drejtor i Institutit të Integrimit të Kulturës Shqiptare, që ngulmoi dhe u kujdes pandërprerje, që ky libër ta shihte dritën e botimit, duke patur edhe ndihmën e kolegëve! Kështu, tani ne jemi disi më të qetë, se me këtë vepër nderojmë, kujtojmë dhe vlerësojme sadopak punën e përkushtuar, atdhatare e profesionale, të këtij kolegu e mikut tonë, të dashur e të paharruar”.

Me interes u ndoq përshëndetja e dr. Nail Dragës, studiues dhe botues i njohur në Ulqin të Malit të Zi. Ndër të tjera, ai kujtoi edhe udhëtimin e një grupi të IIKSH, me dr. I. Gashin atje, në vitin e kaluar,si dhe Konferencën, që u mbajt në shtator 2011 në Tiranë, me pjesëmarrje të veprimtarëve nga të gjitha trojet shqiptare të Ballkanit e diaspora. Më tej, për nevojën e bashkëpunimit dhe me diasporën shqiptare në Turqi foli shkrimtari i ri, Ahmet Okçun. Ai premtoi se, në periudhën  vazhduese  do t’i përkushtohet këtij qëllimi, në përbërje të IIKSH.


Kopertina e parë e veprës së re

Kujtime nga jeta në arsim  e dr. I. Gashit solli studiuesi i njohur Uran Butka. Ai nënvizoi edhe disa nga vlerat atdhetare, arsimore, kulturore e shkencore të kësaj vepre të re.  E frymëzuar ishte fjala e mësuesit dhe poetit Namik Selmani, i cili në këtë vepër ka ndihmesën e çmuar për trajtimin e çështjes së pazgjidhur të Çamërisë.

Në vijim u laxua një mesazh mjaft i ngrohtë, dërguar posaçërisht për këtë tubim, nga z. Sadik Elshnai, kryetar  i Shoqatës atdhetare e kulturore “Bijtë e Shqipes”, në Filadelfia të SHBA. Në pamundësi ardhjeje, në këtë veprimtari të IIKSH, i kishin dërguar përshendetjet dhe mesazhet e tyre, disa persona të veçantë, si: Sokol Demaku: Qendra Kulturore Shqiptare “Migjeni” (Suedi); Shefqet Hoxha, “Mësues i Popullit” dhe Isa Halilaj, “Mësues i merituar” (Tiranë); Prof. Skënder Skënderi  dhe prof. Gani Pllana (Prishtinë); Viron Kona: shkrimtar e publicist, në Ministrinë e Arsimit dhe Shkencës (Tiranë); Halil Haxhosaj: arsimtar dhe poet i njohur (Gjakovë); prof. Musa Kraja: rektor i Akademisë Pedagogjike (Tiranë); Hysë Hasa dhe Vlashi Fili: shkrimtarë (Amerikë) dhe të tjerë.

Po kështu, emocione të forta shkaktoi te të pranishmit leximi nga Enkelejda Gashi i mesazhit, që u kishin drejtuar pjesëmarrësve në këtë përurim dy bijat e dr. Ibrahim Gashit, Ardiana e Entela, emigrante në Amerikë. Ndër të tjera, ato nënvizonin cilësitë e mrekullueshme të babait të tyre, bashkëshort e prind shembullor, si dhe studiues i palodhure pasionant  për çështjen kombëtare shqiptare. Për këtë gjë, foli me mallëngjim edhe bashkëshortja e bashëapunëtorja e tij, arsimtarja e metodistja, Liliana Gashi. Gjithashtu, ajo i falëndroi nga zemra të gjithë bashkautorët e veprës në fjalë dhe pjesëmarrësit në këtë përurim.

Gjatë veprimtarisë, familjes Gashi iu dhuruan libra nga autorë të ndryshëm, si dhe një grup famijësh u dhanë atyre buqeta me lule të freskëta. Pastaj, të gjithë së bashku, morën pjesë në koktejin e organizuar nga familjarët e dr. Ibrahim Gashit, i cili do të mbetet përherë në kujtesë edhe me këtë vepër të re kolektive  të  IIKSH, të cilën ai e ideoi, e redaktoi dhe e bëri gati për botim.

Tiranë, 11 nëntor 2012

 

 

Hysen Ibrahimi: Libër dokumentar për shkollën shqipe në strehimoren Svenshögen, Suedi,

 

Hysen Ibrahimi

DRITË, NGROHTËSI, OPTIMIZËM

Libër dokumentar për shkollën shqipe në strehimoren Svenshögen, Suedi,

1991-1994, i autorit, Prof. Fetah Bahtiri

VEPËR PËR NJË MISION FISNIK


Libri i radhës ”DRITË, NGROHTËSI, OPTIMIZËM, Libër dokumentar për shkollën shqipe në strehimoren Svenshögen, Suedi, 1991-1994”, i autorit Prof. Fetah Bahtiri, është njëra ndër dëshmitë më të fuqishme, me argumente të forta e të bindshme për një realitet dhe veprimtari. Mund të them se ky është libri i parë në Suedi i këtij lloji, i cili dëshmon në mënyrë të detajizuar fillimin e një shkolle shqipe të mësimit plotësues qysh në muajin tetor 1991 dhe mbarëvajtjen e procesit mësimor në strehimoren Svenshögen me refugjatë shqiptarë, Shkolla shqipe kishte filluar me 13 nxënësit e parë, ku autori i jep ata nxënës me emër dhe mbiemër.

Libri është një shembull për një angazhim me përkushtim në shërbim të fëmijëve tanë në mërgim. Ndër të tjera autori na ofron edhe një horizont të ri: atë se si duhet pasqyruar një punë praktike në zhvillimin e mësimit, si duhet të mbahen shënimeve me pedantëri, si në mungesë mund të ”prodhohen” e rregullohen vetë ditarët e punës me nxënës dhe deri te skicat e tjera përcjellëse të cilat kanë qenë të nevojshme për ta realizuar një mision fisnik. I tërë ky material shkollor e dokumentacion pedagogjik shërbeu edhe për disa vende të tjera, ku ndodheshin shqiptarët mërgimtarë nëpër strehimore, për t’u shërbyer me te. Pra, ky dokumentacion pedagogjik ishte i përgatitur dhe ”i prodhuar vetë”, siç shprehet autori i librit, Prof. Fetah Bahtiri.

Ndërkaq, ana tematike, është dëshmi për vlera arsimore, formë, e cila prezenton veprimtari, dashuri dhe ndjenja ndaj mësimit në gjuhën e të parëve tanë. Në libër shfaqet një energji enorme e autorit, që me çdo kusht, të startojë mësimi në gjuhën shqipe, posa ka ardhur në Suedi. Në fillim puna ishte zhvilluar me ndonjë abetare dhe libra të tjerë shkollorë të sjellur nga atdheu, kurse më vonë edhe me një udhëzim, i cili kishte ardhur nga Kosova. Mirëpo, shtrirjen e gjerë të temave në punën me nxënës, autori e ka ideuar dhe zgjëruara me shembuj të motivuar siç ishte vendlindja dhe mërgimi. Kjo, me gjasë, është arritur duke u mbështetur në faktin se autori ka qenë

njohës i mirë e me një përvojë të madhe nga vendlindja për mbarëvajtjen e mësimit me fëmijë. Në libër shihet qartas se autori dhe mësuesit e tjerë bëjnë çdo gjë që fëmijëve t`ua mësojnë lëndët: gjuhë shqipe, dituri natyre e shoqërie, histori, gjeografi matematikë, art figurativ, art muzikor, dhe gjithëçka tjetër që ka të bëjë me çështjen shqiptare.

Autori Prof. Bahtiri, në këtë vepër rrezaton një dashuri të pa masë për nxënësin, për gjuhën, kulturën dhe traditën shqiptare. Kjo vërehet qysh në ballinën e këtij libri. Aty jepet një fotografi e zgjedhur me nxënësit e shkollës, e disa prej tyre me nga dy gishtërinj të ngritur spontanisht (”Viktoria”) shprehinë dashurinë për Fitore. Edhe veshjet e tyre me simbolin e kombit tonë – shqiponjën me dy krenare dhe Flamurit shqiptar, thjesht shprehin të vërtetën se nxënësit e Fetah Bahtirit ishin plotësisht të indoktrinuar me ndjenjën e atdhetarisë.

Duke lexuar këtë libër, në te hasim faktet se si autori nxit imagjinatën me një princip disiplinor, për të krijuar lidhshmëri mes ambientit dhe nxënësit. Shihet edhe metodologjia e suksesshme e një pune kryekëput profesionale pedagogjike.

Libri ”DRITË, NGROHTËSI, OPTIMIZËM”, i autorit Prof. Fetah Bahtiri, për nga vëllimi është modest, por me vlerë të madhe arsimore dhe historike. Përfshin harta, bukur shumë fotografi dhe më shumë dokumente, prej të cilave secila fotografi e secili dokument flet më shumë se njëmijë fjalë, siç janë shprehur moti studjuesit. Të gjitha këto veprës ia japin dimensione argumentuese, faktografike, të cilat do të mbesin vlera të përhershme arsimore në sfondin e krijimtarisë të librave të ngjashme në Suedi, Kosovë dhe më gjerë. Po ashtu, shkalla e lartë e ruajtjes së një arkivi, pastaj pedantëria e evidentimit të nxënësëve, përmes ditarëve, bashkëpunimi me Kryesinë e Lidhjes së Arsimtarëve Shqiptarë ”Naim Frashëri” – Dega në Suedi me në krye Prof. Bedri Pacin, bashkëpunimi me administratën suedeze të strehimores, të dhënat për fshatin Svenshögen dhe dokumente të tjera përcjellëse, kanë mundësuar që autori të ketë ”brum” të mjaftueshëm, për të përpiluar një libër të këtillë dokumentar për shkollën shqipe, të cilin e ka quajtur ”DRITË, NGROHTËSI, OPTIMIZËM, - dokumentar për shkollën shqipe në strehimoren Svenshögen, Suedi, 1991-1994”.

Në këtë libër servohen edhe fakte për veprimtarinë dhe qëndrimin stoik dhe besnik të Prof. Bahtirit për çështjen kombëtare. Në vija të trasha ceken edhe çështje të tjera kyqe të një ambienti të mërgimtarëve tanë, e po ashtu edhe në aspektin e angazhimit politik me bashkatdhetarë shqiptarë, duke ngritur e vlerësuar lart punën dhe angazhimin e secilit bashkëatdhetar, duke përfshirë në libër të gjithë mësuesit vullnetarë të cilët punuan në këtë shkollë, admisnitratën suedeze të strehimores, e cila ia mundësoi punën shkollës shqipe, që u siguroi lokalin dhe të gjitha mjetet e tjera të cilat kanë qenë të nevojshme për një punë normale e funksionale të shkollës. Në mënyrë shumë simpatike dhe të këndshme flitet edhe për një klub futbollistik nga të rinjtë shqiptarë të cilët arritën suksese të dalluara në këtë sport të popullarizuar. Një vend të rëndësishëm e zë edhe drama ”Jeta jonë”, të cilën e përgatitën Rashit Shabani dhe Musa Robelli. Jepet edhe një procesverbal nga Mbledhja e Nëndegës së LDK-së dhe Komisionit lokal të 3 % (Trepërqindëshit) për Svenshögen, ku shihet angazhimi i të gjithë shqiptarëve të kësaj strehimorjeje për ta ndihmuar atdheun, gjithnjë në kontekst me arsimin, shkollën shqipe, e cila, siç shihet edhe nga vetë titulli i veprës: përhap dritë e ngrohtësi, por edhe optimizëm për jetën e të ardhmen e fëmijëve tanë të cilët pa fajin e tyre u ndodhën në një labirint të vështirë jetësor.

Pikërisht, në saje të punës, aftësisë, besnikërisë dhe angazhimit të tij në punë me nxënës, autori vlerësohet dhe ngritet lart nga vetë shoqëria suedeze, deri në atë shkallë sa që Enti Shtetëror për të Huaj në Svenshögen, i ndan ”Diplomë” për punën e tij si mësues i gjuhës amtare. Më vonë, kur u shpërngul në Uddevalla, shumë shpejt u emërua zëvendës/rektor i shkollës së këtij qyteti Ramnerödsskolan.

Në përgjithësi, mund të themi, se libri ”DRITË, NGROHTËSI, OPTIMIZËM”, - Libër dokumentar për shkollën shqipe në strehimoren Svenshögen, Suedi, 1991-1994” është një vepër faktorgrafike dhe dokumentuese për angazhimin vullnetar të mendjeve të ndritura të kombit tonë që vepruan me mençuri e aftësi, pra edhe në strehimoren Svenshögen të Suedisë, për t`i shërbyer kombit e atdheut duke i organizuar shqiptarët në mërgim, duke realizuar mbarëvajtjen e shkollës shqipe dhe duke vepruar edhe në forma të tjera, gjë që autori arrin me sukses ta realizojë synim.

Gjuha e përdorur e autorit, është në nivelin profesional, shumë e kuptueshme dhe në mënyrë të pastër del në sipërfaqe edhe falënderimi ndaj popullit suedez, i cili ndihmoi kaq shumë fëmijët e mërgimtarëve tanë në strehimoren Svenshögen.

Dhe krejt në fund, mund të pohoj se ky libër, sa është dokumentar, po aq është edhe historik, sepse ky do të shërbejë edhe si dëshmi historike për disa raporte të një periudhe të caktuar nga e kaluara jonë përkitazi me çështjen e arsimit dhe qëndrimin tepër tolerues e dashamirës të shtetit suedez. Libri do t`u shërbejë edhe gjeneratave të ardhshme për zbardhjen e gjurmëve shqiptare në Suedi, organizimin dhe angazhimin e tyre në shërbim të atdheut e kombit.

Förslöv/Suedi, Nëntor 2012

 

 

Baki Ymeri: Sa bukur tingëllon gjuha amtare në dhe të huaj

 

Sa bukur tingëllon gjuha amtare në dhe të huaj

(Ismet Hasani, Urti poetike, Amanda Edit, Bukuresht 2012)


Baki Ymeri

Krahas Sadulla Zendeli-Dajës, Sokol Demakut e disa tjerëve, Ismet Hasani është njëri nga shqiptarët më të zellshëm të Suedisë. Autori vjen para opinionit me një vëllim meditimesh personale ku reflektohet mençuria shqiptare dhe ajo suedeze. Librin e tij të parë, Urti poetike, ia kushton familjes, dashamirëve dhe shqiptarëve që digjen për komb e atdhe. Edhepse duket e thjeshtë dhe e kuptueshme, lirika e tij ka vlera kombëtare duke patur parasysh faktin se në gjirin e saj defilojnë fragmente nga filozofia jetës, të gërshetuara me mendime personale dhe popullore. Për kompletimin e librit, në kapitullin e dytë jepet edhe një intervistë interesante që josh kurreshtjen e lexuesve tanë. Edhe sikur mërgimtarëve tanë t'ua kishim ndarë të gjitha pasuritë e botës, edhe sikur t'i kishin njohur të gjitha gjuhët, me të gjitha të fshehtat e artit dhe shkencës, megjithatë do të ishin të mjerë dhe fatzinj pa gjuhën shqipe, sepse vetëm gjuha shqipe për ta është pasuri mirëbërëse, e durueshme, e besueshme, e patundshme dhe armikja e së keqes.

Kështu thekson autori, ndërsa ndjenjat dhe përjetimet e tij për miqtë suedezë dhe bashkëkombësit shqiptarë, që jetojnë e veprojnë në Suedi, i ka shprehur në shkrimet e publikuara në një numër të konsideruar  gazetash e webfaqesh të njohura si Zemra Shqiptare, Dituria, Drini etj. Autori ka privilegjin e madh që të vijë për herë të parë para nesh me librin e tij të parë, ku reflektohen të arriturat e tij intelektuale e kombëtare, me inteligjencën e tij të lartë. Nga ky krijues mësojmë se E vërteta, liria dhe virtyti, janë tri gjëra për të cilat duhet ta duam jetën. Me viertyt nënkuptohën të gjitha vetitë dhe cilësitë e mira që i posedon njeriu. Në krijimet e tia temë dhe motiv është jeta e njeriut e përshkruar me të vërteta: "Kur dëshiroj të zgjërohëm, prej njeriut kaloi të njerëzit, shoqëria, të populli dhe të Kombi shqiptar!" Në jetën njeriut qëndrojnë vetëm dy rrugë: e para të shpie kah  idali, kah qëllimi, kah synimi kah  jeta, e dyta të shpie kah shkatërrimi, humbja - vdekja.


Tjetër rrugë nuk ka, shkruan autori dhe vazhdon: Tri gjëra janë të vështira në jetë: të dëgjosh, të shohësh dhe të heshtësh. Koha është gjëja më e vlefshme për njeriun, prandaj njeriu gjatë jetës së vet nuk ka kohë për të humbur. Ai thotë: veprat vlerësohen në bazë të qëllimit që kanë, por edhe gjykohën e sanksionohen në bazë të pasojave të tyre.

Autori e fshikullon përtacinë, ligësinë dhe hipokrizinë

O zë i ëmbël! Sa bukur tingëllon gjuha amtare të atdhé të huaj! Në qoftë se dëshiron të njohësh e ta duash edhe më shumë atdheun tënd, jeto pak në atdhé të huaj! Mendoj se shetitja në natyrë luan rol kyq në frymëzim, zakonisht kur je vetëm. Unë këtë e shfrytëzoj, nga se në Suedi natyra është terheqëse, ka shumë gjelbërim, lule, livadhe të gjelbërta, liqenj, ku njeriu pushon dhe kur pak ndalet e mendon, disi "i vjen dicka në mendje". Sa i përket relacionit prind - fëmijë: Nuk ka pasuri tjetër më të madhe që i lë trashëgim prindi fëmiut, sesa edukata e mirë. Mirëpo, qëndron edhe tjetra sa u përket fëmijve të tyre: Sa më të mëdhenj e sa më të njohur t'i kemi prindërit, aq më të madhe e kemi përgjegjsinë dhe obligimin që ata mos t'i koritim. Të lumtur më bën e vërteta dhe e drejta.

Prandaj, vazhdon autori, prefroj të thuash vërtetën, edhe kur ajo është në dëmin tënd! Më mundon gënjeshtra, andaj porosis: Mos gënje, edhe nëse nga ajo gënjeshtër ke ndonjë dobi/fitim! Ai që të gënjen, është në gjendje më t'i bërë të gjitha të këqijat. Gënjeshtarët shndrrohen në hipokritë. Në se nuk dini së cilët janë hipokritët dhe cila është hipokrizia, ja unë po ua bëj të ditur. Hipokritët bëjnë punë dhe veprime, që janë edhe më të fshehta se sa gjurma e bubrrecit të zi në rrasë natën e errët! Kjo është e tmerrshme. Dhe né ata i quajmë njerëz. Në botë ekzistojnë vetëm dy lloje njeriu: njeri dhe jonjeri. Ta quash njeriun "shtazë" e ofendon shtazën, nga se atë që e bën njeriu, shtaza nuk do e bënte kurrë.

Ka momente kur del në pah e pavërteta/gënjeshtra se shqiptarët janë “të pandjeshëm”, sipas një ushëpërshkruesi të huaj, apo “armiqtë e vetvetes”. Të parët tanë na kanë porositur të mos merremi me gënjeshtra, edhe atëherë kur gjëja se  gënjeshtra na sjell ndonjë dobi/fitim. Na kanë porositur, poashtu, që të merremi  gjithmonë me të drjetën dhe me të vërtetën, edhe atëherë kur ajo e vërtetë është në dëmin tanë. Gënjeshtra konsiderohet puna dhe vperimi më i keq për njeriun. Edhe duke mos thënë asnjë fjalë, por duke heshtur para gënjeshtrës, gënjejmë. Por gënjeshtra më e madhe është gënjeshtra e heshtur kombëtare e vigane, që përkrah e ndihmon tiraninë, shpifjen, pabarazinë dhe të keqën që mjeron një popull.

Njerëzit që gënjejnë quhen gënjeshtarë. Ai që të gënjen, është në gjendje më t'i bërë të gjitha të këqijat. Duke u marrë gjithmonë me gënjeshtra, gënjeshtarët shndrrohen në hipokritë.  E dini cilët janë hipokritët? Në qoftë se nuk e dini, ja unë po ua shpjegoj: Hipokritë janë ata njerëz të cilët kryejnë punë dhe veprime të cilat janë edhe më të fshehta se gjurma e bubrrecit të zi në rrasë natën e errët! Kjo është vërtetë e tmerrshme! Po si të shihet gjurma e bubrrecit të zi në rrasë natën e errët? Jo, assesi. Po atëherë, si të shihet puna dhe veprimi i hipokritit që janë edhe më të fshehta se gjurma e bubrrecit?! O Zot! Na ndihmo, na mbroj e na ruaj nga gënjeshtarët dhe hipokritët!

BOX


Ismet (Mustafë) Hasani, u lind më 20 mars 1945 në fshatin PacajGjakovës. Katër klasë fillore i kreu në fshatin Sheremet, Tetëvjeçaren në Junik, kurse Shkollën e Mesme Ekonomike e kreu në Gjakovë. Pas kryerjës së shkollës së mesme, punoi si mësues në shkollën fillore në Sheremetaj. Më pas vijoi studimet në Fakultetin Ekonomik në Prishtinë, të cilat i përfundoi në afatin e rregullt, e mëpastaj vijoi Studimet Posdiplomike në Unversitetin e Zagrebit, për të fituar titullin - Magjistër i Shkencave ekonomike. Punoi si profesor i lëndëve ekonomike në Gjimnazin ”Silvira Tomazini” të Mitrovicës dhe në Shkollën për Punëtorë të Kualifikuar në Zveçan, e mëpastaj punoi si ndihmësdrejtor në Shtypshkronjën e Mitrovicës; si inspektor dhe inspektor i Lartë pranë Shërbimit të Kontabilitetit Shoqëror në Mitrovicë; ndihmësdrejtor pranë FPO “Trepça” udhëheqës dhe me përgjegjësi dhe autorizime të veçanta pranë KXMK "Trepça" në Mitrovicë.

Si ekspert për ekonomi e financa Gjykatat e angazhonin në cilësinë e ekspertit gjyqësor, të cilën detyrë e kreu me përkushtim të madh nën betimin e dhënë prej vitit 1972 - 2004. Pas largimit me dhunë nga puna, në vitin 1990-të, regjistroi si veprimtari të pavarur profesionale - Ekspertizat Gjyqësore, kështu që në Kosovë ishte i pari dhe i vetmi ekspert i Përhershëm Gjyqësor me veprimtarinë e autorizuar, të regjistruar e te legjitimuar – licencuar. Kështu, depërtoj me ekspertizat e tija, emri i tij si ekspert në lëminë e ekonomisë dhe te financave u bë i njohur jo vetëm në Kosovë, por edhe jashtë saj. Përmes duarve te tij kanë kaluar mbi  50 mijë lëndë, në të cilat me Aktvendime të gjykatave ka kryer ekspertiza gjyqësore. Lufta e vitit 1999 e gjeti në pjesën veriore të Mitrovicës, ku me familjen e vet jetoi që nga viti 1968.

Si shumë shqiptarë të tjerë, luftën e mbijetoi në Pjesen Veriore të Mitrovicë pas shumë vuajtjesh e maltretimesh, në shkurt të vitit 2000, serbët e larguan me dhunë nga banesa e vet me gjithë familjen dhe fal Zotit dhe gjetshmërisë se bashkëshortës se tij Mejremes, e cila u kacafyt me shkije qe veq kishin hyrë në banesë dhe luftoi sa shtatë burra, dhe kur e pa se s’po zbrapsen, bertiti me klidhje: “M’i sjellni bombat dhe automatikun e ti vrasim këta çetnikë të tërbuar!” Kur dëgjuan këtë klithje shkijet u tërhoqen, por me automatikë e “bërën  shoshë” derën e banesës - për fat të mirë familja shpëtoi. KFOR-i françez as që ka ndërhyrë, por në të kundërtën i dëtyroi ta lirojnë banesën e të kalojnë në Pjesën Jugore,  ku disa vite, me familjen 6 antarëshe brodhen shtëpi me shtëpi si endacakë.

Duke mos mundur me i përballuar një jete të endacakut, u detyrua të largohet nga Mitrovica (ku jetoi mbi 36 vite) dhe në vitin 2004 emigroi në Suedi, ku dhe fitoi të drejtën e Lejeqëndrimit. Në Suedi me vetdëshirë vijoi shkollimin, e mësoi gjuhën suedeze e angleze dhe me preferimin e miqve filloi të merrej me shkrime (poezi, fjalë të urta, tregime, mendime filozofike, mendime të zemrës, aforizma, anekdota, pleqni të odave etj).

 

 


Faqe 25 nga 58

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 23 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1019316
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

Ilda Kroni konkuron për “Supermodel of Albania”

Shkruan: Ermira Babamusta, New York

Tiranë - Bukuroshja shqiptare Ilda Kroni synon të bëhet Top Modele e Victoria Secret, kompania më famoze e modës në botë. Ilda ëndërron që një ditë të marrë pjesë në sfiladat e famshme botërore në New York, Milan dhe Paris për të prezantuar bukurinë shqiptare në botë. Fituese e titullit “Miss Eleganca” Ilda Kroni momentalisht po konkuron për titullin e spektaklit “Supermodel of Albania 2013”.


“Që kur isha e vogël e kam patur pasion modën. Kam një vit që e marr profesionin e modës seriozisht dhe ëndërroj një ditë të jem modele e Victoria Secret. Ndjek shpeshherë stilet e modës të New Yorkut, Parisit dhe Milanit dhe kam dëshirë që një ditë të eci nëpër sfiladat e tyre,” tha modelja Ilda Kroni.

Ilda Kroni ka lindur me 12 dhjetor 1994 në Shkodër me emrin Doroilda Kroni, me prindër Gjovalin dhe Terezina Kroni. Në moshën 3-vjeçare Ilda kanë ikur në Kretë, Greqi me familjen, ku ka jetuar për 15 vjet dhe ka studiuar informatikë dhe anglisht. Në 2012 ajo është kthyer në Tiranë, ku ndjek modelizmin dhe aktrim.

“Besoj se bukuria e një femre është thjeshtësia, zgjuarsia, eleganca dhe karakteri, aty shihet bukuria e vërtetë. Në konkursin Supermodel of Albania kam dëshirë të jem ambasadore e bukurisë kombëtare shqiptare për të përfaqësuar bukurinë shqiptare në vend dhe botë. Kam marrë pjesë në konkurse të ndryshme në Kosovë dhe Mal të Zi si dhe në sfilada me veshje nusërie dhe moderne,” shtoi Ilda.

Në gusht 2012 Ilda Kroni u zgjodh “Miss Eleganca”, në konkursin e modës mbajtur në Ulqin. Ndërsa në dhjetor 2012 konkuroi për “Top Model Dukagjini” ku prezantoi veshje shqiptare tradicionale si dhe fustane elegante të mbrëmjes. Ka marrë pjesë në disa prezantime, sfilada mode dhe photoshoot në Shkodër, Tiranë, etj. Ilda shpreson të bëhet një figurë e njohur e bukurisë dhe modeling-ut.

Përveç modës Ilda Kroni ka pasion edhe aktrimin, por thotë se angazhimi i parë i saj është modelimi. Ilda ka luajtur në Teatrin famoz të Shkodrës “Migjeni” në 2013. Në verën e 2012-të punoi si aistente produksioni në xhirimin e filmit ‘Shqipe’, produksion i kompanisë shqiptaro-amerikane Colored Films në Hollivud, themeluar nga dy motrat e famshme Greta dhe Vilma Zenelaj. Motra e Ildës, Graciela Kroni luan një nga rolet kryesore në filmin ‘Shqipe’, me regji të Vilma Zenelit, dhe me producente Greta Zeneli.

“Ishte një gëzim i madh të shikoja motrën time të vogël Graciela teksa përgaditej për rolin e saj ‘Lola’ në filmin Shqipe. Si asistente gjatë xhirimit të filmit në Shkodër ishte kënaqësi të punoja me regjizoren e talentuar Vilmën dhe aktoren Greta Zeneli. Të dyja motrat ishin shumë të dashura dhe kaluam bashkë një përvojë të paharruar. Gjithashtu ishte nder të punoja me disa nga ikonat legjendare shqiptare si Zyliha Miloti, Ndriçim Xhepa dhe Agron Dizdari, figura shumë të dashura për mua,” deklaroi modelja, aktorja Ilda Kroni.

“Ishte kënaqësi të punoja me Ilda Kroni gjatë xhirimit të filmit Shqipe verën e kaluar në Shqipëri. Ilda është shumë e dashur, simpatike dhe mjaft e talentuar. Edhe motra e saj, Graciela është shumë e aftë si aktore e re në portretizimin e karakterit Lola në filmin Shqipe. Besoj se Ilda është një shembull i fortë i një femre të sofistikuar, inteligjete moderne plot elegancë. Jam krenare që ajo po përfaqëson bukurinë shqiptare në konkursin Supermodel Albania dhe i uroj suksese në këtë konkurs,” tha aktorja e talentuar Greta Zenelaj, fituese e çmimit ‘Aktorja më e Mirë’ (Best Actress Award) në New York.