Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Intervjuer-Intervista
Intervista

Bisedë me Majlinda Nana-Rama, drejtoreshë e Panairit të Librit, “Fieri-2015”)

NGJARJE, ME PËRMASA MBARËKOMBËTARE SHQIPTARE

(Bisedë me Majlinda Nana-Rama, drejtoreshë e Panairit të Librit, “Fieri-2015”)

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

-Jo shumë kohë më parë, pra në mesin e muajit prill 2015, ne zhvilluam bashkë një bisedë për krijimtarinë tënde letrare. Aty, ti tregoje se po bëheshin përgatitje për organizimin dhe zhvillimin e një Panairi të Librit, në qytetin e Fierit. Dhe ja, tani, në disa adresa  shtypi e Interneti ose njerëzve të veçantë, u dërguat njoftimin për realizimin e këtij projekti. Çfarë mund të thuash më tepër, për këtë ngjarje me rëndësi kulturore, jo vetëm për rrethin tuaj, por dhe më gjerë?

-Së pari, faleminderit që, me këtë bisedë, edhe ju po bëheni pjesë e kësaj ngjarjeje, me përmasa mbarëkombëtare shqiptare. Sipas programit, tashmë të hartuar dhe të shpërndarë për të interesuarit, Panairi i Librit “Fieri-2015” do të jetë i shtrirë në katër ditë, pra në datat 21-24 maj 2015. Ai do të çelet në mjediset para Prefekturës së Fierit.

-Kush është i ftuar dhe që pritet të marrë pjesë, në këtë Panair?

-Janë ftuar ndër personalitet më të njohura të fushës së letërsisë, shkrimtarë e poetë, studiues të ndryshëm, por dhe nga politika. Pritet që ata të jenë nga Shqipëria, Kosova e Maqedonia. Në ceremonin e hapjes do të jenë të pranishëm përfaqësueus të ministrive të Kulturës, si të Shqipërisë e Kosovës, deputetë etj.

-Ndonjë me emër, nga ata, a mund të na thoni?

- Po, për shembull, të ftuar të veçantë janë: Akademikët Ali Aliu e Rexhep Qosja, poeti Fatos Arapi, për të cilin do të zhvillohet një Konferencë shkencore, në datën 22 maj. Po kështu, do të jetë i pranishëm ministri i Kulturës së Kosovës, Kujtim Shala, për të cilin kemi menduar t’i bëjmë edhe një përurim të krijimtarisë së tij letrare e studimore. Në të njëjtën kohë, do e nderojnë këtë veprimtari profesorë e studiues të njohur, si: Jorgo Bulo, Klara Kodra, Agim Vinca, Zejnullah Rrahmani, Moikom Zeqo, Nasho Jorgaqi, Behar Gjoka etj.

-Kush e organizon këtë Panair, që është dhe vazhdim i një tradite të mëparshme?

-Këtë veprimtari të madhe për librin e organizojnë Fondacioni “Harpa” dhe Bashkia e qytetit. Pritet që në atë të marrin pjesë rreth 100 Shtëpi Botuese. Ato do të paraqesin larmi botimesh, si: letërsi artistike shqipe dhe të huaj, për të rritur e për fëmijë, libra me tematikë historike dhe enciklopedike, fjalorë të ndryshëm, albume, udhëzues, harta etj.

-Përmende më lart se do të organizohet një konferencë... Po ndonjë veprimtari tjetër, a do të ketë?

-Përveç konferencës për poetin e njohur Fatos Arapi, do të ketë edhe dy konferenca të tjera. Në atë me temë, “Libri dhe problemet e tij, në aktualitetin e sotëm”, do t’i lexojnë punimet e tyre: Ali Aliu, Moikom Zeqo, Muharrem Jakupi, Irena Toçe, Valbona Nathanaili e Abdullah Zeneli. Ndërsa në Konferencën me temë: “Fan Noli dhe Faik Konica, dy personalitete-miq e rivalë të përjetshëm”, do të flasin Nasho Jorgaqi, Behar Gjoka, Klara Kodra e Agim Vinca.

-Nga praktika e panaireve të tillkët, organizohen edhe përurime të librave, nga autorë të ndryshëm... Pra, cilët janë ata, që do t’i paraqesin aty librat e tyre?

-Do të përurohen: veprat e Kujtim Shalës, Preç Zogajt, Bashkim Shehut, Mira Meksit, Rita Petros, Nasi Lerës, Kleo Latit, Zejnullah Rahmanit etj. Po kështu, meqenëse sivjet kanë përvjetorë lindjesh ose ndarjesh nga jeta disa autorë, do të bëhen interpretime nga krijimtaria e autorëve të njohur shqiptarë: Naim Frashëri, Martin Camaj, Ernest Koliqi, Çajupi, Gjergj Fishta, Pashko Vasa etj. Për këtë, kemi menduar të aktivizojmë aktorët e Teatrit “ Bylis” dhe nxënësit më të talentuar të shkollave të mesme të qytetit.

-Sigurisht, tërë kjo pjesëmarrje autorësh, të ftuarish dhe veprimtari të ndryshme, do të ketë edhe  vlerësime përkatëse... Çfarë është menduar për këtë gjë?

-Në mbyllje të tërë Panairit të Librit, në Fier, do të jepen katër çmime. Ato do të jenë për prurjet më të mira të vitit, në gjini të ndryshme letrare. Vlerësimin do ta bëjë një juri, e përbërë nga personalitete të njohura të fushës së letrave shqipe.

-A mos e keni “harruar” në këtë bisedë, median e shkruar dhe atë elektronike?

-Jo, ata do të jenë të pranishëm gjatë katër ditëve të Panairit të Librit “Fieri-2015”

-Deshët të shtonit ndonjë gjë tjetër, për pjesëmarrësit ose të interesuarit e tjerë të këtij Panairi?

-Besoj, është e dobishëme të dihet se, të ftuarit që dëshirojnë, mund të marrin pjesë, çdo ditë,  në guidat turistike, si në Apoloni, Ardenicë e Bylis.

-Ju uroj sa më shumë sukesese në këtë veprimtari të bukur, interesante dhe mbresëslënëse, për të gjithë pjesëmarrësit!

-Faleminderit, prof. Gecaj, si për interesimin tuaj dhe zhvillimin e kësaj bisede!

 

Elona Zhana: Një shqiponjë në RTL

Elona Zhana

Një shqiponjë në RTL

Në Bruksel, influenca është (çështje) personale


André Lamy (i lindur Leveugle) në publikun belg dhe atë francez nuk ka më nevojë të prezantohet. Me një karriere të filluar që në fillimin e viteve ’80 ky njeri i skenës, televizionit dhe radios ka pushuar së numëruari edhe vet shfaqjet e tij në publik. Dhe nëse cilësime si «komiku më i mirë belg » janë delikatë pasi mbartin me vete një pjesë subjektiviteti, Lamy është sigurisht një nga më të mirë-paguarit. Le të vemi aty ku është qëllimi i këtij artikulli. Lamy në One Man Show-n e tij të 20, « Lamy qui vous veut du bien » (Lamy që j’ua don të mirën) për të cilin po pregatitën shfaqjen e tij të 70 në Belgjikë, nuk kursen njeri. (Ish) Mbreti Albert, i biri, ish Kryeministri, Kryeminstri aktual të gjithë politikanët më në zë po edhe shqiptarët kësaj radhe janë përsonazhet e tij. Më poshtë intervista e tij e plotë.

EZh : Në spektaklin tuaj «  Lamy që j’au don të mirën » të gjithë kalojnë në sitë, (ish) Mbreti Albert, Bart De Wever, Elio Di Rupo, Maggie De Block, Olivier Maingain, Joëlle Milquet madje edhe shqiptarët. Përse zgjodhët këta të fundit ?

AL : Oh mund të kishin qënë romunët, ose polakët ose ku ta di unë. Në fakt mund të j’u siguroj që përtej fjalëve nuk ka asgjë ide të mbrapshtë, as larje hesapesh, as tjetër gjë. Dhë nësë doni të dini të gjithë të vërtetën kam një mik shumë të mirë shqiptar që quhet Avni Vatansever i cili është disi në botën e spektaklit dhe i thashë vetës sa të përmend një komunitet më mirë po përmend shqiptarët se kam këtë mikun.(qesh) Por siç e thoni edhe ju, në spektakël nuk kursehet asnjeri. Ja merrni shembullin e Kryemistrit, gjysma e skeçit është hequr nga transmetimi në televizion pasi Charl Michel është shumë i ndjeshëm. Apo skeçi mbi « coming out » të Di Rupos nuk është po ashtu shumë delikat. Apo sindikatat që e kishin radhën edhe sot në mëngjes në « Votez pour moi » (Votoni për mua) Në fakt njerëzit politik dhe çdo gjë që i rethon janë për mua si pëllumba prej argjile, i gjuaj pareshtur.

Pra, edhe njëherë nuk ka patur asnjë ide keqdashëse, por është e vërtetë që shpesh herë dëgjojmë të thuhet : kemi marrë një punëtor shqiptar apo një romun siç flitej më përpara për italianët. Tani ata janë stabilizuar dhe është radha e të ardhurve nga Europa e Lindjes për të bërë vendin e tyre.

EZh : Cili është imazhi që keni për shqiptarët dhe si j’u është krijuar ky imazh. A mendoni që mediat luajn rolin kryesor ?

AL :Imigrantët janë një realitet europian dhe është e vertetë që ka një karikaturizim në media. Dhe meqë profesioni im është që të shes karrikaturizimin, po ju lë të dilni vet në konkluzione (qesh). Megjithatë nuk kam një imazh negativ për shqiptarët por as pozitiv, miku im që ju fola më sipër është si gjithë të tjerët, nuk i shof ndonjë të metë ngaqë është shqiptar. (qesh) Por është e vërtëtë që ka një imazh karikaturesk për emigrantët, flitet nganjëherë për mafian shqiptare siç është folur për mafian italiane dikur apo siç flitet tani për mafian kineze dhe atë ruse, një ditë do të dalë edhe një mafie belge, ndoshta për trafikimin e patateve të skuqura. (qesh)

EZh : Ju keni kaluar fëmijërinë tuaj në Scharbeek, komunë që cilësohet si kryeqyteti i shqiptarëve prej politikaneve që ju i keni për zemër. A ka ndryshuar imazhi që ju kishit për shqipëtarët gjatë fëmijërisë tuaj me imazhin që keni për ta tani ?

AL :Filloren e kam bërë në një shkollë komunale ku ishim ghithsej 5 nxënës belg dhe të gjithë të tjerët të huaj. Por kjo nuk ka bërë që të jem racist ndryshe nga im atë i cili ishte mjaft racist . Në atë kohë nuk më kujtohet të kem njohur shqiptarë. Për mua ardhja e shqiptarëve daton nga fundi i viteve ’90.

EZh : Figura e shqiptarit që prodhohet nga spektakli juaj është folklorik, jo shumë i kultivuar dhe që ushtron zanate manuale. Përveç mekanizmave artistik të humorit a ka ky skeç një mesazh më të fshehur. Mendoni ju që Belgjika ka një problem me politikat e saj të integrimit të popullatave të « belgjeve të rinj » term që përdoret per kualifikimin e imigrantëve ?

AL : Eshtë thjesht një spektakël i bazuar mbi vëzhgime të jetës së përditshme asgjë më shumë. Eshte reale që emigrantet e lindjes janë të stigmatizuar në imazhin e punëtorëve të punës së dorës dhe kjo mund të jetë diskriminuese por është një realitet që nuk fshihet. Dhe sa për politikat e integrimit të të huajve në Belgjikë nuk e kam as edhe idenë më të vogël. Për mua politika është si të flasësh kinisht, një gjuhë që as nuk e flas e as nuk e kuptoj (qesh)

EZh : Shqiptarët duket se ju intrigojnë përderisa i keni menduar si produkt të marketingut artistik që mund të shesin por a keni menduar ndonjëherë të vizitoni Shqipërinë që është shpalluar edhe si njëri prej 20 destinacioneve pë të zbuluar për 2015 nga prestigjozja TT ?

AL : Jo asnjëherë dhe ju do të kuptoni menjeherë se përse. Në fakt unë nuk udhëtoj gati kurrë. Më së shumti mund të bëj ndonëj xhiro në Paris për të shoqëruar vajzën kur i shkrepet të bëjë shopping dhe kaq. Jam një shtëpiak i vërtetë.

EZh : Javën e fundit edhe mediat belge kanë transmetuar informacione rreth aktualitetit në Ballkan dhe më saktësisht në Maqedoni ku shqiptarët kanë qënë sërish viktima të dhunës raciste. A keni ju një opinion mbi këtë subjekt ?

AL : Kam qënë shumë i zënë me shfaqjet e spektakleve dhe me pergatitjen e 8 vjetorit të « Votez pour moi » (Votoni për mua) dhe nuk kam ndjekur zhvillimet internacionale keshtu që nuk mund ti përgjigjem kësaj pyetjeje. Por faleminderit për intervistën, mendoj se në të ardhmen do të jem më i ndjeshëm dhe këto janë mes të tjerash efektet e lobimit pasi po mendoj që ky është qëllimi i kësaj interviste.

EZh : Cili është mesazhi juaj për lexuesit shqiptarë ?

AL :Më lini të sqaroj që nuk kam asgjë kundra shqipëtareve dhe që spektakli im i radhës nuk do të titullohet «  Vdekje shqiptarëve » për shembull ( qesh) Unë jam një humorist varietesh dhe roli im është që ti bej njerëzit të qeshin në mënyrën sa më të thjeshtë të mundshme.

Dhe ndërsa ndahem nga Lamy, pas kësaj interviste që është larg së qënurit një « qasje intelektuale » apo një «sipërmarrje patriotike» duke degjuar regjistrimin e intervistës për të gjetur përgjgjet e mia më shumë tek të pathënat sesa tek ajo që u fol, bindem në vërtësinë e thënies së Tony Long ; « A Bruxelles, l'influence est personnelle. » Në Bruksel, influenca është (çështje) personale.

 

Murat Gecaj: ALMA FERUNI: “VARGJET POETIKË MË RRJEDHIN SI NJË BURIM I PASHTËRRSHËM…”

ALMA FERUNI: “VARGJET POETIKË MË RRJEDHIN SI NJË BURIM I PASHTËRRSHËM…”

(Bisedë nga prof. Murat Gecaj, publicist e studiues)

1.Jemi ulur dhe po bisedojmë në një lokal, në qendër të kryeqytetit, pra nuk jemi diku në Vlorën tënde bregdetare…Çfarë të kujton ky fakt dhe se bisedën po e nisim, pikërisht, për poezinë?

-Poezia është pasioni im, pa lënë mënjanë detyrimet e përgjegjësitë, angazhimet e shumta familjare e shoqërore, si dhe punën e përditëshme, e cila është kaq e rendësishme për mua…Valet e detit, në Vlorën magjike, zbulojnë tek unë magjinë dhe vargjet poetikë më rrjedhin si një burim i pashterrshëm.Ashtu, si dallgët ndjekin njëra-tjetrën dhe botimet e librave të mi kanë ardhur kaq natyrshëm…

2.Bisedën e nise me fjalë e frymëzim poetik…Mirë, po cilët janë librat tu, të deritanishëm?

-Libri i parë me poezi e ka titullin “Ëndrrat e bardha”, me redaktor poetin U.Morina. Shumë shpejt ai u pasua me vëllimin poetik, “Prarim i bardhë”, me redaktor poetin e Labërisë, I.Jahaj. Më pas, libri i tretë me poezi, “Tempulli i dashurisë” erdhi natyrshëm në duart e lexuesit…

3.Dhe vetëm kaq, nuk ke ndonjë tjetër vëllim poetik, që do ta publikosh?

-Po, kam gati për botim librin e katërt me poezi, i redaktuar nga A.Habazaj. Gjithashtu, kam provuar edhe krijimin në prozë. Pra, një libër me tregime pret, së shpejti, dritën e botimit…

Ballinat e dy librave poetikë, nga Alma Feruni…

4.Po, për punën dhe jetën e përditëshme, çfarë na tregon Alma?

-Siç u shpreha më lart, poezia është pjesë e pandashme e veprimtarisë sime, krahas punës inspektore policie. Ka vite që jam efektive në atë detyrë, pas kthimit nga emigracioni, ku jetova për shtatë vjet, në Reggio Emiglia të Italisë. Pasi erdha në vendlindje, i përfundova studimet në Universitetin e Vlorës, për mësuese. Ndërsa më vonë kreva masterin profesional, për fushën e edukimit…Jeta ime ditore është, sa e thjeshtë, por aq shumë e mbushur me veprimtari të ndryshme. Gjithnjë jam e rrethuar nga familja dhe prindërit e mi të mrekullueshëm, të cilët i falënderoj nga zemra për ndihmesën e tyre të pakursyer dhe të përkushtuar. Natyrisht, më të rendësishmit për mua dhe frymëzimi im i përditshëm poetik, janë femijet e mi aq të mrekullueshëm. Ata janë frymëmarrja ime, emocionet, motivi pse unë jetoj… Po ashtu, shumë të rendësishëm në jeten time kam vëllain, që jeton në Angli me familjen dhe motrën, me familjen, që jetojnë në Luksemburg. Natyrshëm, pjesë e pandarë e jetës sime të përditëshme është miqësia, ku ndjehem mjaft mirë dhe e vlerësuar.

5.Na mbetet merak, si për mua, por besoj dhe për lexuesin, që nuk fole pak më gjatë për përmbajtjen e librave tu të botuar, por dhe për ata, në pritje të botimit. Sa për ilustrim, po shënoj këtu pak vargje nga poezia jote, “Mikes”, në të cilën shprehesh: “Eh, pimë me grushta vargun poezi,/
na rrjedh ndër gushë, na rrjedh në gji./ Më pas, pyesim etur: eh, ç`ne kjo
dalldi?” Pra, sigurisht shkurt, cila është tematika kryesore e tyre dhe si është realizuar ajo, sipas mendimit tënd? Po ndonjë vlerësim në shtyp ose internet, a kanë bërë për ata, kolegë a miq tu?

-Nuk dua të zgjatem këtu, se mendoj që edhe titujt e librave janë paksa domethënës. Por, janë shkruar dhe artikuj vlerësues nga Ukshin Morina e Idajet Jahaj dhe kanë shfaqur mendime rreth librave të mi, Mark Simoni e Sergio Hizma etj. Ndërsa mikja poete, Reshida Çoba, me banim në Los Angeles të Amerikës, më ka shkruar këto radhë, për të cilat i jam mirënjohëse, ashtu si miqëve të tjerë:

“Deshira për të uruar ty, Alma, u nis më parë se shkrimi im...Je, jo vetëm një poete e mirë, por dhe një mendimtare vizuale e veçantë, në fb...Mendimtarë nuk janë vetëm ata, që e dinë algjebrën ose fizikën…Më tërhoqi vëmendjen titulli i librit tënd, “Tempulli i dashurisë”. Menjëherë, m’u shfaqën kollonat e larta të tempujve, ku besohet dhe mësohet mirësia. Askund më mirë, se në tempullin e poezisë, nuk mund të lihet e kuptohet dashuria. Atje, kurrë nuk dyshohet në ngatërrimin e simboleve të saj, në përsosjen, në sigurinë e ndodhjes së mrekullive.Në truallin "tempull", dashuria ecën me hapa qiellorë. Se poezia, ashtu si natyra, janë tempujt e parë të krijimit njerëzor”.

6.Faleminderit për përgjigjet tua, mike poete Alma Feruni dhe presim të lexojmë në vazhdimësi krijime të reja nga ti. Po, a dëshiron të shtosh diçka tjetër, në mbyllje të bashkëbisedimit tonë?

-U përpoqa të jepja përgjigje të sakta dhe sa më të shkurtëra. Por nuk e di sa ia kam arritur kësaj…Gjej rastin që edhe ju, t’ua shprehi falënderimet e mia më të përzemërta, për zhvillimin e kësaj bisede, në të cilën isha e lirshme dhe e kënaqur.

 

MURAT GECAJ: Bisedë me krijuesen dhe veprimtaren, Majlinda Nana Rama

“NDIHEM SE PO FLUTUROJ E QETË DHE FITIMTARE, NË HAPËSIRAT E PAFUNDME…”

(Bisedë me krijuesen dhe veprimtaren, Majlinda Nana Rama)

Nga: Prof. MURAT GECAJ

publicist e studiues-Tiranë

1.Në muajin maj, ju keni Panairin e Librit, në qytetin e Fierit, ku dhe jeton. Është domethënëse që bisedën tonë po e e nisim pikërisht për librin…Pra, meqenëse je organizatore e kësaj veprimtarie të bukur, a mund të flasësh diçka më tepër për të?

-Së pari, ju falënderoj për ftesën, që ta zhvillojmë këtë bisedë bashkë! Po, Panairi i Librit në Fier është një ngjarje, që troket në vitin e dytë të tij, pas një paraqitjeje të mirë të tij, në vitin e kaluar. Fillimi i kësaj veprimtarie tejkombëtare u kërkua nga vetë qytetarët fierakë, të cilët, si kurrë më parë, treguan se e duan librin, e duan letërsinë dhe kulturën, në përgjithësi.

Qëllimi kryesor i këtij panairi është që afrojë lexuesin me librin, por edhe të hapë një dritare shumëkulturore, si në qytet dhe përtej tij. Në të, do të marrin pjesë rreth 100 shtëpi botuese, institucione të arsimit të lartë, ambasada e organizma të tjera, që kanë objekt të tyre edhe librin. Kështu, në cilësinë e organizatores dhe drejtueses së kësaj veprimtarie, natyrshëm, ndihem mjaft mirë. E them këtë gjë, sepse në këtë panair po arrihet të funksionojë mirë trekëndëshi: lexues-autor-botues. Theksoj që sivjet pritet të paraqiten më shumë se 3 mijë tituj të rinj. Vitin e kaluar pati afër 40 mijë vizitorë, numër që shpresojmë të jetë në rritje këtë vit, për shkak edhe të suksesit, që u arrit vjet. Tanimë, kjo është ngjarje e rëndësishme në jetën e qytetit e rrethit tonë, por që zgjon dhe e presin me padurim edhe miq e dashamirës të librit, kudo ku flitet shqip.

2.Meqë po flasim për librat dhe vetë je autore, cilët janë titujt e librave, që ke botuar dhe, shkurt, për cfarë flasin ata?

-Krijimtaria ime e ka fillesën në vitin 2004, me vëllimin poetik “Merrma lotin peng”. Pastaj është vijuar në vitin 2006, me dy libra të tjerë, me vëllimin poetik “Hënë e qiellit tim” dhe prozën eseistike “...por gjyqi vazhdon”. Botimet e mia më të fundit janë, romani “Perandorët” dhe libri studimor, me titullin “Kritika letrare”, të dy botime të vitit 2014. Dy vëllimet poetike kanë në brendi poezi lirike, si për natyrën e njeriun, dashurinë dhe urrejtjen, hapësirën, protestën etj. Eseistika është një refleksion, analizë, gjykim dhe vlerësim për realitetin. Ndërsa romani “Perandorët” është pritur shumë mirë, si nga kritika dhe lexuesi. Një prozë realiste, që shigjeton perandorët metaforikë, të cilët i zgjerojnë territoret e tyre, duke i pushtuar lirinë dhe të drejtat themelore të njeriut. Ndërkohë, libri studimor ka në thelb trajtimin e tekstit letrar, duke iu drejtuar periudhave dhe rrymave të ndryshme letrare, por edhe duke u dhënë jetë autorëve të traditës e atyre bashkëkohorë.

Ballinat e dy librave, nga autorja Majlinda Nana Rama…

3.Duke qendruar në këtë linjë, si është vlerësuar krijimtaria jote, deri tani?

-Pikësëpari, po e nisi me interesin e lexuesit, që do të thosha se ka qenë befasues për mua, sidomos për romanin dhe librin studimor. Këtë e kam vënë re në turet përuruese, që kam zhvilluar në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni, Gjermani, Francë, Austri, Zvicër, Hungari, Poloni, Holandë, Belgjikë etj. Kudo jam pritur dhe jam ndier mirë, pasi kam parë njerëz të interesuar, që i kishin lexuar librat e mi dhe donin të lexonin përsëri nga unë. Nga ana tjetër, dua ta përmendi faktin që dy veprat e fundit kanë tërhequr dhe vëmendjen e kritikës. Për ato, janë shprehur disa nga emrat më të njohur të kritikës dhe letërsisë, që nga Akademiku Ali Aliu. Tanimë, ky më quan si “zbulim” të vetin. Kjo gjë, padyshim, mua më jep kënaqësi e siguri. Po ashtu, krijimtaria ime ka pasur vëmendjen edhe të profesorëve: Klara Kodra, Jorgo Bulo, Nasho Jorgaqi, Agim Vinca, Behar Gjoka, Hysni Ndreu e mjaft të tjerëve, si në Shqipëri, Kosovë e Maqedoni, pra brenda dhe jashtë vendit. Besoj që kjo i hapi rrugën e mbarë krijimtarisë sime.

4.Na tërhoqi bota e librave dhe e krijimtarisë, por kjo lidhet ngushtë edhe me jetën tuaj, si vetjake, ashtu dhe familjare. Cila është jeta e Majlindës, në të dyja këto plane?

-Jeta ime është si ajo e çdo vajze shqiptare, të mbushur me energji, që kërkon të lërë gjurmë në jetën publike, sociale e shoqërore. E, duke qenë kështu, pak mbetet për ta parë vetëveten, si krijesë femërore. Megjithatë, këtë ndjesi ma japin çdo ditë dy djemtë e mi, Geri 14-vjeçar dhe Xhemio, 10-vjeçar, të cilët më përballin me aromën e të qenit femër dhe nënë, ndjesi kjo, që më bën të gjithëpushtetshme. Nga ana tjetër, vjen “gjysma” ime, Bujari, i cili mbetet edhe pas gati dy dhjetëvjeçarësh bashkëjetese, lexuesi im i parë, dëgjuesi im i parë, kritiku im i parë dhe mbështetja ime e përhershme. Këta, pra, tre burrat e jetës sime, ma kanë lehtësuar çdo situatë. Ata m’i kanë kuptuar mungesat, vonesat, orët e përkushtimit ndaj profesionit e krijimtarisë, gjë që më ka bërë të ndihem se po fluturoj e qetë dhe fitimtare, në hapësirat e pafundme.

5.Një nga punët tua më të pëlqyera, është shtypi i shkruar dhe ai elektronik. A mund të na sqaroni diçka më shumë, për këtë pjesë të veprimtarive ditore?

-Gazetaria është profesioni im. Prej 12 vjetësh e jap ndihmesën time modeste në disa media. Një kohë të gjatë, kam drejtuar sektorin e informacionit, në TV ”Apollon’’, si dhe kam punuar gazetare në TV “Ora News”. Kështu, u lidha ngusht me informacionin, me ngjarjen e me lajmin. Po ashtu, prej 9 vitesh aktivizohem në gazetën ‘’Panorama’’, tek e cila kam gjetur mjedisin e nevojshëm për ta ushtruar profesionin edhe në gazetarinë e shkruar. Ç’është e vërteta, të jesh gazetare, është përgjegjësi . Gjendja, në të cilën ndodhen vendi dhe shoqëria jonë, në përgjithësiu, me këtë tranzicion të tejzgjatur, padyshim, na vë edhe ne gazëtarëve përballë sfidash. Që të mos zgjatem, ndershmëria dhe paanshmëria janë dy “stacionet” e mia, në këtë profesion.

6.Po veprimtaria jote shoqërore? A bëjnë këtu pjesë bashkëpunimet me krijuesit fierakë, disa prej të cilëve i njoh edhe unë?

-Fieri njihet qendër e rëndësishme e kulturës shqiptare, me krijues të fushave e gjinive të ndryshme. Kjo ndodhë jo rastësisht, por sepse është një qytet, që ka e zhvillon vlera krijuese dhe jo vetëm. Si kërkesë e qytetarisë së lartë dhe ndjenjës kulturëdashëse të këtyre njerëzve, Bashkia jonë, Biblioteka e qytetit, por edhe Fondacioni “Harpa”, që unë drejtoj dhe shumë organizata e shoqata kulturore e letrare, pothuaj çdo javë, organizojnë veprimtari, që kanë në qendër artin, kulturën e letërsinë. Natyrisht, bashkëpunimet janë në rrafshin lokal, pra me mjaft krijues të njohur fierakë, por edhe në atë kombëtar. Sepse, tashmë, dihet që në Fier i kanë përuruar vlerat e tyre personalitete të njohura të vendit tonë.

7.Lexova në jetëshkrimin tënd, se i ke kaluar disa vite të para të jetës në Tepelenë. Si i mban lidhjet tua me vendlindjen dhe për çfarë arsyesh?

-Tepelena është vendi, që më rriti e ma dha startin e jetës. Nuk di si do ta kuptoja veten, po të mos ishin pjesë e imja edhe ai qytet e rreth. Më duket sikur vendlindja të jep edhe formën, edhe përmbajtjen, të krijon një fizionomi, nëse e prek atë me shpirt. Ajo të jep edhe sigurinë, edhe krenarinë, edhe ndjesinë e të qenit i vlerësuar. Kështu, të gjitha këto së bashku, të mbushin me energji pozitive, të motivojnë që të vazhdosh të ecësh përpara. Në këtë kuptim, e ndiej veten krenare, që jam një nga bijat e thjeshta të Tepelenës dhe dua e përpiqem që t’ia kthej këtë ndjesi vendlindjes sime, ta bëj edhe unë atë, të krenohet me mua. Sa do ta arrij? Nuk e di, por do vazhdoj t’i mbaj lidhjet shpirtërore me njerëzit e mirë të saj dhe natyrën e atjeshme, sepse vetëm ajo i ka të gjitha ngjyrat e bukuritë, që më frymëzojnë.

8.Nga miqtë tu të shumtë, shkrimtarë e publicistë, vura re se ke miqësi edhe me gazetaren e “Blue Skye” të Prishtinës, Vera Pelaj, të cilën e njoh dhe unë... Cilat janë lidhjet tua me Kosovën dhe krijuesit e saj?

-Unë e kam dashur dhe e dua Kosovën, ashtu si dhe letërsinë, që vjen prej asaj krahine të strërlashtë shqiptare dhe e vlerësoj shumë atë. Padyshim, e çmoj institucionin e kritikës letrare, i cili është më frytdhënës matanë kufirit shqiptaro-shqiptar. Mendoj se atje është më i gjallë, lëvrohet në mënyrë profesionale dhe të vazhdueshme. Nuk dua të përmendi këtu emra, sepse, sa herë që e bëj një gjë të tillë, e ndiej që s’i kam thënë të gjithë ata që dua dhe pastaj ligështohem. Por e nënvizoj se bashkëpunoj me krijuesit e Kosovës, sepse i dua qysh në gjenezë. Kam marrë e kam çuar letërsi në vijën letrare, Kosovë-Shqipëri dhe s’ka propagandë më të mirë se kjo. Sepse është edhe një shërbim dobiprurës e domethënës, që i bëhet letërsisë, që ne shqiptarët të zhvillohemi brenda vetëvetes.

9.Po i rikthehemi sërish “pikës sonë të dobët” (ha,ha), pra, librave. Cili do të jetë botimi yt i radhës dhe për çfarë bën fjalë ai?

-Kam në proces disa projekte të hapura, me të cilat punoj ngapak, paralelisht. Një roman i nisur para 4-5 viteve, besoj dhe shpresoj që këtë vit të shkojë drejt fundit. Ndërkohë, patjetër që merrem me studime të prurjeve të autorëve të ndryshëm, punë të cilën e shoh më shumë një mision në vazhdim. Këtë veprimtari modeste e bëj për ta ndihmuar lexuesin që të zgjedhë atë, që quhet elitë letrare, pa lënë mënjanë edhe autorët e rinj, të cilët ndonjëherë kanë nevojë edhe për “duartrokitije”, që ata të motivohen për vazzhdimin e krijimtarisë së tyre.

10.Në se do ta përdornim një shprehje të njohur, do të thosha: “A doni më për Belulin?” (ha,ha ). Pra, a mos u bënë shumë pyetje? Megjithatë, e kam edhe këtë: A mos të mbetet gjë tjetër merak për të shtuar, në përfundim të kësaj bisede, për të cilën të falënderoj përzemërsisht?

-Po,dëshiroj t’u falënderoj ju, i nderuar prof.Murat Gecaj, si për kohën që më kushtuat, por dhe për ndihmesën e çmuar, që i jepni kulturës e letërsisë sonë. Një komb, pa kulturë e letërsi, është i mjerë dhe i destinuar që të asimilohet, nëse gjeneratat nuk i përcjellin vlerën e traditën, nga brezi në brez. Me kënaqësi, e shoh që ju e keni përmbushur dhe vazhdoni ta përmbushni mirë këtë mision, i cili e lartëson këdo, që i përkushtohet. Ju uroj punë të mbarë dhe ditë të bardha!

 

Murat GECAJ: -Bisedë me Marie Nikollin (Brozi), drejtoreshë e Gjimnazit, Rrëshen-

“DEKORATA MË E ÇMUAR PËR MUA ËSHTË DASHAMIRËSIA E KOLEGËVE, NXËNËSVE DHE PRINDËRVE TË TYRE”

-Bisedë me Marie Nikollin (Brozi), drejtoreshë e Gjimnazit, Rrëshen-

Nga: Prof. Murat GECAJ

publicist e studiues-Tiranë

Marie Nikolli (Brozi) ka rreth 40 vjet në punët arsimore: mësuese dhe drejtuese në disa shkolla 8-vjeçare, në shkollën e mesme, specialiste në Zyrën Arsimore të Mirditës dhe, tani së fundi, drejtoreshë e Gjimnazit në Rrëshen. Ishte kënaqësi që zhvilluam bashkë një bisedë, të cilën po e japim më poshtë.

1. Ke lindur e banon në Rrëshen dhe tani kryen detyrën e drejtoreshës së Gjimnazit, po në këtë qytet. Së pari, a mund të më tregosh diçka për  jetën e deritanishme, pra për shkollimin, familjen etj?

- Po, kam lindur e jam rritur në Rrëshen. Mbarova ciklet e shkollimit parauniversitar në këtë qytet dhe sot banoj e punoj po këtu. Vij nga një familje e thjeshtë nëpunësish. Të dy prindërit e mi, të lidhur ngusht me shëndetësinë dhe arsimin, gjithnjë kanë patur kërkesa ndaj ne fëmijëve dhe na kanë mbështetur e motivuar për shkollimin tonë. Babai ka punuar mbi 35 vite, pandërprerje, në sektorin e shëndetësisë, ndihmësmjek. Ishte  i pari punonjës shëndetësie, që e zhvilloi luftën kundër sifilisit, në rrethin e Mirditës. Ndërsa nëna ime punoi e shërbeu guzhiniere, për 35 vite, në konviktin e Gjimnazit “Bardhok Biba”. Kemi qenë 5 fëmijë, dy vëllezër (një vëlla u nda përgjithnjë nga jeta, si shkak i një sëmundjeje të pashërueshme) dhe tri motra (njëra është mjeke dhe banon familjarisht në Amerikë). Jam e martuar dhe kemi dy fëmijë, një djalë dhe një vajzë. Djali është i martuar dhe ka një vajzë, Vanesën, e cila ne gjyshërit na bën që të ndjehemi të gëzuar e të lumtur me të.

2. Fillimi i detyrës së mësueses, sigurisht, ka lënë gjurmë të pashlyera edhe për ty...Çfarë kujton nga ajo kohë?

- Në vitin 1976, e kam përfunduar arsimin e lartë shtetëror, për mësuesi, Fakultetin Histori-Gjeografi. E nisa udhën e gjatë dhe të veshtirë, në profesionin e nderuar të mësuesit, në një nga zonat më të thella të rrethit tonë, pra në fshatin Kaçinar. Më kujtohet, kur e mbarova shkollën e lartë, në muajin gusht 1976, nga drejtuesit e lartë të arsimit ishim të thirrur në një takim të gjithë mësuesit, që e mbaruan atë vit degën për mësuesi, si dhe të ardhur nga rrethet e tjera. Të pranishëm në atë takim  ishin edhe drejtorët e shkollave. Siç ishte rregulli, çdo muaj gusht ata i merrnin emërimet e reja. Të gjithë prisnim me ankth, se ku do të caktoheshim. Pasi e dëgjova emrin e fshatit, ku duhej ta filloja punën, kërkova të bisedoja me drejtorin e asaj shkolle. Kështu, u takova me të dhe më mirëpriti. Por gjëja e parë, që më tha, ishte: “Shkolla ime është me emër dhe me tregues të lartë. Aty, ti do të bëhesh mësuese, nëse e do profesionin e mësuesit”. Isha e bindur, siç jam edhe sot, se mësuese nuk të bën diploma ose shkolla e kryer, qoftë dhe me nota të shkëlqyera, por puna e vazhdueshme. Kisha besim te vetja, megjithatë me vete pëshpërita: “Fillo, Marie dhe përpiqu!”. Jo thjesht për nostalgji, por sot e them pa mëdyshje që, ta kryesh këtë profesion, përveç ca aftësive të domosdoshme, duhet punë e vazhdueshme për pasurimin e dijeve, që ta krijosh portretin tënd profesional.

Ditën e parë, që u nisa për në fshat, për atje  më shoqëroi vëllai. Më kujtohet se kishim marrë me vete edhe rroba të fjetjes. Rruga ishte shumë e gjatë, deri te shkolla. Udhëtuam me makinë, deri në qendrën e minjerës së Qafë- Vorrazit. Ndërsa gjithë pjesën tjetër të rrugës e bëmë në këmbë. Pra, ishte me shumë lodhje, me mjaft vështirësi.

Shërbeva një vit në atë fshat. Ndoshta, sot është e pabesueshme që, çdo fillim jave, si mua dhe kolegëve të tjerë, na duhej që të niseshim nga Rrësheni, në këmbë, në orën 03 të mëngjesit,  për të mbërritur në orën 07.30 minuta, që ta fillonim ditën e punës. Në vijim, kam patur shumë lëvizje, nga një shkollë në tjetrën, por asnjëherë nuk u shkëputa nga ky profesion. Pas Kaçinarit, punova në shkollën 8-vjeçare të fshatit Gëziq, më tej në shkollën e mesme Klos-Fanë (Komuna Fanë). Më pas, në vitin shkollor 1990-1991, vijova specializimin pasuniversitar për histori, në Fakultetin e Histori-Filologjisë, të Universitetit të Tiranës. Kur e kreva specializimin me rezultate të mira, pra me notë mesatare 8, për pak kohë, punova mësuese në shkollën e mesme “Bardhok Biba” të Rrëshenit dhe, më tej, kujdestare në konviktin e shkollës së mesme, zëvendësdrejtoreshë në njërën nga dy shkollat 8-vjeçare të qytetit dhe mësuese. Pastaj, punova specialiste në Drejtorinë Arsimore të Mirditës dhe në vitin shkollor 2005-2006 fillova mësuese në Gjimnazin e Rrëshenit. Së fundmi, u caktova drejtoreshë e Gjimnazit, po në këtë qytet. Vërtet kam bërë shumë lëvizje, që kishin sakrifica e vështërsi, por dhe me shumë lodhje. Megjithatë, unë i vlerësoj  me përvoja të çmuara dhe kujtime shumë të bukura,

3. Me sa jam interesuar për jetëshkrimin tënd, kam mësuar se ke një përvojë të pasur nga kualifikimet, si brenda e jashtë Shqipërisë…Cilat mund të veçoje prej tyre?

- Gjatë kësaj periudhe jam përpjekur të jem e përkushtuar në punë, kudo ku kam lëvizur, të përpiqem për  tregues të lartë në procesin mësimor-edukativ. E kam vlerësuar shumë punën me të gjithë kategoritë e nxënësve. Jam përpjekur që t’i bëj pjesë të procesit mësimor metodat bashkëkohore, që i nxitin nxënësit për të qenë pjesmarrës aktivë të të mësuarit dhe kam punuar fort që ta rritim interesin dhe dashurinë për lëndën e historisë.

Mësues të Gjimnazit, në Rrëshen…

Në këto vite, kam patur fatin e mirë të bëhem pjesë e një sërë trajnimesh, brenda e jashtë vendit. Ato kanë qenë përvoja shumë të bukura e frytdhënëse, që  për mua do të jenë të paharruara. Kam ndjekur rregullisht seminaret dhe kualifikimet e organizuara për mësimdhënien, nga Ministria e Arsimit dhe Shkencës (tani: Ministria e Arsimit dhe Sportit), si dhe Instituti i Studimeve Pedagogjike për mësimdhënien, brenda dhe jashtë shtetit. Në muajin gusht 1998, kam marrë pjesë  në seminarin trajnues  për mësimdhënien dhe zhvillimet demokratike të shkollave të mesme, në Danimarkë (Kopenhagen).

4. Vërej që është një jetë e tërë e jotja, në shkollë dhe pranë nxënësve. Po, përvojën e fituar, a e keni lënë “të fjetur” apo e keni shkruar e bërë të njohur për të tjerët, me botime të ndryshme?

- Pyetja është me vend, se përvojat e fituara, nëqoftëse nuk bëhen të ditura edhe për të tjerët, ato janë si të vdekura. Prandaj dhe kam një përvojë modeste në fushën e botimeve pedagogjike dhe të kualifikimeve. Kështu, po përmendi këtu, se jam bashkautore në librat: “Mirdita-Njohuri për vendlindjen” dhe në metodikën “Aspekte të mësimdhënies të lëndës edukatë”. Jam bërë pjesë e disa studimeve për historinë, arsimin, mësimdhenien dhe i kam pasqyruar në shtypin e kohës, arritje e probleme në fushën e arsimit dhe të edukimit.

Po lidhur me këtë pyetje, tregoj këtu se kam qenë   drejtuese e programit për metodikën “Mësimdhënia me klasa të bashkuara, për shkollat 8 vjeçare” dhe “Ta kuptojmë të kaluarën e përbashkët, për ta ndërtuar të ardhmen (Jeta e përditëshme në Shqipëri, Bullgari dhe Maqedoni, 1945 – 2000). Kam marrë pjesë dhe lexuar punim timin në Seminarin Ndërkombëtar, të organizuar nga Këshilli i Europës, për njohjen dhe mësimdhënien e Historisë së Ballkanit, në Sofie (Bullgari), Shkup dhe Ohër(Maqedoni), në vitet 1999, 2000 dhe 2001. Prandaj dhe jam çertifikuar nga EURO – CLIO (Shoqata Ndërkombëtare e Mësuesve të Historisë), eksperte për mësimdhënien e lëndës së historisë.

5. Më fole për tërë ato kualifikime…Po, sa kanë ndikuar ato në punën tënde vetjake dhe si janë transmetuar ato njohuri të fituara, te kolegët tjerë?

- Përvoja, për të cilën do të doja të flisnja shumë, është ajo e punës sime, Kordinatore e disa projekteve të AEDP (SOROS), në vitet 1998-2002, ku rrethi ynë u bë pjesë e këtij projekti, krahas 13 rretheve të Shqipërisë. Nga kjo mbështetje përfituan disa shkolla të rrethit me projekte, që kishin të bënin me rritjen e treguesve në procesin mësimor, me shtimin e bazës materiale laboratorike, kualifikimet e mësuesve, veprimtari artistike e shkencore, edukimin shëndetësor, krijimin e qendrave komunitare etj. Ato i quaj vite shumë të sukseshme në fushën e arsimit në Mirditë, për shkak të dinamizmit dhe të veprimtarive të larmishme, që lanë gjurmë te shkollat, nxënësit dhe bashkasia. Ishte periudhë e përfshirjes dhe përfitimit profesional të një numri të madh të mësuesve dhe shkollave, nga këto projekte. Unë mendoj që një mësues të jetë i sukseshëm, i duhen: përpjekje e vazhdueshme për ngritjen profesionale, durim, këmbëngulje dhe  korrektësi  për t’i kryer detyrat e ngarkuara.

6. Në se mund ta quaja kështu, a ke ndonjë “sekret”, në tërë punën e gjatë, që ke bërë në fushën e arsimit?

-Tani mund të them se “sekreti” i vetëm për mua ka qenë, se e kam vlerësuar dhe dashur gjithmonë këtë profesion, i cili është i lidhur dhe ka në dorë përgatitjen e brezit të ri për jetën, sepse siç është Arsimi sot, është Kombi nesër. Përkushtimi është diçka e brendshme, që buron nga shpirti. Profesionalizmi, vullneti dhe korrektesa më kanë shoqëruar në çdo çast. Profesioni i mësuesisë do shpirt. Mësuesi krijon lidhje të veçanta me nxënësit e tij dhe, po u ndërtuan mirë ato, lënë gjurmë përjetësisht tek ata. Është fjala këtu, sidomos, për ato lidhje, që kanë të bëjnë me formimin dhe krijimin e përsonalitetit të nxënësve. Siç dihet, ata jo të gjithë vijojnë e përparojnë njësoj. Pra, janë të ndryshëm, por kanë personalitetin dhe  botën e tyre. Seicili në këtë profesion duhet ta dojë dhe ta ndihmojë nxënësin, ta respektojë dhe  ta kuptojë botën e tij. Jam pak edhe idealiste, por mund të them se, për mua, ky profesion ka brenda art edhe magji.  Nxënësit kanë ëndrra, kanë kërkesa, se janë në një moshë, që do vlerësim, vëmendje, përkujdesje….Gjithë jetën më ka shoqëruar ideja se ky profesion është i veçantë dhe kërkon vullnet e shpirt. Kam parasysh thënjen e Sofokliut: “Gjithçka, që njeriu bën mirë gjatë jetës, asnjëherë nuk i shkon kot”. Pra, cilido mësues ndjen kënaqësi, kur mbetet në kujtesën e nxënësve të tij.

Meqenëse jam në fund të karrierës në arsim dhe me që m’u dha rasti, në këtë bisedë, dua t’i përshëndes dhe t’i falenderoj të gjithë ata kolegë mësues, me të cilët punova në disa shkolla të Mirditës. Por kam edhe një urim të veçantë, i cili shkon nga unë për tërë stafin e mësuesve të Gjimnazit të Rrëshenit, të cilët punojnë dhe  përballen çdo ditë me vështërsi të ndryshme, për ta kthyer shkollën në një qendër, jo vetëm mësimore e shkencore, por edhe edukimi.

Me Flamurin e Shqiponjën në zemër…Nga një veprimtari artistike e nxënësve të Gjimnazit, në Rrëshen.

7. Në bisedë tregove se je në përfundim të punës në arsim. Çfarë kujtimesh ruan tani, sidomos për nxënësit e tuaj?

- Eh, shumë kujtime të bukura dhe shumë mall kam nga nxënësit e mi! Pjesa më e madhe e tyre kanë mbaruar fakultetet dhe punojnë në profesione të ndryshme. Disa i kam edhe kolegë, por janë edhe emigrantë jashtë vendit. Ish-nxenësit e mi shërbejnë anë e kënd Shqipërisë dhe në fusha të ndryshme të jetës. Shumë nga ata i kam takuar e mjaft të  tjerë jo. Sa herë që i takoj, marr prej tyre respekt dhe vlerësim dhe kjo gjë, sigurisht, më emocionon e më gëzon pa masë. Me pjesën dërmuese mbaj lidhje, i uroj dhe më urojnë, sipas rasteve. Mall kam shumë edhe për ata nxënës, që kanë lenë gjurmë në kujtesën time.  Mbresa kam plot me shumë ish-nxënës, se një pjesë janë bërë prindër dhe tani i kam nxënës fëmijët e tyre. Shpesh herë u them: “Mamin tënd ose babin tënd e kam patur nxënës dhe ka qenë nxënës i mirë”. Ndërsa ata qeshin dhe nuk e besojnë menjëherë...

Dëshiroj ta përmendi këtu njërin nga nxënësit e mi, i cili sot është emigrant në Itali, Lekën. U takova me të, pas shumë vitesh dhe më tregoi se punonte prej kohësh në Itali. Ishte nxënës i zgjuar dhe në kujtesën time ka mbetur djalë i mirë. Në atë takim, e uruam përzemërsisht njëri-tjetrin dhe biseduam së bashku  për shumë probleme të jetës. Vërejta tek ai interesimin dhe dëshirën për mbështetje.  Kështu, ai e shprehu gadishmërinë e tij për të na mbështetur financiarisht. Më pas, ne organizuam një eskursioni në Mal të Zi,  me ish-nxënësit e mi të Gjimnazit, të cilët i pata në kujdestari, gjatë vitit shkollor 2010-2013. Atyre ua paraqita Lekën dhe u tregova se na mbështeti për atë veprimtari. Kjo klasë, për mua, ishte “qershia mbi tortë” e karrierës sime. Vërtet u lodha ca, por në fund u ndjeva krenare për ta. Kur u takova me ta, thashë me vete: “Bo-boo, a do t’ia dal dot!?” Se ishin  43 nxënës edhe klasa mezi i nxinte. Kështu, mendova se sa shumë punë më duhet. Por u lumturova, se ata më bënë të ndjehem shumë më e re në moshë. I shoqërova për të tre vitet, pa kuptuar aspak lodhje me ta.  Ajo  klasë i kishte  të gjitha tipet: të qetët, të zhurmshmit, të qeshurit, seriozët, të shkathtit…Por, ama, një gjë kishin të përbashkët: ishin ambiciozë, pra kërkonin shumë nga vetja, për tregues të lartë në procesin mësimor. Nuk e teproj, nëse them, që ishin të gjithanshëm. Me kolegët bisedojmë shpesh për ata. As edhe një xham nuk e thyen, për tre vite. Shpesh herë, kur i takoj sot, u them me shaka: “Po le ta kishit bërë ndonjë prapësirë!?”

Kam patur edhe mjaft surpriza nga nxënësit e mi. Por më e madhja ishte urimi special, që më bën për Festën e 7 Marsit 2013. Pothuajse, ata e kishin bërë skenar, për mënyrën se si do ta gëzonin mësuesen e tyre, në atë ditë të shënuar. Në oborrin e shkollës kishin shkruar: “Gëzuar 7 Marsin, zysh Maria!” dhe me pritën me lule. Natyrshëm, u ndjeva krenare dhe shumë e emocionuar.  Sot ata janë në vitin e dytë në fakultete dhe pjesa dërmuese e tyre renditen më të mirët e grupeve të tyre, si: Elisabeta, Borana, Bernardeta, Flavja, Jurilda, Aurora, Jozefi, Erioni, Oltjana, Eriona, Stela, Klotilda etj. Tani, me zemër i uroj të gjithë: Suksese, të dashur nxënës, kudo që jeni. Uroj më të mirën, si për ju dhe familjet tuaja!

8. Po, në  tërësi, nga jeta në Gjimnazin e Rrëshenit, çfarë sjell më shumë në kujtesë?

-Në më tepër se gjysmë shekulli, Gjimnazi i Rrëshenit krijoi historinë e vetë, bashkë me të dhe historinë moderne të arsimit të mesëm në Mirditë. Kur m’u kërkua  drejtimi i tij, të them të drejtën, në fillim ngurova edhe për faktin se puna me mbi pesëqind nxënës është e vështirë, duke patur parasysh problematikat e sotme, të adoleshentëve dhe të të rinjëve. E pranova këtë sfidë, duke besuar shumë te mbështetja e kolegëvë të mi, sigurisht edhe te përvojat  ndër vite, këmbëngulja dhe energjitë e mia. Sapo e nisa detyrën, të parën gjë kërkova mbështetjen e kolegëve dhe, si në mënyrë të heshtur, bëra një kontratë morale me ta. Ajo ishte vetëm  për interesat e shkollës, të nxënësve dhe të bashkasisë, që ajo të jetë një vend i dijes dhe i edukimit, i respektimit të rregullit e ligjit, duke ruajtur kështu traditën e mirë të kësaj shkolle ndër vite. Duhej punuar fort, për të krijuar  bindjen  se përfundimet e mira merren, nëse  realizohet një bashkëpunim dhe besim i ndërsjelltë, ndërmjet mësuesve e nxënësve. Qëllimi ishte për të krijuar në çdo kohë klimë miqësore në shkollë, sepse besimi dhe fryma e bashkëpunimit e motivojnë tërë punën dhe jetën e shkollës.

Ne, të gjithë shqetësohemi për problemet, me të cilat përballen aktualisht sot shkolla dhe familjet; pra duhani, alkoli e droga mbeten shqetësim. Mbetet problem vijueshmëria dhe prirja e adoleshentëve për të mos e respektuar rregullin e disiplinën në shkollë. Nisur nga mangësitë, të cilat u vunë re në vitin që lamë pas, na u desh të përcaktojmë synime të qarta për vitin në vazhdim. Ato kanë të bëjnë me rritjen e treguesve në procesin mësimor-edukativ, përmes zbatimit cilësor të kërkesave të Kurrikulës së Gjimnazit, rritjen e treguesve të Maturës Shtetërore, uljen e numrit të mungesave etj. Këto synime do të arriheshin përmes një angazhimi profesional të të gjithë stafit,  rritjes së kërkesave, zbatimit të Dispozitave Normative dhe rregullores së brendshme të shkollës, për ta përmbushur me sukses misionin e saj. Tashmë, shkolla jonë ka në duar dokumente të rëndësishme, siç janë ai i Përformancës dhe Kodi i Etikës, për të përmbushur Standartin e kërkuar të mësimdhënies e të nxënit.

9.Dihet rëndësia e lidhjeve e bashkëpunimit shkollë-familje dhe e organizimit të veprimtarive të ndryshme. Si e keni realizuar këtë gjë në shkollën tuaj dhe si kanë ndikuar ato në jetën e nxënësve dhe në rritjen e treguesve cilësorë të procesit mësimor-edukativ?

- Ka një vit që kolektivi ynë u përfshi në projektin “Shkolla si qendër komunitare”, pra e hapur për nisma, projekte dhe ide për bashkëpunim të ndërsjelltë. Po punojmë për një paraqitje sa më të mirë të shkollës sonë, për të nxitur dhe përuruar talentet, aftësitë krijuese të nxënësve.  Kjo u arrit përmes realizimit të një sërë veprimtarish dhe projektesh me nxënësit. Kanë funksionuar disa klube, si ai i Debatit, i Biologjisë, i Fizikës etj.  Janë të shumta veprimtaritë e kryera, me kujdesin dhe profesionalizmin e mësuesve tanë. Nxënësit kanë marrë pjesë në konkurse dhe në veprimtari shkencore, artistike e sportive, ku dhe janë përuruar prirjet dhe talentet e tyre. Kështu, p.sh., nxënësit e  maturës 12-A kanë ngritur sipërmarjen private “Hand Art” dhe punimet e tyre u përuruan në sheshin e qytetit Rrëshen. Një klasë tjetër mature, pra 12- F, të grumbulluar në Klubin e Debatit, organizuan një veprimtari, e cila në fokusin e saj pati bashkëpunimet shkollë-familje-bashkësi. Synimi është që të vihet në qendër të vëmendjes cilësia e arsimimit dhe e edukimit të nxënësve. Ndërsa nxënësit e klasave 11-E dhe 11-F u bënë pjesë e veprimtarive shkencore, në lëndët Biologji e Fizikë etj.

10. Në mbyllje të bisedës sonë, natyrshëm, pyes: Sa është vlerësuar tërë kjo punë shumëvjeçare dhe e përkushtuar e jotja në arsim?

- Po, jam vlerësuar e nderuar, në forma të ndryshme, për punët e kyera dhe aftësitë e mia profesionale. Sigurisht, kjo gjë më gëzon. Ndër të tjera, mbaj Medaljen “Naim Frashëri”, me motivacionin:  “Për rezultate të mira në procesin mësimor – edukativ”. Por mendoj që “dekorata” më e çmuar për mua janë fjalët dhe dashamirësia, që kanë treguar e tregojnë, si nxënësit e kolegët e  shkollave, ku kam punuar dhe te Gjimnazi, ku shërbej sot, por dhe prindërit. Të gjithëve atyre u jam mirënjohëse dhe ju uroj gjitha të mirat në jetë!

Rrëshen, prill 2015

 


Faqe 3 nga 20

Newsflash

MË MIRË ME VDEKË KETU SE TE KTHEHEM NGA KAM ARDHUR

Këto janë fjalët e nënë Sadetes, me rastin e marrjes së vendimit nga ana Entit për Migrim të Suedisë për kthim në vendlindje.Para një viti konkretisht në shtator të vitit të kaluar tre muaj pas lindjes së djalit Suadit, tek i cili qysh në barkun e nënës mjeket kishin konstatuar se ka parregullësi ne zhvillimin e tij normal, e ku pas lindjes veq janë konstatuar pengesat shendetsore ne zhvillimin e tij normal, por në pamundësi që ketij fëmiu ti jipet ndihma adekuate mjekësore ne entet shendetsore në Republikën e Kosovës, prindërit e tij Bajram dhe Sadete Tmava nga Mitrovica vendosin që sherimin për birin e tyre tre muajsh ta kërkojnë në Skandinavi repesktivisht në Suedi.Suadi vuan nga semundja zgjerim i palcës kurrizore ku për këtë ky voglush është operuar disa herë ne Qendren spitalore ”Drotning Silvija” në Göteborg.

Lexo ma...