Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Intervjuer-Intervista
Intervista

Murat Gecaj: VERA ISTREFAJ: UROJ E SHPRESOJ QË TË KETË MË TEPËR VËMENDJE PËR LETËRSINË, ARTIN E KULTURËN!

VERA ISTREFAJ: UROJ E SHPRESOJ QË TË KETË MË TEPËR VËMENDJE PËR LETËRSINË, ARTIN E KULTURËN!

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

1.Nga leximi i një jetëshkrimi për ty, jam njohur me disa fakte…A mund t’i informojmë edhe  lexuesit, shkurtimisht?

-Po, patjeter… Kam lindur në Kukës dhe këtu kam mbaruar gjimnazin, nė vitin 1994. Jam diplomuar në shkencat humane dhe studimet master i kam kryer në fushën e drejtësisë. Jam e martuar, nënë e dy djemve, Veronikut 18-vjeçar dhe Klevisit 14-vjeçar. Jam juriste në profesion dhe punoj në administratën publike, këtu në qytetin e lindjes.

2.Krahas punës së përditëshme, je dhe mjaft aktive në veprimtari të ndyshme shoqërore…Cilat janë ato, më kryesoret?

-Kam marrë përsipër që të jem avokate, në mbrojtje të të drejtave të njeriut, kryesisht të grave dhe vajzave, gjë që më sjell mjaft kënaqësi, pa prjashtuar shqetësimet e njohura. Në këtë kuadër, jam drejtore Ekzekutive e Qendrës së Këshillimit të Grave dhe Shërbimeve Sociale, si dhe koordinatore e rrjetit “Barazi në vendimmarrje”, për qarkun e Kukëst. Si veprimtare e shoqërisë civile, kam një përvojë 20–vjeçare.

Kënaqësi e veçantë për mua ishte ceremonia e vitit 2009, në Tiranë. Aty u përzgjodha një nga 10 njerëzit më me ndikim në bashkësi, në shkallë kombëtare.

3.Qyteti i Kukësit është afër Prizrenit e Gjakovës dhe tërë Kosovës…Çfarë lidhjesh ke me bashkatdhetarët tanë atje, si në fushën e krijimtarisë dhe të veprimtarive shoqërore?

-Përherë jam në bashkëpunim me ta, për çeshtje të letërsisë, artit, kulturës e më gjerë. Pika doganore e Morinës nuk na pengon aspak, që të ecim në të njëjtat rrjedha. Kur më nderuan e më dhanë çmimin e parë, në Akademinë Letrare “Esat Mekuli”, përfundimisht m’u rrënjos mendimi, se jemi “një”.

4.I kaluam, si pa dashje, tri pyetje dhe dikush mund të mendojë se e “harruam” krijimtarinë tënde…Por, jo! Pra, kam dijeni se, deri tani, ke publikuar katër libra me poezi. Cilët janë ata dhe tematika e tyre, sigurisht shkurt?

-Që në vegjëli kam botuar vjersha e skica, në revistat dhe gazetat e kohës. Ndërsa në vitet e fundit i kam mbledhur poezitë e mia në 4 libra, përveç një almanaku të botuar më 1991, ku jam perfaqësuar me 76 poezi dhe një ese.

Titujt e vëllimeve poetike janë: “Shiu i fundit”(Prizren 1999), “Nënqeshja e ëmbël” (Prizren, 2001 ), “Në akuj digjem”(Prishtine 2003) dhe “U jepem udhëve”(Prishtine 2005). Tematika kryesore e tyre është “gjerdani” i problematikave të ditëve të sotme, si dhe ndjesive, mendimeve dhe emocioneve femërore.

5.Po, libra të tjerë në “sirtar” ose dorëshkrim a ke, cila është përmbajtja kryesore e tyre dhe kur mendon që t’i publikosh?

-Se shpejti do të dalë në qarkullim një vëllim lirikash dhe më pas, në vjeshtë, një tjetër vëllim poetik. Pavarëisht të gjithave, (ndoshta, po e them pa modesti), para lexuesve do të jetë sërish: Vera, e thjeshtë, delikate në dukje, nën peshën e mendimeve dhe emocioneve të forta, nën mantelin e jetës si femër, grua, nënë e veprimtare shoqërore, përballë sfidave të kohës.

6.Jemi nga një qark, pra unë nga Malësia e Gjakovës (Tropoja) dhe ti nga Kukësi…Çfarë mund të tregosh për krijuesit e kësaj treve, sidomos për koleget e miket shkrimtare, poete e artiste?

-Me kënaqësi mund të them se, tashmë, ka çfarë flitet për letërsi e arte edhe në Qarkun tonë, Kukës. E kam fjalën për dukuri të reja stilistike dhe për më tepër mund të flitet për një letersi edhe me mjaft autore femra, si në poezi e prozë. Duke kërkuar ndjesë, që nuk mund t’i përmendi të gjitha këtu, psh, në rrethin e Tropojës janë të njohura krijueset: Brunilda Zllami, Nafije Salihaj, Enkelejda Tahiri, Pranvera Gjoni, Migena Ramaj, Elona Zhana, Fatjona Geci, Zyra Ahmetaj etj.; ndërsa në Kukës e Has: Nermin Spahiu, Zaide Noka, Haxhire Haxhiu , Majlinda Palushi, Sabajeta Peposhi, Ganimete Thaçi etj.

7.Besoj, erdhëm në fund të bisedës sonë dhe të falënderoj për përgjigjet tua, të shkurtëra, por domethënëse! Po, a  ke merak të shtosh ndonjë gjë tjetër?

-Gjithmonë dua ta nënvizoj, pra dhe me këtë rast, në mbyllje të bisedës sonë: Uroj e shpresoj që të ketë më tepër vëmendje për letërsinë, artin e kulturën nga ata, që i paguajmë me taksat tona, edhe në tërë qarkun e Kukësit!

Tiranë, 16 qershor 2014

 

Bahtir Latifi: Intërvistë me Arba Kokallarin, kandidate për Parlamentin Evropian për përfaqsimin e të rinjve suedez

Intervistoi : Bahtir Latifi

Intërvistë me Arba Kokallarin, kandidate për Parlamentin Evropian për përfaqsimin e të rinjve suedez


"Do të ishte privilegj i madh për mua nëse do të zgjidhesha. Unë besoj tek e ardhmja, besoj tek energjia e të rinjve sepse ata janë europianët e së ardhmës dhe një “focus” shumë i veçantë do të jenë pikërishtë ata"

Na trego për Diasporen Shqiptare se kush është Arba Kokallari?

-         Unë jam e moshës 27 vjeçare, por që prej moshës 5 vjeçare jetojë në Suedi. Shqipëria është vendi që unë e vizitojë shpesh. Që prej moshës 16 vjeçare marrë pjesë aktivisht në politikën aktive. Unë punoj te një fondacion suedez që promovon vlera demokratike nëpër botë. Jam Sekretare Ndërkombëtare për Rininë e Partisë Moderate të Suedisë. Gjithashtu, jam anëtare Këshilli për Këshillim Bashkiak të Stokholmit. Aty mbaj edhe pozicionin e Kryetarës se Grupit për Komisionin e Kulturës. Unë kam studiuar për Shkenca Politike dhe për Marrëdhënie Ndërkombëtare. Gjithashtu, kam punuar si Sekreterare Politike për Ministrinë e Jashtme Suedeze.

Jeni Sekreterare për Marrëdhënie Ndërkombëtare në Lidhjen e Rinisë të Partisë Moderate në Suedi, tani kandidoni si deputete në Parlamentin Evropian. Ndjeheni e privilegjuar më shumë si shqiptare, apo si përfaqësuese e shtetit suedez për të kandiduar?

-         Mendoj se privilegj është për çdo të ri apo femër të jetë në këtë pozicion. Natyrisht, nga mbështetja që po marrë nga shqiptarët kudo në Evropë, jo vetëm në Suedi, më bën që të kuptoj sa vlenë edhe për bashkëkombasit e mi ky kandidim. Unë jam përfaqësuese e shtetit suedez, pasi kjo është shtëpia ime sot, por unë jam edhe shqiptare.

Pse zgjodhet të kandidoni për deputete të Parlamentit Evropian? Çfarë ju shtyri më shumë?

Shtytja ime e madhe ka qenë deshira për të kontribuar sa më shumë për një botë më të mirë, më të drejtë dhe të lirë, si dhe lufta kundër shtypjes se njerëzve dhe popujve nëpër botë. Fakti që unë jam nga Shqipëria, e bën këtë shtytje edhe më të qenësishme dhe kuptimplote. Unë e di fare mirë se demokracia dhe liria nuk falen. Këto janë vlera të cilat né duhet t’i mbrojmë dhe t’i promovojmë çdo ditë. Kjo është arsyeja pse u angazhova politikisht dhe pse unë po kandidojë për Parlamentin Evropian.

Nëse fitoni në zgjedhjet më 25 maj, çka keni menduar se mundë të bëni në të ardhmen, për Shqiptarët si deputete në Parlamentin Evropian?

- Unë shpresoj të jem një Euro-Parlamentare me një zë të fortë dhe të bindshëm, që do të flasë bindshëm si zëri i të rinjve dhe që kam dëshirë të ndërtojë ura bashkëpunimi midis Europianëve, nga Veriu, Jugu, dhe Lindja në Perëndim. Unë dua të promovoj zgjerimin e Bashkimit Europian dhe që të integrohet Ballkani dhe Turqia në familjen Europiane.

Çka e bënë Arben më të fortë nëse ajo gëzon përkrahjen nga shqiptarët në Suedi? Pse mendoni se duhet ta keni përkrahjen nga shqiptarët në Suedi?

-         Ne shqiptaret nuk kemi sot një zë në Parlamentin Europian. Unë dua të jem ai zëri për të gjithë shqiptarët në Europë. Prandaj unë them që është e rëndësishme që të më votoni më 25 maj.

Shpresojmë do të jeni me fat të fitoni në  këto zgjedhje? Nëse realizoni këtë, sigurisht do ta zëni edhe ndonjë pozicion në Parlament, ku mendoni se do të luani rol më të rëndësishem?

- Do të ishte privilegj i madh për mua nëse do të zgjidhesha. Unë besoj tek e ardhmja, besoj tek energjia e të rinjve sepse ata janë europianët e së ardhmës dhe një “focus” shumë i veçantë do të jenë pikërishtë ata. Unë kam vizion për të kontribuar për një botë me të lirë dhe me plotë mundësi për njerëzit. Janë pikërisht njerëzit që janë pozicioni im në çdo fushë të jetës, jo vetëm në politikë.

Dihet se jeni shumë e angazhuar këto ditë, por edhe ndonjë pauzë duhet ta keni herë pas here. Mendon diçka tjetër Arba gjatë pauzës për t’u relaksuar apo vetëm datën 25 maj, ditën e Zgjedhjeve?

- Puna dhe përgjegjësia është shumë e madhe. Koha e lirë është e pakët pasi ekipi është gjithnjë në lëvizje. Kemi shumë njerëz për të takuar dhe çdo votuesi  duhet kushtuar vëmendjen e duhur. Data 25 maj është datë e rëndësishme, jo vetëm për mua por për të gjithë Evropën. Sido që të jetë unë ia dal ta gjejë kohën e lirë për të kontaktuar me miqtë në rrjetet sociale. Duke qenë që ata e dinë që zgjedhjet janë kaq afër edhe bisedat orientohen tek kjo eksperiencë. Të them të drejtën, kjo mbështetje e miqve nga e gjithë bota më energjizon akoma me shumë për t’i dhënë shtytjen finale deri në ditën e fundit të fushatës.

 

PËR TË NDRYSHUAR SHQIPËRINË DUHET NDRYSHUAR SHQIPËTARËT, DUHET LUFTUAR NJË GOGOL QË KEMI QË NGA BANKAT E SHKOLLES

Sokol Demaku

PËR TË NDRYSHUAR SHQIPËRINË DUHET NDRYSHUAR SHQIPËTARËT, DUHET LUFTUAR NJË GOGOL QË KEMI QË NGA BANKAT E SHKOLLES

-thotë e reja durrësake Franceska Ramdani studente e Univeristet Vitrina në Tiranë

 


Françeska është kurioze, tmerrësisht kurioze për gjithëçka, është natyrë e qetë, e urtë, por shkrimtari i madh Leopardi në një poezi thotë që para stuhisë vendi ishte i qetë, çdo gjë kishte renë në urtësi, kurrë asnjë nuk do kishte menduar që në atë vend do ndodhte një stuhi aq e madhe.

Ashtu ndoshta jam edhe unë vet, si ajo, stuhia vjen ne momentin që me pak e pret!

Kthimi në Shqipëri ka qen vendimi më i rëndësishëm që kam marrë ndonjëherë në jetën time.

Doja të ndryshoja përditshmërinë e jetës sime, doja ta sfidoja në një farë mënyre veten, dua të bëhem dikush në jetë, por dua të bëhem dikush në vendin tim! Kam besuar gjithmonë që po ja del te jesh dikush në vendin tend je fitimtar. Kthimi në Shqipëri është më shumë një sfidë që i kamë bërë vetës.

Veç një gjë, dashuria e madhe që kamë për degën time, është frymzimi më i madh për mua,besoj.

Përsonalisht do ndryshoja vetëm një gjë, shkolla në Shqipëri siç jo vetëm shkolla por shteti ka një gogol që është KORUPSIONI.

Them gjithmonë që për të ndryshuar Shqipërinë duhet ndryshuar shqipëtarët, duhet luftuar ky gogol duke filluar nga bankat e shkollës!

 

Ju lutem nje prezentim të shkurtër?

Jam Françeska Ramadani, lindur në Durrës, me origjinë jam nga Çameria.

Ne vitin 1999 bashkë me mamin dhe vellijn ikëm ne Itali ku na priste babi për të rifilluar një jetë të re, siç në ato vite kanë bërë shumë familje shqiptare.

Jam rritur dhe arsimuar në Itali.

Në vitin 2012 pas provimeve të matures u ktheva në Shqipëri, dhe mora vendimin të filloja studimet për Shkollën e lartë në Tiranë.

Tani jam në Shqiperi studioj psikologji në vit të II në Universietin Vitrina në Tiranë.

E lindurë në qytetin bregdetar Durrës, e rritur dhe shkolluar në Itali, çka mund të na thotë Françeska lidhur më këte?

Duke filluar nga Durrësi, Durrësi është thjesht dashuria e parë, ai vend që sado mund të duket i thjesht, monoton i përditçem, për mua është vendi më i bukur në botë. Durrësi më ka ndjekur pothuajse kudo, pavarsisht fakti që kam jetuar vite larg tij, që kam parë vende të botës mbase edhe me të bukura, Durrësin nuk e krahasoj me asnjë vend, ato lagjet e vjetra, që vetëm durrësakët njofin, Plazhi, Vollga, Vila Zogut, jane vende magjike, vende që nuk harrohen, por fundosen në thellësi të zemrës. Një shkrimtar Italjan Saba thonte që për dike që ka lindurë afër detit është shumë e vështirë të largohësh ndaj tij, se deti të ngelë në zemër, gozhdohet në shpirt, ashtu më ndodhi edhe mua.

Por unë nga deti u largova dhe shkova jetova ne Itali, në Milano.

Milano nuk ka det, Milano është e kundërta e Durrësit, Milano është qendra e modës, qendra e historisë italjane, qendra e kulturës. Por ja që ndodhi që u dashurova dhe me Milanon, ky vend që nuk ngjasonte fare me Durrësin tim, por që më rriti, më dha shkollë, më dha jetë të bukurë, shoqëri të vërtetë, më dha një MUNDËSI, dhe mundësia është ajo që kërkon çdo refugjat larg vendit të tij.


Keni kryerë shkollën fillore dhe të mesmen në Itali, në cilin qytet, dhe cfarë mundë të na thoni për dallimin mes dy vendeve?

Fillova klasen e parë në vitin 1999 në Durrës, ke shkolla Bajram Curri në Plazh, lagja 13.

në muajn dhjetor të ati viti u largova me familjen dhe shkuam në Itali, dhe fillimi në Itali ka qenë aventur, në fillim jetuam në një provincë të Milanos, Cerro Maggiore, atje vazhdova klasën e parë që kisha filluar në Shqipëri. Në Cerro ndejtem dy vjet, dhe u larguam për shkak të punës babit në një qytet tjetër Firenze, aty vazhdova klasën e 2 dhe të 3, por prap për shkak të punës së babit u rikthyem në Milano ku pastaj qëndruam përfundimisht.

Shkolla në Itali unë them se është pothuajse e përkryer, të jep shumë mundësi, për gjithëçka, dhe duke patur dëshirë e vullnet arrin gjithëçka.

Isha nxënëse e mirë, e përkushtuar në gjeratë që beja, shkolla më ka pëlqyer gjithmonë, por si çdonjeri kam pas edhe unë problemet e mia lidhur më shkollën, içik nga racizmi që karakterizon një pjesë e popullit italjan, shpesh jam ndier e diskriminuar për origjinën time, por gjitmonë ja kam dal kokelarte!

Ju jeni e përkushtuar për vendlindjen dhe serish jeni në studime ne Tiranë, pse?

KTHIMI.

Kjo është një pjesë e rëndësishme e jetës sime.

Kthimi në Shqipëri ka qen vendimi më i rëndësishëm që kam marrë ndonjëherë në jetën time.

Doja të ndryshoja përditshmërinë e jetës sime, doja ta sfidoja në një farë mënyre veten, dua të bëhem dikush në jetë, por dua të bëhem dikush në vendin tim! Kam besuar gjithmonë që po ja del te jesh dikush në vendin tend je fitimtar. Kthimi në Shqipëri është më shumë një sfidë që i kamë bërë vetës.

Çfarë ju frymëzon në punën tuaj prej studentje në Unievristetin Vitrina?

Veç një gjë, dashuria e madhe që kamë për degën time, është frymzimi më i madh për mua,besoj.

Ju jeni shumë aktive edhe ne jetën shoqërore dhe kulturore çka ju shtyn në ketë drejtim dhe në çka më shumë është e angazhuar Franceska?

Çdo gjë është pjesë e asaj sfide që kam berë me vetën, dua të bëhem dikush, dhe mënyra e vetme është të jesh aktive, të angazhohesh në aktivitete të ndryshme, mos të jesh pjesë e masës por të jesh përsoni që bënë diferencën.

Jam përfshirë në projekte të vogla, edhe vullnetarizmi, është shumë e vështirë në Shqipëri se nuk ka shumë hapësirë për rininë, por nuk dorezohemi!

Çka mendoni per sistemin e arsimit sot në Shqipëri konkretisht kur kemi të bejmë më shkollën, çka kishit me ndryshue në këtë drejtim po të pyteni ju?

Arsimi në Shqipëri është drejt një ndryshimi, dhe mendoj se po ndryshon më ritme të mëdha, po ndjek shumë shembujt të shteteve europjane, është proces i gjatë por avash avash do ndryshoj.

Përsonalisht do ndryshoja vetëm një gjë, shkolla në Shqipëri siç jo vetëm shkolla por shteti ka një gogol që është KORUPSIONI.

Them gjithmonë që për të ndryshuar Shqipërinë duhet ndryshuar shqipëtarët, duhet luftuar ky gogol duke filluar nga bankat e shkollës!

Si e kalon një ditë në universitetin Vitrina Franceska?

Dita nisë me një kafe, dhe ne oren 9:00 duhet të jesh na auditor për leksionet dhe seminaret, pedagogët janë shumë të komunikushem, shumë të qartë dhe është kënaqësi të jesh në leksion, jeta e studentit është ndonjëherë monotone, e njejta rutinë çdo ditë, por mua kjo monotoni kjo përditshmëri me pëlqen shumë!

Ju jeni studente por gjatë qendrimit në Itali në gjimnaz jeni marrë edhe me shkrime, çfarë momentalisht është më inetres për ju?

Po, kam shkruar shpesh tregime, historira, poezi.... shkrimet e mija përveç mamit dhe ndoj shoqe e ngusht nuk i ka lexuar njeri, mbase se kam frik nga gjykimi i dikujt, se gjërat që shkruaj jan aq shumë të qëndisura mbi vetën time, sa mbase një kritik për diçka që kam shkrua do ta merrja si nje kritik për përsonin Franceska.

Momentalisht jeta ime është e fokusuar ke shkolla, dhe psikologjia, ritmet janë të tilla që kemi pak hapsirë për gjëra të tjera, por gjatë këtyre hapsirave një libër dhe një got çaj janë shoqëruesi më i mirë!

Studioni psikologjinë, çka ju shtyri në këtë?

Mendoj se me psikologjinë o dashurohesh o e urren, unë e dashurova.

U njofta me psikologjinë në gjimnaz, për 5 vite në gjimnaz kamë bërë psikologji, pedagogji dhe filozofi, dhe për këtë arsyje e zgjodha si profesion,. Jam tip që komunikon shumë, dhe problemet sociale, jeta sociale më kanë prekur gjithmonë, vështirë e shof vetën time në një fushë që nuk është psikologjia.

Ju jeni shumë aktive aty ku jetoni sa është pjesëmarrje e femrave shqiptare në politikë?

Politika, politika është diçka që në Shqipëri u përket mëshkujve, femrat shqipëtare që merren më politikë janë shumë të mashkullarizuara, mundojnë ta marrin të drejtën e tyre duke ngritur zërin, në një vend ku sistemi i dhunës ka qëndruar për shumë kohë në mënyrë të “dhunshme” edhe gratë marrin atë që u përket në politikë.

Është një thënje ‘’PAS NJE BURRIT TE SUKSESHEM, NDODHET NJE GRUA E MADHE’’, jam totalisht dakort me këtë thënje.

Një psikolog, një poet dhe një punëtor kulturorë kërkon te jetë pothuajse për gjithçka i informuar. Kjo ka të bëjë kryesisht me natyrën e personit. Thjesht doja një përgjigje te shkurtër.  Si është nga natyra e saj Franceska?

Françeska është kurioze, tmerrësisht kurioze për gjithëçka, është natyrë e qetë, e urtë, por shkrimtari i madh Leopardi në një poezi thotë që para stuhisë vendi ishte i qetë, çdo gjë kishte renë në urtësi, kurrë asnjë nuk do kishte menduar që në atë vend do ndodhte një stuhi aq e madhe.

Ashtu ndoshta jam edhe unë vet, si ajo, stuhia vjen ne momentin që me pak e pret!

Ju jeni edhe nje aktiviste e dalluar në qështjet kulturore, çfarë është aktiviteti juaj në këtë drejtim dhe sa jeni e kënaqur me këtë që ju beni këtu në vendlindjen tuaj? jam e Kënaqur në përgjithësi, por them që gjithmonë duhet të kërkojmë dhe te bëjmë më shumë, asnjëherë s`duhet të mjaftoj ajo pakicë që bëjmë, nëse na ofrohet mundësia për të bërë më shumë duhet të bëjmë më shumë!

Çka mendoni per jetën kultutore te shqiptareve në Shqipëri respektivisht, si ju e shifni ketë?

Shqipëria po ndryshon, mentaliteti po ndryshon por kjo më ritme shumë të ngadalta, siç thash me para shqipëtarët janë shumë të pakënaqur nga vendi ku jetojnë, duhen ndryshime, ndryshimi i shoqërisë ndodhë në momentin kur gjithësecili nga ne ndryshon ndopak, fillojmë duke ndryshuar gjëratë që nuk shkojnë ke vetja, atëhere do marrim te ndryshojmë vendin tonë!

Nëse do te kishit mundësi te jepje ndihmësen tende në realitetin që jetojmë ne shqiptarët, ku mendon konkretisht që duhet ndryshuar diçka ne dhe pse?

Shqiptari ka një gjë tmerrësisht te keqe, do thoja një tjetër gogol, PARAGJYKIMIN, shqipëtarët jan skllevër të paragjykimeve.

Këto paragjykime duhen hedhur poshtë, duhen fshirë, anulluar, përndryshe s`do ketë zhvillim, kurrë!

Nëse lamia e psikologës nuk do të ishte profesioni juaj, në çfarë profesioni do e gjente vetën më së miri Franceska?

Një punë që të ketë si bazë komunikimin. Do doja të isha ne kontakt me njerzit, nuk e shof vetën pas një kompjutri në një zyre, dua te kem kontakt me përsonat, ti ndjej ata në dhimbjet e tyre, gëzimet e tyre, komunikimi!

Përveç mësimit në Universitet, si e kalon kohën e lirë?

Jam shumë më fat se kam një shoqëri shumë të mirë, miqë vërtet të sinqert, koha e lirë është edhe moment për tu takuar me ta, pirë një kafe, si themi ne në Shqipëri të QAJME HALLET, një tjetër pasionç thash është leximi, kam filluar të lexoj libra të letëresisë shqipetare, dhe disa romane me pëlqejne shumë, dhe e ndjej shumë vetën brenda atyre faqeve.

Libri i fundit që kam lexuar është JETOJ NE HARRESEN TENDE libri i shkrimtares Beunilda Zllami, jam ndier spjes e ati libri se flet për realitetin e studentëve të universitetit në Shqipëri, një botë që tashmë më përket mua.

Ju lexoni shumë, çfarë ju pëlqen të lexoni?

Lexoj poezi, prozë, romane, tregime, por pasioni im janë romanet. Shkrimtarja që adhuroj është JANE AUSTEN, çdo femër do mësonte shumë nga romanet e saj, do mësonte se si të përballte jetën me vështiresitë e saj, si të kontrollonte emocionet, do mësonte të ishte mbi të gjitha femër dhe mos të binte pre edhe viktim e askujt.

Çka ju benë të lumtur dhe çka ju mundon më së shumti në jetë?

Të lumtur më bënë familja ime, mami, babi dhe vellai.

Ata janë buzëqeshja ime, ma kanë dhënë dhe vazhdojnë të më japin një dashuri të madhe pa kufi, pa ata nuk do isha asgjë.

Më mundon frika e deshtimit, frika e mos realizimit të ëndrrave të mia, por jeta është pak mister dhe gjërat duhen marrë ashtu siç vin, çdo gjë ka një pse, Zoti ka përcaktuar fatin tonë që në momentin që kemi lindurë, çdo gjë duhet pranuar ashtu siç vjen.

Po të kishit mundësin të zgjidhni, ku do kishit jetu sot?

Mendoj se të udhëtosh, të njohësh kultura të reja, të marrësh içik nga të gjitha ato kultura të benë shumë mirë.

Kam pas fatin të udhëtoj në jetën time, dhe jam magjepsur nga një vend tepër magjik, tepër i bukur, në limitet e përfeksionit DUBLINI, do doja të pakten edhe një herë në jetën time të ktheja në Dublin, edhe pse jo se do më pëlqente shumë të jetoja atje.

Gjithësesi jeta është udhetim i gjat, kudo që jeta të coj mjafton të jesh i lumtur më personat e duhur, dhe çdo vend në çdo pjesë të botës do jetë shtëpija jote!

 

Elona Doda : Lumturi dhe Fatmir Istrefaj janë një çift sipërmarrësish të cilët prej 12 vitesh

Lumturi dhe Fatmir Istrefaj janë një çift sipërmarrësish të cilët prej 12 vitesh, kanë ngritur një aktivitet në Tiranë, të cilin vazhdojnë ta manaxhojnë në mënyrë të sukseshme.


Në kuadër të rubrikës ‘’Profil Gruaje’’ ne zhvilluam një bisedë më zj. Istrefaj me qëllimin për t’u njohur me mënyrën e angazhimit të grave pranë bizneseve familjare si dhe rolin e tyre si sipërmarrese. Falë bisedës së hapur me të dhe bashkëshortin e saj arritëm të kuptojmë kurajon, vështirësitë, sakrificat familjare që kishin kaluar si dhe të tregonim një shembull pozitiv të iniciativës sipërmarrëse në tërësi.

Nga ana tjetër morëm nga ata historinë e tyre, e cila ashtu siç do të lexoni përbën në fakt një histori suksesi e bizneseve familjare. Ndryshimi i sistemeve ekonomike në vendin tonë në drejtim të ekonomisë së tregut ka paraqitur dhe paraqet vazhdimisht sfida për tu përshtatur me sistemin e ri ekonomik, sfidë të cilën bashkëshotët Istrefaj e kanë përballuar më së miri duke përshtatur njohuritë profesjonale respektive në drejtim të manaxhimit të sukseshem aktivitetit të tyre të përbashkët.


Lumturi dhe Fatmir Istrefaj

Zj. Istrefaj kur e keni ngritur biznesin? Cili është formimi juaj, dhe sa e njohur ishte për ju dhe bashkëshortin tuaj fusha e sipërmarrjes private?

Im shoq dhe unë erdhem në Tiranë në korrik të vitit 2002 dhe po në këto kohë ngritem këtë biznes. Ne donim që të ndërtonim jetën tonë në Tiranë, dhe t’i siguronim vajzës shkollimin e duhur pa e larguar nga gjiri familjar që në moshën e adoleshencës. Kështu ne u larguam nga Kukësi duke hequr dorë nga profesionet tona për të ardhur në Tiranë.

Formimi im nga ana profesionale nuk i përkiste fare fushës  se sipërmarrjes apo biznesit. Unë me profesion jam mesuese e fizikës, profesion te cilin unë e kam ushtruar për njezet vjet, ndër këto vite kam qenë për ca kohë edhe edukatore kopështi.  Në këto kushte unë nuk kisha asnje njohuri në fushën e sipërmarrjes private. Arsyeja se pse ne zgjodhem të merrnim një iniciativë të tillë ishte im shoq. Ai ishte me profesion inxhinier por  kishte njohuri në fushën e biznesit pasi ishte kryetar i dhomës së tregtisë në Kukës. Nga ky pozicion im shoq mori shumë përvoja në vende të ndryshme të botës.  Pavarësisht skepticizmit tim të fillimit, im shoq gjithmonë thoshte se qendresën në Tiranë në mund ta sigurojme vetëm nëpermjet një aktiviteti privat. Iniciativa dhe besimi në vetvete i bashkëshortit u bënë shkas që të ndërmerrnim një hap të tillë, pasi e diskutuam dhe u konsultuam me njeri-tjetrin. Në atë kohë unë i thashë ‘’ Duke të patur ty të parë në këtë iniciativë,  unë do të mbeshtes dhe ne do ta bëjmë më së miri këtë punë’’.

Pse pikërisht ky lloji biznesi, pse kancelari?

Bashkëshorti im kishte studiuar paraprakisht tregun duke u konsultuar me biznese private, me të njohur të tij që kishin njohuri në fushën e biznesit. Pas këtyre konsultimeve u bindem që ky lloji biznesi kishte shumë përparësi në atë kohë, dhe koha e vertetoi këtë fakt. Vitet e para kemi patur shumë punë, pastaj ne e zgjeruam dhe fuqizuam gradualisht biznesin. Këtu mua më hyri në punë përvoja  ime në arsim pasi 40% e produkteve të kancelarisë janë bërë për nxënësit e shkollës, dhe duke qenë se unë vija nga arsimi dija se cilat produkte të mernim dhe cilat prej tyre ishin cilësorë. Ndërsa im shoq njihte shumë mirë anën administrative e teknike të drejtimit të biznesit si dhe mbulonte si duhet raportet me zyrat shteterore.

Sa kohë  ju merrte puna në fillimet e saj ?

Në pesë vitet e para pasi ngritëm aktivitetin ne të dy bashkë kemi punuar nga ora tetë e gjysëm e mëngjesit deri në dhjetë të darkës. Gjatë këtyre viteve kishim shumë punë dhe kërkesat ishin të mëdha pastaj u hapën pika të tjera dhe u përpjesetua si kërkesat ashtu dhe koha që kalonim në punë.

Po tani sa kohë ju merr aktiviteti?  A është e vështirë të ruash ekuilibrin midis kohës që iu kërkon aktiviteti dhe kohës që ju duhet tu përkushtoheni angazhimeve familjare?

Tani ne shpenzojmë më pak kohë pasi kërkesat kanë rënë dhe nga ana tjetër jemi organizuar më mirë duke krijuar marrëdhënje bashkëpunimi. Fillimet i kisha shumë të vështira, vajza jonë ishte 15 vjeçe dhe gjatë atyre 15 viteve i kisha qëndruar shumë afër pasi vetë puna në arsim e lejonte këtë gjë, për vetë faktin se ke më shumë kohë në dispozicion. Ardhja në Tiranë ma vështirësoji dëshirën time që t’i qëndroja afër vajzës për shak të kohës që kaloja në punë. Megjithatë, ne arritëm që të përqendrojmë në një zonë biznesin, shtëpinë dhe shkollën e vajzës duke na lejuar që të komunikonim më lehtë me njëri tjetrin gjatë ditës. Ndërsa përsa i përket angazhimeve familjare më ka ndihmuar nëna e bashkëshortit, e cila kontribuoji që ne të vazhdonim të punonim e e të mbanim biznesin.

Ç’do sipërmarrje mbart në vetvete rrisqe, a mund të na përshkruani një moment të vështirë të biznesit tuaj dhe si e kaluat atë?

Biznesi nuk është se nuk ka patur vështirësi, megjithatë faktin që unë nuk e kam mbajtur ngarkesën e momenteve të vështira ia Fatmirit i cili ka arritur që t’i manaxhoji punët në mënyrë të tillë që të mos kishim luhatje të mëdha në mbarëvajtjen e aktivitetit. Një gjë më ngelet peng, se nuk kam kaluar më shumë kohë me vajzën gjatë këtyre viteve.   Megjithatë kjo nuk ka ndikuar në marrëdhënjën tonë, pasi kemi patur gjithmonë raporte shumë të mira por koha fizike e kaluar bashke ishte reduktuar shumë.

A mendoni që gratë e kanë më të vështirë që të drejtojnë një sipërmarrje nga që kanë burrat?

Sipërmarrja është shumë e vështirë për një grua, aq më tepër në këto kohë. Gratë përballen më shumë barriera dhe ato gra që janë të suksesshme i shikoj si shumë mëndjearta dhe të zonja në plot kuptimin e fjalës, megjithatë, unë mendoj që ato sakrifikojnë shumë. Ato sakrifikojnë sepse atyre puna u kërkon shumë kohë, të cilën ato nuk e kalojnë në gjirin familjar. Personalisht, nuk do ta bëja kurrë zgjedhjen e mbajtjes së vetme të një sipërmarrjeje për shkak të sakrificave në familje, dhe prandaj me bashkëshortin tim kemi gjetur rrugë të ndërmjetme duke i kushtuar kohë edhe familjes edhe punës.

Na flisni pak për fëmijët tuaj, arsimimin e tyre dhe si mendoni a është më mirë që fëmijët që gjëndën në pozicionni e fëmijëve tuaj të marrin njohuri që do i ndihmonin të zhvillonin biznesin apo ata duhet të lihen të lirë që të bëjnë zgjedhjet e të ndjekin ëndrrat e tyre?

Ne kemi vetëm një vajzë, Malvinën ajo ka kryer ciklin 5 vjecar të studimeve për arkitekturë në universitetin ‘’Polis’’, dhe falë rezultateve të shkëlqyera është pranuar në pozicionin e asistent pedagoges pranë këtij universiteti. Ne të dy si bashkëshortë,  po flas dhe në emrin e bashkëshortit tim, asnjëherë nuk kemi dashur që vajza të ndjekë rrugën tonë përsa u përket profesioneve a biznesit. Ne gjithmonë kemi menduar që ajo të zgjedhe vetë rrugën e saj, rrugën ku ajo ka më tepër prirje dhe mund të japë më shumë. Në momentin kur ajo zgjodhi degën e studimit kishte marrë bazat e mjaftueshme që të vendoste për një degë të caktuar pasi kishte mesatare të përgjithshme dhjetë. Ajo, megjithatë, kërkoji mendimin tonë dhe ne i dhamë përparësi degës në të cilën ajo do të ndjehej më mirë. Gjatë asaj kohe, vajza  shpesh më pyeste se çfarë ajo pelqente të bënte kur ishte e vogël dhe unë i tregova për punët që bënte me letra, lapsa, vizatimet  dhe për punët që bënte me mjete rrethanore oriz makarona etj. Kështu ajo zgjodhi arkitekturën pasionin për të cilën po e shfaq çdo dite e më shumë.

Presionet e vazhdueshme që mbart biznesi në vetvete si:  ekuilibrat financiarë, taksat, raportet me organet shtetërore etj.  janë gjithmonë të pranishme dhe pjesë e drejtimit të tij.  A është e vështirë që të ndahen pjesa e punës bashkë me streset që mbart nga familja, dhe që këto probleme të mos mbartën e të rëndojnë atmosferën familjare?

Sigurisht që është e vështirë që të mos i mbartesh ngarkesat e ditës madje edhe kur shtrihesh për të fjetur e bën një pjesë të analizës së ditës. Është e pamundur që t’i presesh me thikë këto dy anë. Fati im i mirë është se kam patur në krah një bashkëshort të mrekullueshëm i cili ka ndihmuar që ne të dy të gjejme gjuhën e përbashkët, dhe të kemi komunikim e të tregojmë mbështetje për njëri-tjetrin. Kjo na ka ndihmuar që të mbajmë familjen e bashkuar e të mos ndikoheshim nga ulje ngritjet që na shfaqëshin në punë.

Duke e parë vendimin tuaj nga perspektiva e sotme, a mendoni që keni marrë vendimin e duhur?

Vendimi jonë për për t’u larguar nga Kukësi dhe për të ardhur në Tiranë për të ngritur një biznes privat, është vendimi më i mirë që mund të kishim marrë, megjithëse më mungon puna si mësuese. Nga kjo sipërmarrje ne kemi përfituar shumë, kemi mësuar aspekte të komunikimit me njerez të ndryshëm të formimeve dhe kulturave të ndryshme, kemi arritur që t’i sigurojmë vajzës një shkollim të mirë duke e patur afër. Duke e menduar tani them që është vendimi i duhur.

Z. Istrefaj, duke marrë në konsideratë përvojën tuaj ne pozicione drejtuese, do t’iu kërkonim që të ndanit me ne pikëpamjen tuaj mbi këtë iniciative sipërmarrëse, përvojën e nxjerrë si dhe rolin e bashkshortës tuaj gjatë ghithërrugëtimit tuaj së bashku në drejtimin e aktivitetit.

Fatmir Istrefaj: Të dy bashkëshortet keni profesjone të dyta, megjithatë kjo gjë nuk ndikoi në marrjen e vendimit për të investuar në një biznes privat, pra në kancelari. Natyrisht, nisma u mor nga ana ime me konsultim me bashkshortën, duke ia bërë të qartë vështirësitë që do të hasnim gjatë rrugës. Unë, sigurisht që kisha përvojë, pasi kisha punuar në drejtim në fusha të ndryshme jetësore, si përgjegjës në fabrikën e pasurimit Kalimash dhe zv. Drejtor i minieres së Kalimashit. Pas rënies së regjimit kam mbajtur dëtyra si: kryetar I Këshillit të Qytetit Kukës, Kryetar i Dhomës së Tregtisë dhe Industrisë. Të gjitha sa thashë ishin pervoja të mjaftueshme, për të guxuar në cdo fushë biznesi. Megjithatë fusha e kancelarisë për efekt të zërave të shumtë dhe emërtimeve të tyre, ishte e panjohur për ne pasi fillimisht ne do të mësonim emrat e artikujve te ndryshëm duke qenë se ishin shumë duhej zgjidhur ky problem duke e vendosur çdo zë në një vend pa e ndërruar atë për asnjëlloj arsyeje. Neve përvec njohies së artikujve, dhe gjetjes së mënyrës së sistemimit dhe administrimit të tyre, na duhej domosdoshmërisht të kishim njohuri të avancuara në fushën e ekonomisë. Gjatë ushtrimit të veprimtarisë ne i morëm këto njohuri gjë që na krijoi një përvojë të padiskutueshme, sidomos për time shoqe, e cila tashmë ka fituar përvojë të mjaftueshme, gati për të mbuluar ekonomistin e një ndërmarrje. Aktualisht, ne si biznes nuk mbajmë ekonomist pasi këtë dëtyrë e kryen ime shoqe. Mund të them poitësisht i bindur se ime shoqe është tashmë ne gjendje t’i futet edhe e vetme një aktiviteti privat. Kjo do të thotë se nje veprimtari e tillë nuk është e frikshme e papërballueshme sic konsiderohej në fillim. Natyrisht që shkalla e vështirësisë dhe e perfeksionimit është rritur, kjo do të thotë që edhe vetë ata që e ushtrijnë duhet të perfeksionjnë mënyrën e tyre të punës dhe të shfytëzijnë informacionin dhe novacionin gjithnje në rritje për të përballuar kërkesat e kohes të cilat natyrisht që duhet të jenë gjithmonë në rritje. Fitimet e siguruara nga ky aktivitet pervecse për pagesën e shkollës së vajzes i kemi investuar në ndertime të ndryshme kryesisht për të mbuluar nevojat tona por edhe në drejtim të perspektivave të reja.

Në fund, Zj. Istrefaj do ju kërkonim që të shpreheshit për ato gra të cilat ëndërrojnë të kënë një aktivitet të tyrin por që nuk e kanë bërë këtë gjë akoma pasi janë skeptike të marrin rrisqe përsipër?

Une gjithë atyre grave që kanë një ide, mundësi u them që vërtetë  kohët po ndryshojnë dhe po na shfaqen shumë pasiguri, luhatje të rregullave të biznesit etj. vështirësi këto që shtohen edhe përsa i përket faktit e të qënit grua. Megjithatë unë u them atyre që le të marrin guximin, kurajon që ta bëjnë një gjë të tillë pasi fillimet nuk janë asnjëherë të lehta dhe do të vije koha që ato do ta gjejnë veten e tyre në atë çka duan duan të bëjnë. Unë kam një ëndërr në sirtar që të hap një aktivitet timin në drejtim të arsimit, konkretisht një kopësht, për fëmijë të grupmoshave të ndryshme parashkollore. Ku unë do të bëj manaxhimin e atij kopështi dhe në këtë rast do jem unë ajo që do të jap idenë dhe bashkëshorti im do të jetë ai që do të më mbështesë.

Intervistoi Elona Doda

 

Murat Gecaj: Bisedë me Kozeta Zavalani

KOZATA ZAVALANI: ME VEPRIMTARI E BOTIME, SI NJË FUSHË ME LULE SHUMËNGJYRËSHE…

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

1.Jemi njohur bashkë mjaft vite më parë dhe asnjëherë nuk kam shkruar për ty. Ndoshta, kur e ke një person afër, sikur nuk e “sheh“ atë, pra vëmendjen e drejton diku më larg. E them këtë gjë, pasi kam shkruar për disa kolege e mike të përbashkëta, ndërsa për ty jo?! Pra, me këtë rast, po kërkoj edhe njëfarë ndjese…Që mos të zgjatem, a ma jep fjalën që, deri sa ta përfundojmë këtë bisedë, nuk do të udhëtosh përsëri diku larg, deri në Azi ose Afrikë, siç po ndodh shpesh me ty, në vitet e fundit? (ha,ha) Duke i lënë shakatë, a mund të më flasësh, sigurisht shumë shkurt, për vizitat tua jashtë Shqipërisë dhe me çfarë qëllimi janë bërë ato?


-Fillimisht, ju falënderoj për bisedën së bashku, me një koleg e mik të hershëm, siç jeni ju. Pa iu ndarë bashkudhëtareve të mia, leximit e krijimit, që më kanë ushqyen shpirtin, duke bërë njëkohësisht që jeta ime sociale të zgjerojë hapësirat e mia, duke u pasuruar nëpër mrekullitë e botës, që kam pasur fatin t’i shoh, t’i prek e t’i ndjej. Qëllimi në këto udhëtime ka qenë gjithmonë marrja pjesë në veprimtari të rëndësishme ndërkombëtare, kushtuar letërsisë, gruas e paqes globale, në vende të tillë, si në Holandë, Itali, Amerikë, Poloni, Marrok, Norvegji, USA, Korenë e Jugut, Gjermani etj. Gjithashtu, kam kryer një sërë kualifikimesh pasuniversitare “Mbi menaxhimin e kohës”, nga Vrije University, në Amsterdam të Holandës. Doktoraturë e kam mbrojtur për “Burimet njerëzore dhe lidershipin”, në Institutin ISIDA, në Palermo të Italisë, ku jam laureuar me gradën shkencore “Doktore”.

2.Si kolegët e miqtë tu të shumtë, ndiej kanaqësi për arritjet tua në lëmin e publicistikës dhe të krijimtarisë letrare. Nga Interneti, kam një montazh kopertinash të disa librave tu, si një fushë me lule shumëngjyrëshe. Por ato nuk thonë gjithçka dhe kuptohet se mungon përmbajtja. Pra, cila është tematika kryesore e tyre?

-Krijimtarinë time e kam filluar qysh herët, me botimet e poezive në revistën e fëmijëve “Pionieri” dhe në gazetat “Zëri i Rinisë”, “Drita”, “Bashkimi”, ku jemi njohur së bashku etj. Më tej, kam vazhduar bashkautore në librin me poezi, "Këngë të para"(Tiranë, 1976) dhe në vëllimet me tregime, “Heronj të heshtur", nr.2-4-6, (Tiranë, 1978). Ndërmjet viteve 1997-2002, kam drejtuar botimin e gazetave periodike "Edhe Menaxhere" e "Zëri i Arbërit". Në vitin 2000 e 2002, kam botuar librin "Gra që më kane frymëzuar"(nr.1 e 2), në gjuhën shqipe dhe në anglisht, “Vomen vho have inspired me”. Në vitin 2005, botova vëllimin "Halfvorld", në anglisht dhe, në vitin 2007, vëllimin "Gjysmëbota", në gjuhën shqipe. Këto botime janë me mbresa e intervista, marrw nga gra të suksesshme, tw vendit e botws. Përveç këtyre, kam redaktuar disa libra, si dhe buletinin "Të drejtat e Njeriut", botuar nga QSHDNJ. Në vitin 2010, botova vëllimin poetik "Shtegtare-Migratory", shqip e anglisht. Gjithashtu, jam bashkautore në antologjinë poetike "Nëna", nga forumi "Pan Albanian Women Netvork", si dhe në përmbledhjen "Tregime", publikuar nga Shtëpia Botuese "ADA", Tiranë. Në vitin 2012, botova vëllimin poetik "Porta e Shpirtit", në disa gjuhë: shqip, anglisht, italisht, maqedonisht, turqisht, rumanisht e disa në gjuhën koreane. Më 8 mars 2014, ku keni qenë edhe ju, pra dhe në ditëlindjen time, në sallën “Tefta Tashko” të Ministrisë së Kulturës, përurova romanin "Ankthi” dhe librin publicistik “Frymëmarrje femërore”, si edhe vllimin poetik “Women” në www.amazon.com. Kudo mbizotëron tema e gruas, vështirësitë e rritjes së saj, drejt përparimit e suksesit.

3.Meqenëse edhe unë kam qenë në disa redaksi gazetash dhe përsëri vazhdoj të shkuaj artikuj publicistikë, mendoj se edhe lexuesit duan të dinë më shumë për revistën, që ti drejton, “Stina për ndyshim”…

-Ndryshimet demokratike sollën një stad të ri të botëkuptimeve dhe kërkesave të mia ndaj jetës. Vendosa të punoj për “Familja dhe Media – Fuqia për Ndryshim”, shoqatë e themeluar vitet e fundit, për të ndikuar në forcimin e pozicionit të familjes, nën parullën “Një familje e shëndetshme, për një shoqëri të shëndetshme”. Nën siglën e saj, drejtoj botimin e revistës "Stina për Ndryshim". Ajo ka për kryefjalë të saj shembuj nga gra të forta e të emancipura, ato modele shpresëdhënëse, për të cilat ka nevojë shoqëria shqiptare. Kështu, duke ecur me vlerat thelbësore njerëzore, si etika dhe forca e karakterit, të rrënjosura fort në ndërgjegjen time nga prindërit e mi, u rrita jo vetëm profesionalisht, por edhe personalisht. Jam anëtare e Shoqatës së Gazetarëve Ndërkombëtarë Profesionistë dhe Rrjetit Botëror të Grave dhe aty përvojën time e kam ndarë me bashkëpuntoret e mia, në shoqatat: “FIDAPA”në Itali, “Women and Peace”, UNESCO në Greqi, “Dirigenteas” në Paris, WIN - Zvicër, “Women Abroad” Angli, Globevomen, CIPE, TIAV dhe VIPP në Uashington D.C. etj. Nga konferencat ndërkombëtare, kryesisht kushtuar grave, kam marrë frymëzim, për të propoganduar arritjet e individëve të suksesshëm, nga vendi e bota dhe për t’i bërë shembuj për shoqërinë shqiptare.

4.Më lart folëm për krijimtarinë letrare. Po planet e afërta dhe të largëta tua, për botimet, cilat janë?

-Meqenëse "Connect Us Communications Canada" me ka shpallur një ndër gratë e shquara në botë, “Women of the Vorld - 2007”, me titullin "Editore dhe nënë, rol model për gratë", do ta vazhdoj punën time, jo vetëm për ta përligjur këtë titull, por edhe sepse e quaj veten me një mision të veçantë, pra e lindur në 8 mars, në Ditën Ndërkombëtare të Grave. Ndaj, do të vazhdoj të shkruaj e të botoj…Me plot iluzione, vizione, koncepte barazie dhe demokracie, do të vrapoj në realitetin “e çmendur” shqiptar. Përpiqem që të ngre diçka dhe disi, ia kam arrijtur. Nuk e di sa do t’i qëndrojë, kjo që po krijoj e ndërtoj, kohës së egër të pseudo-demokracisë. Gjithësesi, shpresoj dhe jam gati t’i pranoj sfidat e realitetit “të egër” shqiptar.

5.Një pyetje e radhës, e cila mund të ishte e para: Cili është jetëshkrimi yt, i përmbledhur ose CV-ja, me termat e reja?

-Kam lindur në Korçën e bukur, qytetin e serenatave, ku edhe jam rritur me flladin e Moravës, duke lexuar shumë mes aromës së blirëve e jargavanëve. Leximi ka luajtur një rol të rëndësishëm në formimin tim të përgjithshëm, duke ma pasuruar shpirtin. Ndonëse më 1982 u diplomova në Fakultetin Ekonomik, të Universitetit të Tiranës, në vitin 1985 jam specializuar për gazetari dhe qysh atëhere puna ime u përqendrua në këtë fushë e në krijimtari. I përkas atij brezi që, për të vazhduar studimet e larta, duhet të deklaroje, “do të shërbej, ku të ketë nevojë Atdheu”. Kështu, siç duket, ai kishte nevojë që të bëhesha ekonomiste, por fatkeqsisht ose fatmirësisht, krijimtaria letrare-artistike më nxiti që ta shihja ekonomisten si një qënie “të infektuar”, brenda meje. Ndaj, të ardhmen e kam parë të lidhur me botën krijuese, artistike e shoqërore.

Pas punës në Televizionin Shqiptar dhe Radio-Tirana, periudhë e cila më rriti profesionalisht në fushën mediatike, kam dhënë ndihmesën time në disa televizione private dhe, së fundi, në një universitet privat. Njëkohësisht, mundohem t’u qendroj pranë, t’i ndihmoj dhe t’u fal sa më shumë dashuri, bashkëshortit tim mjek dhe djemve, Mendit, që u diplomua për arkitekturë dhe Mikelit, që studion për inxhinieri kompjuteri. Ndërkohë, vazhdoj të punoj intensivisht me organizatat ndërkombëtare të grave, duke e bërë sa më të njohur shoqërinë femërore shqiptare, kudo në botë.

6.Si kolegë të shtypit, a mos harruam ndonjë pyetje të rëndësishme? Nëqoftese jo, a dëshiron të shtosh ndonjë gjë tjetër, në fund të bisedës sonë?

-Po, dëshiroj të shtoj faktin që jeta, në njëfarë mënyre, ma ka shpërblyer mundin tim. Jam zgjedhur "Ambasadore për Paqen", nga Federata e Familjes për Paqen Universale, ku jam kryetare e Këshillit të Paqes për Tiranën, që nga viti 2011 e në vazhdim. Jam nderuar me Çmimin e dytë në “Takimin e Poeteshave Shqiptare”, në Vushtrri të Kosovës dhe me Çmimin e parë për cikël me poezi, nga Redaksia NOSITI. Kam marrë Çmimin Special, në “Mbrëmjet e Poezisë së Ballkanit”, mbajtur në Korçë, në vitin 2010 e 2012. Në detyrën shoqërore, kryetare për Tiranën e Lidhjes Ndërkombëtare të Poetëve, Shkrimtarëve dhe Artistëve "Pegasi", jam vlerësuar me titullin e lartë, “Krijuese e Vitit” dhe "Veprimtare e shquar e Shoqërisë Civile". Në Kongresin e 22-të Botëror të Poetëve, në Larisa të Greqisë, kam marrë Çmimin "Demeter", të Poezisë Olimp, shoqëruar me "Diplomë Nderi", nga Festivali i Parë Mesdhetar i Poezisë dhe "Çertifikatën e Meritës", në vitin 2011. Jam një prej poetëve pjesëmarrës në “Mbrëmjet e 50-ta të Poezisë”, në Strugë dhe poezitë e mia janë botuar në librin "Vho is Vho", si dhe në "Poezi nga pesë kontinentet" - "Poetry from five continents" dhe në Antologjinë Botërore të Poezisë, për Kongresin e 22-të, në Larissa-Greqi, për Festivalin e 2-të Ndërkombëtar të Letërsisë, në Ordu të Turqisë dhe, më 2013, në Akaka të Turqisë. Në tetor 2013, jam nderuar me “Mirënjohje” në Manifestimin Tradicional Letrar, “Ora e Maleve”, në Rozhajë të Malit te Zi dhe tani, në mars 2014, në “Takimet Poetike të Karadakut”, në Kumanovë të Maqedonisë. Po kështu, jap ndihmesën time me leksione të ndryshme, duke qenë antare e “World Poets Society” (V.P.S.), “Union of Poets” & “Writers e Poets of Human Rights” dhe “International Poets and Writers for Human Rights” (OIPWHR) etj.

Kërkoj ndjesë se, ndoshta, u zgjata me këto informacione vetjake!...

-Jo, përkundrazi, ishte kanaqësi dhe të falënderojmë përzemërsisht, Kozeta dhe të urojmë gjitha të mirat, në jetën vetjake e familjare, me krijimtari të bollshme e cilësore, por dhe në veprimtari shoqërore të pandërprera! Jemi të sigurtë që, si deri tani, përherë do të jesh e pranishme dhe aktive, si në pëurimin e librave tu dhe të kolegëve e miqëve tanë, si në poezi e prozë, në arte figurative etj. Pra, në takime dhe veprimtari të tjera, të bukura dhe sa më mbresëlënëse!

- Edhe unë, ju falënderoj përsëri dhe ju uroj shëndet e suksese, në krijimtarinë tuaj e kudo, në jetë!

Tiranë, mars 2014

 


Faqe 3 nga 17

Newsflash

Kozeta Zavalani

Në Ditën Botërore të Paqës


Në Ditën Ndërkombëtare të Paqes, e cila festohet në të gjithë botën nën moton “Edukimi për Paqen”,  Federata e Familjes për Paqe Botërore  në kuadër të projektit në ndihmë të arsimit për fëmijët jetimë, në Hotel Tirana International shpërndau mjete mësimore falas për 100 fëmijë në nevojë, që fillojnë vitin e ri shkollor 2013-2014. Merrte pjesë edhe Ministrja e Arsimit dhe Sporteve Znj.Lindita Nikolla, njëkohësisht edhe Ambasadore për Paqen. Ky projekt është ndërmarrë në bashkëpunim me Institutin Kombëtar për Integrimin e Fëmijëve Jetimë që ka identifikuar fëmijët që përfituan nga kjo iniciativë. FFPBB Shqipëri përmbylli kështu projektin veror, gjatë të cilit një grup prej 7 vullnetarësh udhëtuan nëpër disa qytete të Shqipërisë, për të mbledhur fonde për këtë qëllim për fëmijë të moshave 6-15 vjec, që u mungojnë njëri nga prindërit ose të dy. Gjithashtu pjesë e përfituesve ishin edhe 40 fëmijë të ngujuar për shkak të gjakmarrjes në qarkun e Shkodrës.

Në fjalën e saj Ministrja e Arsimit dhe Sportit midis të tjerash theksoi:”Vullnetarizmi është një akt human që promovon mirësinë dhe përmirëson cilësinë e jetës tonë, duke treguar standarte të larta të emancipimit qytetar dhe kulturor për shoqërinë. Unë personalisht jo vetëm qe e çmoj, por dhe e promovoj, që ai të shtrihet në mënyrë kapilare brenda vlerave tona si popull.


Ju sot me të drejtë përcillni mesazhin për më shumë vëmendje e mbështetje për fëmijët jetimë, fëmijët në nevojë e për ata fëmijë që për shkak të fenomenit absurd të gjakmarrjes janë të detyruar të ngujohen në shtëpitë dhe kullat e tyre prej frikës së gjakmarrësit. Këtyre fëmijëve u është privuar e drejta e tyre hyjnore për të jetuar të lire.

Prandaj ne jemi të angazhuar, të mos lejojmë që ky fenomen, të shkatërrojë pa të drejtë jetën e pafajshme të brezave tanë.

Sfidat që gjenden përpara nesh janë të shumta dhe të panumërta dhe për këtë nevojitet dhe ndihma juaj, që ne sëbashku të ngremë themelet e një shoqërie të shëndoshë dhe të sigurtë si kriter zhvillimi për të ardhmen tonë dhe të fëmijëve tanë.

Si Ministre e Arsimit dhe Sportit do të ofroj gjithë ndihmesën dhe asistencën e duhur, për të mundësuar shkollimin cilësor të këtyre fëmijëve (jetim, të ngujuar dhe në nevojë), pasi e drejta për te zgjeruar dhe zhvilluar kapacitetin e tyre kulturor dhe intelektual, është një e

drejte universale.

Misioni juaj fisnik, sëbashku me ndihmën dhe detyrimin tonë ndaj jush, duhet të jetë qëllim në vetvete, për të promovuar vlerat tona humane, për të ndihmuar këdo që është në nevojë. Ne duhet të sigurohemi, që gjeneratat dhe brezat tanë të rinj, mos të jenë më viktima e asaj pjese të së shkuarës sonë që nuk i ka hije vendit dhe kombit tonë.”