Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Viron KONA:Faleminderit, Dhimitër Xhoga !

 

Faleminderit, Dhimitër Xhoga !


Shkruar nga Viron KONA

Jemi shumë ne, që Dhimitër Xhogën e  kemi mik dhe shokë të përbashkët. E kemi prej vitesh dhe do ta kemi përherë, sepse Dhimitri është si lisi që lëshon rrënjë thellë në tokë, teksa rrit gjithnjë llojshmëri degëzash të reja, duke na mbrojtur nga dielli i fortë, duke na mbrojtur nga rrebeshet e shiut, por edhe duke na flladitur me lëkundjet e lehta të fletëve të tij.

Njeri gjithmonë i dashur, i qeshur, dashamirës, asnjëherë qejf mbetës, me dashuri të madhe për shoqërinë, e veçmas për arsimin, ku kaloi gjithë jetën. Por, edhe, sot, disi i moshuar, Dhimitri e përjeton për ditë arsimin dhe gazetarinë, përshëndet shkrimtarë, shkencëtarë, piktorë, skulptorë, kompozitorë, këngëtarë, artistë të të gjitha fushave, e midis tyre, mban pakëz me “hatër” nxënësit e shkollave, mësuesit, specialistët e arsimit, për të cilët ai ka shkruar dhe vazhdon të shkruaj qindra përshtypje dhe shkrime. Nëpërmjet të gjithë kësaj pune të përditshme, mbresëlënëse, Dhimitri vijon të na sjellë pareshtur në kujtesë  vitet dhe shpirtin e pasionit të tij të zjarrtë të mësuesisë, duke shpalosur vazhdimisht si një reformator ide me fuqi frymëzuese si një mentor i mirë dhe i urtë...


Në foto Dhimitër Xhoga

Them me vete se arsimi “prodhon” dhe nxit  vazhdimisht kujtime, i sjellë ato me tingëllima zilesh dhe gjallërinë e oborreve, me përfytyrimet e tabelave të zeza, me fletoret dhe librat, me mësuesin në krye të tavolinës ose duke lëvizur mes bankave, duke pasur nën “kontroll” të gjithë klasën, që, ajo të jetë e vëmendshme, të dëgjojë, shpjegimin dhe shokët...Arsimi na sjellë ndërmend çastet kur mbanim frymën, teksa mësuesi vendoste stilolapsin në rreshtin e  emrave të nxënësve në faqen e regjistrit, për të thirrur një emër ose për të vënë notën që ai mendonte se nxënësi meritonte atë orë... Pastaj, shkolla me veprimtaritë e shumta, të larmishme, shoqëritë, lojërat, zënkat, gabimet, fajet, pajtesat, xhelozitë, trazimin e ndjenjave të forta mes zemrave të dashura...

X                                   x                                          x

Dhimitri modest dhe i shtruar, i dashur dhe i ekuilibruar në bisedat dhe qëndrimet e tij, i matur në fjalën e mençur dhe në mënyrën sesi të nxit për të bërë gjëra të mira në jetë, duke të të çliruar energji që ti i ke brenda vetes, por, që, ai i vëren me kujdes dhe kërkon që të të ndihmojë të  ndezësh  një zjarr, duke  fryrë edhe ai shkënditë, pa u merakosur se tymoset edhe vetë, që flaka e zjarrit të marrë hov dhe  të ndriçojë mjedisin, natyrën, të ngrohë  dhe t`i japin gjallëri jetës...

Kam shumë mbresa për Dhimitër Xhogën, ndërkohë që më befason lëvizshmëria  e tij e përhershme: Shqipëri, Kanada, Greqi..., ku ai ka njerëzit e tij dhe ku e presin nipër e mbesa si zogj, që e duan dhe e nderojnë sa s`ka më. Nderojnë dhe përqafojnë gjyshin, por edhe mësuesin, edhe gazetarin e pasionuar e me shpirt të bardhë, edhe poetin. I etur dhe i merakosur për të transmetuar te fëmijët shqiptarë emigrantë literaturë dhe libra nga Shqipëria, si dikur Dhaskal Thodri që shpërndante shkronjat shqipe, Dhimitri nuk lë rast që t`i shpëtoj nga dora dhe mendja dhe ta shpjerë letërsinë dhe shkrimin e mirë shqip te fëmijët shqiptarë, me dëshirën e madhe, që, ata, të mos e harrojnë asnjëherë gjuhën e të parëve tanë, të stërgjyshërve, gjyshërve dhe prindërve të tyre, të vendit të tyre, që, Zoti, e ka vendosur në fronin e artë.

Qofsh i bekuar Dhimitër Xhoga, për këtë nismë dhe përpjekje të palodhur, për të cilën,  ne bashkëkombësit dhe miqtë e tu, të përgëzojmë dhe të shprehim urimet më të ngrohta të zemrave tona.

Prej andej oqeanit, Dhimitri, dërgon mesazhe malli dhe dashurie për Shqipërinë dhe, befasohesh kur, e sheh papritmas të shfaqet në zyrë, ashtu i mirë, i qeshur dhe i dashur, i rrallë në pasionin e tij.

Mbaj thellë në kujtesë shkrimet e Dhimitrit, që sillte te gazeta e tij më e dashur “Mësuesi”, kur kujdesej që të na shpjegonte ne, si redaktorë, merakun e tij se, sa i rëndësishëm ishte problemi për të cilin ai kishte shkruar se, sa mësues i mirë ishte ai që portretizonte në shkrimin që kishte sjellë, sesa vlera dhe gjëra të mira kishte pasur shkolla, ku ai kishte dhënë mësim. Gjithnjë aktiv, o miku ynë Dhimitër Xhoga ! Kështu dëshirojmë të të shikojmë gjithnjë, të qeshur e të dashur, nxitës e të palodhur në shkrimet e tua, në jetën dhe veprimtarinë tënde të vazhdueshme shkrimore.

x                                  x                                          x

Shkojmë te kafja dhe ndonjë gotë, edhe e pimë. E aty flasim e flasim edhe, tani. Nuk ngopemi së foluri për Përmetin, qytetin e lindjes së Dhimitrit....E ka  merak të më rrëfejë për legjendën që shpjegon se, qyteti, e ka marrë emrin Përmet,  nga heroi i kohëve të lashta i quajtur Premt. Për të mos rënë i gjallë në duart e armiqve, ai u hodh nga "Guri i Qytetit", një shkëmb në qendër të qytetit, i cili bie menjëherë në sy ende pa hyrë në qytet.


E dëgjoj tek flet për mikpritjen përmetare, urtësinë, tolerancën, fjalën e ëmbël dhe dialektin e bukur e të këndshëm, veti që i pasqyron aq bukur dhe saktë edhe vetë Dhimitri. Flasim për bukuritë e natyrës, bukuritë e qytetit, dashurinë për gjithçka të mirë dhe të bukur, për “mbretin” e luleve trëndafilin, simboli pesëmijë vjeçar  i shprehjes së dashurisë. Prandaj dhe Përmeti është quajtur “Qyteti i trëndafilave”, si nga vetë përmetarët, ashtu dhe nga vizitorët e shumtë që shkojnë në këtë qytet me histori dhe ngjarje interesante. Flasim për kishën e Shën Mërisë së Kosinës, kishën e Leusës...,për  fshatrat e Përmetit, me ndërtime të bukura dhe banesa të pajisura me të gjitha mjetet e duhura, teksa provon gatime të shkëlqyera dhe ëmbëlsinë e llojshmërinë  e glikove.

Flasim për vendlindjen e frashërllinjve të famshëm, që bën aq shumë për Shqipërinë me mendjen e tyre të begatë dhe shpirtin krijues të rrallë, që me penën e tyre i dhanë vrull dhe zjarr Rilindjes sonë Kombëtare.


Naim Frashëri

Naimi, rrojti vetëm 50 vjeç dhe e treti jetën e tij në shërbim të kombit, duke parë me sytë e mendjes të ardhmen e ndritshme të Shqipërisë. Mbase, prandaj, edhe e para vjershë, që ai botoi në shqip ishte: “Fjalët e qiririt”, që të drithëron dhe të ngre zemrën peshë...Dhe, në bisedë, Dhimitri i mirë dhe i dashur, nuk lë rastin pa i deklamuar ato vargje aq të ndjerë:

Në mes tuaj kam qëndruar 
E jam duke përvëluar,
Që t'u ap pakëzë dritë,
Natënë t'ua bënj ditë.
Do të tretem, të kullohem,
Të digjem, të përvëlohem,
Që t'u ndrinj mir' e të shihni,
Njëri-tjatërin të njihni.
………………………

Pastaj nuk harron të përmend shkrimtarët dhe poetët  Nonda Bulka, Sejfulla Malëshova, LLiko Nano....; Bardhyl Londo; gjuhëtarin  Androkli Kostallari, skulptorin e madh Odhise Paskali,  muzikantët e shkëlqyer Mentor Xhemali e Laver Bariu, këngëtaren brilante Tefta Tashko Koço e, deri tek më e reja Anjeza Shahini... Është  vend këngëtarësh, Përmeti. Prandaj, mbase, edhe këngëtari i madh italian Albano Karizi, qëndroi aty një drekë...

x                                 x                                          x

-Do të shkruaj një shkrim për shkollën e Kërrabës, - më tha një ditë Dhimitri.

-Shkruaje,  - e nxita unë.

Pas dy ditësh erdhi.

-E shkrova, - tha, dhe nisi të ma lexoj. E lexonte me zë emocionues dhe mallëngjyes dhe herë-herë ndalonte.

-Më fal, se në këtë zonë kam punuar si mësues, kam pasur edhe shumë shokë, - më thoshte dhe vijonte më tej leximin. Me të vërtetë shkrim i bukur, shumë i ndjerë, prekës,  i shkruar me mall e dashuri... Shkrimi bënte fjalë për  mësues e nxënës, për shkolla në krah të rrugës Tiranë - Elbasan, por edhe për shkolla  në faqe ose prapa Dajtit, edhe për...

-Sikur më the se do të shkruaje për shkollën e Kërrabës, - e kujtoja teksa ai vijonte të lexonte tërë pasion.

-Po, për Kërrabën, po, ja, si mund të rri pa shkruar edhe për këto të tjerat ? Kam punuar në shumë shkolla, me shumë kolegë mësues, me shumë nxënës, të gjithë i kam në zemër dhe, nuk i ndaj dot, nuk i harroj dot. Eh ! Dhe vijonte e vijonte të lexonte.... Më në fund doli edhe te Kërraba, te shkolla  e tij e dashur me shumë kujtime të bukura, ku kishte dhënë mësim së bashku me kolegë e miq, ku kishte mësuar ata fëmijë, që sot janë burra dhe me siguri shumë prej tyre e kujtojnë, e sjellin ndërmend mësuesin e tyre të mirë, të urtin dhe të dashurin për të gjithë, ata, dhe ne, Dhimitër Xhogën.

-Shkrim i bukur, - i thashë Dhimitrit, - me siguri do ta botojmë.

Atij i ndriti fytyra si fëmijë dhe u prek.

-Botojeni, - mezi mundi të thotë nga mallëngjimi, -është për kolegët e mi mësues, për nxënësit  tanë, që tashmë janë bërë mësues, për shkollat tona...

x                                x                                          x

Faleminderit Dhimitër Xhoga, për kënaqësitë që na falë në udhën tënde të ndritur. Të falënderojmë për gjithçka ke bërë dhe vazhdon të bësh për të gjithë ne, për jetën dhe të ardhmen...Pak faqe shkrimi për ty, nuk mjaftojnë, e di. Por, për ty, më shumë sesa ne, shkruan dhe këndon zëri yt kumbues i jetës, zemra jote e ngrohtë, puna dhe veprimtaria aktive, e përditshme...

 

Gentiana Zagoridha:PSE DUHEN NDIHMUA FËMIJËT ME ADHD

Gentiana Zagoridha

PSE DUHEN NDIHMUA FËMIJËT ME ADHD

Megjithë strategjitë e reja mësimore-edukative që po aplikohen sot gjerësisht në sistemin tonë arsimor shumë prindër e mësues vazhdojnë të ankohen për sjelljet e fëmijëve të tyre.Ankohen pasi ato e kanë shumë të vështirë të përqëndrohen tek diçka që u kërkohet.Ende pa përfunduar një aktivitet kalojnë tek tjetri,shpërqëndrohen lehtë në çdo veprimtari.Janë të paorganizuar,humbasin lodrat e tyre,rrobat,acarohen shpejt,të ndërpresin bisedat dhe të japin përgjigje ende pa përfunduar pyetja.E kanë tepër të vështirë të dëgjojnë një tregim deri në fund.Sulen të parët në aktivitete të rrezikshme pa marrë parasysh pasojat.Fëmijë me manifestime të tilla sjelljesh klasifikohen në grupin e fëmijëve me çrregullim të vëmendjes ose siç quhen ndryshe hiperaktiv(ADHD).Por jo çdo fëmijë i lëvizshëm është hiperaktiv.Shumë shpesh,fëmijët e vështirë etiketohen gabimisht nga edukatorët,mësuesit apo dhe prindërit e tyre si hiperaktiv,ashtu sikurse shumë fëmijë që janë vërtet hiperaktiv nuk arrijnë dot të diagnostikohen në kohë, pasi ADHD është një çrregullim kompleks dhe i vështirë për tu diagnostikuar.Diagnoza duhet bazuar në simptomat shumë specifike dhe që duhet të jenë të pranishme në më shumë se një fazë.Fëmijët duhet të kenë të paktën 6 simptoma të hiperaktivitetit para moshës 7 vjeç dhe ato duhet të jenë të pranishme në të paktën 6 muaj.Megjithatë ashtu sikurse nuk ka asnjë provë të vetme për të diagnostikuar ADHD kështu nuk ka dhe asnjë plan të vetëm trajtimi që do të ishte i përshtatshëm për secilin nga këta fëmijë.Trajtimi duhet të jetë i përkushtuar për çdo individ dhe duhen marrë parasysh fusha të ndryshme.Çdo fëmijë i dyshuar me ADHD duhet të ketë një vlerësim të kujdesshëm nga mësuesit e prindërit e tyre për të përcaktuar se çfarë ka kontribuar në sjelljet e këtyre fëmijëve që kanë shkaktuar këtë çrregullim. Katër janë tipet e problemeve që mbart me vete ky çrregullim tek këta fëmijë:

1.Veprime automatike të pakontrolluara. Këtu bëjnë pjesë ata fëmijë që janë shumë aktiv.

2.Fëmijë të paguximshëm. Në këtë grup bëjnë pjesë ata fëmijë tek të cilët niveli i përqëndrimit është i ulët.Ato nuk marrin përgjegjësi si pasojë e mungesës së guximit.

3.Marrëdhëniet e vështira me njerëzit e tjerë. Fëmijët që i përkasin këtij grupimi nuk formojnë shoqëri të ngushtë pasi për problemin më të vogël që mund të lindi godasin shokët,u shkulin flokët ose i pështyjnë.

4.Gjendja shpirtërore. Megjithë problematikat e tyre këta fëmijë janë tepër të ndjeshëm paçka se nuk e tregojnë.

Çfarë e shkakton pikërisht ADHD nuk është plotësisht e njohur por një gjë është e sigurt,ajo fillon gjithnjë në fëmijëri dhe shpesh vazhdon dhe në moshën e rritur kur nuk arrin të diagnostikohet dhe kur këtyre fëmijëve nuk arrihet tu jepet ndihma e duhur në kohën e duhur.Studimet kanë treguar disa karakteristika gjenetike që ndodhin me frekuencë të lartë në familjet ku një apo më shumë anëtarë janë të prekur nga ADHD-ja.E thënë ndryshe 1/3 e të gjithë prindërve që kanë patur ADHD kanë lindur fëmijë hiperaktivë.Studimet tregojnë gjithashtu se fëmijët që shfaqin cilësitë e ADHD nuk kanë përbërësit e duhur të funksionimit të trurit për shkak të dëmtimit të mundshëm të pjesës ballore të trurit gjatë lindjes ose për shkak të kequshqyerjes.Shumë fëmijë me ADHD kanë nivele të ulëta të aminoacideve, të zinkut dhe acideve yndyrore esenciale.Në rastet kur faktori gjenetik përjashtohet arsye të tjera mund të jenë; përdorimi i alkoolit,duhanit gjatë shtatzanisë nga nëna,pesha e ulët në lindje.Mendohet gjithashtu se fëmijët me ADHD priren të jenë nga familje të cilët lëvizin shpesh dhe janë të stresuar.Nuk përqëndrohen në aktivitete akademike të fëmijëve të tyre.I lënë për orë të tëra para televizorit.Akademia Amerikane e Pediatrisë ka rekomanduar që fëmijët nën moshën 2 vjeç të mos shikojnë televizor pasi ndikon në zhvillimin e ADHD më vonë gjatë jetës.Një shkak tjetër mendohet të jetë dhe qëndrimi i fëmijëve në kushtet e shtëpisë.Lojrat në ajër të pastër përveçse forcojnë muskulaturën e fëmijës ndihmojnë dhe në shkëmbimin fiziologjik të  gazrave në mushkëri,përmison qarkullimin e gjakut,çliron tepricën e energjisë së grumbulluar.Një grup studiuesish nga Harvardi bën të ditur se fëmijët të cilët klasifikohen si hiperaktiv janë ato fëmijë që janë të ekspozuar ndaj pesticideve të grupit organofosfateve të cilat kanë ndikim toksik në sistemin nervor.Lidhur me hiperaktivitetin tek disa fëmijë ekipi amerikan fajëson pesticidet të cilat përdoren në kultivimin e pemëve dhe perimeve si dhe insekticidet që përdoren në shtëpi.Edhe përdorimi me tepri i ushqimeve me përmbajtje sheqeri mendohet të ndikojë në sjelljet hiperaktive të fëmijëve.Edhe pse nuk ka shërim të plotë për ADHD shumë forma të trajtimit mund të kenë sukses dhe të ndihmojnë në luftimin e simptomave.Më e rëndësishmja prej tyre është edukimi i prindërve,mësuesve në lidhje me këtë çrregullim.Mësuesit shpesh janë të parët të cilët kuptojnë që një fëmijë mund të vuajë nga çrregullime të vëmendjes pasi ato mund ti krahasojnë këto fëmijë me moshatarët e tyre në të njëjtin mjedis.Por rezulton jo rrallë herë që mësuesit të mos jenë kaq të vëmendshëm dhe ti anashkalojnë këto probleme e madje duke kontribuar padashje dhe në përkeqësimin e tyre.Sidoqoftë si të gjithë fëmijët e tjerë dhe ato që vuajnë nga ADHD mund të ndihmohen nga sistemi ku ato bëjnë pjesë,mjafton pak njohuri,vëmendje dhe përkushtim.Kështu p.sh një mësues mund të menaxhojë zvogëlimin e hiperaktivitetit duke qenë fleksibël .Të organizojë periudha të shkurtra qetësie me qëllim që këta fëmijë të mund të përqëndrohen në detyrën e dhënë.Ta ndajnë një detyrë të vështirë për ta, në etapa dhe të përdorë ngjyruesit për të theksuar çështjet më kryesore ku mund të përqëndrohen.Rëndësi të veçantë duhet ti jepet rregullimit dhe sistemimit të klasës pasi rregullsia është kusht i domosdoshëm për të ndihmuar sadopak fëmijët me ADHD.Duhen angazhuar në çdo veprimtari të klasës si të gjithë nxënësit e tjerë pasi siç dihet tek ato mbizotëron një vetvlerësim i ulët për shkak të refuzimit nga të tjerët si pasojë e sjelljeve të tyre.Ato e kanë të domosdoshme të ndihen të vlerësuar.Duhet vazhdimisht tu përcillet mesazhi që i doni dhe i vlerësoni ashtu siç janë.Duhen stimuluar pas çdo detyre të bërë pavarësisht cilësisë së kryerjes së saj.E rëndësishme është fillimisht përpjekja më vonë gradualisht vjen dhe cilësia.Ndodh shpesh që të mos jenë të përqëndruar në mësim apo të mos jenë duke punuar detyrën që u është ngarkuar,në këtë rast duhet përdorur një xhest privat për ti tërhequr vëmendjen pa e bërë objekt diskutimi në klasë për shembull duke komunikuar me sy,me lëvizjen e kokës ose duke iu afruar pranë bankës së tij dhe duke e prekur lehtë mbi sup.E rëndësishme është gjithashtu të përfshihen në hartimin e rregullave të klasës,të ndihen si të dobishëm dhe të vlërësuar.Mbi të gjitha çelësi i suksesit për përparimin e këtyre fëmijëve ka qenë ,janë dhe do të jenë marrëdhëniet pozitive bashkëpunuese shkollë-familje.Shkolla,mësuesi prindi duhet të përdorin të njëjtat strategji pasi në të kundërt fëmija me ADHD do të jetë konfuz.Megjithë këto duhet të jemi të vetëdijshëm se me gjithë disavantazhet që këto fëmijë kanë as shkolla,as familja  nuk mund ta zhdukin plotësisht problemin por të paktën të kontribojnë në minimizimin e tij. 80% e fëmijëve me këtë çrregullim vazhdojnë të kenë simptoma edhe në moshën e adoleshencës ndërsa  67% edhe në moshë të rritur.Janë këto persona që pësojnë më shumë aksidente rrugore, që marrin më shumë gjoba, që priren të mos respektojnë ligjin.Prandaj ne mësuesve të tyre na del si detyrë të kontribojmë sadopak në minimizimin dhe pse jo në parandalimin e këtyre sjelljeve në të ardhmen.George Adams ka thënë:”Ka shumë momente të rëndësishme në jetën tonë dhe shumica e tyre vijnë nëpërmjet inkurajimit nga dikush tjetër” Le të jemi ne mësuesit e tyre të parët që do të zhvillojnë tek këta fëmijë sensin e përmbushjes dhe përgjegjshmërisë si ushqimi më i mirë shpirtëror dhe moral që këta fëmijë të ecin me hapin e të tjerëve.Ndërhyrja cilësore në fëmijërinë e hershme ka një normë të lartë kthyeshmërie që përfshin të gjithë shoqërinë tonë,prandaj sa më shumë efekshmëri në zbatimin e metodologjisë bashkëkohore sot, që të kemi më shumë garanci dhe rezultate të pritshme në të ardhmen.

 

Fatbardha Demi: PËRPUNIMI I MENDIMIT PUBLIK PËRMES MASMEDIAS

PËRPUNIMI  I  MENDIMIT  PUBLIK  PËRMES  MASMEDIAS

Noam Chomsky

Përgatitur nga Fatbardha Demi

Duke u njohur në mënyrë të përmbledhur me 10 vlerësimet e Noam Chomskit, mbi ideollogjinë e sotme botërore, lexuesi shqiptar  do të ketë mundësi të ndërgjegjsohet dhe të analizojë, shumë dukuri të jetës së tij të përditshme , të veprimtarisë politike të Shtetit dhe materialeve që shikon dhe lexon, tashmë prej 22 vitesh « demokraci » në masmedian tonë.  Çdo pikë e autorit, shërben për një tematikë më vete, pë t’u pasuruar me fakte dhe dukuri, nga analistët, politikanët qe duan t’i shërbejnë popullit dhe Kombit të tyre, si dhe intelektualet e ndershëm të masmedias shqiptare. Cilat janë strategjitë e ideollogjive politike dhe ekonomike të shk 20 - 21?

1)      Taktika e dëfrimit

Elementi thelbësor i kontrollit shoqëror është taktika e defrimit, e cila bazohet tek shmangia e vëmëndjes së popullit nga çështjet e rëndësishme dhe ndryshimet e vendosura prej elitës politike dhe ekonomike, nëpërmjet metodës së vërshimit apo përmbytjes së pandërprerë të programeve të dëfrimit dhe lajmeve të parëndësishme. Taktika e dëfrimit është gjithashtu e domosdoshme për të shmangur popullin të interesohet për njohuritë thelbësore në fushën shkencore, ekonomike, psikollogjike, neurologjisë, kibernitikës.

« Largimin e VËMËNDJES së publikut prej problemeve të vërteta shoqërore, duke e burgosur  në kafazin e temave të parëndësishme. Mbajtja e njerëzve të lidhur, të lidhur, të lidhur (pas ekranit –shën im), pa ju lënë asnjë kohë për të menduar, si kafshët gjatë kthimit në stallë, (cituar në materialin « Armët pa zë për luftrat e qeta»)

2)      Të krijosh probleme dhe më vonë, të afrosh zgjidhje

Kjo metodë, emërtohet gjithashtu  «problemi-reagimi-zgjidhja ». Krijohet një problemë , nje “situate” e  paramenduar që do te shkaktojë një reagim të caktuar nga ana e publikut, në mënyre që ay (reagimi i publikut-shen im) të jetë « shkaku » i veprimeve të marra, të cilat duan të mos kundërshtohen. Psh: Lëreni të përhapet dhe të shtohet dhuna në qytete , të organizohen atentate të përgjakshme , me qëllim që të jenë qytetarët, ata që do të rikërkojë ligje mbi sigurinë dhe politika në dëm te lirisë. Ose, edhe të krijojnë një krizë ekonomike për t’i bërë të pranojnë ,si një të keqe të domosdoshme degradimin e të drejtave sociale dhe moszbatimin e shërbimeve publike.

3)      Strategjija përshkallëzimit

Që të pranohet një vendim i papranueshëm ,mjafton të zbatohet pak nga pak, shkalle-shkalle pergjat viteve pasues. Me këtë mënyrë, kushtet social-kulturore krejtësisht të reja (neoliberalizmi) ju imponuan   gjatë dhjetevjeçarëve të viteve 80 dhe 90 : Shtet i dobët , privatizimet, pasiguria, lakushmëria (« shkathtësia » e zyrtarëve-shën im) , papunsia masive, rroga që nuk siguronin më të ardhura të mira, shumë ndryshime që do të kishin shkaktuar një revolucion, po të ishin zbatuar për një herë.

4)      Strategjia e lënies për më vonë

Një mënyrë tjetër, për ta bërë të pranohet një vendim jo popullor, është ajo e paraqitjes si i « dhimshëm por i nevojshëm », dhe duke siguruar pranimin nga populli për momentin, për t’u zbatuar (ky vendim) në të ardhmen. Është më e lehtë të pranosh një sakrificë të ardhëshme se sa një sakrificë të menjëhershme. Së pari, sepse mundimi nuk duhet bërë  menjëherë. Së dyti, se publiku, masa, ka gjithëmonë synimin të shpresojë në mënyre naive « se gjitheshka do të shkojë mirë nesër » dhe sakrifica e kërkuar ka mundësi te shmanget. Kjo i jep më shumë kohë popullit të mësohet me idenë e ndryshimit, dhe ta pranojë i bindur kur të vijë momenti.

5)      T’iu drejtohemi publikut si fëmijëve

Pjesa më e madhe  e medias, drejtuar publikut masiv, përdor biseda, fakte, personazhe dhe një ton veçanrisht të nivelit fëminor, shumë herë pothuaj të dobët, sikur spektatori të jetë një qënie miturake apo me të meta mendore. Sa më shumë kërkohet të mashtrohet spektatori,  aq më shume bëhen përpjekje për të perdorur një ton fëminor. Përse ? « Në rast se ndonjë i drejtohet  një njeriu sikur te ishte 12 vjeçar apo më pak , atëhere nga ndikimi, ai do te anojë me një farë probabiliteti, nga një përgjigje apo veprim, ku  do të mungojë qëndrimi kritik, si tek një njeri 12 vjeç apo më pak. (tek shkrimi « Armët pa zë në luftrat e qeta »)

6)      Të përdorësh anën emocionale shume më tepër se gjykimin

Shfrytëzoni emocionet, është një mënyrë klasike për te nxitur një shkarkim elektrik (për ta shkatëruar-shën im) mbi një analize llogjike , dhe së fundmi ndjenjën kritike të njeriut. Për më tepër, përdorimi i regjistrit  emocional lejon hapjen e portës hyrëse në subkoshiencë për të mbjellur apo shtënë ide, dëshira, frikëra, detyrime apo për të nxitur veprime…

7)      T’i mbash njerëzit në padituri dhe mediokritet

Të veprosh në atë mënyrë, që populli të jetë i pa aftë të kuptojë teknollogjinë dhe metodat e përdorura, për kontrollin dhe skllavërimin e tij. « Kualiteti i edukimit i dhënë shtresave shoqërore të ulta duhet të jetë, mundësisht sa më mediokër dhe i varfër, në mënyrë që hendeku i paditurisë i planifikuar midis shtresës së ulët dhe shtresës së lartë, të jetë, dhe ashtu të mbetet, i pamundur që të kapërcehet nga shtresa e ulët. »

8)      Të nxitet publiku të jetë i vetkënaqur me mediokritetin

Te shtysh publikun që të mendojë se është në modë të jesh budalla, i paedukate, dhe i paditur…

9)      Të riforcosh ndjenjën e fajësimit të vet-vetes.

Ta bësh të besojë njeriun, se është vetëm ai fajtor për fatkeqsinë qe i ka ndodhur, per arësye të inteligjencës, të aftësive apo përpjekjeve të tij të pamjaftueshme. Kështu, në vënd që të rebelohet kundër sistemit ekonomik, njëriu çvlerëson dhe fajëson veten ,gjë që nga ana e saj krijon një gjendje depresioni, një nga pasojat e së cilës është ndalimi i veprimit. Dhe pa veprim nuk ka revolucion !

10)  Të njohësh njeriun, më mirë se sa njeh ai veten e tij

Në 50 vitet e fundit , zhvillimi i shpejtë i shkencës ka sjellë një largësi në ritje, ndërmjet    njohurive të popullit dhe atyre që zotërohen dhe përdoren nga elita sunduese. Në saj të biologjisë, neurologjisë ,psikologjisë së aplikuar, « sistemi » ka gëzuar një njohje më të përparuar prej njeriut, si në formën e saj fizike ashtu edhe atë mendore. Sistemi ka aritur ta njohë më mirë njeriun e zakonshem, se sa ai veten e tij. Kjo do të thotë se ,në pjesën më të madhe të rasteve, sistemi ushtron një kontroll më të madh dhe një pushtet më të fuqishem mbi njeriun, se sa e ushtron njeriu mbi veten e tij.

Noam Chomsky (lindur në Filadelfia, 7 dicembre 1928), është një figurë e shquar në shkencen e gjuhesise, filozofise dhe teorinë e komunikimit në Amerikë. Gjithashtu vlerësohet për aktivitetin e tij intelektual dhe politik në sherbim të shoqërise. Megjithëse është kritikuar për qëndrimin e tij anti-globalist , gazetat më të mëdha të informacionit kanë shprehur një vleresim të madh ndaj tij: New York Times shkruan “Duke e gjukuar për nga gjerësia ,forca, risive të reja, dhe ndikimi i tij, Noam Chomsky padyshim është sot njeriu më i rëndësishëm intelektual në gjallje”. The Nation:” Noam Chomsky është një burim i pashtershëm i njohurive”. The Guardian: “ Së bashku me Marksin, Shekspirin dhe Biblën, Chomscy është një nga 10 burimet më të cituara në historinë e kulturës”.

22.06.2012

 

Milazim Kajtazi: BASHKIMI EUROPIAN DHE BASHKIMI KOMBËTAR PRO DHE KUNDER

Milazim Kajtazi

BASHKIMI EUROPIAN DHE BASHKIMI KOMBËTAR PRO DHE KUNDER

Në fillim të opinionit tim shtroj vetëm një pytje.
A ka shtet në botë qe rrotullohet në këtë rruzull toksorë dhe kufizohet nga të gjitha anët e saj më popullin e vet?

Përgjigjen e gjënë në shtrirjen gjeografike të shtetit tim Shqipëri.
Për ta shtruarë këtë temë sa më në detaje duhet të leshohemi pak edhe ne historikun e trojeve shqiptare të cilat ishin të ndara nga përandoria Osmane në Vilajetet famoze tashmë të njohura më çka edhe u vulos bukur shumë për fatin e trojeve dhe ndarjet e më vonshme të tyre.Tokat arbërore e dardane tashmë kishin një ndarje edhe në kufij administrativë dhe siq dihet Lidhja e Prizerenit më 1878 ishte përpjekja më e fuqishme për bashkimin e trojeve shqiptare.Ajo edhe pse nuk gjeti përkrahje pro përindimore dhe euro/amerikane ajo mbeti synimi i popullit tonë sot e nga ajo ditë.Edhe më 1912 formimi i Shqipërisë se sotme kishte po ketë Lidhje për bazë,me çka u anashkalu kategorikisht nga Kongresi i Berlinit dhe Londres.Mos bashkimi i trojeve shqiptare nëpër etapa qe nga kjo Lidhje dhe formimi i një shteti të fort shqiptarë ,jo vetëm qe kishte pasoja ne humbjen e trojeve të tyre etnike por edhe pasoja në humbjen e njerzve dhe popullates më luftat shfarosese dhe gjenocidale qe u ushtruan ndaj ne nga armiqet qe na rrethojnë e ne veqanti pas renjes se Perandorisë Osmane nga agresori serbo sllavë,gjithëherë për faktin se nuk kishim një shtet të fortë dhe si mburojë për mbrojtjen e popullates dhe rrjedhimishtë edhe të trojeve tona etnike.Duke u nderlidhurë më këtë të fundit shtrohet pytja kishte nevoj për një bashkim kombëtarë nëpër gjitha etapat gjërë ne ditet e sotme,kujt i frigsoheshin më bashkimin e kombit shqiptarë,kur dihet se shqiptaret kurr nuk ishin agresor dhe gjenocidial pse u lejua shqiptaret të mos kan shtetin e tyre mbrojtës të trojeve të tyre dhe popullates se vet,kur dihet se shteti është i vetmi aparat qe në menyrë adekuate mbron kufijt e vet të atij shteti dhe populli apo kombi.?
Europa dhe bota përendimore më ne krye më SHBA/të më gjasë kishte verejturë më dekada të tëra gabimet e bëra ndaj kombit shqiptarë dhe trojeve të tyre dhe doli haptas për herë të parë në përkrahje të shqiptarve në fund të viteve të 90-ta ,për tri arsye:
-se pari për shkak të gjendjes se krijuarë humanitare të popullates dy miljonshe etnike shqiptare në pjesen e mbeturë të Shqipërisë jashtë kufijve të saj që fatkeqsishtë ishte e bekuarë nga vetë keta qe ti takoj Serbisë dhe më vonë ish Jugosllavisë e qe e njejta vet kjo ja shkaktojë këtë gjendje të rend humanitare më dhunën dhe represaljet gjerë ne shfarosje për vite më radhë qe i bënte popullit jetim shqiptare nën kulm të një shteti të huaj.
-se dyti për faktin se kjo gjendje humantare dhe lufta qe bëhej nga guerilet shqiptarë tash më të organizuarë si UÇK-së nö fund tö shekullit të XX, kishte tendenca për zgjerim dhe më përmasa të paparashikushme për vetë faktin se shqiptaret jetojn në gjashtë shtete të ndarë dhe implikimet e mundëshme të tyre mbase edhe të domosdoshme,për të ven në levizje edhe një herë Lidhjen e Prizerenit për bashkimin e trojeve shqiptare ,për çka gjitha shtetet sllave për rrethë do futeshin dhe implikoheshin në luftë e më këtë edhe indirekt edhe Rusia e cila është edhe shtytse e gjithë kesaj e cila për mes vllëzerve sllavë në ballkan që synon pushtimin e trojeve tona indirekt dhe qe të këtë qasje në ujrat mesdhetare.
-dhe e treta ishte vënë në pytje edhe imazhi i tyre para syve të botë si supër fuqi botrore(NATO) karshi serbve të rebeluarë që benin gjenocidë në trojet tona shqiptare dhe popullaten e pa mbrojtun shqipëtarë.Më gjasë ketu nderlidhen edhe korigjimet sa do pak të gabimve historike qe kishin bërë ndaj kombit tonë dhe pse jo edhe interesat e tyre strategjike,ekonomike dhe të tjera të mundëshme.

Shihë për këtë dhe si komprimisë më gjasë edhe nderkombëtarë vije edhe sulmet e NATO së mbi qarqet serbe ,çlirimin e pjesës veriore shqiptare me mbi dhjetë mijë metra katror qe po e sundonte qe një shekull Serbia dhe të dy miljon shqiptarve etnik të kesaj pjese qe Turqia i kishte vu një emër si Vilajeti i Kosovës edhe pse kjo pjesë e Shqipërisë njihet nga antika si Dardani,por jo edhe çlirimin e plot të një pjese të kesaj pjese veriore bëhet fjalë për Lugin të Preshevës dhe krejt në veri më Malin e zi të pjesve të malsisë dhe Ulqin e gjërë në Tivar pastaj pjesa e Shipërisë lindore në Maqedoni dhe ajo jugore Çameria në Greqi.Dhe jo pa qellim vije një 17.Shkurt 2008 duke bërë prap kompromise në demë të trojeve shqiptare dhe kombit shqiptarë dhe shpallin Vilajetin e Kosovës edhe ashtu të cunguarë si Republikë e qe faktikishtë do duhej të ishte shteti i dytë Shqiptarë në ballkan por fatkëqsishtë nuk është ,duke futurë kombisitë pakicë qe nga serbet e më radh më përqindje 0.1 deiri 4 % si kombe shtetformuse më çka jep me kuptuarë se shtetet e tilla nga përvoja kurr nuk kan mundur të ekzistojnë.Shihë për këtë shteti i qujturë Maqedoni qe në gjiun e saj përfshin diku 30% të popullates se përgjithëshme të saj janë shqiptare gjëgjësishtë 30 % të teritorit të saj është Shqiperi lindore dhe kjo perqindje e kombit shqiptarë nuk është e njohurë si komb shtetëformusë.
Ndersa në anen tjetër,politika paqësore e Presidentit Rugova e viteve të 90-ta,ishte e përgaditur për një skenar të till të ndarjes eventuale të pjesës veriore të Shqipërisë nga Shqipëria sepse nga Serbia kjo do bëhej gjithësesi më çfardo çmimi të mundëshem.Shihë për këtë ai dhe bashkëpuntoret e tij kishin formuarë tashmë shtyllat kryesore të shtetit qe do të ruante identitetin tonë kombëtar që në një të ardhme edhe jo të largët edhe të i bashkohet Shqipërisë,por si do që të jetë ajo ne thelb do ishte një Republikë Dardane shqiptare më flamurin dardan,himn dhe kushtetut të Kaqanikut.Shtrohet pytja kujt i pengoj kjo pse nuk u jetsuar ky projekt i cili do ti balansonte forcat në ballkan më çka nuk do kishte nevoj gjithëherë të na ruanë një forcë e tretë.Bashkimi kombëtarë edhe një argument për nderkombëtaret qe derdhin më miljona para për mbrojtjen tonë eventuale ,për deiri sa ne do mund të mbrohemi vet.
Shtylla e ekonomisë për të cilen më se shumti po i kushton vetë bashksisë nderkombëtare,bashkimi kombëtarë do i zhgjidhte shumë probleme duke i shfrytëzuarë pasurit detare dhe nëntoksore e natyrore dhe duke i kombinuarë ato në gjithë teritorin dhe duke i shtri degët.Një argument i fuqishëm se sa do të kursehen më bashkimin kombëtarë do ishte hargjimet marramendese i dy qeverive kur më një qeveri buxheti do të dyfishohej,dhe do ti ndihmohej ekonomisë.
Mbi të gjitha kultura dhe bashkimi kulturorë do ishte i rendsisë së veqantë nga se më vite kemi humburë në ndarjen shpirtrore dhe dashurin vllazërore"thotë një fjalë e popullit sa më larg syve aq më larg zemre"ky ishte edhe qellimi i izolimit 60 vjeqarë komunistë sepse ndarja shpirtërore e një populli eshtë edhe më e rrezikshme se ndarja administrative,dhe duke u nisur nga kjo e fundit thëm po bashkimit europian sepse bashkimi kombëtarë ka filluarë të pakten shpirtërishtë,e kur të bahet bashkimi i plot shpirtërorë kombëtarë ato administrative do të bëhen vetvetiu.
Më gjithëatë hëpërhë pamvarsia e pjesës veriore të Shqipërisë si Kosovë, betonoj edhe një herë të tretën më radhë kufirin më pjesën amë të Shqipërisë dhe u bë edhe një hap më largë nga projekti i Lidhjes së Prizërenit për bashkimin e trojeve shqiptare.
Në fund vijmë në përfundim sipas ketyre analizave duhet të këtë bashkim kombëtare apo keshtu të shpërndarë të shkojm në bashkimin europian?Po qe se ndodhë një shpartallim europian në çfarë situate do të gjendet kombi shqiptarë ,do të këtë mburoj adekuate qe se kishte më vite e vite e që gjithëherë u masakrua edhe si popullat e pa mbrojturë edhe si troje u coptuan.Do të përseriten prap skenare të ngjashmë të shekujve të kaluarë.Unë thëm po më armiqet qe na rrethojnë dhe më hitorikun europian dhe nacionalizmave që eksistojnë si ai grekë,serb,rumunë ,malazezë e maqedonë,Bashkimi Europian është vetëm brymë para Diellit të parë të mengjesit,qe më rrezet e para te tij kjo do të shkrihet,dhe më ngjalljen e ketyre nacinalitëve për kombin shqiptarë do jetë prap sfida e njejtë e shkullit XIX dhe XX gjithëherë për ta jetsuarë Lidhjen e Prizerenit.

Andaj vij në konkludim se PO Bashkimit Europian ,dhe PO Bashkimit Kombëtarë ,vetëm atëherë kombi shqiptarë do të ndihet i barabartë në mesin e të barabartëve dhe nese do të shpartallohet mburoja europiane atëherë do jemi më të sigurtë më mburojen tonë kombetare një kombë,një shtetë,një Shqipëri,një Europë,le të ndodhë çka të ndodhë,kjo do të ishte siguri,stabilitet ballkanik dhe europian por edhe stabilitet kombëtarë.Vetëm atëhere do të kemi gjumë të rahatëshem kombëtar dhe nderkombëtarë

 

Kadrije Meniqi: PSE VENDOSA TË SHKRUAJ PËR ÇESHTJEN ÇAME

Kadrije Meniqi

PSE VENDOSA TË SHKRUAJ PËR ÇESHTJEN ÇAME

Në opinionin shqiptar dhe atë ndërkombëtar çështja e Çamërisë është bërë e njohur dhe ajo shpesh trajtohet nga subjekte dhe individë sipas këndëvështrimeve të tyre. Unë gjykoj se, kjo çështje, duke mos qenë një objektiv individësh apo liderësh politikë, ajo do të mbetet një çështje afatgjatë e strategjisë sonë kombëtare, deri në zgjidhjen përfundimtare të saj. Në këtë kontekst Çështja Çame, një çështje mbarëshqiptare,
ajo kërkon analizën e thellë, të gjithanshme prej potencialeve intelektuale të Kombit Shqiptar.
Është tashmë një fakt i njohur se shteti grek, duke e ndjerë se çështja Çame po i rri mbi kokë si “shpata e Demokleut”, është hedhur në sulm, ndërkohë që klasa e saj politike pretendon se përfaqëson një shtet demokratik me standarde europiane. Shteti grek mohon gjenoncidin e bërë nga reaksioni shovenist grek mbi popullsinë çame në përfundim të Luftës së Dytë Botërore. Si rrugëdalje e rrugëzgjidhje të vetme, ata vazhdojnë të ngrenë pretendimet e tyre mbi ,gjoja, mosrespektimin nga ana e shtetit shqiptar të të drejtave të minoritetit grek në Shqipëri.
Unë gjykoj se, Çështja Çame nuk është vetëm çështje e lotëve dhe kujtimeve për atdheun e dhunuar të të parëve, për njerëzit e masakruar barbarisht. Ajo është një çështje e madhe e ndërgjegjes kombëtare, e cila ka nevojë të ndërgjegjësojë të gjithë opinionin shqiptar kudo, edhe këtu në Kosovë, duke synuar që ajo të kthehet në një çështje të madhe kombëtare, ku vetë bashkësia e popullsisë çame të ketë një rol parësor.
Ajo përfshin një aksion të madh dhe të gjithanshëm politik kombëtar të faktorëve atdhetarë brenda dhe jashtë Shqipërisë.
Çështja Çame është një lidhje në vazhdimësi me historinë e Epirit dhe të vetë krahinës së Çamërisë në kontekstin e përgjithëshëm të hapësirave shqiptare në Ballkan. Asnjëherë kjo krahinë nuk ka pasur shkëputje nga trungu etnik shqiptar.
Në etapa të caktuara të historisë, politikisht Epiri ka qenë brenda shtetit grek, por asnjëherë etnikisht ai nuk iu nënshtruar asimilimit dhe pastrimit etnik, duke ruajtur traditat e hershme shqiptare. Në kohën e perandorive, përherë Epiri është përfshirë brenda trojeve të Shqipërisë Jugore. Vetë çështja e “Vorioepirit” ka lindur pas pavarësimit të shtetit grek prej Perandorisë Osmane. Për të ruajtur me fanatizëm pjesën e uzurpuar të tokave shqiptare dhe praninë e minoritetit grek në këto troje, ata shpikën këtë doktrinë bizantine me përmbajtje raciste e ksenofobe.
Epiri kërkon të gjitha pjesët e tij etnike. Në këtë çështje përfshihet edhe krahina shqiptare e Çamërisë. Të njëjtën taktikë grekët ndjekin edhe në raportet dhe këmënguljen e tyre për të ndryshuar emrin e Maqedonisë, me të vetmin qëllim që pjesët e uzurpuara të saj të harrohen dhe të mbeten brenda shtetit grek.
Unë gjykoj se Çështja Çame është një pjesë e historisë së vetë çështjes sonë kombëtare. Nuk mund të anashkalohet historia jonë, si dhe në rastin e trojeve etnike shqiptare në Kosovën Lindore, ne Luginën e Vardarit apo në Malësinë e madhe dhe Sanxhak, të cilat sot si pasojë e copëtimit tragjik të viteve 1913, vuajnë persekutimin nën sundimin sllav.
Gjykoj se, në kushtet e një emigracioni të zhvilluar në këto 20 vite, popullsia shqiptare ka rritur tej mase praninë e vet në Greqi dhe çështja shqiptare atje, duke rizgjuar ndjenjat kombëtare të popullsisë arvanite dhe të çamëve ortodoksë në krahinën e Çamërisë, është në një riciklim historik, duke krijuar edhe në hapësirat e tjera etnike një frymë mbarëkombëtare.
Krahas kësaj, e vlerësoj shumë të rëndësishëm faktin që, për çështjen Çame dhe në tërësi për çështjen kombëtare, në këtë peiriudhë ka një interesim dhe vlerësim shumë të madh të Diasporës shqiptare, e cila është një potencial i madh në zhvillimin e lëvizjes sonë kombëtare. Pretendimi shqiptar se, “pa Kosovë e Çamëri, nuk ka Shqipëri”, po kthehet një moto me karakter kombëtar.
Në zgjidhjen e çështjes Çame nuk mund të bëhet asimetri me rastin e zgjidhjes së çështjes së Kosovës. Prioritet në këtë çështje merr elementi i integrimit mbi bazën e lëvizjes së lirë të kësaj popullsie, rikthimit të shtetësisë së mohuar padrejtësisht, zhvillimit të elementëve minoritarë të popullsisë shqiptare të Çamërisë në trojet e veta, proces ky që, do të sjellë me radhë respektimin e të gjitha standardeve evropiane të shtetit të qytetarit nga shteti i vërtetë demokratik grek.
Kjo është edhe një nga arsyet pse unë kam zgjedhur në mbrojtje të temës sime çështjen e shkollave shqipe në këtë trevë të Shqipërisë së Jugut.
Në këtë çështje mendoj se nuk është fjala për simpati romantike patriotike, por për një kryqëzim të përgjithshëm të interesave shqiptare, e ndërthurur kjo me të gjitha interesat e rajonit, i cili është futur me ndihmën e faktorit ndërkombëtar në rrugën e paqes dhe të stabilitetit.
Për fat të keq konstatohet se, sot në jetën politike shqiptare, duke prishur balancën midis shoqatës patriotike “Çamëria”, e cila ka karakter gjithëpërfshirës, me partinë çame (PDIU), çështja çame shpesh u nënshtrohet interesave politike të pushtetit, duke i dhënë goditje idealizmit atdhetar çam, ka sjellë pështjellim midis strategjisë për rikthim në tokën e të parëve, përballë ambicjeve politike të një grupi njërëzish të veshur me pushtet për interesa utilitare.
Për analogji, në mbrojtje të të drejtave të minoritetit grek në Shqipëri, PPDNJ, mbështet dhe respekton Organizatën vorioepiriote “OMONIA”, e cila edhe pse shfaqet me natyrë etno kulturore, kryen misionin e saj kundër çështjes çame dhe në interes të greqizimit të jugut të Shqipërisë. Shteti shqiptar vazhdon të plotësojë me korrektesë të gjitha detyrimet e tij ndërkombëtare në respektimin e minoriteteve brenda hapësirës së tij.
Gjykoj se, forca e popullsisë çame do të marrë vlerat e saj të vërteta, nëse sensibilizohen tërë forcat atdhetare brenda dhe jashtë shtetit amë, në trojet etnike dhe në Diasporë. Aksionet me karakter politik kombëtar përballë institucioneve evropiane, me objektiva dhe konsulenca të paracaktuara juridike, duke informuar në vazhdimësi kanceleritë amerikane, evropiane, ruse e kineze dhe vetë Këshillin e Sigurimit të OKB, janë një mbështetje e fuqishme në zhvillimin e çështjes kombëtare në përgjithësi.
E kam zgjedhur këtë temë interesante, për faktin tjetër se, të gjithë në, institucionet dhe inteligjencia e respektuar shqiptare, duke sensibilizuar në të gjitha format dhe mënyrat individët dhe institucionet ndërkombëtare, ne sensibilizojmë opinionin e shëndoshë për zgjidhje paqesore, duke respektuar standardet evropiane të shtetit të qytetarit, në kuadrin e përgjithëshëm të luftës që bëhet për zgjidhjen tërësore të çështjes shqiptare në Ballkan.
Unë gjykoj se çështja Çame ka shumë probleme brenda natyrës së saj, por ajo që ka rëndësi është fakti se, duke u zhvilluar në shtratin e saj kombëtar me mbeshtetjen e faktorit ndërkombëtar, të arrihet rikthimi i shtetësisë greke popullsisë çame, të hequr në mënyrë arbitrare përmes një gjenoncidi të egër. Ky fakt tragjik, që kërkon të fshihet në pluhurin e harresës, nuk mund të zbutet nga politika konformiste, as të mbulohet nga veprimet e një alkimizmi politik grek, se gjoja, “çamët janë ndëshkuar si bashkëpunëtorë të gjermanëve”.
Ky mbetet momenti i denoncimit publik të politikës së vjetër të qarqeve reaksionare greke.
Ndihem e obliguar që në këtë trajtim të thelloj më tej dijet e mia dhe duke u mbështetur në një metodologji studimore shkencore, në faktet e shumta që sjell historia jonë edhe për këtë çështje, duke u mbështetur në kontributet dhe ndihmën e kolegëve të mi, të jap sado pak kontributin tim modest në interes të zbardhjes të së vërtetës historike në këtë çështje. Çamëria është një hapësirë shqiptare, e cila sot e në të ardhmen do të kërkojë drejtësinë e munguar, do të kërkojë rikthimin te ladvia e etërve të dikurshëm, të cilët flisnin shqip, vepronin shqip dhe çdo gjë e kishin të lidhur me gjenezën e tyre shqiptare.
Faleminderit.

 


Faqe 67 nga 104

Newsflash

Stinë provimesh

Durrës më 25. 04. 2012

STINË PROVIMESH

Vjen Maji dhe afron mbarimi i vitit shkollor. Si zakonisht me fundin e pranverës vjen edhe stina e provimeve të lirimit për shkollat 9-vjeçare dhe të pjekurisë për shkollat e mesme. Dikush me humor e quan edhe stina e të korrurave, që në mënyrë figurative mblidhet prodhimi i punës mësimore disa vjeçare.

Është bukur vërtet, dhe ngazëllehemi kur shikojmë e ndjejmë merakun dhe shqetësimin e mësuesëve, por edhe emocionet që përjetojnë të rinjtë para, gjatë dhe në fund të provimit. E kemi provuar vetë, ndaj nuk ka si të ndodhë ndryshe: Mësuesit përpiqen me të gjitha forcat dhe mjetet, që t’ u japin nxënësve të tyre më shumë njohuri dhe t’ ua bëjnë ato të qendrueshme. S’ ka rrugë tjetër, është e vetmja mënyrë që ata të ndjehen të sigurtë në ditën kur do përballen me të panjohurat e provimit. Mjafton një një bisedë e shkurtër me mësuesin dhe nxënësit e shkollës 9-vjeçare në Shkallnur, me të cilët patëm rastin të takohemi këto ditë të fundmajit dhe të kuptohen lehtë të gjitha ndjesitë e afrimit të provimeve.

Është ditë e zakonëshme pune. Oborri gumzhin nga zërat e “Tifozëve” Zhvillohet ndeshje volejbolli. Ndërsa brenda në shkollë, që ndrit nga pastërtia, qetësi e plotë. Në korridor dëgjohet shumë pak veç zeri i nxënësve që përgjigjen, apo i mësuesit që sqaron ose spjegon mësimin. Drejtori i shkollës Z. Muhamet Merja shprehet: “Jam i kënaqur me punën dhe përkushtimin e të gjithë mësuesëve, në veçanti të klasave të nënta. Vitin e kaluar nuk patëm asnjë mbetje në provim. Për ne, për shkollën dhe për nxënësit tanë është sukses. Edhe këtë vit besoj se, do të kemi rezultaet të mira, veç këmbëngul në kërkesën e drejtorisë që, vlerësimi i mësuesëve për nxënësit të jetë sa më real, sa më pranë të vërtetës. Askujt nuk i intereson nota fiktive, as nxënësve e as prindërve, ca më pak mësuesve. Është një kërkesë që thuhet shpesh e nga të gjithë, dhe në parim e miratojnë të gjithë, por jo kurdoherë e zbatojmë”.

Në fakt interesi ynë është, të mësojmë se në prag provimesh, si e përballojnë ngarkesën mësimore nxënësit dhe mësuesit e kësaj shkolle. Po nuk mund të anashkalojmë kujdesin për pastërtinë dhe mirëmbajtjen e paisjeve, tavolinave dhe karrigeve, të cilat për hir të të vërtetës, duken si të reja edhe pse kanë mbi shtatë vjet që punohet me to. Duke patur parasysh ankesat dhe kërkesat e vazhdueshme për bazë materiale, të shumë drejtorëve, sepse baza material ekzistuese është e dëmtuar deri në atë shkallë, sa nuk mund të përdoret, vetiu lind urimi: “Ju lumtë që kini mundur t’ i mbajtur kaq mire”. Dhe mësuesit me modesti shprehen: “Ne jemi kujdesur, por mirë i kanë mbajtur nxënësit tanë”.

Të gjithë mësuesit, që kanë sado pak përvojë në arsim, në çdo lloj niveli qofshin, e dinë mirë se gjatë gjithë vitit dhe sidomos në prag provimesh, kanë në vetvete dy shqetësime:

I pari: është për nxënësin, që duhet të dalë me rezultate të mira, sepse për të, dhe sëbashku me të, është investuar gjith’ ajo punë, gjith’ ai mund e përkushtim, si nga shkolla e mësuesi, ashtu edhe nga familja. Është përgjegjësi shtetërore, morale dhe shpirtërore ndaj nxënësit, që përgatitet për të dalë i suksesshëm në jetë. Bashkë me të parin, qëndron edhe shqetësimi i dytë: Meraku për vetveten, pasi rezultati i nxënësve është vlerësim dhe notë edhe për vetë mësuesin. Mësuesia nuk është thjesht zanat, si të gjithë prtofesionet e tjerë, por është edhe mision humanizmi, kulture e qytetarie, që i merr rezultatet pas shumë vitesh kur nxënësi del në jetë. Mësuesi ka një emër fisnik, që me punën dhe sjelljen e tij duke qënë i pranishëm në jetën e shumë familjeve, krijon opinion shoqëror që e shoqëron për gjithë jetën.

Në bisedë me mësuesit z. Teodor Kajana, Hasan Kasa, Liliana Koni, të tre mësues të gjuhës dhe letërsisë shqipe dhe znj. Hana Golemi, Faik Tusku mësues të matematikës, mësojmë se në simestrin e dytë, në shërbim të provimeve, një pjesë të madhe të kohës ia kushtojnë konsultimeve dhe përsëritjes vjetore. Teodori, si më i vjetri dhe me më shumë përvojë, shprehet:

“Kam një jetë të tërë që punoj si mësues, ndaj dhe kam kaluar shumë provime, e disa breza nxënësish. Emocione kanë nxënësit, ndjesi normale, sepse ata futen në provim. Çudi ! Emocione përjetoj edhe unë. Pavarësisht se “stina e provimeve” përsëritet çdo vit, edhe pas kaq e kaq vitesh, emocionet nuk më ndahen si vitin e parë të punës. Është dashuria për nxënësin, mbase edhe idealizmi dhe dashuria për profesionin e mësuesit, që më bën kaq të ndjeshëm. Këmbëngul që nxënësit e mi, me njohuritë që kanë fituar dhe vlerësimin që marrin, të justifikojnë punën, mundin dhe përpjekjet e disa viteve bashkë. Nuk është e lehtë. Të gjithë e pranojmë këtë. Po fakti është se, nga rezultatet e viteve të shkuar nuk jam zhgënjyer. Të njëjtin përfundim pres edhe këtë vit. Shfrytëzojmë çdo mundësi që na jepet për konsultime dhe përsëritje. Besoj se kështu, kush më shumë e kush më pak, veprohet nga të gjithë mësuesit kudo që janë. Rezultati, natyrisht nuk është i një llojtë. Unë, sëbashku edhe me kolegët e tjerë, përpiqemi të ngjallim tek nxënësi guximin dhe bindjen, se kanë njohuri dhe janë të aftë përballen me provimet edhe pse në sallë nuk ndodhet mësuesi i tyre, edhe pse testet korrigjohen jo nga ne, por nga të tjerë mësues. Me formën e re të provimeve, që ka pak vite që është futur si sistem, duke i grumbulluar nxënësit në disa shkolla, ne mësuesit e lëndës jemi lënë disi “Të lirë”, me një fjalë, jemi lehtësuar nga lodhja e organizimit dhe zhvillimit të provimeve. Por së bashku me nxënësit, jemi në ankth deri ditën që shpallen rezultatet përfundimtare të vlerësimit. Kështu e ka kjo punë: Punojmë disa vjet dhe provohemi për një orë”.

Largohemi nga shkolla e Shkallnurit me përshtypjet më të mira, duke i uruar nxënësit dhe mësuesit: Suksese në provime !

Kadri Tarelli