Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Gentiana Zagoridha:NJË DITË NDRYSHE NË PETKUN E BARDHËSISË

Gentiana Zagoridha

NJË DITË NDRYSHE NË PETKUN E BARDHËSISË

Turizmi malor po tërheq gjithnjë e më shumë të apasionuar pas tij. Mali i Dajtit është një alternativë mjaft e preferuar për të kaluar një ditë apo fundjavë ndryshe. Ai shtrihet në vargjet malore të Skënderbeut të cilat ndahen nga njëri- tjetri nga qafa dhe gryka të thella ose kanione mbresëlënëse duke i ofruar kështu vizitorëve peizazhe fantastike dhe larmi refleksesh dhe ngjyrash. Vlejnë për tu vizituar këtu Taraca e Dajtit që është më e frekuentuara aktualisht,kanionet e Shkallës, Tujanit, shpella e Zonjës në Brar, shpella e Zezë në malin e Prishës së madhe etj. Mali i Dajtit është shpallur “Park Kombëtar” dhe ka një sipërfaqe prej 3333 ha. Lartësia e tij arrin deri në 1613m. Nuk ndodhet shumë larg kryeqytetit të Shqipërisë, Tiranës vetëm 25km larg,gjë që u jep mundësinë vizitorëve të shumtë të kryeqytetit që të mos largohen prej tij pa shijuar dhe ketë mrekulli të natyrës ku gërshetohen harmonishëm ajri i pastër ,flora dhe fauna e pasur,kala të lashta,ndërtime tradicionale të cilat mund të shijohen më së miri po të udhëtosh me teleferik i inauguruar për shqiptarët vetëm në vitin 2005. Nëpërmjet tij jo vetëm shijon pamjen panoramike që të ofrohet po shkurton dhe distancën kohore për vetëm 15 min. Por edhe përgjatë rrugës tradicionale automobilistike ka mjaft komplekse,hotele,bare e restorante ku spikasin ndërtimet me gurë dhe dru karakteristikë e zonës. Gjelbërimi që i rrethon i bën këto lokale pjesë të natyrës. Verandat e mëdha të tyre të ofrojnë një pamje spektakulare të qytetit të Tiranës,rrethinave të tij dhe madje nën një qiell të pastër pa re, edhe pamjen e largët të bregdetit të Durrësit. Tek fusha e Dajtit të krijohen mundësi për hapësira dhe lojëra pafund. Llojet e aktiviteteve që praktikohen këtu janë: ekskursionet,sportet e ajrit,alpinizmi,shëtitje me kal, ski gjatë stinës së dimrit,si në këto ditë të ftohta dimri që po kalon Shqipëria në këtë fillim viti. Ulja e temperaturave e shoqëruar me reshje dëbore dhe në malin e Dajtit ka bërë që ky i fundit të vesh petkun e tij të bardhë dhe të ftoj në gjirin e tij admiruesit e shumtë të dëborës për të shijuar disa momente ndryshe,larg monotonisë së përditshme. Ato që i gëzohen më shumë janë padyshim fëmijët,të cilët me të mbërritur në tarracën e malit të Dajtit pas udhëtimit me teleferik fillojnë të luajnë me topa bore dhe duke rrëshqitur të shkujdesur në borën e sapo ngrirë,por pa lënë pas dore dhe ato që i shoqërojnë këta fëmijë prindërit dhe gjyshërit e tyre të cilët dashje pa dashje bëhen pjesë e botës së tyre fëmijërore. Në fushën e Dajtit ka rrëpira të buta ,ku mund të ushtrohet ski por prej kohësh vendet e destinuara për këtë lloj sporti nuk janë ridimensionuar për ushtrimin e tij çka ka sjell dhe zhdukjen e pistave të dikurshme,por megjithatë dëshira e madhe e turistëve për këtë lloj sporti bën që ato të shfrytëzohen spontanisht duke shijuar sadopak kënaqësinë e pafund që të fal bora dhe bardhësia e saj. Pas shëtitjeve në dëborë,lojërave spontane në të, vizitorët kanë mundësi të shijojnë magjinë që të dhuron peizazhi i saj në një nga baret apo restorantet e ngrohta rreth e qark. Bukuritë e vërteta të malit të Dajtit mundet të shijohen vetëm nëse kalon të paktën disa orë në të pasi fjalët nuk mund të mjaftonin për të shprehur ashtu siç duhet kënaqësinë që të dhurojnë ato momente teksa bëhesh njësh me natyrën.

 

Dr. Ibrahim Rr. Gashi. Reportazhe nga SHBA

Dr. Ibrahim Rr. Gashi

Mami-mami! Moj mami! Ajo vajza po flet shqip!

 

Centrevill-i, një qytet jo shumë i madh i Virgjinia-s të shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe gjithë zona ku ndodhet ai, nuk dallohen për numrin e madh të banorëve dhe as për miljet katrore, krahasuar me qytete të tjera, qoftë edhe të Virgjinias. Por janë të njohur për rregullin e pastërtinë e tyre, për sistemimin e lagjeve, për ndërtesat e bukura me pak kate (në kuptimin amerikan), ndër to të shumta mes gjelbërimit, për rrjetin rrugor të përkryer, i cili vazhdon të pasurohet me shtesa të tjera; megjithatë, me jetesë mjaft të shtrenjtë, ndonëse, siç e thonë vetë banorët, në këtë qytet dhe në gjithë këtë zonë të Virgjinias, jetojnë familje të pasura, të cilat nuk e ndiejnë këtë të keqe.

Pikërisht në këtë qytet të pastër e të shtrenjtë jeton edhe vajza ime e dytë me familjen e saj. Në përgjithësi janë të kënaqur, sidomos për faktin se vajza e tyre, Hana 10 vjeçare, është nxënëse e dalluar në shkollë. Madje jo vetëm në mësime, ku në matematikë shkëlqen, por edhe në  violinë, në korin e shkollës, si girl-scout-e dhe në aktivitetet të tjera jashtëshkollore.

Në Amerikë dhe pikërisht në Philadelphia kam edhe vajzën e madhe me familje, kurse në New York dhe në Rochester dy motra.  Ime shoqe dhe unë vimë shpesh nga Shqipëria për vizitë te vajzat tona (një herë në vit), pasi kemi bërë bashkim familjjar, e kemi green card. Ne gëzohemi e çmallemi kur takojmë njerëzit tanë të zemrës, e njëkohësisht kënaqemi duke parë bukuritë e veçanta të pjesëve të ndryshme të Amerikës. Kështu, pa përmendur New Yorkun, Philadelphia të ofron historinë e Amerikës, madhështinë e një qyteti me rrokaqielle e bukuritë e qendrës së saj, kurse në periferi ndërtesat e vjetra, do të thosha muzeule, të punëtorëve të dikurshëm e të zezakëve e ispanikëve të sotëm, me rrugët jo shumë të pastra, madje të mbushura edhe me mbeturina, përkundrazi, Centervilli, ky qyet i vogël (disa zona të tij ngjajnë me fshatra prrallore), ditën të kënaq me bukuritë e tij natyrore, me gjelbërimin karakteristik anash ndërtesave e rrugëve  e po kështu me pyjet në afërsi, si kurora rrethuese të vetë qytetit apo të lagjeve, kurse dyqane të grupuar në vende të posaçme, si në gjithë Amerikën, me vend-parkime të shumta për makinat e blerësve, si dhe një sistem hyrje-daljesh në to me vijëzimet përkatëse shumë të rregullta. Nata në këtë qytet të sjell edhe të papritura të tjera: dritat e forta sinjalizuese të rrugëve, përveç se të orientojnë për lëvizje me makinë, ato kanë edhe bukurinë e tyre vezulluese, le pastaj ndriçimet e dyqaneve, të cilat bëhen magjepse nga shumëngjyrëshmëria e tyre.

Vajza jonë me banim në Centreville, punon ekonomiste në një bankë të madhe Amerikane, rreth njëzet milje larg vendbanimit, kështu që nuk i del shumë kohë për të na shetitur ne ditët kur ka punë. Por të shtunë e të diel, ajo ose dhëndrri janë në dispozicionin tonë, jo vetëm për të na shetitur, por edhe për të na çuar në dyqane e restorante. Unë gjithnjë kërkoj prej tyre që të vizitojmë edhe bibliotekat e libraritë, pasi një ëndërr imja ende nuk është realizuar. Si autor i shumë shkrimeve, madje edhe i librave, për kronologjinë si shkencë dhe kalendarët në botë e tek shqiptarët, para shumë vitesh kam shkruar edhe një artikull për kalendarin Maya dhe civilizimin e tyre. Në Amerikë m’u dha mundësia që të njihem më mirë me këtë kalendar dhe civilizimet e vjetra të kontinentit më të ri, siç janë ato  të Maya-ve, Aztekëve dhe Inkasve. Ndër të  tjera, pata edhe fatin e madh që të vizitoj në Yucatan të Mexikës një vendbanim të hershëm të Maya-ve, të quajtur Chichen Itza (lexo: Çiçen-ica), ku pashë dhe preka me dorë piramidën e madhe Maya, observatorin madhështor të tyre, natyrisht tani të dëmtuar nga koha, sidomos kupola e vrojtimit, tempullin e luftëtarëve me 1000 statujat e tij dhe shumë objekte të tjera të këtij kompleksi ndërtesash karakteristike të një civilizimi të krahasueshëm me atë egjiptian.

                      Një shtysë tjetër që unë të trajtoj këtë  temë, është edhe një profeci Maya-ne, që  ka lidhje me kalendarin e tyre, sipas së cilës, në dhjetor të vitit 2012, do të ketë një kataklizëm botërore.

Kështu, përveç dëshirës sime të thjeshtë të kahershme për të shkruar për kalendarin Maya, tani, pas këtyre njohjeve e përjetimeve, më duket sikur u bëra borxhli ndaj lexuesit shqiptar, për pasqyrimin e këtij civilizimi edhe në shqip, krahas pasqyrimeve të tjera të shumta nga autorë të ndryshëm.

                      Dhe i etur për të lexuar sa më shumë libra për këto çështje, në mënyrë që të mund të shkruaj sa më bindshëm për to, sidomos për këtë parashikim të pabesueshme, i kërkova vajzës sime të më çojë në një librari të madhe....

                      Ishte ora 7 e mbrëmjes kur ime shoqe, vajza, unë dhe mbesa ime 10 vjeçare, Hana, e cila do të më bëhej udhërrëfyese dhe përkthyese këtë mbrëmje, u gjëndem brenda një salloni-librari të madh, të cilit nuk i gjëndej fundi, me rafte të sistemuara bukur, të mbushura plot e përplot me libra nga të gjitha llojet. Në fillim të tij kishte edhe një kafene-ëmbëltore  moderne, në të cilën, blerësit e librave, apo edhe të tjerë mund të pushonin e të shijonin asortimentet, që mund t’i blinin në dy banaqet e sistemuara me një hijeshi të rralle. Tek hecje nëpër rrugicat e drejta mes rafteve, të ngjante sikur je në një qytet në miniaturë.

I gjetëm librat e kërkuara për këto civilizime dhe për profecinë Mayane, për fundin e botës në dhjetor të 2012-tës. Ato ishin shumë dhe nuk kushtonin pak, prandaj njëra prej shitseve, duke parë mëdyshjen tonë për blerjen e tyre, na tha me mirësjellje: përse nuk i kërkoni këto libra në bibliotekë, pasi edhe ato i kanë e mund t’i lexoni pa paguar?

Dhe derisa po bisedonim me mbesën time të vogël, natyrisht në shqip, nëse duhet t’i blejmë apo jo librat e zgjedhura, pranë nesh kalon me shpejtësi rrufe një vajzë 7-8 vjeçare, duke thirrur: “Mami, mami” dhe meqë mami, e ulur me babain dhe me një grua tjetër, duke pirë kafe, nuk po i përgjigjej, ajo e përsërit thirrjen kur ishte krejt pranë saj: “Moj mami” dhe shpërthen me një entuziazëm të paparë fëminor, duke drejtuar gishtin kah Hana jonë - “ajo vajza atje po flet ship”. E ama i kthehet me buzëqeshje dhe i përgjigjet: “Mirë të  keqën mami, eja ta takojmë?” Ne nuk ishim larg tyre dhe pamë  e dëgjuam gjithçka. U afruam dhe biseduam me ta. Në mes tjerash e pyeta vajzën e vogël: “Si të quajnë voglushe?” Ajo e përhumbur në lumturinë e saj fëminore se takoi një shqiptare si  vetja e vetë, tanimë afruar pranë mbesës sime, madje kapur dorë-përdore, e sikur donte t’i thoshte ndonjë fjalë, apo ndoshta do ta ftonte në shtëpinë e saj, me pak vonesë më thotë: “Teuta”. “E gëzofsh, por nga je?” ishte pyetja e dytë që i bëra. “Nga Shqipëria”, më përgjigjet në flakë të pushkës dhe sytë e saj shndrisin gëzueshëm. “Po nga cili qytet?” - vazhdova unë. Ajo u ngjesh edhe më tepër ndaj mbesës sime Hana, sikur ta kishte shoqe të kahershme dhe ndonëse më shikoi ngultas, nuk m’u përgjigj. Athua nuk e dinte emrin e qytetit të saj nga kishte ardhur? Po në fund të fundit përse duhej të ma thoshte edhe nëse e dinte? E rëndësishme ishte se ajo ishte shqiptare dhe se gjuha shqipe ishte gjithçka për të. Ajo gati sa nuk shpërtheu në vaj nga gëzimi e malli që dëgjoi një fëmijë tjetër të flasë  shqip si ajo. E nama veten përse ia bëra pyetjen e tretë. I shikova me vërejtje edhe prindërit e saj. Ishin fizikisht të hijshëm, siç janë shumica e shqiptarëve, e dukeshin njerëz të mirë e fisnikë. Thashë me vete: “Këta nuk do  t’i zërë mallikimi i Fishtës. Është meritë  e tyre që Teuta e vogël e ruan dhe`e do gjuhën e vet, dashuron kombin e atdheun e vet, e do të  jetë gjithmonë krenare për origjinën e saj”.

Në këtë rast mu kujtua ajo vjerrsha e poetit tonë, Dritëro Agolli, e titulluar “Poçari”, me tekstin e së cilës është  bërë edhe një këngë, ku pasqyrohet malli i usta poçarit shqiptar nga Stambolli, për gjuhën shqipe dhe kombin e vet: “..Jam shqiptar...Fjala shqipe s’blihet në pazar...

Zemra  m’u bë mal nga ky takim me këtë vajzë  të vogël dhe prindërit e saj. Harrova Centrevill-in me bukuritë e tij, rrokaqiellet e Philadelphia-s, si dhe Mayat e Egjiptianët me civilizimet dhe piramidat e tyre. Madhështinë e tyre në sytë  e mi dhe zemrën time e kishte fituar Teuta, - e vogël në moshë, por e madhe me ndjenjat e saj për gjuhën shqipe. Mua plakut flokëzbardhur, kjo Teutë fëmijë m’u duk si Teuta mbretëshë ilire, e isha gati t’i përulem e t’i puth dorën. Do të shkruaj, thashë me vete, për këtë vajzë, por a do të mund të pasqyroj shpërthimin e ndjenjave të mallit e të dashurisë së saj për gjuhën e ëmbël shqipe, të shprehura nëpërmjet fjalëve të saj: “Mami, mami! Moj mami! Ajo vajza po flet shqip” .

 

Dr. Ibrahim Rr. Gashi

Centreville (VA-SHBA), 26 Nëntor 2011

 

Gentiana Zagoridha:TË NJOHËSH ËSHTË DIÇKA,POR TË DISH ËSHTË MË MIRË

  Gentiana Zagoridha 

                                   

TË NJOHËSH ËSHTË DIÇKA,POR TË DISH ËSHTË MË MIRË

Adoleshenca kjo moshë e bukur dhe delikate luan një rol kyç në formimin e karakterit të njeriut. Në këtë periudhë i riu bën përpjekje të gjejë vetveten në mjedisin e ri jetësor. Periudha e adoleshencës  karakterizohet nga një emancipim i individit, domethënë nga i varur bëhet i pavarur,duke përfituar një identitet që i lejon të hyjë në marrëdhënie me të tjerët në mënyrë të pjekur. Mirëpo gjatë kësaj periudhe mund të shfaqen edhe probleme emotive,që ndryshojnë nga një adoleshent tek një tjetër. Disa shfaqin shenja euforizmi të tepruar,disa bien në depresion ,disa dhunë etj. Shumë fëmijë në këtë moshë p.sh nuk flenë gjumë,jo se nuk u flihet, por mendojnë se janë të rritur tashmë dhe dëshirojnë të flenë në orë të vona. Ato e mundojnë trupin e tyre duke qëndruar para kompjuterit, studiuar, duke parë televizor ose aq më keq nëpër pabe, derisa ta kthejnë këtë situatë në gjendje kronike. Por adoleshenti e ka më se të domosdoshme në këtë moshë të flerë të paktën 7-9 orë gjumë në ditë. Gjithashtu në këtë periudhë ndodh që disa adoleshentë të mos ndihen mirë me imazhin e tyre  të ri dhe për këtë arsye nuk e kanë të lehtë të përshtaten. Reagimet jo pozitive ndaj ndryshimeve,krahasimet jo të favorshme për ta i bëjnë të arrijnë në vlerësime jo pozitive për veten e tyre,të cilat i çojnë këta adoleshentë në mbyllje në vetvete ose në raste më të këqija në depresion. Janë të shumta arsyet pse një i ri në këtë periudhë mund të bie në depresion. Kështu p.sh kalimi i një kohe relativisht të gjatë para kompjuterit rrit mundësinë që adoleshentët të fitojnë sjellje të gabuara si: pirja e duhanit,alkoolit,kanabisit dhe i drogave të tjera,marrëdhënie seksuale të pambrojtura,mospërdorimi i rripit të sigurimit kur udhëtojnë me makinë etj.”Duke parë sjellje të tilla të gabuara në internet,ato mund të kryejnë dhe vetë më pas këto veprime” shprehet autorja e një kërkimi shkencor lidhur me ketë problem në Universitetin Queens në Kanada, Valerie Carson. Adoleshentët pëlqejnë aventurat,alkoolin,drogën dhe shpejtësinë e madhe sepse truri i tyre është shumë i ndjeshëm ndaj suprizave. Por disa adoleshentë priren të shfaqin dhe sjellje të dhunshme. Disa nga faktorët që ndikojnë në sjelljet e dhunshme të adoleshentëve janë:depresioni,konflikti familjar,ndëshkimet trupore që në fëmijërinë e hershme,mungesa e një objektivi në jetë, madje nga një studim i kohëve të fundit dhe përdorimi i pijeve të ëmbla jodietike,si pasojë e sheqernave dhe kafeinës që këto lloj pijesh përmbajnë. Gjithashtu ekzistojnë rrjete të ndryshme individësh me qëllime shfrytëzuese ndaj këtyre grupmoshave të cilët presin nga çasti në çast që “t’i peshkojnë”. Rrugët e errëta në të cilat mund ti drejtojnë janë nga më të ndryshmet si: lëndët narkotike,trafikimi etj,prandaj në këtë periudhë esenciale është komunikimi me prindërit. Psikologu  Piazhe mendon se:” Morali zhvillohet nga bashkëpunimi me shokët. Sipas tij shokët dhe jo prindërit janë një burim kryesor të koncepteve morale të tilla si: barazia,reciprociteti dhe drejtësia. Të rriturit ushtrojnë një ndikim dominues mbi fëmijët në rritje. Në të kundërt,në marrëdhëniet bashkëpunuese mes bashkëmoshatarëve pushteti është i shpërndarë në mënyrë të barabartë ndërmjet pjesëmarrësve në mënyrë që të dalë një marrëdhënie sa më simetrike dhe kjo arrihet më së miri larg ndikimit kufizues prindëror”. Edhe psikoanalisti John Bowlby me teorinë e tij ATTACHMENT e mbështet këtë argument duke theksuar se bashkëmoshatarët bëhen të rëndësishëm në fëmijërinë e mesme dhe kanë një ndikim të dallueshëm nga ai i prindërve. Adoleshentët kanë prirje për t’u kushtuar vëmendje bashkëmoshatarëve sidomos nëse komunikimi me prindërit mungon ose është i një cilësie jo të mirë. Prandaj në këtë pikë duhet punuar fort. Komunikimi me prindërit është esencial për një rritje pa probleme dhe për kalimin me sukses të kësaj periudhe tranzitive. Modeli i prindit luan një rol të rëndësishëm në kompletimin e sjelljes psikologjike të fëmijës. Prandaj prindi duhet të jetë tolerant dhe i gatshëm të bëjë kompromise me fëmijën në mënyrë që të vendos marrëdhënie të kënaqshme e të shëndosha shoqërore me të. Negocimi është një nga metodat e mirëmbajtjes e komunikimit dhe të mbikëqyrjes, edhe kur fëmija kalon drejt një shkalle më të madhe pavarësie. Megjithëse roli i figurës prindërore është i pakundërshtueshëm dhe i domosdoshëm, prindi duhet të jetë i interesuar të lejojë,në mënyrë të kontrolluar që fëmija i tij,tashmë adoleshent të bëjë eksplorime me mjedisin e jashtëm. Tensioni i krijuar midis prindërve dhe fëmijëve në këtë periudhë është normal. Në fakt mungesa e këtyre problemeve në komunikim duhet të shqetësojë prindin. Në këtë rast mund të dyshohet se në jetën e adoleshentit po ndodhin ndryshime jo pozitive të cilat ai përpiqet t’i kompensojë nëpërmjet indiferencës dhe apatisë. Pengesat kapërcehen më lehtë kur prindërit janë pranë adoleshentit. Këto që po lexoni dhe do të lexoni sigurisht që nuk i dëgjoni për herë të parë por gjithsesi ju ndihmojnë t’ju vënë në vëmendje rolin si prind,në zhvillimin dhe kapërcimin sa më normal të adoleshencës tek fëmija juaj. Për disa prindër adoleshenca është periudhë që i ndihmon të forcojnë shumë marrëdhëniet me fëmijët e tyre, për disa të tjerë ndërprerje komunikimesh. Për të mos arritur deri në këtë pikë duhet të keni gjithmonë parasysh disa këshilla. Ju mund të jeni i besueshëm dhe miqësor edhe duke qenë në rolin prindëror,pavarësisht se në disa raste mund të jetë e vështirë të jesh personi i cili vë kufinj dhe të dëgjon pa gjykuar siç bën një shok. Por falë bisedave që duhet të jenë të përditshme ju mund të krijoni një marrëdhënie besimi dhe përgjegjësie duke përdorur dhe eksperiencat tuaja  vetjake lidhur me këtë moshë,gjë që një moshatar nuk ia jep dot. Kështu adoleshentit i transmetohet siguria për të cilën ai ka nevojë .Është shumë e rëndësishme që ju të njiheni me shokët që frekuenton fëmija juaj. Kjo mund të realizohet duke krijuar kushte që të paktën një ose disa herë gjatë javës ato të frekuentojnë shtëpinë tuaj dhe kështu ju mund të flisni me ta gjatë kohës që ata janë aty,por pa i bërë të ndihen të vëzhguar,ose duke marrë pjesë në aktivitete të ndryshme që organizon shkolla e fëmijës tuaj. E rëndësishme gjithashtu është që për asnjë moment të mos harroni të respektoni intimitetin e fëmijës suaj. Në këtë moshë fëmija do një kohë dhe një vend të caktuar që të jetë vet me vetveten e tij. Duhet të jeni të informuar ç’farë lexon dhe sheh fëmija juaj në internet. Qartësoni çdo informatë të gabuar. Komunikoni çdo ditë me të,mos prisni të ndodh ndonjë problem dhe pastaj të komunikoni. Mos bëni presion. Nëse bëni presion mund të ndodh që t’ju injorojë,e ndoshta më vonë t’ju injorojë për gjëra më të rëndësishme. Duhet të parashtroni para fëmijëve tema të tilla si:droga,alkooli,duhani,seksi para se t’ju pyes fëmija për to ose para se ato të bëhen problem për fëmijët tuaj. Shmangni diskutimet e tipit disiplinues,pasi ai gjithnjë do të përpiqet t’u largohet atyre. Gjatë bisedave kujdesuni që të jetë ai që domonon bisedën,ju vetëm ngacmojeni për gjërat që ju interesojnë të dini. Mos harroni ta lavdëroni çdo natë për punët e mira te kryera gjatë ditës. Jini koherent në qëndrimet tuaja ndaj tyre Sigurisht askush nuk mund të jetë perfekt në zbatimin e këtyre këshillave por duke pasur parasysh se në adoleshencë zhvillohet identiteti personal i individit,prindi së bashku me fëmijën duhet të mësojnë që të përballojnë probleme që lidhen me komunikimin,autonominë dhe autoritetin së pari duke u informuar.

 

 

Baki Ymeri:Liga e ligë dhe miku i mirë i një libri të keq

 

Liga e ligë dhe miku i mirë i një libri të keq

 

Baki Ymeri

 

Shoqëria mund të shndërrohet në parajsë të miqësisë dhe bashkëpunimit,  vetëm atëherë kur doktrina kristiane e përshkon atë në mënyrë logjike,  duke e lindur një jetë të re përmes ndershmërisë dhe vlerave morale. Pritëm të kalojnë Krishtlindjet dhe nata e gëzuar e Vitit të Ri për të nxjerrë në pah një mashtrim të ri rumun me karakter pseudoshqiptar. Autorja (Maria Dobrescu) e turpëron emrin e shenjtë të Shën Marisë sepse i shërben servilizmit antikosovar të padrones së saj (Oana Manolescu), duke botuar një libër të gjymtë mbi diplomacinë rumuno-shiqptare ku anashkalohet subjekti i Kosovës dhe Bashkësisë Kulturore të Shqiptarëve të Rumanisë, e para (pas revolucionit antikomunist) dhe e vetmja organizatë e mirëfilltë e etnisë shqiptare në këtë vend. Të botosh një libër me 256 faqe mbi relacionet rumuno-shqiptare, pa e përmendur Dr. Xhelku Maksutin (Dalaj Lamën e shqiptarëve të Rumanisë, figurën qëndrore që ka dhënë kontribut të pashoq për përforcimin e lidhjeve respektive), dhe atë me lekët e një Lige të ligë që ia zhvat me dinakëri Qeverisë rumune në emër të minoritetit shqiptar, don të thotë të mashtrosh opinionin dhe të tallesh me fatin e këtij komuniteti historik.

                      Stop Oana Manolescut në Korçë dhe Tiranë! Nuk e kemi ndër mend të tallemi me kohën dhe as të bezdisim lexuesin me subjekte të këtilla konotacionesh negative, por po i biem shkurt e shqip, sa për t’ia bërë më dije Qeverisë së Tiranës dhe opinionit shqiptar, se deputetja joshqiptare e Parlamentit rumun, Oana Manolescu, është delja e zezë e komunitetit shqiptar dhe Juda i shqiptarëve të Rumanisë të cilët janë të paktë (rreth 500 veta që e deklarojnë etninë), por të sinqertë dhe të mrekullueshëm. Libri i servilistes së Judës nuk është libër, por një intervistë e gjatë dhe e bezdisshme, e zhvilluar nga Maria Dobrescu me ish ambasadorin shumëvjeçar të Rumanisë në Shqipëri, Gjorgje Miku, i cili ka kontributin e vet për përforcimin e miqësisë diplomatike mes dy vendeve, por nuk ka biografi të kristaltë sepse, së bashku me burrin e Maria Dobrescut (Marius Dobrescu) është autor i një komunikate kundër bombardimeve të NATO-s “për mbrotjen e sovranitetit të shtetit serb” (1999), një fakt konkret që e ka përmendur edhe Kopi Kyçyku në librin e tij të gjymtë “Zinxhiri i anktheve”. Çka don të thotë kjo?

Kjo don të thotë se, edhepse në gjuhën shqipe mbiemri Miku përfaqëson miqësinë, rumanisht “mic” don të thotë “i vogël”. I madh përnga pamja dhe i vogël përnga karakteri, sepse, edhepse i dhamë shansin të bëhet president i Shoqatës së Miqësisës Rumuno-Shqiptare”, shoqata e tij mbeti vetëm në letër, pa kurrfarë mbledhjesh, aksionesh dhe kontributesh konkrete që justifikojnë ekzistencën e saj si personalitet juridik. Po i rikthemi librit respektiv, për kompletimin e të cilit, Gjorgje Miku na kërkoi një tekst mbi afirmimin e shqiptarëve të Kosovës në gjuhën rumune, dhe i cili mungon. Pse? Sepse Oana Manolescu që ia boton këtë vepër të dështuar, mburret me politikën  rumune që s’e njeh pavarësinë e Kosovës, sepse ajo e shpërblen me pesëmijë euro në muaj pagë të pamerituar parlamentare. Libri ka titull atraktiv (“Pesë dekada të diplomacisë – Mbi relacionet rumuno-shqiptare në një dialog me ambasadorin Gheorghe Micu”) dhe strukturë të dështuar ku bëhet më shumë fjalë për ndjekje e shërbime sekrete, se sa për subjekte fisnike, me fotografitë e Titos, Stalinit, Enverit, Hrushçovit, Çausheskut, Ramiz Alisë, Brezhnjevit, Nexhmije Hoxhës, Mao Cedunit, në vend të fotografive të Xhelku Maksutit, Luan Topçiut, Sherban Tabakut, apo, madje, edhe të autorit të këtij shkrimi që e falënderon Mikun e shqiptarëve për dedikimin që na e ka dhënë me “urime për të kontribuar gjithnjë e më shumë për një njohje më të mirë ndërmjet popullit rumun dhe shqiptar”.

Natyrisht që në kontekst, kjo broshurë voluminoze ka disa fotografi interesante të ambasadorllëkut rumun në Shqipëri, por ndër to mungon edhe lënda, edhe fotografia e dy miqve tjerë të mëdhenj të shqiptarëve, Tiberius Puiu dhe Gjorgje Bukura. Një anë pozitive e këtij libri është botimi i listës së ambasadorëve të Shqipërisë në Rumani (1926-2011), dhe i diplomatëve rumunë në Tiranë (1914-2009). Përndryshe, përnga natyra, Gjorgje Miku duket i urtë, i qetë dhe i sinqertë, me një buzëqeshje karakteristike protokolare, por librit të tij i mungon struktura e brendshme, sepse Liga e ligë e Oana Manolescut që ia ka botuar, me gjithë buxhetin e majmë të Qeverisë rumune që e gëlltit në emër të etnisë shqiptare, nuk ka asnjë shqiptar në gjirin e saj. E kishte dikurë Ardian Kyçykun, por edhe ai e braktisi kur e pa se bëhet fjalë për mashtrim dhe manipulim në emër të komunitetit shqiptar dhe me mjetet e komunitetit shqiptar. Profesoresha e kimisë, Oana Manolecu mund të mburret se i afirmon shqiptarët përmes disa librave pa kurrfarë vlerash letrare dhe revistës së saj të murit “Miku i shqiptarit”, vetëm atëherë kur do të gjejë gjuhë të përbashkët për ta botuar në emër të Shoqatës së Miqësisë Rumuno-Shqiptare, e jo në emër të Shoqatës Liga e Shqiptarëve të Rumanisë, të cilën duhet ta drejtojnë shqiptarët e jo mashtruesit.

Shqiptarët e këtij vendi presin me padurim t’i skadojë imuniteti parlamentar për ta hedhur në gjyq, për të dhënë llogari lidhur me rreth njëmilonë euro të gllabëruar në emër të komunitetit shqiptar, në kohën kur botuesi i revistës “Shqiptari” nuk ka as televizor në garsonierën e tij, ndërsa lekët e fshatarit të varfër, të uritur e të sëmurë derdhen në adresë të një lige të ligë. Turp qeveritar dhe turp parlamentar! Themi turp sepse Bashkësia Kulturore e Shqiptarëve të Rumanisë ka reaguar ashpër kundër kësaj padrejtësie që i bëhet komunitetit shqiptar, por autoritetet rumune e kanë bërë veshin e shurdhët duke respektuar votat e dyshimta të një majmunllëku ballkanik, duke mos ndërmarrë masa për dëbimin e saj nga Parlamenti, as pas një serë artikujsh e komunikatash të botuara në shtypin shqiptar dhe atë rumun. Miku i mirë mund ta ketë përmendur për të mirë emrin e Dr. Xhelku Maksutit gjatë realizimit të intervistës, por ku ta dimë ne në nuk ka vepruar cenzura e ish aktivistes komuniste Oana Manolescu, pseudodeputetja e vetëshpallur e komunitetit shqiptar, e demaskuar publikisht nga revista humoristike prestigjioze Academia Catavencu.

 

BOX

 

 

Gheorghe Micu i mirë dhe Oana Manolescu e Ligës së ligë

 

 

Oana Manolescu e demaskuar nga revista Academia Catavencu

 

Oana Manolescu, 5.883 euro paga mujore gjatë muajit mars

 

E pangopura e botës me paratë e komunitetit shqiptar

 

Shkruar nga Viron KONA : Kolegu ynë i mirë, Kadri Tarelli

 

                                               Kolegu ynë i mirë, Kadri Tarelli

Shkruar nga Viron KONA

                                      

                         

                         Në foto Kadri Tarelli

 

Prej kohësh kam dashur të shprehem në një shkrim për Kadri Tarellin, qysh kur punoja si redaktor në gazetën tonë të dashur “Mësuesi”, sot revista “Mësuesi”. Gjithsesi, për të bërë punë me qëllime të mira, nuk është kur vonë. Nisur nga kjo devizë, po  hedh këto rreshta,  duke dashur të shpreh respektin për këtë njeri modest që është shquar dhe shquhet si një personalitet gjithë-vlerash, me  përkushtimin dhe veprën e tij në fushën arsimore dhe atë publicistike.

Kadriu ka qenë përherë i tillë, që kur unë e kam njohur dhe vazhdon të jetë po ai, edhe sot kur aktualisht, në mënyrë zyrtare është në pension. Në pension, është një fjalë goje, sepse Kadriu është nga ata njerëz, që nuk dinë të përgjumen e dremisin, përkundrazi, është nga ata që  rritin dhe lartësojnë përditë vetveten dhe vlerat, duke shpalosur energji krijuese të pandërprera në shërbim të njerëzve, të jetës dhe  shoqërisë. Është kjo veçanti e tij, e cila më bën që, sa herë ta sjellë ndërmend, ndjej brenda meje të më vërshojnë për të ndjenja të thella respekti, më vijnë në mendje fjalë të ngrohta e miqësore. Puna dhe jeta  e Kadri Tarellit përditë merr kuptim, sepse ai është i pandalshëm në përpjekje të vazhdueshme, duke dhënë fryte dijesh dhe mençurie nëpërmjet shkrimeve me karakter arsimor, kulturor dhe artistik.

Puna krijuese dhe publicistike e  Kadriut nuk bën zhurmë, ajo rrjedhë e qetë, e pastër, e kaltër dhe transparente, duke përhapur ide dhe mendime të shëndetshme, ai është vizionar e bashkëkohor. Ndodh si me ata përrenjtë e qetë, që rrjedhin në heshtje në rrugëtimin e tyre, duke u ndalur disa çaste përballë digave dhe duke u shndërruar në energji dritëdhënëse. A ka më shumë se drita për njeriun, drita që shpërndan errësirën dhe e bën ditë; drita që ndriçon mendimin e mjegullt, konfuz e kaotik, që tregon rrugë, forma, mënyra sesi puna dhe jeta të vërshojnë natyrshëm në rrjedhat e tyre. Dhe, përpos gjithë kësaj, qëndron njeriu i thjeshtë e miqësor, me dritë e shkëlqim në sy, që rrezaton e përhap miqësi e respekt ndër njerëzit, tek ata që njeh, tek të tjerë me të cilët njihet dhe miqësohet shpejt për shkak të shkrimeve që shkruan për ngjarje, episode, trajtesa, reportazhe, portrete. Kadriu i lëvron suksesshëm të gjitha këto gjini të publicistikës, teksa afron te gjithkush miqësi, vullnet dhe gatishmëri,  që t`u vijë në ndihmë aty ku mundet,  t`u lehtësojë vështirësitë dhe t`u gjendet pranë në hallet dhe problemet e jetës.

                                                                               x                            x                                          x

Jeta për askënd nuk është e lehtë. Sot mendon se po i mënjanon disa  telashe, se i zgjidhe ca probleme, se je më mirë me shëndet, kurse, e nesërmja, të sjellë mendjen vërdallë me ca problematika, që ty, as që të kishin shkuar në mendje më parë. Kështu ndodh gjithmonë, me jetën e njerëzve. Askush nga ne nuk është i imunizuar dhe nuk u shpëton dot dallgëve të jetës. Jemi të gjithë timonierë në “varkat” tona dhe, na duhet që t`i drejtojmë ato me kujdes, me mençuri e zotësi, herë pro dhe, herë kundër rrjedhave, herë në det të trazuar me stuhi  e furtunë, herë duke u përfshirë në vorbullat e shkumëzuara prej nga është vështirë të dalësh lehtë. E, megjithatë, njerëzit me vullnet, të guximshëm dhe me karakter të fortë e të qëndrueshëm, gjithsesi munden dhe ia dalin mbanë, arrin ta  ruajnë drejtpeshimin. Përmes dallgëve dhe erërave të forta, çajnë përpara, madje  ndihmojnë edhe të tjerët,  që kanë nevojë për ta. I tillë është Kadri Tarelli. Nuk është i ri në moshë, por, rininë e ka në shpirt. Zemra e tij emeton vazhdimisht energji pozitive për të bërë më të mirën në jetë, në punë dhe në shoqëri.

 

                                                                 x                                          x                                          x

 

Kadriu është në pension, por atë nuk e sheh kafeneve, duke “vrarë” ose “shtyrë” kohën i zhytur në mjegullën helmuese të tymit të duhanit. Nuk e sheh atë, as , duke numëruar makinat e shumta që qarkullojnë në rrugë e bulevarde, as duke u ankuar dhe duke u qarë. Ai është gjithmonë i zënë me punë, me detyra, qofshin ato të zakonshme si çdo njeri tjetër, por, akoma më shumë, ai ka  detyra shoqërore e qytetare, që lidhen me  shtypin, me përshkrimin dhe pasqyrimin e jetës së njerëzve punëtor, që udhëheqin jetën në çdo sektor të saj. Ai shkruan edhe për probleme që ngecin dhe kërkojnë të “vaisen”, edhe për alternativa për kapërcimin e situatave të ndërlikuara, për lehtësimin e vështirësive të njerëzve në punët, hallet dhe jetën e tyre. Ai shkruan  për probleme të reformimit të shkollës, të përgatitjes dhe aftësimit të kuadrit drejtues, për maturën shtetërore, për  përmbajtjen shkencore  të teksteve, për reformën e altertekstit… Për këtë të fundit, më kujtohet se si në redaksi kishim nevojë për një krye-shkrim, në faqe të parë, të jepnim një përvojë të mirë, të qartë dhe të kuptueshme për  të gjithë. Vet ne si redaktor kishim bërë shkrime të tilla, si të thuash e kishim “konsumuar” veten. Mbaj mend, se mbeta keq dhe po mendohesha se kujt t`i drejtohesha që ta bënte atë shkrim, ndërkohë që kohë nuk kishte. Sepse, dihet, puna në gazetë ka ritëm të lartë, nuk e bën dot një gjë dy herë. Po e “godite” që në të parë, botoje, ndryshe nëse e ke me mëdyshje, hiqe, mos e boto. Ky është “ligj” i gazetarisë, i pashkruar: “Diçka që e ke me dyshim, mos e boto.” Dhashë e mora me veten dhe, iu drejtova Kadriut. E mora në telefon dhe i bëra kërkesën. Më dëgjoi më vëmendje, por edhe u shqetësua, kur unë i thashë se ai shkrim na duhej të nesërmen dhe se, do ta vendosnim në faqen e parë, në ballë. Më kuptoi nga zëri që ndihesha në hall. E dinte, që atë rubrikë e mbuloja unë dhe ma kuptoi përgjegjësinë që kisha. –Do ta bëj, - më tha. Mbaj mend, se ajo natë deri të nesërmen më kaloi me atë shqetësim. Mezi sa prita të shkoja në zyrë dhe të shikoja e-mail-et. Dhe, sa s`fluturova nga gëzimi. Nisa ta lexoj shkrimin dhe fytyra më ndriti. Kadriu kishte shkruar një shkrim të mrekullueshëm, mbase nga më të bukurit, që ne kishim botuar ndonjëherë për altertekstin. Edhe të shoqëruar me një fotografi, që fliste shumë…Por, më tepër se ai shkrim, për mua foli korrektesa dhe përkushtimi, ndjenja e detyrës, por edhe e miqësisë, për ta nxjerrë tjetrin nga halli dhe për ta bërë punën sa më mirë… E, kështu, mësuesi dhe drejtuesi i talentuar, publicist i njohur Kadri Tarelli, i gëzohet pandërprerë punës  dhe përkushtimit të tij. Diku, ai i gëzohet edhe pasqyrimit të një veprimtarie kulturore, arsimore e artistike, një përurimi libri të një autori të ri, që përpiqet të rrah krahët në qiellin e letërsisë dhe poezisë, të një shkrimtari, që ka shtruar rrugën  krijuese, por që kërkon forma dhe mënyra të reja e modern shkrimore, një tjetri që nxiton të shkruaj dhe përuroj kujtimet e jetës, të punës e veprimtarisë. Thënë troç, shkrimet dhe artikujt social – kulturor - shkencor të Kadri Tarellit janë  origjinal, njëri ndryshe nga tjetri, njëri më i bukur se tjetri, por që kanë të përbashkët atë që, nga secili prej tyre, ke çfarë të mësosh; në to zbulon mesazhe mbresëlënëse, nga të cilat përfiton dhe të nevojiten në, mos, sot, nesër, në punën dhe jetën tënde, të familjes ose fëmijëve.

 

                                                                                       x                                          x                                          x

 

Kadriu ka lindur më 07. 04 1943 në Devoll, Qarku Korçë dhe banon në Durrës që nga viti 1953. Ka mbaruar studimet e larta  për Histori – Gjeografi në Universitetin e Tiranës dhe ka një eksperiencë të pasur në arsim, si mësues në disa rrethe të Shqipërisë: Kavajë, Lushnjë dhe Durrës, si dhe drejtues i suksesshëm në disa shkolla 9-vjeçare dhe të mesme. Për meritat e tij në arsim është  dekoruar me medaljen "Naim Frashëri". Ndërkohë që CV-ja e tij përfshin mbi 200 artikuj të botuar në gazeta, revista, reçensa, parathënie librash artistik etj.

 

Në foto: Viron Kona dhe Kadri Tarelli

E njoha Kadriun kur drejtonte prej disa vitesh shkollën jopublike “Kasa” në Durrës, një shkollë me parametra bashkëkohor, por, që, gjithkush thoshte me plot gojë: ”Eh, është Kadriu atje, s`ke ç`i thua !” Në suksesin e asaj shkolle, ndihej gjithkund dora dhe mençuria drejtuese, organizuese dhe edukuese e  drejtori të saj, të cilit i shkonte mendja për gjëra të bukura dhe frytdhënëse, që shkolla të ishte sa më  e kompletuar, sa më e përshtatshme dhe me nivele bashkëkohore, që t`i përgjigjej më së miri kërkesave dhe reformave në arsimin shqiptar. Mjafton të shikoje komunikimin e tij me mësuesit, që e  donin dhe, po aq   e respektojnë njëlloj edhe sot, kur Kadriu është në pension. Atëherë, kur ishte në shkollë, mjafton të shikoje nxënësit e vegjël, të ciklit të ulët ose nëntëvjeçar, sesi i qëndronin pranë dhe e dëgjonin duke e parë në sy, si të kishin përpara  prindin e tyre, pa u druajtur prej tij, por duke dashur të dëgjonin gjithçka ai kishte në mendje, dhe,  gati  ia “rrëmbenin” fjalët dhe mendimet.

-Hë vajza dhe djem, si thoni, do  të marrim pjesë në  olimpiadën e matematikës ? Po në atë të kimisë e biologjisë ? Po në konkursin e krijuesve më të mirë të rrethit ? Po në ato të historisë e gjeografisë ? Po sikur shkollës sonë t`i  japim ca impulse ekologjike, të bëhemi, për shembull, nismëtarë e  flamurtarë për higjienën dhe pastërtinë, të mbjellim pemë, lule dhe drurë të rinj, ta gjelbërojmë mjedisin e shkollës rreth e qark, por, edhe të jemi shembull për shkollat e  tjera. Hë, si thoni ? E pra, le t`i mbjellim ne të parët drurët, lulet  dhe bimët. Kopsht botanik ta bëjmë shkollën, se është e jona. Ja, këtu pranë murit, përballë hyrjes, që të duket nga larg, të mbjellim drurin e jetës, që sa herë ta shohim tek rritet, të sjellim ndërmend se natyra dhe shoqëria njerëzore nuk bëjnë dot pa pemë, lule dhe drurë se, ju e dini, ato thithin dioksidin e karbonit dhe çlirojnë oksigjenin jetëdhënës ? Pastaj, këtë nismë ta përhapim jashtë territorit të shkollës, në mjediset rreth e qark, në qytet dhe akoma më tej…Të bëhemi ne flamurtarët e kësaj nisme të bukur ”Kush mbjellë pemë, mbjellë shpresë!” Dhe, me të thënë e me të bërë. Shkolla “Kasa” u bë flamurtare, u mblodhën aty gjithë drejtorët e  shkollave të Durrësit,  mësues e shumë nxënës. Erdhën edhe autoritete të larta të shtetit dhe të arsimit. Vëzhguan, vlerësuan, mësuan shumë dhe e përhapën nismën e shkollës “Kasa” në shkollat e tyre.

Kanë kaluar disa vjet nga koha, kur Kadriu ishte drejtor në atë shkollë dhe ku pronar ishte dhe vazhdon të jetë Jonuz Kasa, një njeri i mençur e punëtor, një artist në shpirt, por edhe në profesion, një piktor dhe ndërtues, një menaxher dhe biznesmenë vizionar.  Bashkë me Kadriun, të dy, përbënin një duet të shkëlqyer për drejtimin e një shkolle bashkëkohore, moderne. Kush kalon me makinë ose në këmbë në bulevardin e plepave të Durrësit, diku afër stacionit  “Hekurudha”, do t`i  tërheq vëmendjen një tabelë e bukur, ku shfaqet godina e shkollës “Kasa” dhe një tufë fëmijësh përqark një tavoline të rrumbullakët, duke folur e diskutuar, duke projektuar ëndrrat dhe përfytyrimet e  tyre për të ardhmen e shkollës së tyre  të bukur…

 

                                                                 x                                          x                                          x

Kadri Tarelli, kurdoherë  në veprimtari të vazhdueshme, kurdoherë i preokupuar, aktiv dhe luftarak në punë të pëlqyera nga gjithkush. Energjik në  projektin e  “braktisjes së fshehtë”, aktiv dhe i papërtuar në projekte të tjera shkollore, inkurajues i nismave binjakëzuese si ajo mes shkollës “Demokracia” të Durrësit dhe “Fjardingskolan” të Borasit Suedi….

Kadriun mund ta njohësh shumë shpejt, sa hap  e mbyll sytë, mjafton të klikosh në internet emrin e tij dhe, thuajse në të gjitha faqet elektronike dhe të shumë gazetave do të  lexosh Kadri Tarelli. E, mbi të gjitha, do të tërheqin vëmendjen  mesazhet që ai transmeton në shkrime, kulturën e lartë gjuhësore, teknikën e veçantë  të të shkruarit, talentin artistik, që rrezaton përmes rreshtave dhe fragmenteve të shkrimeve. Por, mund ta gjesh siglën e  tij edhe në fund të shkrimeve të të  tjerë autorëve, të cilët, mbase ai nuk i njeh të gjithë fizikisht, por, që, duke u lexuar shkrimet, idetë e mesazhet që shprehin, Kadriu i përgëzon ata, i  inkurajon, i nxit për të shkruar më tej, për të shprehur ide dhe mendime të tjera në shërbim të jetës dhe të së ardhmes së vendit, të asaj kombëtare, të shkollës dhe arsimit në përgjithësi, të çështjes së Kombit, të Kosovës e Çamërisë, të mbrojtjes së interesave të shqiptarëve, kudo ku ata jetojnë e punojnë. Gjithandej e gjen firmën e Kadri Tarellit, sepse ai është i kërkuar për dorën mjeshtërore,  zemrën e pastër dhe të çiltër, për mirësinë dhe  ngrohtësinë njerëzore që shprehin shkrimet e tij.

Janë të panumërta edhe fotografitë e realizuara artistikisht të kolegëve mësues, të nxënësve të shkollave, të personaliteteve dhe njerëzve të thjeshtë, për të cilët Kadriu ka shkruar me shumë dashuri. Ky njeri modest, nuk e ka për gjë të niset nga Durrësi në Tiranë me autobus, qoftë edhe për të pirë një kafe ose për të këmbyer një mendim me vlerë me shokët dhe miqtë e tij në revistën “Mësuesi”, me kolegë të arsimit në  MASH, gjithnjë në dobi të shkollës, arsimit shqiptar, halleve të përditshme, jetës...

Ende nuk ia kam dërguar Kadriut një urim për vitin e Ri 2012, por mendova se ky shkrim për të do të “kompensonte” urimin tim, që del i ngrohtë për këtë njeri nga shpirti im: Gëzuar familjarisht vitin e Ri Kadri Tarelli ! Sa më shumë shëndet, gëzime dhe lumturi në familjen tuaj ! Sa më shumë episode, ndodhi, trajtesa, reportazhe, gjëra të bukura për të rrëfyer nëpërmjet  shkrimeve të tua, se, e di unë, në trurin tënd prodhimtar, ti ke një “minierë” të pasur eksperiencash dhe jete…

                                                                  x                                          x                                          x

Jam i ndërgjegjshëm që, pak kam arritur të them për Kadriun, për portretin e tij si njeri, si arsimtar, si publicist i njohur. Druaj se mbase do të kem ca shigjeta qortuese nga shokë e miq të mi, se, përse shkrova kaq pak dhe se shkrimin mbase nuk e kam “goditur” ashtu siç duhet.

 

               Gjatë një takimi, shkrimtarë e gazetarë

Mbase këto qortime do të m`i bëj Fatmir Terziu në Londër; Per Kettisen, rektor i “Fjardingskolan”, në Suedi, Sonja Persson, Anette Ekelund, mësuese në atë shkollë suedeze; mbase do të më qortoj Sokol Demaku, mësues, por edhe kryeredaktor i revistës “Dituria” dhe radios ”Dituria” në Boras në Suedi, së bashku me Bahtir Latifin po atje; Sulejman Dërmaku dhe Xheladin Mjeku nga Kosova; por, mbase nuk do ma pëlqejnë sa duhet shkrimin profesorët e mirënjohur Murat Gecaj, Pajtim Bejtja, Hektor Veshi; kryeredaktori i “Republikës” Nuri Dargoi; Andon Andoni dhe Vjollca Spaho të revistën “Mësuesi”; shkrimtarët dhe gazetarët Skënder Hasko, Bardhyl Xhama, Fran Gjoka, Bashkim Saliasi, Sejdo Harka, Petrit Xhaja, Veledin Dyrmishi, Petrit Malushi, Fatmir Minguli, Bashkim Minga, Ibrahim Hajdarmataj,  Avdyl Bucpapaj, Zabit Rexhepi, Merita Thartori, Gentiana Zagoridha, Murat Dashi, Flamur Panariti, Ndue Dragusha …” Më duket se i hapa punë vetes, - them me vete, teksa më mbulojnë djersë të ftohta. Më kujtohet një porosi e babait tim: “Po e bëre një gjë, bëje të plotë, çoje deri në fund.” Ja, kështu më thoshte. Po, mirë ata, miqtë e mi, - vijoi më tej mendimin, - po vetë Kadriu, çfarë do të më thotë ? Eh, atë e di, se ai nuk e jep kurrë veten, por, gjithsesi, pikërisht për modestinë e tij,  unë duhet ta realizoj sa më mirë punën time, në këtë rast, këtë shkrim, se nuk më detyroi njeri. Njeri, jo, xhanëm, por, shpirti im, PO ! Ai më detyroi. Nuk mund të rrija pa i thënë dy fjalë për Kadriun, në këtë prag të ndërrimit të viteve. Shpejt, një valë tjetër mendimi më qetëson disi: Tek e fundit, - i them vetes, - unë e thashë fjalën time, ashtu me sinqeritet, çiltër. Le ta thonë edhe të tjerët fjalën e tyre, se unë, prandaj po e botoj shkrimin te “Fjala e lirë”. Edhe nëse më qortojnë, se kam harruar gjëra pa thënë, ose duhej t`i thosha më bukur, do ndihesha shumë  përsëri mirë, nëse i thonë të tjerë lexues, sepse askush nuk ka monopolin e së përkryerës, aq më tepër që, sado të thuash e të shkruash për të mirin dhe të respektuarin Kadri Tarelli, gjithnjë mbeten gjëra pa thënë…..

 


Faqe 67 nga 92

Newsflash

Nga promovimi i librit të Viron Konës në gjuhen suedeze në Borås të Suedisë në maj 2011

NJË PRITJE VËLLËZËRORE NË BORÅS TË SUEDISË PËR BUBULINON DHE KRIJUESIN E TIJ

Është një mbrëmje komplete letrare, ku nuk mungon komunikimi me artin e letërsinë. Mbrëmje, të cilën unë do ta ëndërroja ta përjetoja edhe ndonjë herë tjetër jo vetëm këtu në Borås të Suedisë por edhe në Prishtinë, Tiranë, apo gjetiu në hapësirat shqiptare apo edhe në qytet tjera Skandinave ku jetojnë dhe veprojnë shqiptarët, me shkrimtarë shqiptar dhe të huaj.
Teksa analizonim me miqtë suedez këtë eveniment, vijmë në përfundim se këso eveniment janë të nevojshme të organizohen jo vetëm me shkrimtar shqiptar, finlandez apo suedez por edhe me shkrimtar dhe poet të kombeve tjera që jetojnë këtu, në mënyrë që të njihen me gjuhën dhe kulturën e njeri tjetrit.

Me ftesë të Qendrës Kulturore Shqiptare ”Migjeni” nga Borås i Suedisë dhe në bashkëpunim me Fjärdingskolan është organizuar ky eveniment në të cilin u prezantua libri për fëmije dhe të rijnë i Viron Konës ”Eh more Bubulino” apo me përkthim në suedisht ”Min kära Bubulino”. Ishin prezent miq suedez, bashkëkombës nga vet Borås por edhe nga qytete tjera suedeze të cilët kishin shprehur dëshirën të jenë pjese e kësaj mbrëmje dhe të takojnë shkrimtarin e njohur për fëmije dhe të rijnë Viron Kona i cili në vitin 2006 për këtë vepër kishte marrë çmimin UNESKO e tani ajo mund të lexohet dhe suedisht.

Lexo ma...