Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Skënder Karaçica: Shkolla Shqipe,,Kongresi i Manastirit,,në Çikago program festiv për Ditën e Pavarësisë

Shkolla Shqipe,,Kongresi i Manastirit,,në Çikago program festiv për Ditën e Pavarësisë
 
Nxënësit e shkollës shqipe,,Kongresi i Manastirit,,në Çikago shfaqën program të pasur për nder të Ditës së Pavarësisë.Salla në qendrën kulturore dhe fetare shqiptare ishte e stolisur me flamuj kuq e zi dhe amerikan.Programin festiv të fatosave të vegjël shqiptaro-amerikan kishin ardhur që të bëhen pjesë e tij prindërit,veprimtarët e shoqatave dhe asociacioneve tjera politiko-kombëtare të KSH-së.Programin për Pavarësinë e nderuan me pjesëmarrjen e tyre Shukri Osmani,zëvëndesdrejtor në Drejtorinë për Emigracion në Shkup dhe Jakup Rexhepi,Konzul i Maqedonisë në Çikago.Fatosat e vegjël të veshur me kostume kombëtare me ngjyrat e flamurit,e çelën programin me kendimin e dy himneve shqiptar dhe amerikan.Të pranishmit i përshëndeti kryetari i Qendrës Shqiptare Islame Zaim Shaqiri,i cili theksoi se Festa e Flamurit në udhët tona të historisë na bashkoj dhe na ka dhënë frymë të re për të shkuar përpara.Ata që erdhën dhe ata që lindën në Amerikë,është vështirë të mbetësh shqiptar,kështu e nisi përshëndetjen e tij Nuri Ibrahimi,drejtor i shkollës shqipe.Libri shqip dhe gjuha jonë e bukur me tërë laryshinë na mbajnë me sy dhe zemër kah atdheu shqiptar,e thanë përmes durtrokitjeve fatosat e vegjël dhe mësuesit e shkollës shqipe.
 
Nën tingujt e muzikës shqiptare fatosat e vegjël recituan,kënduan dhe vallëzuan për Ditën e Pavarësisë.Me ritmin dhe gëzimin ata vallëzuan vallën e ,,Shotës,,dhe kënduan këngën ,,Xhamadani vija-vija,,që në vete gërshetonte hartën e gjeografisë të Shqipërisë Etnike me koloritin e Kosovës heroike.Për të vazhduar tevona me vallën e Pogonishtës që nuk pushuan duartrokitjet frenetike për masazhin që dërgonin fatosat vegjël shqiptarë nga Amerika për tokën dhe atdheun.Këtu parakaluan të veshur kuq e zi pëllumbat e vegjël të mërgimit Sali Hoxha,Lejla Nebiu,Adem Osmani,Amira Biba,Ana Osmani,Besim Sylejmani,Pranvera Biba,Elemdin Stafa etjerë.Ndërsa,si zogu nga dega dual para skenës Bajram Asani duke ekzekutuar në pentogramin e pianos tinguj të zgjedhur nga pentagrami,kurse Azir Bajrami tregoj talentin e tij përmes tingujve të gitarës.
 
Këtë program festiv e begatoj me librat shkollor Shukri Osmani,që kishte sjellë më vete nga Shkupi si Abetarën mbarëkombëtare dhe lektyrën tjetër të nevojshme dhe sipas programit të shkollës shqipe.Do theksuar se Drejtoria për Migracion në Shkup po rrinë afër më shkollën shqipe,,Kongresi i Manasitirit,,në Çikago.Ka asociacion për emigracionin premton se nga Shkupi do të nisë edhe shumë libra tjerë të natyrës shkollore sipas programit të shkollës dhe për moshën e fatosave tanë.
 
Skënder Karaçica

 

Nga: Destan Rama: GJITHNJË E PAHARRUAR, MËSUESJA IME E PARË…

                                                      GJITHNJË E PAHARRUAR, MËSUESJA IME E PARË…

                                                               -Pak radhë, për  Habibe Shehun (Dervishi)-

Nga: Destan Rama

-mësues veteran

 

D.Rama

1.

Në nje ditë të bukur vjeshte, kur po meditoja me vete për vitet e shkuara të jetës sime në arsim, natyrshëm, m’u kujtua mësuesja e paharruar e klasës së parë, Habibe Shehu (Dervishi). Kështu dhe e ndieva detyrim timin moral e shpirtëror, që t’i shkruaja pak radhë për të, në këto festa të gëzuara të fundvitit.

Ja, edhe tani pas kaq vitesh, nuk më shqitet kurrë nga mendja portreti i saj, fizik dhe shpirtëror. Në atë kohë, ishte vajzë e re, me trup mesatar, me flokë të drejta e ngjyrë gështenjë, e shkathët, e dashur dhe tepër e afrueshme  me ne, nxënësit. Veshja e saj e thjeshtë, estetike, ia shtonte ende më shumë bukurinë fizike.

Pra, ne e ndienim veten si të ishim vëllezërit, motrat ose fëmijët e saj. Me atë zërin e ëmbël e meliodioz na magjepste, na bënte të qendronim në bankë “gojëkyçur” e të përqendruar në mësim. Kërkonim që çdo fjalë të saj ta bënim pronën tonë.

 

 

      Habibe Shehu

2.

Mësuese Habibe Shehu (Dervishi) u lind në Krajkë, të komunës së Zerqanit, në rrethin e Bulqizës, më 21 korrik 1937. Ishte nga një familje e madhe, e mirënjohur, pra e Dervishit të teqes së atij fshati, me tradita atdhetare e fetare. Në vendlindje ajo mori mësimet e para, ndërsa shkollën unike (7-vjeçare) e mbaroi në Zerqan. Ka qenë ndër vajzat e para dhe të pakta, e cila theu e prishi me guxim mendësitë dhe zakonet e vjetra prapanike në zonë, për vazhdimin e shkollës. Kjo bëri që, në vitin 1949-1950, ajo mbaroi shkollen unike, bashkë me dy shoqe të tjera nga Zerqani.

Duke u bazuar në  rezultatet e  larta, që arriti gjatë viteve të para të  shkollimit dhe në nevojat e shumta për kuadro në arsim, Seksioni i Arsimit dhe i Kultures i rrethit Dibër, kërkoi që Habibja të kryente detyrën fisnike të mësueses dhe e emroi atë në fshatin Peladhi. Këtë gjë ajo e vlerësoi si nder, por dhe përgjegjësi të madhe për edukimin e mësimin e nxënësve të saj.

 Me kalimin e viteve, pasi edhe u aftësua nga ana profesionale,  kjo mësuese shërbeu me devotshmëri e pa u lodhur në disa fshatra të Grykës së Madhe, në krahinën e saj. Por viti më i bukur, më mbresëlenës për të, siç kujton edhe tani, ka qenë ai i 1958-ës . Në atë kohë, ajo u njoh me bashkëshortin Fadil Shehu, edhe ky mësues e së bashku punuan në fshatin Dushaj të Bulqizës.

 Në bisedën, që bëra me Habiben, ajo kujton: “Në një ditë të bukur nëntori, si tani, kur po shkonim në shkollën e fshatit Dushaj, bashkë me Fadilin, u ndalua një makine “skodë”,  5-6 metra përpara nesh. Doli shoferi dhe na foli. Për habinë tonë, ky ishte Ramazan Kthupi, nga Durresi, ish-mesuesi i gjuhës shqipe i klasës së 7-të, në Zerqan. U mallëngjyem, por edhe u kënaqëm, pasi pamë edhe një herë mësuesin tonë, pas 8 vitesh. U ndamë ashtu gjysmë të përlotur, duke i uruar njëri-tjetrit punë të mbarë e jetë të lumtur”.

 Në misionin e saj fisnik, mesuese Habibja pati gjithmonë në krah shokun e jetës, Fadilin. Ai nuk u kursye për t’i kryer detyrat prindërore, në mirërritjen dhe edukimin e fëmijëve të tyre.

Gjate periudhës së shërbimit në arsim,  pa u shkëputur nga puna, Habibja mbaroi vitet e shkollimit të plotë, si edhe kreu disa kurse kualifikimi, në Shkodër dhe në Peshkopi. Kështu, ajo u aftësua më tej dhe u bë specialiste e mirëfilltë në profesionin e mësimdhënëses, veçanërisht në punën me klasa kolektive.

 Në çdo shkolle, ku u emërua, kjo mësuese punoi dhe u shërbeu me devotshmëri e përkushtim, nxënësve e fëmijëve të saj të dashur. Kjo bënte që përfundimet e arritura me ta, gjatë tërë viteve të punës, të ishin të larta. Por edhe në punën e saj edukatore kopshti mori vlerësimet më të larta,  nga institucioni i arsimit të rrethit, drejtoria e shkollës, kolegët dhe prindërit.

 Për të gjitha këto, që përmendëm më sipër, gazeta lokale”Ushtima e Maleve”, më 2 qershor 1984, në një shkrim të saj theksonte: ”Bluzat e bardha-si bora, mjetet e bollshme e me kulturë dhe niveli i lartë i njohurive të fëmijëve, flisnin qartë për punën këmbëngulëse e me pasion të edukatores Habibe Shehu, në fshatin Zerqan. Mbi 90% e fëmijëve të këtij kopshti kishin një përgatitje të plotë, për në klasën e parë”.

Urimet dhe falënderimet për mesuese Habiben, në punën e saj si mesuese, edukatore dhe veprimtare shoqerore, ishin të shumta atëhere, por janë edhe sot, kur ajo po gëzon vitet e pensionit.

Brezat e nxënësve, që i ka pritur e përcjellur kjo mësuese e dashur dhe e paharruar, e kujtojnë me mjaft respekt e dashuri, si e para që u mësoi atyre lexim-shkrimin e gjuhës shqipe, me shumë durim, dashuri e pasion.

Megjithëse është e moshuar, sa herë vijnë 7-Marset, pra Ditët e Arsimit tonë Kombëtar dhe festa të tjera, mësuese Habiben do ta gjesh në mes të ish-nxënësve të saj, kolegëve e dashamirësve të dritës e diturisë. Ajo nuk i kursen kurrë këshillat e saj për brezat e rinj të mësuesve, që të përgatisin nxënës të ditur dhe të edukuar. Ata gjejnë tek ajo modelin e qetësisë dhe të dashurisë njerezore dhe, njëherësh, i urojne asaj të festojë me gëzim ngjarje të shunuara, sa të dojë vetë. Njëkohësisht, shprehin mendimin dhe besimin e plotë të tyre se, po të kishte patur konkurse në vitet, kur punonte në arsim, me siguri Habibja do ta kishte merituar vlerësimin “Mësuese Model”.

Bulqizë, nëntor 2011

( E dërgoi për publikim: Prof. Murat Gecaj)

 

Prof. asc. dr. Begzad Baliu: DY DEKADA TË REVISTËS SHKENCORE SHARRI

Prof. asc. dr. Begzad Baliu       

DY DEKADA TË REVISTËS SHKENCORE SHARRI

E nderuara Kryesi

Të nderuar Zonja dhe Zotërinj

Jam shumë i nderuar që në këtë përvjetor të revistës Sharri mund të kujtoj vitet e para të botimit dhe gjithashtu shpërndarjes së saj në institucionet arsimore dhe shkencore të Prishtinës e më gjerë.Ishin  kohe te vështira kur kërkimet shkencore ishin të rralla dhe të kushtëzuara prej shumë faktorësh, prandaj të gjitha lajmet dhe aq më tepër iniciativat si kjo për botimin e revistës Sharri na gëzonin. Dhe pse të mos i gëzoheshim. Në tavolinat tona të punës vinte një magazinë e pasur me materiale gjuhësore, kulturore, historike, etnologjike, folklorike, gjeografike etj., me dëshmi të mbledhura në historinë e largët  a të afërt, me histori mitesh e histori realitetesh, me biografi heronjsh shekullor dhe me bëma heronjsh që ende nuk ju kishte tharë gjaku mbi fytyrë, me njësi leksikografike që ende nuk ishin përfshirë në fjalësin e gjerë të shqipes dhe me njësi mikrotoponimike të ngurtësuara në historinë e një varri a të një kroi, me këngë të lashta legjendare dhe historike dhe me këngë ninulash e këngë të reja lirike, me pamje të veshjeve mesjetare e me pamje të lojërave tradicionale të cilat tashmë shumë krahina i kanë harruar, me studime të bëra vite më parë nga autorë të mënjanuar nga jeta shkencore dhe me studime të nxjerra nga dorëshkrimet e studiuesve që sapo kanë shkelur në pragun e kërkimeve shkencore  e të tjera, e të tjera. Pra, vinte një revistë e mbushur me materiale të mbledhura në njërën prej krahinave më të skajshme të Kosovës, në një kohë kur punonjësit e Universitetit të Prishtinës dhe të instituteve shkencore të Kosovëës nuk arrinin të dilnin lehtë as në fshatrat fqinje të kryeqytetit.  Në këtë rrjedhë, nuk e di a mjafton vetëm të thuhet se për njëzet vjet sa del kjo revistë, duke ruajtur kur më shumë e kur më pak fizionominë pothuajse të pandryshuar të saj, i ka bërë një shërbim të madh dijes sonë, parasegjithash albanologjisë, pavarësisht ndryshimeve që janë bërë dekadën e fundit, e kjo do të thotë pavarësisht përpjekjes për përtrirjen materiale dhe organizative të institucioneve shkencore në Kosovë. Roli i saj në këto vite ka qenë i rëndësishëm edhe për faktin se kjo revistë në vazhdimësi, përveç teksteve me karakter historik ka botuar edhe krijimtari letrare të brezit të ri, përkatësisht të brezit që ka shënuar krijimtarinë letrare të kësaj ane në gjysmën e dytë të shekullit XX, prandaj është e kuptueshme pse këtu mund të thuhet se gjatë këtyre dy dekadave ajo ka bashkuar krijimtarinë e shekujve të kaluar, me krijimtarinë e brezit që po perëndonte, si dhe me krijimtarinë e brezit të letrarëve, që po vinte në traditën e kësaj ane.Me këto koncepte redaksionale, drejtuesit e kësaj reviste ia kanë arritur t’i ofrojnë, ndërlidhin dhe madje t’i bashkojnë mes tyre, ëndrrat e shumë brezave për lirinë e këtij vendi, konceptet liridashëse të tyre të shprehura me pushkë e me pendë, vlerat estetike të krijimtarisë popullore dhe asaj të shkruar, shenjat etnokulturore dhe ndryshimet e tyre në jetën rurale dhe urbane të kësaj ane, vlerat materiale e shpirtërore të qëmtuara në rrjedhat historike dhe të shprehura në përditshmërinë tonë etj.Në Kosovë kemi pasur dhe kemi gazeta e revista të tjera, të cilat kanë përcjellë trashëgiminë etnokulturore, gjuhësore dhe etnohistorike të popullit shqiptarë dhe sigurisht rezultatet e tyre janë të ndjeshme në perspektiven e zhvillimeve shkencore në fushë të albanologjisë, por në Kosovë nuk kemi pasur një revistë kështu të pasur dhe shteruese, që për shumë vjet ka vjelë, ka botuar dhe ka nxitur kërkimet shkencore në fushë të albanologjisë, sa revista Sharri.Duke e hulumtuar, mbledhur dhe botuar visaret shumë të gjerë të kësaj krahine, revista Sharri e ka bërë të mundur ruajtjen dhe arkivimin e një pasurie shumë të madhe shpirtërore e materiale të kësaj ane, në atë përmasë që nuk kanë arritur ta bëjnë kolegë dhe redaksi po kaq të përkushtuara në krahinën e Rugovë përmes revistës së tyre “Rugova”, apo kolegët e tyre të krahinës etnografike të Gallapit me revistën gjithashtu kulturore të tyre “Gallapi”. Duke mbledhur e botuar studime në dorëshkrim a të botuara në revista akademike të kohës, redaksia e kësaj revista ia ka arritur të përmbledhë atë pasuri shkencore kushtuar krahinës së Opojes, të cilën nuk kanë arritur ta bëjnë disa organizata joqeveritare në konferencat e tyre për krahinën e Gallapit dhe të Llapit, disa institucione qeveritare komunale me konferencat e tyre kushtuar qyteteve të Vushtrrisë apo të Mitrovicës, si dhe disa institucionet akademike, në monografinë e tyre për krahinën e Rugovës.Për të gjitha këto dhe shumë veçori të tjera që e përbëjnë pasurinë tonë materiale e shpirtërore, sot mund të thuhet se revista Sharri, përfaqëson njërin prej burimeve më të pashtershme të kërkimeve albanologjike për një periudhë shumë të gjatë, prandaj besoj se edhe respekti për punë e gjertanishme të redaksisë e të bashkëpunëtorëve të saj do të jetë e do të ruhet gjatë.

Prishtinë, më 19 nëntor 2011                        

Prof. asc. dr. Begzad Baliu       

 

Murat Gecaj: NDERIM PËR KOLEGUN DHE SHKRIMTARIN ALFRED KANINI

                           NDERIM  PËR  KOLEGUN  DHE  SHKRIMTARIN  ALFRED  KANINI

 

Nga: Prof. Murat Gecaj

Publicist e studiues-Tiranë

 

 

Në një takim këto ditë me mikun tim Viron Kona, mësova lajmin e hidhur të ndarjes përgjithnje nga jeta të  gazetarit të mirënjohur dhe të shkrimtarit të afirmuar, Alfred Mihal Kanini. Duke e shprehur dhimbjen e tij, për humbjen e këtij kolegu të mirë, ai më tha:

            

              Alfred Kanini

“E kam njohur Fredin, që kur ishim fare të rinj, unë vetëm 22 vjeç dhe, ai, diçka më shumë, por edhe atëherë, edhe tani që e kujtoj me nderim e dhimbje kwtw koleg e mik tw dashur e tw paharruar, e ndiej se ishte dhe mbetet mësuesi ynë për shkrimet dhe emisionet me bukuri të rrallë nw Radio-Tirana, për mesazhet që transmetonte, për format dhe mënyrat interesante e origjinale, gjetjet artistike. Ai mbetet një krijues e artist i vërtetë, si në librat e tij të shumtë me tregime, novela  e romane, ashtu dhe në të gjithë krijimtarinë e tij letrare e publicistike…Kam bindjen se shoqëria jonë, veçanërisht ajo e letrave dhe e krijimeve artistike e letrare, do ta ketë vazhdimisht në përfytyrim, do ta ndjej mungesën e tij, por dhe do ta ketë model në jetë dhe gjithë veprimtarinë letrare, publicistike e deklamuse”.

Unë nuk kam patur rastin të punoja me të, në ndonjë organ shtypi, por jam takuar shpesh herë me Fredin, gjatë viteve të punës sime redaktor në gazetën “Bashkimi” e në gazetën “Mësuesi”.  Kjo e fundit shërbeu edhe si “urë” lidhëse për njohjen më të mirë tonën, pasi aty shërbeu vite të tëra, redaktor e më pas kryeredaktor, vëllai i tij, Ilir Kanini. Gjatë asaj kohe, deri sa u largua emigrant në Amerikë,  më kanë bërë përshtypje pasioni, vullneti e profesionalizmi,  me të cilat Fredi  iu përkushtua publicistikës, si në  gazetën e kohës për rininë dhe në Radio-Tirana.

Njëri nga bashkëkolegët e tij, në shtypin e rinisë, Zeqir Lushaj u shpreh kwto ditw për ish-kolegun e tij të paharruar: “E kam patur koleg në gazetën “Zëri i Rinisë”. Po them vetëm kaq:  Ka qenë njeri i mrekullueshëm, shumë i emancipuar dhe ikulturuar. Ishte një gazetar model, sidomos në gjininë e reportazhit. Fredi ishte shumë i hapur dhe miqësor…Më dhemb zemra, kur medoj se një intelektual, gazetar e shkrimtar, si Alfrend Kanini, vdes në mërgim!”.  Por dhimbjen e tij për ndarjen përgjithnjë nga jeta të A.Kaninit e kanë dwshmuar edhe kolegë të tjerë, publicistë e shkrimtarë në emigracion. Njëri nga ata, Përparim Hysi nënvizon tani, se plaga e dhimbjes është jo vetëm e madhe, por dhe e ndjeshme, kur vdes larg vendit. Veprimtaria e Alfred Kaninit është e njohur edhe në në radion e vetme, që fliste shqip për të emigruarit e këtyre trevave, rrreth Tampës, në Florida. Ai vdiq, por veprat e tij flasin dhe kjo është një dëshmi tjetër që bashkëshrotja dhe fëmijët ose të afërmit ta ndiejnë veten krenarë për këtë njeri, që nuk ishte vetëm i tyre…”. 

Mund të sillnim edhe mendime e fjalë të tjera nderimi e dhimbjeje për këtë koleg të paharruar, që i mbylli sytë përgjithnjë, larg vendlindjes së tij dhe me mallin e pashuar për Shqipërinë,  në Florida të SHBA-së, më 13 nëntor 2011.

Secili njeri në këtë botë e shkruan bieografinë e tij me  veprimtari dhe punë të ndryshme. Kështu mund të themi edhe për Fredin. Me origjinë nga Përmeti, lindi në Tiranë, më 10 qershor 1943. Shkollën 7-vjeçare, të mesmen dhe të lartën, për gjuhë-letërsi shqipe e gazetari në Fakultetin Histori-Filologji të Universitetit, i kreu në kryeqytet. Pas diplomimit, më 1967, shërbeu disa vjet në Radio-Tirana, ku ishin të njohur emisionet e përgatitur prej tij dhe të paharruar për dëgjuesit e asaj periudhe, “Heriozmi i popullit tonë në shekuj”, “Emisioni për rininë” etj. Në vitet 1971-1975, shërbeu redaktor në gazetën “Zëri i Rinisë” dhe aty ranë në sy sidomos reportazhet e tij të bukur e faqja letrare, që e përgatiste ai dhe që ndihmoi mjaft në afirmimin dhe  nxitjen e talenteve të reja.

Por edhe Alfredi nuk u shpëtoi “valëve goditëse” të pushtetit monist. E caktuan të shkonte mësues në një shkollë të fshatit të lagët Arst-Miliska, në rrethin e Pukës, por nuk mundi ta pranonte këtë gjë edhe për arsye shëndetësore e kështu mbeti disa kohë pa punë. Në këto kushte, për t’i ushqyer dy fëmijë të mitur, u detyrua të shkonte punëtor i thjeshtë, në hekurudhën Elbasan-Pogradec. Por edhe që andej nuk u nda nga pasioni i punës me shtypin dhe publikoi mjaft artikuj në gazetat qendrore, që e bënë atë ende më të njohur. Prandaj e rikthyen përsëri në Radio-Tirana, redaktor e më pas përgjegjës i redaksisë së kulturës.

Përvoja e gjatë e punës në shtyp bëri që Alfred Kanini t’i përkushtohej edhe letërsisë. Në ato vite  publikoi disa nga krijimet e tij në gazetat e revistat e kohës, si “Drita”, “Ylli”, “Mësuesi”, “Bashkimi”, “Zëri I Rinisë” etj. Tërë kjo përvojë krijuesi çoi në atë që, në vitin 1071, ai të botonte vëllimin e parë me tregime, “Mbi një platformë betoni”. Ndërsa, në vazhdimësi, publikoi disa vëllime të tjerë me tregime, si: “Shirat e vjeshtës”(1972), “Vozabërësi dhe vajza e vrarë”(1975), “Mëngjeset e bregut të liqenit”(1978), “Ngarkesa e largët”(1979), “Pas mjegullës”(1980) e “Njeriu që dua” (1993) e tjerë. Sigurisht, për të shkruar rreth tematikës, përmbajtjes dhe vlerave artistike të këtyre librave, duhen faqe të tëra.

Në vitet 1990-1992, A.Kanini ishte pjesëmarrës aktiv në lëvizjen demokratike, për përmbysjen e rregjimit komunist, gjë që ra në sy sidomos në krye të sindikatës së pavarur të Radio-Televizionit Shqiptar. Pas vendosjes së Demokraciusë në vendin tonë, pra në vitet 1992-1998, punoi drejtor i departamentit të Kulturës, në TVSH. Në vitin e fundit, duke e akuzuar për pjesëmarrje në “grushtin e shtetit”, e hoqën përsëri nga detyra dhe mbeti rrugëve, i papunë. Me sëmundje në zemër dhe në dritën e syve, për mbijetesë, u detyrua të emigrojë bashkë me familjen në Florida të Amerikës. Por edhe atje përjetoi vështirësi të shumta, duke bërë punë nga më të rëndomtat dhe duke i dëshiruar t’i takonte tri vajzat, që jetonin në shtete të ndryshme të atij vendi. Megjithatë, edhe atje ai manifestoi cilasitë e mira të një njeriu e atdhetari, publicisti e shkrimtari, duke merituar nderimin dhe respektin e bashkatdhetarëve tanë e duke qenë përherë ndërmjet komunitetit shqiptar atje. I rënduar nga sëmundjet, sivjet ai e provoi disa kohë spitalin, ku dhe nuk mundi t’i përballonte ato, deri sa u nda përgjithnjë nga familja e të afërmit, kolegët e dashamirët e tij të shumtë, jo vetëm në Florida, por sidomos në Tiranë e më gjerë.

Në mbyllje të këtyre radhëve, që më duken fare të zbehta para punës frytdhënëse, të pasionuar e të përkushtuar, të mikut e kolegut Alfred Kanini, në fushën e krijimeve publicistike e letrare, i dërgojmë familjes së tij ngushllimet më të sinqerta! Ai nuk do të harrohet, sepse la pas një emër të mirë e të nderuar dhe shkrime e libra të bukur, të cilët do t’i qendrojnë kohës.

Tiranë, 22 nëntor 2011

 

Nga: Bardhyl Xhama: GJYSMË SHEKULLI, PËR ARSIMIN DHE DITURINË

                                               GJYSMË SHEKULLI, PËR ARSIMIN DHE DITURINË

 

                                                  -Kushtuar   njeriut  të mirë dhe edukatorit  të talentuar

                                                      Skënder Mullai, me rastin e 75-vjetorit të lindjes-

 

Nga: Bardhyl Xhama

Shkrimtar e publicist,

“Mësues i merituar”-Tiranë

 

 

 

Do të donim  ta kishim përsëri midis nesh njeriun e mirë, mësuesin dhe drejtuesin e talentuar të arsimit në rrethin e Sarandës, kolegun dhe mikun tim të vjetër, Skënder Mullain. Ai u nda nga jeta disa vjet më parë. Por, megjithatë, atë e kemi gjitnjë në mendje e në zemër. Për të, flet puna e tij plot dituri e pasion, flet gjithë Konispoli, të cilit ia kushtoi jetën; flasin mijërat e nxënësve, që sot janë shpërndarë në të katër anët e vendit, të rritur e të burrëruar,  në lloj-lloj profesione e detyra. Të gjithë ata e ndiejnë përherë afër Skënderin, sepse nga ai kanë marrë cilësitë dhe virtytet e vyera të njeriut të moralshëm, kanë marrë dritën e diturisë për vite me radhë, kanë trashëguar ndjenjat e atdhetarizmit, për vendlindjen e gjithë vendin.

Në foto: Skënder Mullai

 

E filloi misionin e nderuar në arsim, kur ishte ende i ri, sapo kishte mbaruar pedagogjiken në Gjirokastër, në vitin 1953. Fillimisht, e emëruan në Skrapar, ku për disa vjet punoi dhe inspektor për shkollat e rrethit. Mbaroi, pastaj, UT në Tiranë për gjuhë e letërsi shqipe dhe  në vitin 1964 u emrua zëvendësdrejtor në gjimnazin e vendlindjes, Konispol. Ndërsa deri në vitin 1993, për 30 vjet nuk iu nda asaj krahine, duke iu ngarkuar detyra e drejtorit të shkollës së mesme për gati 25 vjet me radhë. Pra, bashkë me shkollimin pedagogjik, Skënderit iu bë rreth një gjysmë shekulli, që u mor me arsimin e diturinë.

Shkolla e mesme e Konispolit, e çelur fillimisht si gjimnaz në vitin 1959, dhe pastaj e përzier, me shkollë bujqësore, zooteknike e agroteknike, ka qenë ndër më të dalluarat e rrethit. Që nga fillimi i saj e deri më sot, nga dyert e saj kanë dalë  rreth 2.700 maturantë, nga të cilët më shumë se 1.000 kanë kryer e ndjekin shkollat e larta, brenda e jashtë vendit. Në këto arritje, në një qytet të vogël kufitar dhe zonat për rreth, padyshim meritë të veçantë ka dhe drejtuesi i kësaj shkolle, Skënder Mullai.

Ai njihet prej të gjithëve edhe një bashkëshort e prind shembullor, që rriti, edukoi e shkolloi tre fëmijë, që tashmë janë bërë familjarë të mirë, të zotët e vetëvetes, që po çajnë suksesshëm në jetë. Ja ç’më shkruan vajza e tij e madhe, Silvana Teli (Mullai) nga Athina, për Skënderin prind: “Ishte për ne një baba i shkëlqyer, një njeri shembullor, tepër i përgjegjshëm e tepër korrekt për mbarëvajtjen e familjes. E adhurojmë dhe i jemi shumë mirënjohës”.

Skënderin e kam njohur qysh herët, kur ishim nxënës në pedagogjiken e Gjirokastrës U bëmë shokë, u bëmë miq, u bëmë bashkudhëtarë të detyrës fisnike të mësuesit të brezit të ri; kemi qenë, në të njëjtën kohë, drejtorë shkollash të mesme, unë në Sarandë e ai në Konispol, kemi pasë synime e qëllime të përbashkëta, arsimore e kulturore-edukative. E, për këtë arsye, takoheshim shpesh, shkëmbenim mendime për mbarëvajtjen e punës, si shoku me shokun, si mësuesi me mësuesin.

Ndër vite, unë kam përfituar prej tij dhe kam gjetur te ai karakterin e fortë, logjikën e shëndoshë me të cilën i trajtonte problemet tona shkollore; kam mësuar nga horizonti i gjerë pedagogjik, metodik e shkencor i tij, nga aftësitë organizative  për  ta pasur shkollën  në parametrat e kërkuar, nga përkushtimi që kishte për  arritje sa më të larta, për t’u kujdesur për çdo nxënës dhe për çdo çështje, që kishte të bënte me shkollën. Kur rrija me të e bisedonim, dhe kjo ndodhte shpesh, nga ai buronte mirësi, ndjeheshim të barabartë, si të thuash, “na puqeshin karakteret”, na ecte mbarë muhabeti, na gëzonin zemrat e, ndonjëherë, e kthenim dhe ndonjë gotë bashkë. Atëherë, bisedat sikur merrnin zjarr, bëheshin më të çiltra, më gazmore, shpirti na ngazëllehej dhe miqësia forcohej.

 ...Por ja, që jeta  iu pre atij në mes, në një moshë të pjekur, kur vazhdonte të jepte një ndihmesë tjetër me vlerë, përjetësimin në breza të historisë së vendlindjes, Konispolit, traditat e tij atdhetare e kulturore, historinë e tij në shekuj,  zakonet e virtytet e konispolatëve, vlerësimin e figurave të shquara të së kaluarës, për t’i nxjerrë në dritë, për t’i njohur brezat e sotëm dhe të ardhshëm me ta.

Punë të lavdërueshme bëri Skënderi për ngritjen e muzeut të shkollës së parë shqipe në Konispol dhe për muzeun e qytetit, duke vjelë materialet e nevojshme nga  Arkivi Qendror i Shtetit, Arkivi i Institutit të Historisë, Biblioteka Kombëtare, si dhe arkivat e muzeve në Gjirokastër, Përmet, Korçë, Delvinë etj.

Fryt i këtyre hulumtimeve është dhe vepra e tij plot vlera, “Historiku u Konispolit”, që autori e përfundoi në prag të ndarjes nga jeta.  Ёshtë një vepër me shumë vlerë. Skënderi ka shkrirë vite të tëra për të arritur, me shumë sukses, t’i paraqesë lexuesit konispolat, por dhe mbarë lexuesve të vendit e më gjerë, një vepër të tillë dinjitoze, që do ta kishte zili jo vetëm një amator, një mësues, por edhe një historian i sprovuar. Mjafton të përmendim faktin se ai ka  shfrytëzuar 189 burime, siç theksohet në bibliografinë e  vënë në fund të librit. Janë këto burime arkivore, me spektër shumë të gjerë,  plus aftësitë e njohjes së thellë të trevës së vendlindjes, që kanë bërë të 26 kapitujt e librit, veç epilogut  dhe bibliografisë, të hartohen me një gjuhë të përpunuar e me kompentencë shkencore, gjë që i japin librit vlera kombëtare. Ndaj dua të pohoj, me plot gojën, pa përmendur meritat e tij të shumta, edukator e mësimdhënës dhe drejtues i aftë i arsimit,  se edhe vetëm me  librin “Historiku i Konispolit” ai Mullai do  të mbetet përherë i nderuar dhe i respektuar.

Puna e Skënder Mullait është çmuar jo vetëm në krahinën e vendlindjes së tij dhe tërë rrethin e Sarandës, por dhe nga organet qendrore, ndaj është nderuar me urdhëra e medalje. Më këtë rast, në 75-vjetorin e ditëlindjes  së tij, familjarët, ish-kolegët e ish-nxënësit e tij të shumtë dhe gjitha ata, që e kanë njohur nga afër, përulen me respekt para kujtimit dhe veprimarisë së tij të shumanshme e të paharruar, në shërbim të arsimit kombëtar shqiptar, mësimit dhe edukimit të brezit tonë të ri.

 

Tiranë, 17 nëntor 2011

 

(E dërgoi për publikim, bashkëstudenti i tij, Prof. Murat Gecaj)

 

                                     

 


Faqe 67 nga 89