Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Vlashi Fili: Përfundoi viti mësimor, në shkollën shqipe “Gjuha Jonë”)

“SHQIPËRIA ËSHTË VENDI, QË MË PËLQEN MË SHUMË”

(Përfundoi viti mësimor, në shkollën shqipe “Gjuha Jonë”)

Nga: Vlashi Fili

Filadelfia-SHBA


Nga ceremonia e mbylljes së vitit shkollor…

Ja, erdhi edhe dita mbyllëse për vitin arsimor 2013 – 2014, në Shkollën Shqipe “Gjuha Jonë”, në Filadelfia të SHBA. Ishte ndryshe nga ditët e tjera. Ajo filloi me testimin e nxënësve, për të treguar se sa kanë përparuar në gjuhën shqipe, gjatë tërë vitit dhe përfundoi me shpërndarjen e dëftesave.

Është viti i dhjetë i kësaj shkolle. Me njëmbëdhjetë sezione mësimore, që ajo ka zhvilluar, kanë dalë plot fëmijë që kanë mësuar ose përmirësuar gjuhën e nënës dhe që sot vazhdojnë shkollat e mesme a të lartat.

Nxënësit dhe mësueset u mblodhën së bashku, në sallën kryesore të Qendrës Kulturore të Shoqatës sonë, për ta filluar ditën e mësimit, si zakonisht, me Himnin e Flamurit tonë Kombëtar. Pastaj, të ndarë në klasa, me mësueset në krye, ata u ulën nëpër klasa, të gatshëm për të bërë testimin përfundimtar. Tri klasat e para u testuan në diktim, kurse dy të tjerat, e katra dhe e pesta, në hartimin me temë të lirë.

Në përfundim të orës, mësueset bënë kontrollin e fletë-testimeve, bënë korrigjimet e duhura dhe vlerësuan testin e secilit nxënës. (Fletë- testimet ruhen në fondin e shkollës, sipas klasave përkatëse). Mësuesja e vitit të fundit, Raimonda Bardhi, që është njëkohësisht edhe drejtore e shkollës, përcaktoi hartimin më të mirë. Ja çfarë shkruante ajo, në fund të hartimit të nxënëses së klasës së pestë, Angelina Sali, që u vlerësua I tillë: “Të lumtë! Krijimi dhe hartimi kanë përmbajtje të pasur artistike. Është emocionuese, kur lexon këtë përshkrim artistic. Në të, ka detaje, ku tregohen vlerat kulturore të Atdheut tonë. Shumë mire!”. Me të vërtetë, është kënaqësi, kur lexon hartimin e kësaj nxënëse, që për pesë vjet me radhë ka ndjekur me korektësi shkollën shqipe. Por, sigurisht, kishte edhe hartime të tjera të bukura, nga nxënësit e kësaj shkolle.


Fëmijë shqiptar, para Flamurit tonë Kombëtar…

Ja, një hartim tjetër domethënës: “……Pas dy vjetësh, pushimet verore do t’i kaloj në Shqipëri. Pse, do të pyesni ju? Shqipëria është vendi, që më pëlqen më shumë…Atje, qytetet që më pëlqenjë më shumë, janë Korça e Vlora, se aty kanë lindur prindërit e mi. Korça është në jugë-lindje të Shqipërisë, ndërsa Vlora është në jug-perëndim të saj. Në Vlorë është ngritur Flamuri ynë Kombëtar dhe Shqipëria u shpall shtet i pavarur, më 28 Nëntor 1912. Por edhe Korça e nënës sime, nuk është më pak e bukur se Vlora. Në atë qytet është hapur shkolla e parë shqipe. Shqipërinë time të dashur nuk do ta harroj kurrë.”, shkruante Anxhelina Sali, në hartimin e saj me titull, “Pushimet verore”

Në vazhdim fëmijët dhanë para prindërve një program me recitime, fjalë të urta, gjëagjëza etj. Ishte një domethënie e tyre për prindërit, që sakrifica e tyre për t’i sjellë fëmijët çdo të dielë në shkollë dhe përpjekjet nga këta për të mësuar sa më shumë, nuk kanë shkuar kot. Në këtë program, çdo klasë, veç e veç, kishte pjesën e vet. Prindërit duatrokitën pjesët e çdo klase, por sidomos ngelën mjaft të kënaqur nga fëmijët e klasës së parë (6 -7 vjeçarë), që e filluan shkollën një vit më pare dhe treguan aq bukur, se çfarë kishin mësuar gjatë tërë këtij viti.

Mbas përfundimit të programit të fëmijëve, u kalua në shpërndarjen e dëftesave. Në zarfe të veçanta ishin vendosur dëftesat, si edhe vlerësimet për nxënësit e dalluar. Kurse nxënësit më të mirë të çdo klase kishin edhe një çek simbolik, dhuratë e Shoqatës “Bijtë e Shqipes”, që e administron këtë shkollë.

Ishte kënaqësi, kur i shikoje fëmijët tanë shqiptarë, që drejtoheshin për te Flamuri ynë, përuleshin në gjunjë dhe e puthnin atë, duke thënë: “Të falem, o Flamuri ynë!” Mbasi i merrnin dëftesat, që i shpërndante midis anëtarëve të këshillit drejtues të shoqatës, Llazar Vero, i ngarkuar me ndjekjen e shkollës, ata uleshin përsëri pranë prindërve dhe ua tregonin atyre gjithë gëzim, çfarë përmbante zarfi i dhënë. E, si mund ta harrojnë këtë ditë këta fëmijë, kur të rriten? Jo, sepse kjo është një ngjarje sa e bukur, aq mbreslënëse.

Shpërndarja e zarfave filloi me fëmijët e klasës së parë dhe u mbyll me ata të klasës së pestë. Këta të fundit, në zarfat e tyre kishin edhe dëshminë e dhënë nga Shoqata “Bijtë e Shqipes”, për përfundimin me sukses të ciklit –vjeçar, në Shkollës Shqipe “Gjuha Jonë”.

Sadik Elshani, anëtar i këshillit drejtues të Shoqatës, i dhuroi fitueses së hartimit më të mirë, nxënëses Angelina Sali, një çek me disa para, veprim që ai e bën regullisht çdo fundviti shkollor.

Ndërsa kryetari i ri i Shoqatës sonë, Tajar Domi i falenderoi fëmijët për përfundimin me sukses të vitit arsimor, mësueset për punën e bërë me profesionalizëm, prindërit për sjelljen dhe përparimin e fëmijëve të tyre në këtë shkollë dhe uroi për një vit tjetër të suksesshëm.

Me njoftimin për datën e fillimit të vitit të ri shkollor, pra në muajin shtator, u quajt i mbyllur viti arsmor 2013 – 2014.

Në fund, fëmijët dhe prindërit i kaluan disa çaste së bashku, në koktejlin e zakonshëm të Shoqatës.

Filadelfia-SHBA, qershor 2014

 

Llazar Vero: RUAJTJA E GJUHËS AMTARE, DETYRË PARËSORE E ÇDO SHQIPTARI

10 vjet të Shkollës Shqipe "Gjuha Jonë ":


RUAJTJA E GJUHËS AMTARE, DETYRË PARËSORE E ÇDO SHQIPTARI

Nga: Llazar Vero

-publicist,Filadelfia-SHBA


Ll.Vero

1.Në vënd të hyrjes

Shoqata Atdhetare-Kulturore Shqiptare-Amerikane "Bijtë e Shqipes", në Filadelfia, festoi 10-vjetorin e shkollës në gjuhën tonë amtare,"Gjuha Jonë". Ishte një ngjarje e bukur, e mbushur me mbresa e kujtime, me këngë e recitime, por dhe me shkëmbime mendimesh për të nxjerrë mësime nga përvoja e deritanishme dhe, ende më shumë. Dëshira e të gjithëve është për të mos mbetur në këtë nivel, ku jemi, por për të shkuar më tej , në numër dhe cilësi. U synua jo për një festim sa për të kaluar radhën, pra “shihni se ç'kemi bërë ne", po për një analizë pune dhe përcaktim detyrash për të ardhmen.

Përgatitjet filluan  kohë më parë. Që në ditët e para të majit iu dërguan ftesat shkollave shqipe, për të cilat kishim siguruar adresat elektronike dhe postare, për të marr pjesë në këto festime  dhe sidomos në bashkëbisedimin, "Ruajtja e gjuhës amtare - detyrë parësore e çdo shqiptari". Për këtë qëllim, u hartua e u nis edhe një listë temash për të diskutuar. Kur kishte filluar veprimtaria, nga Patison i Nju Xhersit erdhën dy zonja, Gonxhe Metaj dhe Zëra Musliu, shoqëruar nga disa vajza të reja, që përfaqësonin Shkollën  shqipe, "Fondi i Përbashkët Shqiptar". Sigurisht, kjo nuk ishte e mjaftueshme, pasi të tjerët nuk u përgjigjën?!


Pamje nga salla, ku u organizua veprimtaria…

2.Një kremtim pune dhe gëzimi

Kështu, temat e bashkëbisedimit  i morën përsipër t'i përgatisnin disa anëtarë të kryesisë së Shoqatës "Bijtë e Shqipes", mësues dhe prindër të nxënësve të shkollës sonë. Ndërsa përgatitjen e koncertit të fëmijëve e bëri, si përherë, kompzitori i njohur, sidomos për këngët kushtuar fëmijëve, Hamdi Gjana. Për problemet e tjera të organizimit të një feste të tillë, çdo anëtar i kryesisë së Shoqatës mori diçka përsipër dhe ata e kryen më së miri. Ja, Oriola Suku, anëtarja më e re e kryesisë, mori përsipër dhe realizoi me nivel profesional dizajnin e vlerësimit, "Pishtar i gjuhës shqipe", fletëpalosjen dhe pullën ngjitëse, kushtuar kësaj ngjarjeje. Ndërsa zëvendëskryetari i ri i kryesisë së Shoqatës, Dritan Matraku, me të tjerë, zgjidhi problemet e organizmit të darkës, "Bukë e kripë dhe zemër”. Bashkim Bërdufi mori përsipër riparimin e sallës së mbledhjeve etj. Kështu me radhë, sekretari "veteran" i kësaj Shoqate, Vlashi Fili dhe Bujar Gjoka, LlazarVero, Sadik Elshani, Suzana Vangjeli, Petrit Zanaj etj. dhe më i shqetësuari, kryetari i ri i Shoqatës Tajar Domi, kishin nga një pjesë për realizimin me sukses të këtij përvjetori.

Dhe ja, erdhi dita e mirëpritur e festës.  Si rrallëherë, salla e veprimtarive kulturore të Shoqatës ishte kaq e mbushur. Kishte nga ata, të cilët qëndronin në këmbë dhe disa të tjerë kaluan në mjediset e kafenesë, që është në vazhdim të sallës e guzhinës. Ishin të gjithë brezat së bashku: gjyshërit, prindërit dhe fëmijët. Salla e veprimtarive kishte disa ndryshime, nga ajo më e fundit. Në mure kishte më shumë portrete të njerëzve të shquar, të penës dhe fjalës së Kombit tone, por dhe me portretet e Presidentit të parë Amerikan, George Washington dhe të mikut të shqiptarëve,   Presidentit Wodroë Wilson.


Mësues të shkollës shqipe “Gjuha Jonë”, Filadelfia

Ceremoninë e rastit e hapi kryetari i Shoqatës "Bijtë e Shqipes", Tajar Domi. Pasi falënderoi pjesëmarrësit dhe miqtë e ardhur nga larg, grupin muzikor të violinistit të shquar Zeqir Sulkuqi, me këngëtaren e njohur Eglantina Toska dhe në tastierë pedagogun e pianistin nga Elbasani, Ellis Lloshi, në emër të këshillit drejtues të Shoqatës, ai u shprehu mirënjohjen e thellë sponsorizuesëve të Bashkësisë Shqiptare në Filadelfia.Ata ishin: familja Risilia, që me shumën e dhënë u bë e mundur blerja e kësaj ndërtese; familja Rrapi e dr.Silvana Çumani, Mexhit Kobaci etj., që në vite kanë mbështetur me bujari jetën e Shoqatës dhe të Shkollës shqipe. Më tej, folësi përshëndeti mësueset e e para të shkollës shqipe këty, Mirela Qirici, Mirjana Kina, Luljana Toshi etj., të cilat kanë punur vullnetarisht për tre vite me radhë, gjithë mësueset e tanishme, nxënësit dhe prindërit, që e kanë përcjellë me dashuri gjuhën shqipe, te fëmijët.

Pas kësaj fjale e kishin radhën zërat fëminorë të nxënësve të shkollës, që kënduan këngën himn të  shkollës, me titull: "Gjuha Jonë", me tekst dhe muzikë të kompozitorit Hamdi Gjana. Emocione vërteta të fuqishme percolli kjo këngë te pjesëmarrësit.Të gjithë e pwrgwzuan autorin e saj dhe fëmijët e mrekullueshëm të shkollës: Anxhelina Sali, vëllezërit Vjonis dhe Aris Ramizi, Vanesa Shehu, Nadija Sulçaj, Irini Ramizi, motrat Erona dhe Fijona Shurdhiqi, Emma Rama dhe vogëlushja Alba Sinani, për këtë këngë të bukur.

3.Bashkëbisedim për mbarëvajtjen e shkollës

Bashkëbisedimin e hapi Ll.Vero, anëtar i këshillit drejtues të Shoqatës, që është i ngarkuar nga kryesia e saj për ndjekjen nga afër të jetës së shkollës. Pasi bëri një kthim pas, në historinë e gjuhës shqipe dhe të sakrificave të mëdha, që janë dashur të bëhen për ruajtjen dhe shkrimin e saj, duke nderuar veprën e  martirëve të saj, si Budi, Bogdani, Bardhi dhe, më afër, Naum Veqilharxhi e Kostandin Kristoforidhi ose Papa Kristo Negovani e  Petro Nini Luarasi, etj., ai theksoi se është i pandashëm ruajtja e identitetit kombëtar nga trinomi:"Gjuha shqipe - Shqipja në  Flamur - Shqipëria".

Më tej, ai vazhdoi:  "Kështu, 10 vjetë më parë, në emër të Gjuhës Shqipe, Flamurit dhe Atdheut, ngritëm këtë faltore të vogël me emrin Shkolla Shqipe "Gjuha Jonë". Në të, kemi derdhur kaq mund dhe përkushtim, për t'u shërbyer qënieve më të pafajshme dhe më të bukura, fëmijëve të emigrantëve shqiptarë. E bëmë këtë, sepse gjuha amtare është fizinomia dhe identiteti i një kombi, i një individi...... Asgjë më shumë nuk duam të bëjmë, veç të çojmë në vend porosinë e Naimit të madh: "Gjuhë të tjera të mësojmë, por gjuhën shqipe ta kemi zonjë".  Larg mburrjeve boshe, por duke e parë realitetin në sy, ligjëruesi theksoi se edhe kjo shkollë, që ne e shohim me krenari, është vetëm një filiz, nje fillesë për ç'ka duam të bëjmë.   Me një mesatare prej 50 nxënsish në vit , nuk ka vend për eufori. Të mendosh se në Filadelfia jetojnë rreth 25000 shqiptarë, ose 5-6 mijë familje, kuptohet se sa i madh do të ishte numri i nxënësve në shkollat shqipe.  Po në tërë Amerikën?! Pa pritur as nga qeveritë shqiptare ose amerikane,vetë ne së bashku mund ta kthejmë në realitet këtë ëndërr, duke e çuar shkollën dhe mësuesin sa më afër fëmijëve… Ja, edhe në këtë ndërtesë që kemi sot, mund te mësojnë 250-300 fëmijë çdo vit, duke shfrytëzuar të plota ditët e shtuna e të diela, pse jo, dhe të premten në mbrëmje”.

Mësuesja Rajmonda Bardhi ka vite që punon në këtë shkollë, pas një përvoje jo të shkurtër, kur ishte mësuese  e shkollës fillore në Shqipëri. Ajo vjen nga një familje mësuesish të respektuar nga rrethi i Fierit. Ndërsa vetë i përket brezit të tretë të tyre. Në diskutimin, që bëri solli përvojën e një mësimdhenëseje cilësore, që punon shumë e përkushtuar me fëmijët. Përvojës së saj në Shqipëri ajo i ka shtuar tani edhe atë të punës me fëmijët e emigrëntëve.  " Në punën tonë, krahas arritjeve, -tha ajo,-ka edhe të meta. Pra, është nënvlerësimi i mësimit të gjuhës amtare në familje, së pari dhe punës më cilësore në shkollë, nga mësuesit. Prandaj kërkohet një bashkëpunim dhe gërshetim i punës ndërmjet mësuesve e prindërve”. Duke u ndalur në punën që bëhet në shkollë me nxënësit, krahas disa problemeve të mësimdhënies, ajo ngriti nevojën për më shumë orë qëndrimi në shkollë, duke e shtuar kohën e mësimit, të paktën edhe më nje orë më shumë në javë. Në këtë mënyrë, do të forcohet më tej puna në trekëndëshin mësues-nxënës-prind.

Një nga problemet ose më saktë justifikimet e prindërve, që nuk i sjellin fëmijët në shkollën shqipe dhe që nuk flasin shqip në familje, është dhe pretendimi se mësimi i gjuhës  shqipe i pengon fëmijët në mësimin e anglishtes. Rreth kësaj çështjeje, u përqendrua diskutimi i sekretarit të Shoqatës, Vlashi Fili, i cili me shëmbuj nga jeta në shkollën tonë dhe më gjërë, solli fakte dhe argument, se sa i pavënd dhe bosh ishte ky qëndrim. " Është argumentuar shkencërisht dhe vërtetuar në praktikë, që fëmija mund të mësojë disa gjuhë, pa penguar njëra -tjetrën, - tha ai, duke e përfunduar fjalën e tij,- bile do të thosha se ato ndihmojnë njëra -tjetrën dhe zhvillimin mendor të fëmijës”.

"Prindi është kryesori për mësimin e gjuhës shqipe nga fëmijët" - ishte baza e diskutimit të Irena Çepeles, nënë e një fëmije, që ndjek shkollën shqipe këtu.  "Cila është arsyeja, që edhe pse jetojmë në vendin më demokratik në botë, ku mundësia e zotërimit të më shumë se një gjuhe, diversiteti, si dhe gjithëpërfshirja nxiten dhe mirëpriten, fëmijët tanë të lindur në pjesën dërmuese nga të dy prindërit shqiptarë, nuk e flasin dhe lexojnë gjuhën e mëmës? Le të mos harrojmë për asnjë moment natyrën dhe ndjenjat atdhetare, të cilat për shumë janë arësyeja themelore, përse duhet t'u mësojmë fëmijëve shqip dhe të përqëndrohemi në arsyet e tjera më praktike, të cilat janë të shumta, por unë do të përmend disa”. Kështu, me një frymë debati  shoqëror, por edhe të argumentuar, ajo theksoi se përvetësimi i një gjuhe të dytë, e ndihmon fëmijën në studimet shkollore, se gjuha e mëmës është një burim kryesor i përvojave vetjake për fëmijët, se gjuha amtare na lidh dhe bashkon me rrethin familjar e shoqëror, se nëpërmjet saj ne u tregojmë fëmijëve se trashëgimia jonë kulturore është pjesë themelore e ekzistencës sonë si komb, etj. Duke përfunduar, tha  se si nënë e dy vajzave, njëra prej të cilave flet dhe shkruan shqip e tjetra kupton pjesërisht, por nuk flet rrjedhshëm, është plotësisht e vetëdijshme për faktin që përgjegjësia për këtë bie pikërisht mbi ne, prindërit e saj.

Fjala e Ivzi Cipurit, në këtë bashkëbisedim për problemet e ruajtjes së gjuhës shqipe te fëmijët, më tepër se një diskutim i thjeshtë, ishte një studim që argumentonte shkencërisht se mësimi  i anglishtes nuk iështë pengesë për mësimin e shqipes dhe se teknologjia moderne e lehtëson mësimin e gjuhës amtare. Duke sjellë shëmbuj nga bashkësi të tjera, që jetojnë në Amerikë dhe argumentimin shkencor nga shumë studiues të këtyre fushave, ai solli për pjesëmarrësit një informacion të gjerë. “Studimet kanë  vërtetuar,-theksoi më tëj ai,- përfitimet, që vijnë nga mësimi i një gjuhe të dytë, jo vetëm në zhvillimin e aftësive gjuhësore të nxënësve, por eshe për aftësitë njohëse - krijuese të tyre. Mësimi i një gjuhe tjetër në SHBA mbetet domosdoshmëri për të gjitha moshat, nga parashkollorët e deri në klasën e 12-të".

4.Nderim për punën e përkushtuar të mësuesve

Për të nderuar punën disavjeçare dhe të përkushtuar të mësueseve, Shoqata "Bijtë e Shqipes", me këtë rast, përgatiti e miratoi vlerësimin "Pishtar i gjuhës shqipe". Vlashi Fili, sekretar i Shoqatës,  lexoi emrat dhe motivacionin për secilën mësuese, të shoqëruar me në tufë lulesh.  Kjo ishte mirënjohja e shoqatës dhe gjithë bashkësisë shqiptare, në Filadelfia, për punën e tyre të çmuar në mësimdhënien e gjuhës shqipe te fëmijët. Mësueset Elvira Budo, Mirela Qirici, Mirjana Kina, Luljana Toshi, Mimoza Priftanji, Lindita Hysko, Sotir Binjaku, Rajmonda Bardhi, Liljana Gaba, Nikoleta Papaj, Irini Zenelaj, Kozara Doko, Majlinda Tahiraj, Kësmete Begollari e Adelina Ramizi, duke falënderuar për nderin e bërë, u zotuan që do të punojnë edhe më tej, në shërbim të shkollës shqipe në emigracion.

Të pranishmit në këtë bashkëbisedim dhe festim mbresëlënës të 10-vjetorit të Shkollës Shqipe "Gjuha Jonë", në Filadelfia, në fund i përshëndeti  Sadik Elshani, anëtar i Këshillit Drejtues të Shoqatës Atdhetare-Kulturore "Bijtë e Shqipes".  Pas një përmbledhjeje të shkurtër të kësaj ngjarjeje të shënuar, ai tha: "Të shpresojmë se kjo veprimtari, që zhvilluam sot, ky bashkëbisedim, do të na shërbejë, do të na ndihmojë që t'i organizojmë, t'i bashkërendojmë përpjekjet e punët tona edhe më mire, duke i identifikuar problemet dhe sfidat, me të cilat ballafaqohemi dhe qasjet, masat që duhen marrë, për ta kaluar çdo pengesë. Prandaj, kërkohet bashkëpunim dhe ndihmesa e të gjithëve”.

Pas këtyre fjalëve,  ai i ftoi pjesëmarrësit në koktejin tradicional,"Bukë e kripë e zemër". Më tej e kishte fjalën grupi muzikor "Egnatia", me drejtues violinistin e njohur Zeqir Sulkuqi, këngëtaren Eglantina Toska dhe në tastierë, pianistin Elis Lloshi. Kënga dhe vallja  popullore, pjesë klasike dhe popullore në violinë, mbushën orët e mbrëmjes jubilare.

Qershor, 2014

 

Aurel Dasareti: Kur botëkuptimet për Perëndinë përplasen

Kur botëkuptimet për Perëndinë përplasen

Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike ( Ky email po mbrohet prej spambots-ave, të duhet JavaScript me e pa )

Lufta për lirinë e shprehjes mund të jetë një dështim në qoftë se ne nuk jemi në gjendje për të përqafuar kritikat që na prekin vet neve.

Siç kam theksuar edhe më parë, një arsye mund të ngrihet mbi ndjesinë e frikës dhe të pafuqisë që i mbërthen shqiptarët përballë vërshimit të rreziqeve nga hajdutët dhe horrat “politik”, “intelektual”, “fetarë” ndërkohë kur asgjë nuk bëhet për t`i shmangur ata. Në vend që të shqyrtojnë proceset shoqërore dhe të kërkojnë llogari nga bërlloku që kanë shkaktuar zhgënjimin e tyre, shumë prej atyre që kishin besim në progres dhe shpresonin në ndryshimet thelbësore të tragjedisë kombëtare, përpiqen të kërkojnë shpëtim në shpjegimin se natyra njerëzore duhet të jetë përgjegjëse për këtë dështim.

Nëse ne të gjithë mund të jemi dakord se shumë pak gjëra mund të provohen, dhe se ne në mënyrë rigoroze zgjedhim vetëm atë që duket më e mundshme, atëherë askush nuk do të jetë më i lumtur se unë. Kjo është ajo që jam përpjekur për të sjellë mbi sipërfaqe gjithë kohën që paraqitem në odat e diskutimeve të internetit shqiptar (prej vitit 2001).

Por, këtu diskutimi fillon, nuk përfundon. Ka dallime në pretendimet, një shkallë lëvizjeje nga trillimi i dukshëm te faktet e forta. Pretendimi im është që pseudo-intelektualët janë duke kërkuar për të shfuqizuar këtë dallim me një apel të përvojave subjektive të individit. Kjo nuk mund të mbizotërojë gjatë gjithë kohës që ne kemi përvojë dhe njohuri të gjerë prej burimeve të gabueshme, nga shqisat dhe përpunimin e vazhdueshëm të vetëdijshëm dhe të pavetëdijshëm të përshtypjeve shqisore.

Kjo thekson në mënyrë të qartë se një qasje e tillë për një njohuri të realitetit që ju keni është e pa mbrojtur, nuk mund t`a justifikoni. Ne më lehtë pranojmë shpjegimet që u përshtaten paragjykimeve tona. Shumë çudira po ndodhin në këtë botë ku jetojmë, dhe ato raportohen për shkak se mediumet e dinë se lexuesit janë të hipnotizuar nga histori të tilla.

***

U ktheva nga Franca. Përshtypjet: Do të kishte qenë një bekim për mua sikur të isha i liruar nga leximi i përditshëm në lidhje me sulmet e përdhunimeve seksuale mbi femrat franceze, grabitje në mes të ditës, ose në përgjithësi nga statistikat e zymta të krimit, ku emigrantët janë të mbi-përfaqësuar, edhe në burgje. Grupe ekstremistësh të huaj që dëshirojnë instalimin e Ligjit të Sheriatit në tokat franceze. Apo të gjitha ato grupet kriminele, që gjatë natës i bëjnë rrugët e pasigurta poshtë në qendrën e qytetit. Më keq është tjetërsimi në disa pjesë të konsideruara të Parisit dhe qyteteve tjera të mëdha. Geto-tendencat dhe ndarjet. Një nënklase e re në rritje dhe zhvillim. Emigrantëve religjioz me besime fetare shumë të ngurta patriarkale që assesi nuk përshtaten në një shoqëri laike. Në disa pjesë të qytetit as ditën nuk guxon të lëvizësh. Zhvillim tepër të trishtuar.

***

Kur botëkuptimet për Perëndinë përplasen: Sigurisht se dhemb kur kuptimet për Perëndinë përplasen. Por dhimbja do të jetë më e madhe për më shumë njerëz në qoftë se ata nuk e bëjnë këtë..

Është tepër e guximshme për një mysliman të interpretoj teologjinë e Kishës. Është tepër e guximshme për një të krishterë të interpretoj teologjinë e Xhamisë. Prandaj unë as që do ta bëjë këtë. Anëtarët e Parlamentit gjithashtu nuk kanë privilegjin për të interpretuar fjalët e Perëndisë, sepse autoritetet shtetërore nuk i kontrollojnë bindjet personale të njerëzve apo marrëdhëniet me Perëndinë.

Megjithatë, ajo që unë mund të them, është pyetje e përgjithshme: çka mund të ndihmojë për të ndryshuar një fe?

Dikush duhet të jetë i pranishëm për të ndryshuar fenë nga brenda. Jo si “kolona e pestë”, "sulmuesit" e brendshëm, por që sinqerisht lufton për të kuptuarit e Perëndisë që do të mbizotërojë për brezat e ardhshëm.

Ka shumë arsye për të qenë kritik ndaj fesë së organizuar. Ajo siguron një bazë për ushtrimin e pushtetit, një demonstrim i fuqisë, shtypjes, abuzimit. Kjo është parë dhe shihet në të gjitha fetë se ka një hierarki dhe se me rrjedhën e historisë ka abuzuar. Megjithatë shumë njerëz e kërkojnë të organizuarën, të komunitetit (përkatësisë) që ofron ajo, kuptimit të jetës. Për shkak të traditave, të kuptuarit e përbashkët të asaj që do të thotë të jesh fetar, të praktikuarit dhe afërsia me Zotin.

Jo më pak, religjioni i organizuar disa interpretimeve u jep autoritet më të madh se interpretimeve tjera.

Njeriu nuk krijon gjerësinë dhe tolerancën përmes detyrimit apo presionit. Edhe pse asnjë fe nuk është e përjashtuar nga kritikat e jashtme.

Ndriçimet e përmbytjes së shoqërisë janë edhe çështjet teologjike.

Por, për të mundësuar dhe krijuar ndryshimin ju gjithashtu duhet të keni autoritetin e brendshëm. Legjitimitet te ata që duan të ndryshojnë pikëpamjet fetare. Prandaj, nuk është e mjaftueshme për të zotëruar gjithmonë njohuri, duhet "përkatësi”. Pra, personi që do të ndryshojë të kuptuarit e fesë të një komuniteti fetar, duhet t`i përkas të njëjtit komunitet fetar.

Edhe brenda islamit global afrikan-aziatik ndodhin të njëjtat diskutime. Kundërshtohet teologjia tradicionale ku dëshmia e mashkullit është më me vlerë se e gruas. Ku ajo trashëgon më pak sepse "ajo ka nevojë për më pak."

***

E drejta për të shkruar çdo gjë? Është koha që industria botuese të përgatit rregullat e veta etike. Shtypi ka rregullat e përcaktuara dhe të qarta se çfarë është një sjellje e mirë. Çfarë është etike dhe moralisht e pranueshme për të përcjellë nga përditshmëria dramatike e njerëzve më të pambrojtur të shoqërisë.

Çështja është se një lajm, një raport duhet të paraqitet i balancuar dhe i rëndësishëm. Që palës së sulmuar t`i jepet mundësia e përgjigjes së njëkohshme, që mos bëhen gërmime të panevojshme në çështje private që nuk janë relevante për detyrën e historisë.

***

E drejta për të shkruar secili? Nuk është me rëndësi se a e njohim apo jo autorin e një artikulli, por kualiteti, aftësia e tij, serioziteti i temës. “Kalemxhiu” shakaxhi, me vetëdije apo pa të: dezinformon opinionin me “Analizat” e veta, e zbehën vlerën e mediumit që i jep terren botimi, largon lexuesit serioz nga ai portal, gazetë. Por, të gjithëve që u përmbahen rregullave të mirësjelljes duhet me u dhënë mundësi të komentojnë artikujt e intelektualëve të mirëfilltë.

Një intelektual mund të ketë zotësi oratorike por kjo nuk do të thotë se ai është edhe një shkrues i mirëfilltë. Përkundër faktit se ndërmjet gjuhës së folur dhe asaj të shkruar ka mjaft gjëra të përbashkëta: që të dyja shprehin brendinë e të menduarit dhe rrugën që merr procedimi i tij. Megjithatë, ka edhe ndryshime themelore, sidomos ndryshimi në ritëm. Kur shkruajmë ritmi është më i ngadalshëm se sa kur flasim. Mendimi i njeriut, kur flet ftillohet lirisht; ai mendon e fletë, por kur shkruan, i duhet të frenojë vetveten, mendimi duhet ta përmbajë hapin që të arrihet prej të shkruarit, i cili do kohë të kryhet. Veç kësaj, kur flasim, përdorim edhe gjestet dhe mimikën. Këto momente plotësuese nuk i ka gjuha e shkruar. Shprehitë për të renditur drejt dhe qartë mendimet kërkojnë ushtrime paraprake dhe një nivel shumë të lartë arsimor, kërkohet gjetja e përdorimi me vend i fjalëve, ndërtimi i drejtë i fjalive, shtjellimi i logjikshëm dhe shkallë-shkallë i mendimeve...

***

Kritikat fetare të ligjshme: Lufta për lirinë e shprehjes mund të jetë një dështim në qoftë se ne nuk jemi në gjendje për të përqafuar kritikat fetare që na prekin vet neve.

Shumë besimtarë të devotshëm (që kalojnë kufirin e normales) në realitet kontribuojnë që Perëndia të poshtërohet.

Shumë të këqija në botë shkaktohen nga qëndrimi jo-kritik ndaj religjionit. Përgjigja është: më shumë kritikë fetare.

Kritikat fetare mund të na bëjnë më të mençur, më pak të vetëkënaqur dhe më tolerant. Megjithatë, ne duhet së pari herë të jemi të gatshëm për të përqafuar dhe për të dëgjuar kritikat që prekin veten tonë, religjionin tonë.

Të krishterët nuk janë më pak mëkatarë se të tjerët, dhe ata janë kandidatë të njëjtë të kërkojnë interesat e tyre moralisht të papranueshme si çdo tjetër. Myslimanët nuk janë më pak mëkatarë se të tjerët, dhe ata janë kandidatë të njëjtë të kërkojnë interesat e tyre moralisht të papranueshme si çdo tjetër.

***

Besimtarët shqiptarë le të konkurroje ndërmjet tyre se kush do të punon më tepër për Kombin dhe Atdheun, te “feja më e mirë” do të bashkëngjiten të interesuarit.

Meshat domosdoshmërish të kryhen në gjuhën shqipe, jo greke e arabe. Feja të jetë në shërbim të kombit e jo e kundërta.

Shqipëria të largohet nga Konferenca Islamike sepse është vend evropian e jo mysliman.

Uzurpuesi i Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare, mumia Janullatos të dëbohet nga vendi.

Nuk do të kemi mëshirë ndaj zagarëve që në trojet arbërore synojnë ”Verio- Epirin” grek apo ”Kalifatin” arab.

***

Mediat duhet të tërhiqen nga industria argëtuese dhe të përpiqen për të filluar aktivitetet si një fuqi e fshehur, si një kritik, të mirë-informuar, të menduarit e lirë që nuk dezinformon opinionin me porosi të paguesit.

SHQIPTARËT janë EVROPIANË e jo AZIATIKË.

 

Gentiana Zagoridha:ZINXHIR I KËPUTUR

Gentiana Zagoridha

ZINXHIR I KËPUTUR

Teksa ngjisja shkallët e një shkolle të mesme në të cilën ndodhesha për një seminar rradhës u ndesha me një skenë aspak të këndshme.Një mësuese e shkollës , duke ngjitur dhe ajo po të njëjtat shkallë,për të shkuar në klasën tjetër ku kishte mësim, papritur u kthehet me një ton të ashpër dhe të prerë reagimeve të një grupi nxënësish të cilët kishin pushtuar shkallët dhe korridorin e shkollës gjatë pushimit ndërmjet orëve. I drejtohet vecanërisht një nxënësi me emër:

-Kejvi, mos abuzo më dashamirësinë time.Kjo është hera e fundit që toleroj!

-Kaq tha mësuesja dhe vazhdoi për në korridorin e gjatë me kokën ulur dhe sedër të thyer.

Thuhet shpesh se arsimimi dhe edukimi shkojnë bashkë si hallkat e një zinxhiri të fortë,solid dhe të pandarë.Mesa vura re gjatë kësaj skene, jo një , por disa hallka të këtij zinxhiri ishin të këputur.

Po cili të ketë qenë shkaktari i vërtetë i kësaj shkëputje mësuesi ,nxënësi apo thjesht sistemi arsimor?!

Si mësuese e ciklit të ulët këto probleme me nxënësit e mi, jo vetëm që nuk i kam ndeshur ndonjëherë por mund të them me bindje se nuk janë të pakta momentet kur ndihem e vlerësuar e motivuar qoftë dhe nga një shikim i ngrohtë,buzëqeshje e sinqertë,sytë të mbushur plot dritë, padurimi i nxënësve për të filluar orët e mësimit për të përftuar dije të reja.Dhe të gjitha këto nuk janë pak për një mësues.Por që një mësues të ndihet vërtetë i suksesshëm mendoj se nuk mjafton vetëm kaq.

Duhet krahas të gjithave të ndjejë dashuri për nxënësit dhe profesionin e tij dhe këtë mundësisht ta shprehë duke përdorur mënyra nga më të ndryshmet si :

-Tonalitet të ëmbël dhe miqësor ,mimikë të qetë dhe paqësore ,xheste të thjeshta dhe praktike që mesazhi të mund të arrijë direkt tek nxënësi .

-Duhet të zotërojë jo vetëm njohje por dhe të jetë kopetent i lëndës ku jep mësim duke përcjellë kështu në çdo orë risi, të arrijë tërheqjen e vëmendjes së nxënësve në mënyrë të vullnetshme dhe jo të kushtëzuar.

-Ai duhet të jetë i aftë me fjalët,veprat ,veprimtaritë e tij pedagogjike jo vetëm të përcjellë por edhe të përçojë dije dhe respekt tek nxënësit e tij.

Studimet tregojnë se lëndë të tilla si letërsia,historia,filologjia etj, rrezikohen të damkosen si të panevojshme për vitet në vijim dhe si rrjedhim edhe mësimdhënësit e tyre do të konsiderohen si “anomali” emocionalisht të papërfillshëm ndoshta ngaqë janë pikërisht këto lëndë të cilat u japin më tepër përparësi anës teorike sesa atyre praktike për të cilat nxënësit kanë aq shumë nevojë. Risitë teknologjike mesa duket nuk po i përmbushin të gjitha hapësirat potenciale të nxënësve.Ata kanë nevojë për hapësira edhe me të gjera ku mund të shprehin aftësitë e tyre zotëruese.Dhe kjo mund të arrihet vetëm duke u dhënë atyre mundësinë e eksplorimit nëpërmjet më shumë hapësirave praktike kombinuar mjeshtërisht dhe harmonishëm dhe me anën teorike në mënyrë që nxënësi mos të mbingarkohet dhe të anojë vetëm në njërën anë të peshores por të qëndrojë në ekujlibër.Ekujlibri është ai që sjell qëndrueshmëri.

A të ketë qenë vallë mësuesja në fjalë mësuese e ndonjë lënde të tillë...?!

A të kenë qenë vallë reagimet e nxënësve një mënyrë për të shprehur “revoltën” e tyre të brendshme karshi “mohimit” të potencialeve të tyre?!

A do të mundemi dot vallë t’i identifikojmë dhe t’i riparojmë në kohë hallkat e këtij zinxhiri tashmë të këputur ?!

Këto ishin disa nga pyetjet të cilat pushtuan mendjen time në ato momente tek ngjisja shkallët e një institucioni që duhet dhe mund të përçojë jo vetëm dije por mbi të gjitha kulturë.


 

Nga Aurel Dasareti: Doktrina e fitores

Doktrina e fitores

Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike ( Ky email po mbrohet prej spambots-ave, të duhet JavaScript me e pa )


Pa një lider të mirëfilltë me një mandat të qartë politik Shqipëria do të vazhdojë të lundrojë pa kapiten në detin e vet, dhe me një timon mezi të mjaftueshëm. Kjo sepse qeveritarët i kemi aq të lig sa që dëshirojnë krimin e fundit, të kryejnë vepra penale edhe pasi të vdesin.

Fuqia e fshehur

Roli i medias në shoqëri - Nga këndvështrimi im, detyrat themelore të mediave i kam të përmbledhura në katër pika:

• Funksioni i informacioneve

Mediat duhet të sigurojnë informacionin e nevojshëm në mënyrë që njerëzit mund të vendosin për çështjet e shoqërisë. Mediat duhet gjithashtu të sigurojnë informacion nga publiku për politikanët, shërbyesit civil dhe personat në pozita të larta.

• Funksioni komentues

Nga pikëpamjet e saja ideologjike mediat duhet të komentojnë dhe analizojnë rrethanat shoqërore.

• Funksioni i monitorimit

Mediat duhet të vëzhgojnë dhe të kontrollojnë ata që kanë ndikim në shoqëri.

• Funksioni i komunikimit të grupeve

Mediat duhet të promovojnë komunikimin brenda dhe ndërmjet grupeve politike, grupeve akademike dhe ideale të shoqërisë.

Këto detyra janë të mbërthyera, por pasi vitet e fundit raporti i pushtetit ka ndryshuar mediat kanë pësuar një zhvillim shumë të shpejtë. Ata kanë qenë subjekt i profesionalizmit, por tani edhe i shmangies së katalogëve. Gazetaria është bërë më e orientuar në personalitete dhe kufijtë në mes të raportimit të lajmeve/temave serioze dhe argëtimit janë shuar.

***

Gazeta partiake: I referohet një gazete që në një shkallë të ndryshme mbështetë një parti politike.

Ka shkallë të ndryshme të lidhjeve partiake. Një gazetë në pronësi të një partie politike është quajtur shpesh një “Organ i partisë”. Një “gazetë partiake” është e lidhur ngushtë me një parti, ndërsa një “gazetë me lidhje partiake” është në pronësi të pavarur, por ndanë pikëpamjet e partisë.

Kjo do të thotë se shumë prej gazetave të sotme botërore kanë qenë më parë në pronësi të partive ose mbështesin një parti të veçantë.

***

Ushtrimi i politikës në trevat shqiptare është një thirrje e jetës, burim i të ardhurave, jetohet nga ajo, ndërkaq arkitektura e ushtrimit të politikës në Perëndim nuk është njëkohësisht edhe punë prej së cilës jetohet, prandaj shqipfolësit me çdo kusht i mbrojnë karriget. Pasi qëndrojnë me shekuj në pushtet fitojnë monopol mbi shtetin.

Shqiptarët janë një komb naiv. Prandaj, veçanërisht para zgjedhjeve bien viktimë e retorikës së politikanëve të paskrupull (të pandërgjegjshëm), të hajdutëve që vijnë dhe horrave që shkojnë.

Mediat e pavarura duhet t`u ndihmojnë në gjetjen e dritës në një univers rrëmujë.

Para një zgjedhje të gjitha partitë e lëmojnë retorikën, misioni është që të bëhen më tërheqëse për votuesit.

Mediat domosdoshmërish të kontribuojnë në drejtimin e jo deformimin e mëtejshëm të shoqërisë shqiptare. Nuk guxojnë (si deri tani) të përcaktojnë fituesin apo humbësin e zgjedhjeve - është ajo çështje e votuesve. Përndryshe, mbeten në nivelin e martesave me blerësi të disa vendeve afrikane-aziatike, martesat ku prindërit dhe familja e përcakton zgjedhjen e bashkëshortit për fëmijët e tyre. Si rrjedhojë, në shumë raste zgjidhen bashkëshortët brenda familjes së tyre, për shembull një kushëri apo kushërirë. Kjo praktikë rrit rrezikun e sëmundjeve familjare dhe deformime.

Veçanërisht në shumicën e portaleve të internetit, por shpesh edhe në botimin e shtypur, radio, TV etj politikën kombëtare na e qëndisin “Analistët” mediokër. Njerëz me aftësi të kufizuara, që nuk shquhen për ndonjë zotësi ose për ndonjë cilësi të veçantë.

Analistët e mirëfilltë: Autori shprehën me fjalët e tij skalitëse urrejtjen për okupatorin dhe tradhtarët, shpjegon realisht trimëritë e bijve më të mirë të kombit që gjatë historisë luftuan dhe u sakrifikuan për atdhe. Heroizmi i legjendave tona, guximi dhe shpirtmadhësia e tyre janë shembuj të gjallë me karakter moral dhe edukativ; vetëm me anë shembujsh konkrete mund të zgjojmë dhe riedukojmë njerëzit tonë të pashkolluar dhe manipuluar më mirë se me çdo arsyetim logjik. Me një ironi therëse tallën njerëzit e liq, regjimet prapanike kolonialiste që shtypin popullin tonë duke jetuar në kurriz të tyre. Ujqit hanë delet e pambrojtura, qentë shfarosin pulat, luanët me britmat e tyre u shtien datën nënshtetasve besnikë të xhunglës. Në të treguar të anëve negative të karakterit jonjerëzor të atyre që ishin ose janë fajtorët kryesor të tragjedisë shqiptare, edukojmë në lexuesin: nderim ndaj punës, ndjenjat shoqërore, besnikërinë ndaj miqësisë së vërtetë, thjeshtësinë, mirësinë, bujarinë, përgjegjësinë dhe atdhedashurinë.

Patriotizmi i shëndetshëm

Një patriot i vërtetë është ai që merr gjobë parkimi por gëzohet që sistemi funksionon, mendoj unë.

Pa një lider të mirëfilltë me një mandat të qartë politik Shqipëria do të vazhdojë të lundrojë pa kapiten në detin e vet, dhe me një timon mezi të mjaftueshëm.

Kur them “Shqipëri” mendoj për gjitha trojet brenda dhe jashtë murit të arbrit; edhe ato që i janë nënshtruar kolonizimit pra.

Unë dua që të gjithë të ndjehen të komunitetit dhe përkatësisë në shoqëri. Një shoqëri e bazuar në solidaritet është një parakusht për një financim të përbashkët të politikës së mirëqenies, kriminalitetit të ulët dhe një treg pune funksional.

Duhet të luftojmë për kushte më të mira për më nevojtarët dhe të varfrit, gjithashtu të bëhemi një garant për zhvillimin e mëtejshëm të shtetit social.

Një komb modern demokratik ka nevojë për patriotë që e dinë se një komb i gjallë u takon atyre që e krijojnë atë dhe që në mënyrë efektive marrin pjesë në zhvillimin e tij.

Vetëm qytetarët e sigurt dhe të kënaqur gjejnë zgjidhje të mira për Kombin dhe Atdheun. Kur një komb ka një aparat funksional shtetëror demokratik në themelin e vet, ka më shumë për të fituar nga popullsia. Një shoqëri e hapur, me një dialog të mirë dhe inteligjent ndërmjet veti, promovon zgjidhjet më të mira për të ardhmen.

Forcat që kanë marrë përsipër politikën dhe fuqinë e medias në Shqipëri synojnë të shkrijnë dhe zhdukin traditat dhe normat tona kombëtare, për të krijuar një botë të karakterizuar nga konsumatorë global - kozmopolitë të pa identitet.

Parimet demokratike: Duhet të jenë të bazuara në vlerat jetësore shqiptare, të hartuara në Kushtetutën shqiptare, në kulturën - traditën shqiptare dhe të drejtat e njeriut.

Demokratët e mirëfilltë domosdoshmërish do të ruajnë të drejtat e siguruara në Kushtetutë:

të drejtat e pronësisë

sipërmarrjes së lirë

lirisë individuale

lirinë e besimit

lirinë e fjalës

mbrojtjes në jetën private.

Qeverisja e vendit: Domosdoshmërish të bazohet në Ligjshmëri, të ndërthuret me Kushtetutën, sepse Kushtetuta është themeli i demokracisë së Shqipërisë.

“Kombet e mëdhenj kanë vepruar gjithnjë si gangsterë, dhe ato të voglit si prostitutë”, - më thoshte gjyshi im.

Rrëfimin e gjyshit e vërteton edhe krimi i “madhështorëve”gangsterë: Britania e Madhe, Franca, Gjermania, Austro-Hungaria, Rusia dhe Italia në procesin e copëtimit dhe ndarjes së trojeve shqiptare, nga Kongresi i Berlinit (1878) deri në Konferencën e Ambasadorëve në Londër (1913), dhe dhënien e tyre prostitutave të vogla - fqinjëve tanë gjakatarë.

Një qeveritar duhet të respektohet nga popullata por edhe t`ia kenë frikën. Sot askush nuk ndjen diçka nga këto dy elemente.

Tregimet dramatike shpesh kanë role të qarta horrash, ashtu siç kanë edhe heronj të qartë. Ku mund të kishte një hero pa një horr kundër të cilit do të luftonte?

Heronjtë e fortë kërkojnë horra (kriminelë) të fortë. Fatkeqësisht për heroin shpesh krimineli është më interesant, ajo që na magjeps neve më tepër.

A është kjo për shkak se heroi në shumicën e rasteve është shumë i thjeshtë dhe me të vërtetë mjaft i mërzitshëm?

Për të bërë heroin më interesant, tregimtari mund ta shndërroj atë në një kundër-hero.

Disa janë të lindur si horra, ndërsa të tjerët janë bërë më vonë për shkak të rrethanave të caktuara, si për shembull: të fëmijërisë së vështirë, padrejtësisë, gjenetikës së trungut familjar, një aksidenti në tru, etj

- Kush janë horrat më të mëdhenj të sotëm?

- Qeveritarët servil, them unë.

SERVIL: Njeri pa karakter që u përulet e u bën lajka më të fuqishmëve për t'u hyrë në qejf e për të pasur përfitime vetjake; puthador, shpirtrob, shpirtskllav.

Dhe, qeveritarët i kemi aq të lig sa që dëshirojnë krimin e fundit, të kryejnë vepra penale edhe pasi të vdesin.

Na mashtrojnë shumë dhe shpesh. Sipas tyre, fajin për dështimet e sotme të tyre i paskan edhe sistemet dhe qeveritarët e moçëm, veçanërisht ata që kanë vdekur dhe që nuk mund të ngrenë kundërshtime.

Asnjëherë nuk i pranojnë mashtrimet, dështimet dhe krimet. Të ndihmuar nga disa media dhe “analistë” mediokër, servil, dështimet i shndërrojnë në lavdërime.

Vetëlavdërimet e dikujt duhet për t`i dëgjuar - por me një dozë skepticizmi kur ajo vjen në letër me shkëlqim.

Shumica prej tyre janë analfabet të devotshëm që kanë trashëguar poste politike nga prindërit, farefisi ose miqtë e interesit. Kur babai yt është Perëndia, është lehtë të jesh një shenjtor. Janë ata vetëm copa të vogla në lojërat e mëdha të ruletit rus.

***

”Ruleti rus”, është një lojë potencialisht vdekjeprurëse e fatit në të cilën lojtari tërheq këmbëzën e revolverit që ia vënë vetes në kokë, cilindri i të cilit është i ngarkuar vetëm me një plumb të vetëm e jo me gjashtë. Shanset e mbijetesës zakonisht janë 1-6.

Kështu është kur lozet me një revolver, por jo edhe me një pistoletë me kornizë…

Sikur gjithë lojtarët tjerë të këtij soji, edhe qeveritarët shqipfolës vuajnë nga depresioni. Të shpresojmë se një ditë do të ngatërrojnë armët, gabimisht do të rrokin pistoletën në vend të revolverit...

Nga kureshtja i pyes:

A jeni në depresion për shkak të lojës, ose jeni duke luajtur për shkak se jeni në depresion?

 


Faqe 17 nga 94