Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Nga: MURAT GECAJ: DRITËROI ËSHTË EDHE TROPOJAN…

DRITËROI ËSHTË EDHE TROPOJAN…

-Skicë-

Nga: MURAT GECAJ

 


Nga e majta: Sadija, Dritëroi e Murati (Tiranë, 15 dhjetor 2010)

1.

Ndërsa po shkoja drejt lokalit “Vatra” të kryeqytetit, bashkë me kolegun e mikun përmetar Sejdo Harka, po mendoja fakte e ngjarje, që më lidhnin me popetin dhe shkrimtarin e shquar të letrave shqipe, “Nderin e Kombit” Dritëro Agolli. Na kishte ftuar në një veprimtari, në prag të 83-vjetorit të ditëlindjes së tij, Shoqata atdhetare-kulturore “Devolli”. Vërtet të dy nuk jemi devollinj, por të paktën mua më dukej se kësaj here isha nga ajo krahinë. Përmes një njoftimi në Internet , kishim mësuar se, datat 1-13 tetor 2014, ishin caktuar “Ditët e Dritëroit”. Pra, dhe ajo mbrëmje ishte pjesë e veprimtarive të parashikuara. Gjithashtu, do të organizohen festime të larmishme dhe të bukura, që nga fshati i tij i lindjes Menkulas. Aty, shkollës 9-vjeçare do t’i jepet me ceremoni emri tij, shoqëruar me një film dokumentar, me përurime librash të rinj etj.

Kur hymë brenda, në një sallë të madhe, të mbushur plot, kryesisht me të ftuar devollinj, vërejtëm se ajo gumëzhinte dhe secili prej tyre po afrohej përreth tavolinave rrumbullake, mbushur me mezera, pije e fruta. Ky mjedis shoqërohej edhe me muzikë gazmore.

Kur u rehatuam pranë një tavoline, me Sejdon dhe poeten elbasanase Lida Lazaj, erdhi të na përshëndeste poetja tjetër Lili (Eliverta) Kanina. E takonim për herë të parë atë, por me çiltërsinë dhe gazmendin e mikpritëses, na u duk se njiheshim prej kohësh. Pastaj, ajo na solli aty e na njohu me ta, vajzën, Sabinën dhe një djalë të saj vogëlush. Sakaq, duke na kërkuar lejë të uleshin, tavolina jonë u mbush me çifte devollinjësh ose jo. Ndër ta, ishte edhe Selajdin Ago, i cili m’lut t’i bëja atij një fotografi-bust, sa më të mirë, pasi do t’ia dërgonte së bijës, që jeton në Paris. Se foto të tjera bëmë shumë, si në tavolinën tonë, por dhe te të afërmit e Lilit, të anëtarëve të kryesisë “Devolli”, kur pjesëmarrësit hidhnin valle e këndonin etj. Si gjithnjë të papartuar ishin edhe Ervehe Baruti, që kujdeset për botimin e gazetës së krahinës, “Devolli” dhe Enveria, motra e publicistit e kineastit të njohur, Fuat Memeli, që tani jeton në Boston të Amerikës.

Ishte mbrësëlënëse, kur këtë veprimtari e hapi kryetari i Shoqatës “Devolli”, Guri Seferi dhe pas tij përshëndetën disa të tjerë. Ata përmendën, sigurisht shkurt, meritat e shumta të birit të madh të krahinës së tyre, që është dhe i tërë Shqipërisë, Dritëro Agolli.

2.

Siç e sahkrova më lart, në veprimtarinë e mësipërme vërtet e ndieja vetën sadopak edhe devolli, por edhe personazhin kryesor të saj, pra kryetarin e nderit të Shoqatës “Devolli”, Dritëroin e ndieja se ishte edhe tropojan. Me të drejtë, dikush mund të pyesë: “Mirë, pa na e sqaro pak më shkoqur, këtë mendim tëndin?” Dhe ja, pa m’u ndalur goja e pa u menduar gjatë (ha,ha), do të nisja t’i rreshtoja ndodhitë e ngjarjet, që e afrojnë aq shumë atë me vendlindjen time, Malësi e Gjakovës (Tropojë).

E kam njohur birin e shquar të krahinës së Devollit, publicistin, poetin dhe shkrimtarin shumë të afirmuar, Dritëro Agolli, qëkur isha i ri dhe ai ishte redaktor në gazetën e kohës, “Zëri i Popullit”. Me prirjen për të shkruar sadopak, kisha nisur dhe unë të dërgoja aty njoftime të shkurtëra nga jeta shkollore në kryeqytet. Pastaj, kur shërbeva vetë në gazetat e kohës, “Pionieri”, “Bashkimi” e “Mësuesi”, lidhjet tona ishin të pashkëputura. Por edhe kur më dërguan “vullnetar” në vendlindje, në vitet ’60-të të shekullit të kaluar dhe punova 7 vjet me rininë e kulturën, Dritëroi erdhi atje me shërbim dhe, sigurisht, kjo gjë na solli kënaqësi të përbashkët, kur u ritakuam.

Kur punoja redaktor në gazetën “Bashkimi”, Dritëroi shërbente në Lidhjen e Shkrimtarëve e Artistëve. Pra, ishte një vend, ku edhe bashkëkrahinasit e mi krijues gjetën përkrahje dhe mbështetje prej tij, që të krijonin e botonin. Më kujtohet një rast, kur isha me punë në gazetën “Mësuesi”, ku kishte qenë pararëndëse bashkëshortja e tij, Sadija. Gjatë një vizite të këndshme dhe të paharruar në shtëpinë e tyre bujare, Dritëroi iu drejtua asaj: “Sadije, na sill nga një gotë raki!…”. Sigurisht për të bërë humor, që ai e ka gjithnjë dëshirë të vetën, fola: “Unë nuk e pi rakinë, Dritëro!…Pra, a e ke për veten a për mua?” Ai nuk u mendua gjatë dhe ma ktheu, aty për aty: “Për të dy, së bashku…”. Qeshëm të tre dhe pastaj biseduam për tema të ndryshme. Ndër të tjera, ai më foli me shumë dashamirësi për krijuesit tropojanë. Shumë prej tyre i njihte me emër dhe disave ua kishte lexuar librat ose kishte bërë shënime për ta. “Janë mjaft të talentuar tropojanët,-u shpreh Dritëroi.-Dhe jo vetëm të rinjtë, por dhe paraardhësit e tyre, ndër të cilët respektoj dhe po përmendi rapsodin Sokol Arifi, këngëtaren Fatime Sokoli e të tjerë. Është ajo natyrë aq e bukur dhe ai popull aq trim e liridashës, fisnik dhe mikpritës, që i frymëzon ata…”.

3.

Nuk dua të zgjatem, në këtë shkrim timin modest, pasi që në krye e shënova atë, “skicë”. Po, përkitazi me mendimin e fundit, dëshiroj ta tregoj edhe këtë fakt. Si shprehje të nderimit dhe respektit të veçantë, që ka patur edhe piktori, poeti e shkrimtari Agim Mërturi, nga një krahinë e thellë malore e Tropojës, ai ka hartuar një poezi të frymëzuar, me 23 strofa. Atë e ka titulluar “Zemër që nuk plaket” dhe është shkruar në vitin 1998, kur Dritëro Agolli ishte 67-vjeçar. Ajo është e thjeshtë, në dukje si rapsodi, por vargjet i kanë dalë nga zemra poetit malësor. Përmes tyre ka përmendur edhe titujt e librave kryesorë të Dritëroit:

“Gjithë Shqipërinë/ ka shëtitur, bredhur,/ rreshta dhe vargje,/ në letër duke hedhur…”.Ndërsa më tej: “Gjithçka për Atdheun,/lavdinë e këtij trolli,/me firmën e madhe:Dritëro Agolli”.

Pra, parandjenja e Agimit, në titullin e asaj poezie, ishte e saktë. Se, më pas, Dritëroin e kemi parë sa e sa herë, si në veprimtari letrare ose jo në kryeqytet, ai ka publikuar në shtyp dhe ka folur aq bukur në televizionet tona etj. Ndër të tjera, bashkë morëm pjesë në festën e 80-vjetorit të ditëlindjes së prof.Alfred Uçit-Akademik, ku ai ishte me Sadijen dhe aty fiksuam një fotografi, me të cilën po e shoqëroj këtë shkrim modest.

Në mbyllje, pa përmendur shumë dëshmi e fakte të tjera, përsëri po u pyes, lexues të dashur: “A mos ka mëdyshje, ndonjëri nga ju, që Dritëro Agolli nuk është edhe tropojan?”

Tiranë, 11 tetor 2014

 

MURAT GECAJ: ME SHOKUN E RINISË, GJETO VOCAJ, PAS 60 VJETËSH…

ME SHOKUN E RINISË, GJETO VOCAJ, PAS 60 VJETËSH…

-Mbresa-

Nga: MURAT GECAJ


Nga e majta: Gjeto e Murati (Shkodër, 1 tetor 2014)

1.

Ditët, javët, muajt dhe vitet e jetës së njeriut ikin si pa u kuptuar, ashtu siç rrjedh uji në shtratin e një lumi të rrëmbyer. Por ato lënë gjurmë të pashlyera te cilido nga ne. Jo në një rast, ndodhë që një person të caktuar, të cilin e ka patur shok që në bankat e klasës së parë ose dhe në vitet tjera shkollore, nuk ke patur rast ta takosh më për shumë e shumë vite. Kjo ngjet për disa arsye, secila më e ndryshme se tjetra, se njerëzit i hedh jeta në vende e punë të ndryshme. Por kjo nuk do të thotë që ata të harrohen ose të mos lenë gjurmë në kujtesën tënde.

Pa u zgjatur më tej me këto arsyetime, për të cilat i kërkoj ndjesë lexuesit të këtyre radhëve, shkrova kështu duke patur parasysh një rast konkret nga jeta ime. Ja, po e sqaroj shkurtimisht më poshtë…

Megjithëse jam me origjinë nga Malësia e Gjakovës (Tropoja), rasti e solli që erdha për të vazhduar shkollën e mesme në Tiranë, që në fillimin e viteve ’50-të të shekullit të kaluar. Ishim mbledhur në shkollën me emrin e njohur “Skënderbej” djem nga krahina të ndryshme të Atdheut tonë. Për arsye shëndetësore ose të tjera, disa nga ne nuk e përfunduam atë shkollë dhe e vazhduam jetën civile. Pra, kështu ndodhi edhe me mua e Gjeton, që kishte ardhur aty nga rrethi i Mirditës.


Ballina e parë e librit jetëshkrimor, nga Gj.Vocaj…

Ishte mjaft tronditëse për mua, kur para disa vitesh më erdhi në dorë, përmes një të njohuri, libri që kishte autor pikërisht Gjeto Vocajn, të cilin në shkollë e njihnim me mbiemrin Doda. Ai e kishte titullin “Takim fatal me diktatorin-Dëshmi dhe kujtime”(botim i dytë, 2010). Në vend që leximi të më sillte kënaqësi, përmes faqeve të tij përjetova shqetësime e dhimbje të panjohura më parë. I përfshirë nga “vorbulla” e viteve të rregjimit monist, Gjeta i ri kishte shërbyer mësues në një shkollë të Dukagjinit së Shkodrës. Atje zbuloi talentin e rrallë të një vogëlushi 6-vjeçar dhe, në atë kohë, bëri bujë për zgjuarësinë e tij të veçantë. Atë gjë e kishte saktësuar edhe pedagogu e psikologu i njhur Bedri Dedja-Akademik. Ndërsa porosia e E.Hoxhës ishte: “Kur t’i mësoni atij se si rrotullohet toka, bëni kujdes që t’i mësoni një çikë, më përpara, vijën e drejtë marksiste-leniniste të partisë sonë…”?! Po ku ta dinte Gjeto i ri se pikërisht “zbulimi” i tij do ta bënte atë objekt të sigurimit të shtetit dhe, më vonë, do të përfundonte në qelitë e errta të burgjeve të tmerrshme të asaj kohe?! Në vazhdim, mbi atë rënduan vujatjet e familjes dhe të fëmijëve të tij. Ishte shumë e dhimbshme e plagë e pashëruar tërë jetën edhe vdekja e djalit të tij, në një moshë shumë të re…

Por njeriu është i fortë si guri, thotë populli. Gjeto, ashtu si shumë bashkëvuajtës të tij, doli nga kthinat e errëta dhe nisi t’i gëzohej kohës së demokracisë, pas viteve ’90-të të shekullit të kaluar. Megjithëse nuk kishte qenë më parë publicist as shkrimtar, u ul të shkruante kujtimet e jetës së tij. Pasi i hodhi në letër ato ngjarje aq të trishtueshme, e dërgoi për botim librin e tij të parë. Ai u bë shpejt i njohur ndër lexuesit dhe, bile, nga kërkesat e shumta, u ribotua dhe përsëri është në shtyp, për të tretën herë.

2.

Këto e të tjera fakte sillja ndërmend, para pak ditësh, kur shkova në Shkodër dhe i telefonova shkut të rinisë, Gjeto Vocaj Se, për atë, më kishte folur edhe aktori e kinoregjisori i njohur Mark Topallaj, pra që dëshironte të takoheshim, pas mbi 60 vjetësh. Në vendin dhe orën e caktuar, pikërisht para Monumentit të Luigj Gurakuqit, në qendër të qytetit Shkodër, u takuam të dy bashkë. Edhe në ato çaste më ngjante se aty ishim djalmosha, ende të parritur mirë dhe sikur ishim parë sa e sa herë me njëri-tjetrin. Nuk kërkuam gjatë vend për t’u ulur e për të pirë një çaj dhe për t’u çmallur me njëri-tjetrin. Pra, u ulëm aty afër dhe biseda jonë zgjati afër dy orë, por që minutat e tyre ikën si pa u ndjerë. Sigurisht, folëm për tema të ndryshme nga jeta jonë. Kujtuam mjaft shokë të rinisë, i treguam njëri-tjetrit për familjet, për librat e botuar etj.

Me ndihmën e dy djelmoshave, fiksuam foto bashkë, si para Monumetit të L.Gurakuqit dhe aty në një lokal pranë. Pastaj u ndamë përzemërsisht, duke premtuar takime të tjera.

Kur arrita në Tiranë, i nisa me e-mal Gjetos disa nga ato foto. Në mesazhin shoqërues, i shkrova këto radhë:

Përshëndetje, i dashur Gjet Vocaj (Doda)!

Si jeni, familjarisht? Me në fund, ne arritëm në Tiranë...

Siç te kam shkruar mbrëmë, e morëm dhe adresen tënde e-mail. Ndërsa tani po t'i nisi fotot, që bëmë bashkë. Por kam nje porosi: Fotos, që të kam bërë ty veçmas, ia ruaj autorësinë time, se ajo eshte "artistike"!...(ha,ha,ha)

Ishte kenaqësi dhe takim i paharruar për ne...

Te fala, familjarisht: Muat Gecaj, Tirane, 4 tetor 2014”.

Por nuk vonoi dhe Gjeto m’u përgjigj me një mesazh shumë të ngrohtë e dashamirës. Për kënaqësi e falënderim ndaj tij, po e tregoj më poshtë përmbajtjen:

“Murat,të falënderoj përzemërsisht, së parit, për atë që ti je kujtuar të më telefonosh për një takim, mbas aq vitesh pa u parë; se dyti, se ti me atë damarin e artistit, që të ka shoqëruar gjithë jetën, u kujtove se ai takim duhej fiksuar në celuloid. Duke i parë këto foto, ku dora jote vërtet dollohet, ndiej dhe përjetoj emocionet e atij takimi të paharruar. Natyrtsht, mbas disa vitesh, këto foto do të japin emocione edhe më të forta. Të lumtë, i dashur mik!

Sinqerisht, Murat, jam ndjerë aq mirë në atë takim, jo thjesht se u pash me një shok shkolle, të para 60 viteve, por kryesisht se ky shok, ndonëse kishte ngjitur shumë shkallë të jetës, duke merituar dhe titujt më te lartë shkencorë, ruante ende atë natyrën e tij të dikurshme: pastërtinë shpirtërore, fisnikërinë dhe dashurinë për njerëzit, mprehtësinë dhe inteligjencën natyrore, pa harruar modestinë, që për mendimin tim, kjo e fundit e zbukuron shumë njeriun. Urimet me te mira për ty, Murat dhe familjen tuaj!”

…Ja, këto ishin arsyet, se përse i shkrova këto radhë, duke kërkuar mirëkuptimin e lexuesve të tyre.

Tiranë, 6 tetor 2014

 

MBRËMJEKULTUROR SHQIPTARE NË LIDKÖPING TË SUEDISË

Sokol Demaku

MBRËMJEKULTUROR SHQIPTARE NË LIDKÖPING TË SUEDISË

 


Me ftesë të Bibliotekës së Komunës Lidköping në Suedi, anëtarët e Qendrës Kulturore Shqiptare Migjeni nga Borås i Suedisë mbremjën e 24 shtatorit 2014 prezentuan më dinjitet Kulturën dhe Gjuhën shqipe për miqt suedez dhe për bashkëkombasit tanë dhe fëmijët e tyre që jetojnë në komunën Lidköping në një mbremje Kulturore organizua nga Biblioteka e komunës Lidköping, Studiefrämjandet dhe nga Qendra Kulturore Shqiptare Migjeni nga qyteti Borås, në të cilën mbrëmje u prezentua gjuha, kultura dhe tradita shqiptare në vite.

Ishte kënaqesi të jesh pjesëmarës i një manifestimi të tillë kulturor, në mesin e miqëve suedez në një mbremje te tillë kulturore, ku temë boshte ishte kultura dhe bashkëpunimi ndërkultoror mes shoqatave kulturore që veprojnë në qytete të ndryshme në Suedi.


Anëtar të Krysisë së QKSH Migjeni nga Borås, në fillim miqtë e pranishëm suedez dhe bashkëkomabsit tanë që jetojnë në këtë komunë i informaun për punëne e tyre, aktivitete e QKSH Migjeni në Borås, kulturën, gjuhën dhe traditën shqiptare në përgjithësi, e ku të pranishmit treguan një interesim të jashtëzakonshëm, për gjuhën, kulturën dhe traditën shqipe, pastaj ata i infomuan të pranishmit me punën dhe aktivitete e kësaj shoqate kulturore me seli në Borås.

Ishte mjaft impresionues për ta puna e anëtarëve të shoqatës dhe prezentimi i të arriturave të shqiptareve në Borås me rrethinë, botimi i revitës Dituria,  ku më këtë rast Bibliotës së komunës Lidköping iu dhuruan nga dy egzemplar të cdo numri të revitës, pastaj 30 tituj libra në shqip të cilat do jenë në sirtarët e kësaj biblioteke dhe do jenë në përdorim për lexim për fëmijet, të rinjt por edhe të rriturit këtu, pastaj prezentimi i punës së radio Diturisë dhe fillimi i punës me kanalin TV në gjuhën shqipe TV Dituria nga qyteti Borås i Suedisë. Anëtarët e krysisë së QKSH Migjeni të gjithë fëmijëve shqipatr të pranishëm në këtë mbrëmje kulturore iu dhuruan nga libër për fëmije si dhe nga një flamur kombëtar dhe të Repubilkës së Kosovës.

Për miqtë suedez Krysiai shte përkujdesurë dhe kishte përgatiturë një fletushkë në gjuhësn suedeze me shenime karakteristike për Shqipërinë, Kosovën dhe shqiptarët në përgjithësi.


Lidhur me këtë para të pranishmëve u shfaq një film dokumentar i punuar nga ana e redaksisë së TV Dituria mbi punën e anëtareve të kesaj shoqate si dhe punën e e TV dhe radio Diturisë në Borås të Suedisë.

Temë boshte këtë brëmje ishte kultura dhe kultura e veshjes shqiptare. Lidhur më këtë u shfaqen sekunca nga filmi dokumnetar “Veshja tradiocionale shqiptare ne Kosovë” punuar sipas skenarit dhe idesë së Bora Balaj nga “Bora fashion”.

Interesim të madh tek të pranishmit zgjoi qështja e gjuhës shiqpe e ku u parashtruan pytje të shumta lidhur me këtë si dhe për kulturën dhe traditën e shqiptarëve në përgjithësi, për fytyrat e shquara kombëtare shqiptare si Skenderbeun, Nëna Terezën, pastaj për gjuhën dhe alfabetin në shqip.

Besojmë se takime te tilla me shoqtat suedeze dhe miqtë suedez ia vlenë të kemi sa me shumë në te ardhmen në menyrë që të njejtit të kenë dhe marrin sa me shumë informacione për gjuhën, kulturën dhe traditën shqitare.


Interesim të vecant tek të prnaishmit zgjoj puna me fëmije dhe të rinje, organzimi i pritjes së Vitit të ri, ardhja e babadimrit kosovar në Suedi dhe shpërndarja e dhuratave për fëmijët shqiptar, krejt kjo një vepër dhe punë e  vyer e anëtareve të QKSH Migjeni në Borås.

Besojmë se edhe në të ardhmen këta njerëz të vyer të traditës dhe kulturës edhe ne vende tjera dhe qytete tjera do jenë prezetn me një prezentim  të tillë të kulturës sonë.

 

Murat Gecaj: BESA IMAMI: “YLL’ I PASHUAR” I SKENËS SHQIPTARE

BESA IMAMI: “YLL’ I PASHUAR” I SKENËS SHQIPTARE

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

 


1.

Në vitet ’80-të të shekullit të kaluar, kisha nisur kërkimet për veprimtarinë e mësuesve atdhetarë shqiptarë, sidomos për ata që kishin mësuar në Normalen dhe Gjimnazin e Shkupit, ku nxënësve të tyre ua mësuan shqipen, Sali Gjukë Dukagjini e Bedri Pejani. Kjo ishte dhe arsyeja, se përse shkova edhe në familjen e tre prej mësuesve të familjes Imami, pasardhësit e të cilëve jetonin në kryeqytetin tonë. Kështu, aty u njoha me bashkëshorten e mësuesit atdhetar gjakovar Ferid Imami, tani “Mësues i merituar”, nënë Behixhen, por dhe me djemtë e vajzat e saj. Përveç të dhënave, që mora për Feridin, pra për njërin ndër nismëtarët e çeljes së shkollës shqipe në Gjakovë dhe normalist i Shkupit, aty u njoha me dëshmi e fakte edhe për vëllain e tij, Ahmet Imamin, i cili kishte mësuar në Normalen e Elbasanit dhe ishte ndarë përgjithnjë nga jeta, në moshë të re.

Gjithshtu, në atë vatër familjare mikpritëse, më treguan me dhimbje për birin e Feridit e Behixhes, dëshmorin e Atdheut, Besim Imami. Ndërsa aty pata kënaqësinë të njihja nga afër edhe vajzën e tyre të dashur, artisten e madhe të skenës shqiptare, Besa Imamin, nënën e kolegut publicist, Artur Zheji, si dhe motrën e saj, Lirinë.

Shpesh e kisha parë Besën që luante në skenë, aktore shumë të talentuar në mjaft drama e filma shqiptarë. Ndër ta, më kishte mbetur në mendje, e skalitur aq bukur prej saj, figura e Donika Kastriotit, në filmin “Skënderbeu”. Prandaj, njohja nga afër bëri që të më shtohej shumëfish respekti për të, duke patur parasysh traditën arsimdashëse dhe ndihmesën e dhënë, nga babai e xhaxhai i saj, për shkollën kombëtare shqipe, sidomos në Kosovë.

 


2.

Ja, pas kaq vitesh, dje mora lajmin e hidhur të ndarjes përgjithnjë nga jeta të “yllit të pashuar” të skenës shqiptare, Besa Imami. Kështu, ajo la në pikëllim familjarët e saj, por dhe sa e sa kolegë, miq e dashamirë të artit shqiptar. Natyrshëm, bashkë me lexues të tjerë, i hodha një vështrim të shkurtër jetës së saj të begatë, e cila do të ruhet gjatë në kujtesën e brezave.

Lindi në qytetin plot tradita të Gjakovës, në gusht të vitit 1928. Kur ajo ishte në moshën 9-vjeçare, familja u shpërngul në Tiranë. Jetën artistike në skenë e nisi si amatore. Kështu, rol pas roli, në teatër e kinematografi, që nga viti 1946 dhe deri më 1988, “Artistja e merituar” Besa Imami i dha publikut shqiptar dhjetëra role të spikatura në dramaturgji. Ndër ta, po përmendim këtu: Mbretëresha Tautë (“Artani”), Nënë Zyraja (“Bashkë me agimin”), Prenda (“”Cuca e Maleve”), Rusha (“Halili dhe Hajria”), Laja (“Lulja e shegës”) etj. U rikthye përsëri në skenë në vitet e Demokracisë, pra më 2004, kur luajti në dramën e R.Pulahës, “Streha e të harruarëve”. Por edhe në kinematografi Besa Imami krijoi e skaliti figura të shumta, si: Donika (“Sknderbeu”), Marta (“Brazdat”), Tana (“Në fillim të verës”) etj. Ndërsa luajti dhe në operën “Kavaleria Rustikane” të P.Maskanjit.

Pak ditë më parë, në qytetin e lindjes së saj, Gjakovë, u organizua një ceremoni e bukur. Me atë rast, Besa Imamit iu dha titulli i merituar, “Nderi i skenës shqiptare”.

Me një veprimtari kaq të pasur artistike, por dhe të shtrirë gjatë në kohë, artistja e shquar Besa Imami la gjumë të pashlyera te shikuesit shqiptarë. Prandaj ajo do të jetë e paharruar, jo vetëm për familjarët e saj, por dhe për bashkëpunëtorët e skenës së teatrit e kinematografisë dhe për publikun e gjerë artdashës shqiptar.

…Për ta nderuar jetën dhe kujtimin e kësaj artisteje shumë të njohur të skenës shqiptare, sot në mesditë u organizuan homazhe pranë trupit të pajetë të saj, i cili ishte vendosur në mjediset e Teatrit Kombëtar, në kryeqytetin e Shqipërisë. Përveç familjarëve të saj, erdhën mjaft artistë e shkrimarë, përfaqësues të jetës politike e shoqërore, nga media e shkruar dhe ajo elektronike etj. Pastaj, e mbuluar me kurora dhe lule të freskëta, ajo u përcoll për në banesën e fundit.

Tiranë, 22 shtator 2014

 

Murat Gecaj: TË LUMTË, SHQIPËRIA IME!

Skicë:

TË LUMTË, SHQIPËRIA IME!

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

 


Tani, kur po i shkruaj këto pak radhë, është mesdita e datës 21 shtator 2014. Të gjithë bashkëkombësit e mi, që ndodhen në Sheshin “Nënë Tereza” të kryeqytetit, por dhe përgjatë Bulevardit “Dëshmorët e Kombit” e kudo në Shqipëri e trojet tjera amtare, me sy e mendje të përqëndruar kanë ndjekur dhe po ndjekin me interes të jashtëzakonshëm mbërritjen në vendin tonë të Papa Françeskut. Ndërkaq, ata po përcjellin me shumë vëmendje Meshën e Shenjtë, që ai po drejton, bashkë me ndihmëtarët e vet.

I zbritur në Aeroportin Ndërkombëtar “Nënë Tereza” të Rinasit, në mengjesin e kësaj të diele, përmes rrjeteve të fuqishme audivizive, ne pamë që kreu i Vatikanit e përshkoi “Rrugën e Durrësit” i pritur me gëzim e brohoritje nga qindra veta. Por, në saj të mjaft gazetarëve të ardhur nga vende të ndryshme të Europës e botës, kjo ngjarje historike u përcoll për miliona besimtarë katolikë dhe të interesuar të tjerë.

Në Tiranën tonë, Papa Francesku u ndodh ndërmjet një befasie shumë të këndshme, emocionuese dhe, ndoshta, të papërjetuar ndonjëherë më parë prej tij. Kështu, duke “prishur” dhe portokollin e hartuar, ai hyri nëpër “tunelin” e madh njerëzor dhe të stërgjatë, ku binin në sy portretet e martirëve të fesë katolike, i shoqëruar me lule e brohoritje të fuqishme nga besimtarët e të gjitha feve, të cilët kishin dalë për ta pritur dhe nderuar atë. Ishte ky një rit i njohur e traditë shumëshekullore e shqiptarëve, për ta pritur mikun në shtëpinë e tyre.

Sapo mbërriti në afërsi të Sheshit “Nënë Tereza”, Papa Françeskut iu ofrua një pritje e paharruar, nga Presidenti i Republikës, Bujar Nishani. Pas fjalës mireseardhëse të tij në mjediset e Presidencës, Papa Françesku iu drejtua shqiparëve me fjalë zemre e dashamirëse. Ai i bekoi ata për paqe, harmoni fetare dhe përparim të pandalshëm, drejt Europës së Bashkuar.

Gëzimin dhe lumturinë e tij ne e pamë të shprehur aq natyrshëm, kur i përshendeste parreshtuar mikpritësit e zjarrtë shqiptarë, të moshave e feve të ndryshme. Papa Francesku u përkul nga makina e tij e hapur, i përqafoi dhe i bekoi disa fëmijë. Me siguri, kjo gjë do të jetë lumturi e gjatë për ata dhe një kujtim, që rrallë u përsëritet në jetë.

Emocionuese ishte edhe kur, para Meshës së Shenjtë, kryebashkiaku Lulëzim Basha i dorëzoi atij, simbolikisht, Çelësin e kryeqytetit Tiranë.

Nuk e di as se çfarë mendojnë besimtarët katolikë të Romës e më gjerë, në Italinë fqinje, por mendoj që, me pritjen madhështore që iu rezervua Papa Françeskut dhe me Meshën e Shenjtë, që u mbajt në Sheshin “Nënë Tereza”, u konkurrua me dinjitet me atë, në Sheshin “Shën Pjetri” të Vatikanit.

Mesazhi i të gjitha veprimtarive të deritanishme dhe i atyre, që do të organizohne deri në mbyllje të tërë vizitës afër 12-orëshe të Papa Franceskut në Shqipëri, është: Paqe, vëllazërim e mbarësi për të gjithë shqiptarët.

Sonte, por edhe nesër e më gjatë, nuk do të reshtin komentet e shkrimet rreth kësaj vizite historike të Papa Françeskut në Shqipëri, e cila e pason atë të Papa Gjonpalit II, në vitin 1993. Bazuar në ato çfarë panë e dëgjuan, ata nuk kanë si të mos shkruajnë me nota pozitive e dashamirëse për Atdheun tonë, për tërë këtë pritje të shumëpritur dhe e cila do të ruhet gjatë, në kujtesën e bashkëkombësve të mi.

Prandaj, si gjithë të tjerët, kam arsye që sot të ndjehem krenar dhe nga zemra të shprehem: “Të lumtë, Shqipëria ime, vendi i paqes e përparimit dhe i bashkëjetesës shembullore fetare!” Në këtë udhë, “çelësin” e hyrjes në Bashkësinë e Europiane e kemi në duart tona.

Tiranë, 21 shtator 2014

Ora, 13.00

 


Faqe 17 nga 99