Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Debattartiklar-Debatt artikuj
Debatt artikuj

Murat Gecaj: VAZHDON PANAIRI I 16-TË I LIBRIT, “TIRANA-2013”…

VAZHDON PANAIRI I 16-TË I LIBRIT, “TIRANA-2013”…

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


1.

Siç është bërë e ditur, në Pallatin e Kongreseve të kryeqytetit Tiranë, dje u çel Panairi i 16-të i Librit, “Tirana-2013”. Në ceremomninë e rastit morën pjersë mjaft shtëpi botuese dhe autorë, shkrimtarë, poetë, studiues, përkthyes e publicistë etj., si dhe personalitete zyrtare e përfaqësues të trupit diplomatik në Tiranë. Në  fjalët e mbajtura, nga Shoqata e Botuesve Shqiptarë e të tjerë, u nënvizua fakti se ka një ulje të botimeve të reja, në krahasim me një vit më parë. Pra, ndërsa vjet u paraqitën 2.866 tituj librash të rinj, sivjet ky numër ka rënë në 1.086?! U tha se, shkak kryesor për këtë gjë, është ulja e nivelit ekonomik të autorëve të ndryshëm. Po kështu, u tërhoq vëmendja edhe për çështjen e piraterisë dhe të mbrojtjes së pronësisë intelektuale etj.

Në këtë Panair, sivjet marrin pjesë rreth 95 ekspozues, nga të cilët 30 nga jashtë vendit, pra nga Shqipëria, Kosova e Maqedonia. Parashikohet që këto ditë të organizohen afër 100 veprimtari dhe 60 përurime librash të rinj etj.


Pamje, nga mjediset e Panairit…

2.

Sot paradite, kur ishte dita e dytë e këtij Panairi, bashkë me autorin e njohur të disa librave e të fjalorëve dygjuhësh dhe veprimtarin e dalluar për çështjen kombëtare shqiptare, i cili jeton prej afër 50 vjetësh në Suedi, Sadulla Zendelin-Daja, u nisëm për ta parë atë dhe për të marrë pjesë në përurimin e disa librave të rinj. Ndërkaq, ne u përfshimë me masën e madhe të demonstruesve të kryeqytetit, shumica prej të cilëve ishin studentë e nxënës, të cilët protestuan me vendosmëri kundër ardhjes për shkatërrim, në Shqipëri, të armëve kimike, nga Siria. Me parulla të shumta ndër duar, ata u ndalën, duke thirrur njëzëri “Jo, jo, jo!”, si para Kuvendit të Shqipërisë, ndërtesës së Kryeministrisë dhe përballë selisë së Presidentit të Republikës. Ky i fundit, priti në një takim të veçantë disa prej tyre dhe premtoi se ai, si kryetar i Shtetit Shqiptar, do të jetë kurdoherë në mbrojtje vetëm të interesave më të larta të rinisë dhe  tërë popullit shqiptar.

Ndërsa atmosfera e këtyre protestave ishte e pandërprerë, në Bulevardin qendror të Tiranës, “Dëshmorët e Kombit’, ne hymë në mjediset e Panairit të 16-të Librit, ku gjithashtu kishte një gjallëri të veçantë dhe pjesëmarrje të lexuesve të moshave të ndryshme, sidomos nga moshat e reja.

3.

Pasi pamë stendat e disa shtëpive botuese, si nga Shqipëria, por dhe Kosova e Maqedonia, bashkë me Dajën, kolegët Kujtim Dashi e Hatixhe Lushi etj., morëm pjesë në përurimet e planifikuara nga Shtëpia e njohur Botuese “Toena”, e cila drejtohet nga znj.Irena Toçi. Aty ishin pjesëmarrës e u takuam edhe me kritikun e njohur Ali Aliu, studiuesin e pasionuar arbëresh, prof. Matteo Mandala e të tjerë.

Përurimi i parë ishte ai për librin e  Durim Taçes, “Shtatë rrëfime, një vaki”, rreth të cilit u dhanë mendime nga disa veta dhe në fund foli autori. Më tej, shkrimtari i njohur dhe i suksesshëm, Fatos Kongoli  përuroi librin e tij të ri, “Njeriu me fat”. Me inters u ndoqën edhe përurimet e librave tjerë, nga Silvana Berki, “Më jep vetëm 15 ditë” dhe, pasdite, nga Besnik Mustafaj, “Autoportret me teleskop”.

Në vazhdimësi, pritet që nesër, vetëm nga kjo shtëpi botuese, të organizohet përurimi i dy librave të përkthyera: “Ushtarë të Salaminës”(autor  Javier Cercas) e “Antenat e epokës sime” (autor Anteos Hristostamidhis) dhe “Pendimi i Mihal Zolait” (autore Griselda Qosja). Ndërsa Sadulla Zendeli-Daja do të përurojë një libër me poezi, kur është në pritje që t’i dalë nga shtypi fjalori i tij voluminoz, me 1.600 faqe, shqip-suedisht.  Gjithashtu, libër të ri do të përurojë autorja Rina Cakrani (Rrufepritësi”).

Ditën e shtunë, në sallën ovale të Panairit të 16-të të Librit, “Tirana-2013”, do të organizohet shpërndarja e çmimeve për autorët fitues. Ndërsa ditën e diel në mbrëmje, pra më 17 nëntor 2013, do të jepet konferencë shtypi e organizatorëve për arritjet dhe çështjet, që dolën gjatë këtyre ditëve të kësaj feste së librit shqiptar.

(Fotot, nga: M.Gecaj)

 

Tiranë, 14 nëntor 2013

 

Murat Gecaj: SARA TITKA, VAJZA SHQIPTARE, QË KA SHKËMBYER LETRA ME PRESIDENTIN E AMERIKËS, XHORXH W. BUSH…

SARA TITKA, VAJZA SHQIPTARE, QË KA SHKËMBYER LETRA ME PRESIDENTIN E AMERIKËS,  XHORXH  W. BUSH…

Nga: Murat Gecaj


Sara, me nxënësit e kursit të anglishtes (Tiranë, 4 nëntor 2013-Foto: M.Gecaj)

1.

Një mbasdite nëntori 2013, sipas bisdës së bërë më parë, mora udhën për në Lagjen “Ali Demi” të kryeqytetit  tonë. Kam qenë edhe më parë në atë Qendër të mësimit të gjuhëve të huaja, të cilën e drejton kolegia e mikja, Lindita Titka-Pasholli. Njohja jonë lidhet me një ngjarje të shumë viteve të kaluara, pra kur ajo ishte në moshë të vogël. E kam treguar këtë gjë edhe në një rast tjetër, prandaj nuk do të zgjatem më këtu. Shënoj vetëm se, atëherë, kisha publikuar një shkrim modest për gjyshën e saj, mësuesen veterane të arsimit tonë kombëtar, Nazmie Pasholli. Ajo kishte hapur, për herë të parë, një shkollë shqipe për vajzat malësore, në Peshkopi. Kështu, mbeti e nderuar dhe e paharruar, në kujtesën e nxënëseve të saj, si dhe të prindërve të tyre.

Pasi Lindita kishte gjetur adresën time e-mail, më dërgoi një mesazh falënderues dhe më tregoi, se ku punonte. Pa humbur kohë, shkova në Qendrën e mësimit të gjuhëve të huaja, që ajo drejton dhe u njoha nga afër me punën e mirë, që bëhej aty. Në vijimësi, kursin për mësimin e gjuhës angleze e ndoqi aty edhe mbesa ime 9-vjeçare, Dorela. Pra, lidhjet tona u forcuan.

Siç nisa të tregoja në fillim të këtyre pak radhëve, këto ditë, shkova atje për t’i dhënë Linditës një “libërth” të vogël, me disa recensione rreth librit tim, me titullin “Dorela”(Tiranë, 2012) dhe dy vëllime të librit “Thesar Kombëtar”, botuar nga Shoqata e Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë, “Papa Klementi XI-Albani”-Suedi, që u përuruan në dy ditët e fundit të tetorit 2013, në Tiranë e Durrës.

Në atë pasdite, kursin e gjuhës angleze për 8 nxënës, e drejtonte vajza binjake e Linditës, Sara Piro Titka, e cila vetë ndjek degën e gjuhës gjermane, në Universitet, bashkë me motrën, Xhesikën. Me atë rast, hymë në klasë dhe me aparatin fotografik shkrepa një pozë. Kur dolëm që andej, mami i saj m’u drejtua: “Sara ka një kujtim shumë të bukur e të paharruar, të 8-9 viteve më parë, kur jetonim, familjarisht, në Çikago të Amerikës. Ajo dhe motra e saj binjake, Xhesika, mësuan shpejt anglisht, në shkollën e tyre. Një ditë, mësuesja u kishte kërkuar që t’i shkruanin nga një letër Presidentit të Amerikës, Xhorxh W. Bush. Kështu, secila e bëri një gjë të tillë, pra në to shprehën mendimet e veta. Mësuesja ua postoi letrat atyre, për në Shtëpinë e Bardhë. Ndërsa të dyja vajzat tona nuk na treguan gjë, në shtëpi, për detyrën e dhënë nga mësuesja dhe as për dërgimin e letrave!...Kaluan disa ditë e ndodhi diçka e pabesueshme dhe emocionuese, si për vetë binjaken tonë, Sarën, bashkënxënësit e mësuesit e saj dhe për gjithë familjen tonë. Postjeri na solli një zarf jo të zakonshëm. Vinte nga Shtëpia e Bardhë, i drejtohej personalishet Sarës dhe ishte e nënshkruar nga Presidenti i SHBA-ve, Xhorxh W. Bush…Këtë letër dhe fotografinë e Bushit, me të shoqen, Laurën, që i dërgoi ai atëherë, Sara i ka të vendosura në dhomën e saj dhe i mban si një “diplomë” tw çmuar. Është një kujtim i rrallë, që jo çdokush mund ta ketë,  në jetën e tij…”.

2.

Për kureshtjen e lexuesve të këtij shkrimi, po e japim faksimilen e kësaj letre, anglisht, si dhe përkthimin e saj, nga znj.Lindita Titka-Pasholli. Pra, ja çfarë shkruhej aty:

“4010, Rruga “North Bernard-Çikago-Ilinois, 60618-2216

E dashura Sara (Titka),

Ju falënderoj për letrën tuaj, si dhe mendimet e sugjerimet,  që ju ndani me ne,  gjë që unë kam dashur ta dëgjoj gjithmonë, nga amerikanët e rinj.

Ashtu siç ju vazhdoni me studimet tuaja, shpresoj se  po përpiqeni të lexoni dhe mësoni më shumë rreth  çështjeve, që ju interesojnë  më tepër, ngjarjeve ose ndodhive të fundit, si dhe historinë e vendit tonë, duke ndjekur më shumë bibliotekën e vendit tuaj ose duke  hyrë  në Website-in e  Shtëpisë të Bardhë: www.Whitehousekids.gov dhe  www.whitehouse.gov. Gjithashtu, ju nxis që të arrini qëllimet tuaja të larta, duke  mësuar ose studiuar shumë e të ndihmoni të tjerët, në nevojë.

Me përkushtimin,  që keni ndaj shkollës dhe me dashurinë për të  tjerët, mund të arrini aftësi

të  plota dhe të bëheni e përgjegjshme për  komunitetin tuaj.

Unë dhe Zonja Bush, ju dërgojmë urime me dëshirat tona më të sinqerta: Zoti të bekoftë ty dhe Amerikën!

Sinqerisht: George W. Bush,

Shtëpia e Bardhë-Vashington, më 20 shkurt 2004”.

…Në mbyllje të këtyre pak radhëve, pasi treguam për këtë ngjarje interesante dhe të paharruar në jetën e Sara Titkës, tashmë e kthyer përgjithnjë në Shqipëri, bashkë me familjen, i urojmë nga zemra asaj: Jetëgjatësi, shëndet e mbarësi në punë, gëzime dhe lumturi në jetë!

 

Tiranë, 12 nëntor 2013

 

Murat Gecaj, “MERITË E DHURATË SHUMË E ÇMUARË E KRIJUESVE TANË TË TALENTUAR, NË SUEDI”

“MERITË E  DHURATË SHUMË E ÇMUARË E KRIJUESVE TANË TË TALENTUAR, NË SUEDI”

Nga: prof. Murat Gecaj,

publicist dhe studiues, sekretar i Përgjithshëm i  Shoqatës  së  Arsimtarëve të Shqipërisë

Z.Hysen Ibrahimi, në emër të kryesisë së ShShAKSh-Suedi, i  jep “Mirënjohje”,  prof. Murat Gecaj (Tiranë, 30 tetor 2013)

1.

Të nderuar dhe të dashur kolegë e miq, pjesëmarrës në përurimin e librave “Thesar Kombëtar (nr.1 e nr.2): Për Pavarësinë e Republikës së Kosovës”, botuar nga Shoqata e Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë “Papa Klemendi XI-Albani”-Suedi!

Shprehi kënaqësinë time të veçantë që, bashkë me ne në këtë sallë, kemi edhe disa anëtarë të kryesisë dhe të Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë, me z. Hysen Ibrahimi në krye; pra, të bashkatdhetarëve dhe vëllezërve e motrave tona, më banim të përkohshëm në Mbretërinë e Bashkuar të Suedisë.

Me këstë rast, ju sjell të gjithëve, përshëndetjet e përzemërta të kryesisë së Shoqatës së Arsimtarëve të Shqipërisë, me kryetare znj. Yllka Beçi dhe të mijat personalisht, si sekretar i Përgjithshëm!

2.

Para pak vjetëve, nuk i kisha njohuritë e mjaftueshme për vendin mik skandinav, Suedinë dhe as për Bashkësinë Shqiptare, që jeton e punon atje. Mirëpo, rasti e solli që, kolegu e miku im, shkrimtari dhe publicisti i njohur Viron Kona, botoi atje, në gjuhën suedeze, librin e bukur për fëmijë, “Eh, mor Bubulino!”. Ai u përkthye  në suesisht, nga veprimtarja e dalluar për çështjen kombëtare shqiptare, ish-deputetja e Kuvendit të Kosovës, znj. Qibrije Hoxha. Kështu, në vijim të këtyre lidhjeve dhe vizitës së Vironit atje, ku u bë përurimi i atij libri, më pas në Tiranë erdhën shkrimtarët e publicistët dhe, tashmë, kolegët tanë të mirë, Sokol Demaku e Bahtir Latifi.

Në vijim të  bashkëpunimit të tyre, që kishin nisur kohë më parë, me shkollën 9-vjeçare “Demokracia” të Durrësit, ata e zgjeruan rrjetin e lidhdjeve të tyre edhe në kryeqytet. Kështu edhe unë u njoha nga afër me veprimtarinë e frytshme: atdhetare, kulturore e arsimore, të Qendrës Kulturore Shqiptare “Migjeni”, në Boras të Suedisë. Aty jepnin dhe vazhdojnë ta japin ndihmesën e tyre të pakursyer: Sokol Demaku, Bahtir Latifi, Hakif Jashari e disa bashkatdhetarë të tjerë. Siç u informuam në atë periudhë, atje botohej revista, në gjuhën shqipe, “Dituria” dhe jepeshin emisione në gjuhën tonë amtare, në radion, po me këtë emër.

Gjej rastin këtu të tregoj se, një grup i vogël nga Shqipëria, ku ishim: unë, Viron Kona, gazetarja e moderatorja e Radio-Tiranës, Kozeta Hoxha dhe arsimtarja e publicistja Kadrije Gurmani, patëm kënaqësinë të ftoheshim dhe të merrnim pjesë në festimet e 5-vjetorit të krijimit të QKSH “Dituria” e të revistës “Dituria”. Kjo veprimtari e paharruar, për të gjithë pjesëmarrësit shqiptarë e suedezë, nga mbarë Suedia, u organizua në qytetin e vogël, por të bukur Boras, më 14 prill 1912. Aty, ne të ftuarit nga Tirana,  u rrethuam nga dashuria dhe vëllapritja e shumë shqiptarëve  dhe miqëve tanë suedezë.

Pas përurimit të dy veprave të ShShAKSh-Suedi, me valltarët popullorë, në Pallatin e Kulturës “A.Moisiu” (Durrës, 31 tetor 2013)

Ndër ta, ne njohëm nga afër edhe veprimtarin veteran të çështjes shqiptare, në Suedi, Sadulla Zendelin-ose siç i thonë të gjithë me nderim e respekt, Dajën; kryetarin energjik të Shoqatës së Shkrimtarave, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë, z.Hysen Ibrahimi dhe shkrimtarët, botuesit dhe veprimtarët e dalluar: Fetah Bahtiri,  Qibrije Hoxha e Bedri Paci; Ismet Hasani, Hamit Gurguri, Remzi Basha, Rizah Sheqiri e Murat Koci; biznesmenin e pakursyer Halim Hoti, por edhe  veprimtaret e krijueset: Zyrafete Kryeziu, Lule Bajraktari, Exhlale Shipoli, Vjollca Haradinaj e Dinore Loshi-Qmaga dhe të tjerë.

Kënaqësi shumë e veçantë për ne ishte se, në atë veprimtari, njohëm edhe disa miq të shquar suedezë: Kryetarin e Bashkisë së Borasit, Per Olof-Hëg; albanalogun e palodhur e mik i shqiptarëve, Ullmar Kvik; mikun e shqiptarëve Anders Vessman; drejtoreshën e bibliotekës së qytetit, Ana-Karin Albertsson; drejtorin dashamir dhe energjik të shkollës së Borasit, Fjerdingskolan, Per Kettisen dhe mësueset e asaj shkolle, Anette Ekelund e Sonja Persson, të cilët kanë  ardhur disa herë, në Durrës e Tiranë… Por kjo “listë” është shumë më e gjatë, se sa kaq.

Për kujtimet e bukura dhe mbresat e pashlyera, sidomos gjatë asaj vizite në Boras e qytetin Goteborg, pas kthimit në Shqipëri, pra në vitin 2012, shkrova e publikova librin, me 225 faqe, “Me zëmër në vendlindje”(Shënime nga Suedia). Për botimin e tij më mbështeti, pa kursim, atdhetari, krijuesi e studiuesi i palodhur, z.Sadulla Zendeli-Daja, të cilit i jam shumë mirënjohës. Përmes këtij libri modest, kam dashur të shprehi nderimin, respektin dhe mirënjohjen time për vëllezërit tanë bashkatadhetarë shqiptarë, që jetojnë e punojnë në Mbretërinë e Bashkuar të Suedisë, ku kanë gjetur mjedis të ngrohtë miqësor dhe ndihmë të pakursyer, për të jetuar aty, si të barabartë me vendësit.

Ndërsa, po përmendi këtu se, kolegu e miku ynë i përbashkët Viron Kona, si pasqyrim të tri vizitave të tij, ndërmjet Bashkësisë Shqiptare  në Suedi, ka shkruar e botuar tre libra, që sigurisht secili ka veçantitë e veta. Ata janë: “Bukuri suedeze”, ”Për ju, miqtë e mi” dhe  “Zonja nga Borasi”. Uroj që ai të na japë edhe libra të tjerë, me këtë tematikë.

Një faqe të re dhe të bukur, pra më vete, përban vizita dhe takimi im me një pjesë të anëtarëve të Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë në Suedi, të cilët erdhën posaçërisht, në Vlorë e Tiranë, për të marrë pjesë në festimet madhështore të 100-vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë. Kujtim i paharruar për ata mbeti pritja e ngrohtë dhe biseda e zhvilluar, në kabinetin e tij, me ish-Kryeministrin e  Shqipërisë, prof.dr.Sali Berisha.

3.

Më vjen mirë ta përmendi këtu, se bashkëpunimi im me krijuesit e palodhur të Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë në Suedi, nuk ka vazhduar vetëm përmes komunikimeve të pandërprera me e-maile, por dhe se shpesh herë kam dërguar e janë botuar shkrime në Faqen e Internetit “Dituria” dhe në revistën po me këtë emër, të cilën ma dërgon regullisht në Tiranë, kolegu i palodhur, Sokol Demaku. Por ekziston edhe një formë tjetër e bashkëpunimeve tona. Pra, jo në një rast, në shtyp e në Internet, kam shkruar e botuar  recensione për libra të rinj të kolegëve, nga pjesëtarë të Bashkësisë Shqiptare në Suedi. Gjithashtu, kam bërë hyrje ose shënime përkatëse modeste, në libra të këtyre autorëve, si të Sokol Demakut, Bahtir Latifit e Zyrafete Kryeziut. Mendoj se edhe bisedat e botuara me: z. Hysen Ibrahimi,  znj.Qibrije Hoxha, z. Halim Hoti e znj.Lule Bajraktari, janë dëshmi e këtij bashkëpunimi të ndërsjelltë. Ndërsa ka ndodhur edhe që ndonjë koleg ka shkruar artikuj në shtyp e Internet për libra me autorësinë time,  si p.sh. nga Bahtir Latifi, gjë për të cilën u jam shumë mirënjohës.

Por nuk mund ta anashkaloj edhe gjestin e bukur simbolik dhe ta falënderoj nga zemra kryesinë e Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë “Papa Klementi XI-Albani”-Suedi, që me një vendim të veçantë na ka pranuar “Anëtarë Nderi”, mua dhe shkrimtarin e publicistin e njohur, Viron Kona. Këtë vendim të tyre, e shpalli sot publikisht këtu, kryetari i kësaj Shoqate, z.Hysen Ibrahimi dhe e shoqëroi atë me “Mirënjohje”, për të dy ne.  Kjo gjë, sigurisht, na shton përgjegjësinë, që punën dhe bashkëpunimin tonë me Bashkësinë Shqiptare në Suedi dhe me këtë Shoqatë, ta vazhdojmë pandërprerje edhe në të ardhmen. Se e dimë që, kështu, i shërbejmë, më shumë e  më mirë, Atdheut e Kombit tonë të përbashkët, Republikës së Shqipërisë dhe Republikës së Kosovës, të cilat synojnë të integrohen sa më shpejt në Europë.

Kujtim i paharruar…(Tiranë, 30 tetor 2013)

4.

Dikush në këtë sallë mund të më qortojë dhe të shprehet, se sot këtu jemi mbledhur për të folur, posaçërisht,  për dy vepra madhore të Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë në Suedi, “Papa Klementi Xi-Albani”. Kjo është e drejtë dhe për këtë gjë ju kërkoj ndjesë, që u zgjata me hyrjen time. Ndërsa dëshiroj të nënvizoj që, për këto dy vepra, mund të flitet e të shkruhet mjaft dhe është një meritë e dhuratë shumë e çmuar e këtyre krijuesve tanë të talentuar. Ata, punimet e tyre ia kushtojnë, me zemër të hapur e të çiltër, vendlindjes, Republikës së Kosovës, shtet i pavarur e demokratik, por dhe Shqipërisë e mbarë Kombit tonë.

Kam kënaqësinë të them këtu se ruaj një fotografi të bukur, nga çasti kur kryetari i nderuar i kësaj Shoqate, z.Hysen Ibrahimi, ma dhuroi një kopje të librit të parë, “Thesar Kombëtar-Për Pavarësinë e Republikës së Kosovës”. Dhe kjo ndodhi pikërisht në Tiranë, kur po bëheshin festimet e 100-vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë.

Është me rëndësi, të dimë e të tregojmë, se anëtarët e kësaj Shoqate, atdhetare e punëshumë, kanë shkruar e botuar edhe mjaft libra të tjerë, në poezi e prozë dhe vërtet meritojnë të përgëzohen nga zemra sinqerisht,  për krijimtarinë e tyre shumë të çmuar, e cila ka vlera të veçanta,  si për brezin e lexuesve të sotëm, por dhe për ata, që do të vijnë në të ardhmen.

Pra, nuk u ndala për të dëshmuar sa më sipër, pasi e di që, për këto çështje e fakte reale, do të flasin kolegët e mi, shkrimtarët e publicistët: Viron Kona, Petrit Xhaja e Flora Dervishi.

Në mbyllje të këtyre pak radhëve, ju uroj nga zemra mirëseardhjen në Shqipëri, si në Tiranë dhe  në Durrës, anëtarëve të Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë, në Suedi e atyre nga Kosova dhe përgëzime të sinqerta, për  botimin e dy veprave dinjitoze: “Thesar Kombëtar-Për Pavarësinë e Republikës së Kosovës”! E, në këtë udhë të mbarë, do të jetë edhe vepra Nr.3, për të cilën këto ditë kryesia e kësaj Shoqate u është drejtuar, me një njoftim të posaçëm, të gjithë bashkatdhetarëve.

Pra, paçi gjithnjë arritje e botime të tilla dhe përherë suksese,  në punë e në krijimtari! Begati, gëzime e lumturi, vetjake e familjare!

U takofshim përsëri e përsëri, në veprimtari të ngjashme, mbresëlënëse dhe të paharruara!

Faleminderit për vëmendjen dhe me respekt, për të gjithë ju!

(Fjala e mbajtur, në përurimin e dy veprave të ShShAKSh-Suedi )

Tiranë, 30 tetor 2013

 

Kadri Tarelli: “THESARI K0MBËTAR”, I MËRGATËS SHQIPTARE NË SUEDI, VJEN NË DURRËS

“THESARI K0MBËTAR”, I MËRGATËS SHQIPTARE NË SUEDI, VJEN NË DURRËS


Kadri Tarelli

1.

Duke u nisur nga titulli i këtij shkrimi, shumekush do të mendojë se, më në fund, shpëtuam dhe ja “hodhëm” krizës, që po përflitet kaq shumë nëpër media, biseda e fjalime politikanësh. Nga thonjëzat, që kufizojnë “thesarin”, kuptohet se bëhet fjalë për nëj veprimtari mjaft të dobishme që u zhvillua, si fillim në Tiranë, në Muzeun Historik Kombëtar, më 30.10.213, dhe më pas në Durrës, në Pallatin e Kulturës “A. Moisiu”. Veprimtari  kushtuar përurimit të librit ““Thesar Kombëtar” i mërgatës shqiptare në Suedi, për pavarësimin e Republikës së Kosovës”, Vëllimi I dhe i 2-të, botuar nga Shoqata e shkrimtarëve, artistëve dhe krijuesve në Suedi, “Papa Klementi XI Albani”, Prishtinë, 2012. Në takim morën pjesë përfaqësues të Bashkisë së Durrësit, z. Zhyljen Varfaj, zv.kryetar dhe z. Adrian Gurra, drejtor kulture.

Kjo shoqatë, me emrin simbolik “Papa Klementi XI-Albani”, e krijuar më 26. 11. 2011, është e hapur dhe bashkëpunon me individë, institucione e shoqata simotra nga Suedia, nga trojet etnike dhe me tërë mërgatën shqiptare nëpër botë. Shoqata merret me botimin e krijimeve artistike dhe publicistike të autorëve nga të gjitha viset shqiptare dhe veçanërisht të autorëve nga mërgata shqiptare në Suedi. Sot kanë parë dritën e botimit rreth 140 libra.


Ndërmjet artistëve durrsakë…

Përshëndetën takimin: Z. Adrian Gurra, z. Hysen Ibrahimi, politolog, studiues dhe kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve dhe Krijuesve shqiptarë në Suedi, “Papa Klementi XI-Albani”, Znj. Qibrije Hoxha, ish-deputete e Kuvendit të Kosovës dhe përkthyese, aktualisht dhe zv.kryetare e shoqatës. Me duartrokitje u prit dalja në foltore e z. Sadulla Zendeli-Daja, leksikograf dhe  zv.kryetar i shoqatës, hartuesi i disa fjalorëve shqip-suedisht dhe suedisht-shqip. Një punë mjaft e madhe dhe voluminize, por që u shërben të gjithëve për mësimin dhe përvetësimin e gjuhës. Profesori i nderuar është mësuesi i parë i gjuhës dhe shkollës shqipe ,në Suedi. Ai përcolli me mjaft ngrohtësi kujtimet e tij të herëshme për përpjekjet dhe kapërcimin e vështirësive për hapjen e shkollës së parë shqipe, në atë vend të largët.

Më pas, përshëndeti znj. Mirjam Reçi, kryetarje e Këshillit Intelektual të Bibliotekës, pedagoge në Universitetin “Aleksandër Moisiu”, e doktoruar në shkencat sociale dhe Presidente e Qendrës së Zhvillimit të Shoqërisë Civile. Në vazhdim e mori fjalën z. Murat Gecaj, publicist e studiues, sekretar i përgjithshëm i “Shoqatës kombëtare të Arsimtarëve”, i cili solli mbresa nga vizita e tij, bërë pak kohë më parë në Suedi, duke vënë theksin te kujdesi që tregon shteti dhe shoqëria e atij vendi, për edukimin e fëmijëve me dashurinë për librin.

Me interes u prit fjala e znj. Flora Gjondedaj-Dervishi, drejtore e bibliotekës në qytetin e Durrësit, organizatore e këtij takimi, e cila ishte mbështetëse e idesë së Sokol Demakut, për lidhje e bashkëpunim me bibliotekën e qytetit të Borasit në Suedi. Kjo ide u realizua, znj. Flora dhe znj. Alketa Psatha e vizituan Suedinë, u njohën nga afër me punën që bëhet me librin dhe çuan mjaft libra dhuratë për bibliotekat e shkollave, ku ka nxënës shqipfolës. Një ndihmë modeste nga Durrësi, për fëmijët dhe vëllezërit që jetojnë e punojnë në Suedi, të cilët përbëjnë një komunitet mjaft të madh, rreth 60.000 shqiptarë.  Më gjërë, përshtypjet e saj nga Suedia janë bërë të njohura në shkrimin: “Libri shqip dhe shqiptarët emigrantë”, botuar në gazetën “Republika”, pak ditë më parë. më 13. 10. 2013.

Në ligjëratën e saj, z. Flora theksoi dëshirën e pamatë të inteligjencës shqiptare në mërgim, për të mos i humbur lidhjet me gjuhën dhe kulturën amtare, për përkushtimin dhe punën e madhe që bëjnë, duke mbajtur gjallë frymën e shqiptarisë dhe krenarinë e të qënit shqiptar, që realizohet falë ndihmës dhe përkujdesjes së shtetit suedez, kulturës demokratike të nivelit të lartë dhe shpirtit human të atij populli fisnik. Ajo vuri në dukje, se libri shqip në diasporë, nuk duhet parë thjeshtë si  barrierë  kundër asimilimit të shqipfolësve, që realisht nuk i shmangesh dot, por si element i integritetit të tyre, më shumë si ballafaqim vlersh kulturore e shpirtërore, si respektim i të drejtës universale për informim, si formim dhe forcim i personalitetit, sidomos tek gjeneratat e reja.

2.

Sipas programit, edhe mua m’u dha mundësia të bëj një përshëndetje, duke shprehur vlerësimin tim për librin dhe veprimtarinë atdhetare të intelektualëve shqiptar në Suedi:

Si fillim, libri “Thesar kombëtar” në dy vëllime, ku përmblidhen veprimtari, krijime dhe shkrime nga e gjithë diaspora e trojet shqiptare, të cilat përbën një vlerë madhore për kulturën dhe historinë tonë kombëtare. Titulli “Thesar”, në përmbajtje është gjetur mirë, pasi tingëllon disi i lakmuar, sepse “gurët” e çmuar s’e humbasin asnjë herë vlerën e tyre, madje shtohen kur bëhen pronë e dijes dhe kulturës të të rinjëve.

Megjithatë fjala “thesar”, më duket disi i ftohtë nga ana emocionale, pasi brenda në libër ka aq zjarr, aq vuajtje shpirtërore, aq përpjekje për mbijetesë, aq luftë politike e diplomatike për njohje dhe mbështetje të Kosovës dhe kauzës shqiptare në Suedi, por edhe më gjërë, sa në çdo faqe ndalemi e themi: Vërtet kështu ka ndodhur? Pyetje që e mundon secilin, sapo fillon ta çfletojë. E si mund të ndodhë ndryshe? Përgjigja është “Po”! Sepse nga shpirti i çdo mërgimtari, burojnë lumë pyetjesh të tjera: A ka emigrim të kollajshëm? A është e lehtë të shkulesh nga dheu yt? etj, etj. Veç ai që e ka provuar e di.  Ndaj u themi intelektualëve të atij komuniteti, faleminderit, sepse kini vënë një gur të rëndë në historinë tonë kombëtare, për ne dhe brezat që do vijnë, pasi kështu do të mund të njohin të vërtetën dhe të kenë të drejtë të krenohen. Gjithësesi librit nuk i humbasin vlerat, pasi në vetëvete këto të dy volume dhe i treti, që është në përgatitje e sipër, janë një enciklopedi e punës 40 – 50 vjeçare, duke filluar që me mërgimtarët e parë e deri në ditët e sotme. Lexojeni dhe do të kuptoni se ç’përpjekje mbinjerëzore kanë bërë ata, por edhe këta burra e gra për çlirimin e Kosovës, njëkohësisht edhe për të treguar shpirtin, mençurinë e guximin për t’u përshtatur e mbijetuar në dhe të huaj, e për t’u bërë zot të vetes.

Në vazhdim: Shpesh në biseda, takime e foltore konferencash, me mirësi përmendim mikpritjen dhe lehtësitë, që ka dhënë shteti dhe shoqëria suedeze. Edhe në këtë takim nga parafolësit u citua disa herë. Bëjmë shumë mirë, mbase duhet thënë me zë më të lartë, për shpirtin suedez. Mirënjohja dhe falëndrimi është dhe do të jetë pjesë e mërgimtarëve, por edhe e jona. Po a mjaftojnë vetëm këto? Jam i mendimit se kjo është vetëm gjysma e punës, pasi pjesa tjetër u ka takuar juve intelektualëve mërgimtarë ta tregoni veten, se ç’jeni të zot të bëni. S’ besoj se ishin suedezët nismëtarë të hapjes së shkollave shqip, as të botimit të revistës “Dituria”, që vjen rregullisht edhe në bibliotekën tonë të Durrësit, as hapja e radios dhe kohët e fundit edhe TV “Dituria”, ku trasmetohen emisione në gjuhën shqipe. Ishte takimi me suedzët, që hapi udhën e përkthimit e botimit në suedisht të librit “Eh, more Bubulino” të shkrimtarit Viron kona, libër që ka hyrë edhe në programet mësimore të shkollave të atij vendi. S’besoj se janë suedezët ata, që ju nisën të vini sot këtu në Shqipëri. Pikërisht këtu tek ky “Thesar kombëtar”, do t’i gjeni të gjitha dhe do të bindeni si e kanë filluar, që nga hiçi. Suedezët ju dhanë “tokën”, ju dhanë edhe klimën e lirisë, që e kanë me bollëk, ndërsa ju mbollët dhe rritët “Pemën e lirisë”.

Bindemi, po të ndjekim pak ecurinë e veprimtarive, që sollën deri në këtë ditë të bekuar. Këtu e pesë- gjashtë vite më parë, si gazetar i ftuar nga z. Avdyl Buçpapaj, drejtori i shkollës  “Demokracia” në Durrës, më është dhënë mundësia të jem pjesëmarrës, që në takimet e para të lidhjes së tij me shkollën “Fjardingskolan” të Borasit, në Suedi. Me një grup mësuesish suedezë, erdhi këtu Sokol Demaku, mërgimtar kosovar, që jeton prej mëse 20-vjetësh në Suedi, i cili është mësues, publicist, drejtues i revistës “Dituria”, radios dhe TV, po me emrin “Dituria, që shkruajnë e flasin shqip, në Suedi. Atëherë ishte i vetmi shqiptar në grup. Më pas, solli këtu disa mësues, nxënës dhe prindër shqiptarë. U zhvilluan takime në shkolla, Bashki, Drejtorinë Arsimore e deri në Ministrinë e Arsimit, ku u pritën nga vetë titullarët. Pak kohë më pare, në bibliotekën e qytetit tonë u bë një takim me disa shkrimtarë e krijues durrsakë dhe u krijuan lidhje mes dy bibliotekave. Ishte kërkesa e tyre, që gjeti edhe mbështetjen e drejtuesëve të bibliotekës, znj. Flora Dervishi. Dje u zhvillua një veprimtari madhështore në Tiranë dhe sot i kemi mes nesh, këtu në Durrës. Besoj se nuk është pak. Të gjitha janë fryt i shpirtit krijues të mërgimtarëve në Suedi, për t’u ndjerë e qenë vetëvetja.

Kur dëgjojmë nga miqtë, ardhur nga ky vendi i largët, se komuniteti shqiptar është mjaft i vlerësuar dhe i nderuar në Suedi, askush nuk mund të thotë se na e dhurojnë apo na e falin. Them se e meritojnë. Në këtë rast, s’besoj se ka vend për pyetjen, si? Pasi përgjigja është brenda: punë, ndershmëri, seriozitet, përkushtim, guxim dhe mençuri.

Në fund, meqë shkrimtarët nuk shkëmbejnë pasuri, se edhe s’kanë pasuri, veç shkëmbejnë libra, gjeta rastin, që në shenjë miqësie dhe respekti t’u dhuroja miqëve disa kopje të librit tim, “Misionarë në udhën e dijes”, libër ku ka edhe disa shkrime, që i përkasin Suedisë. Një libër ju dërgua albanologut dhe studiuesit, z. Ullmar Kvik, me kushtimin: “Z. Ullmar Kvik, mik i shqiptarëve, njohës i përkryer i gjuhës shqipe, studiues, historian dhe shkrimtar. Luftëtar i vijës së parë parë mbrojtjen e çshtjes shqiptare në Suedi dhe në botë”.

Në këtë takim, përfaqësuesi i Shoqërisë ndërkombëtare për të drejtat e njeriut (IGFM-ALBANIA), z. Ramazan Dervishi, ndau dekorata për miqtë e ardhur nga larg. Një gjest fisnik që duhet vlerësuar e përgjithësuar.

Gjallëri të veçantë sollën në sallë, valltarët e vegjël të QKF të Durrësit, të cilët përshëndetën me “Vallen e Rrugovës”  dhe  “Vallen e Tropojës”, duke bërë që edhe miqtë të ngrihen e të kërcejnë, së bashku me artistët tanë.

Urimi ynë për vëllezërit e ardhur nga larg është: Ju lumtë! Vazhdoni kështu, se jeni në në rrugë të mbarë! Koha dhe historia do t’u vlerësojë dhe kombi do t’u nderojë.

 

Durrës, 4 nëntor 2013

 

MURAT GECAJ: NË TIRANË PËRUROHEN DY VEPRA ME 1100 FAQE TË SHOQATËS SË SHKRIMTARËVE SHQIPTARË NË SUEDI

NË TIRANË PËRUROHEN DY VEPRA ME 1100 FAQE TË SHOQATËS SË SHKRIMTARËVE SHQIPTARË NË SUEDI


Nga Prof. MURAT GECAJ


Dje në mesditë, në sallën kryesore “Unesco”, të Muzeut Historik Kombëtar, në Tiranë, u organizua përurimi i veprave “Thesar Kombëtar i Mërgatës Shqiptare”, nr.1 e nr. 2, të Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve e Krijuesve Shqiptarë “Papa Klementi XI-Albani”, Suedi. Merrnin pjesë shkrimtarë e poetë, punonjës të arsimit, kulturës e shkencës, përfaqësues të shoqatave të ndryshme, nga media e shkruar dhe ajo elektronike, mësues e nxënës të shkollave 9-vjeçare e gjimnazeve të kryeqytetit e tjerë. Gjithashtu, ishin të pranishëm afër 20 anëtarë të kësaj Shoqate, të ardhur posaçërisht nga Suedia.

Veprimtarinë përuruese e hapi koordinatorja, Saranda Iseni dhe pastaj të gjithnë u ngritën në këmbë, kur u dha Himni i Flamurit Kombëtar. I pari e mori fjalën Hysen Ibrahimi, kryetar i ShShAKSh-Suedi, i cili i informoi të pranishmit, për veprimtaritë e zhvilluara nga kjo Shoqatë dhe botimet e shumta të anëtarëve të saj, si në prozë e poezi. Në shenjë respekti e mirënjohjeje për punën e asaj Shoqate, atij iu dhurua një buqetë me lule të freskëta. Ndërsa z.Ibrahimi shpalli vendimin e ShShAKSh-Suedi, se janë pranuar “Anëtarë-Nderi” të kësaj Shoqate dhe u dorëzoi ”Mirënjohje” e buqeta me lule, për bashkëpunimin frytdhnës dhe librat që ata kanë botuar, me temë nga jeta në Suedi, shkrimtarit të njohur V.Kona dhe publicistit e studiuesit, M. Gecaj. Ndërsa piktorja Lule Bajraktari u dhuroi atyre nga një punim të saj të bukur, me tematikë atdhetare.

Pame nga salla, ku u zhvillua veprimtaria...

Në vijim, prof. M.Gecaj përshëndeti në emër të kryesisë së Shoqatës së Arsimtarëve të Shqipërisë, ku është kryetare Yllka Beçi e ai sekretar I Përgjithshëm dhe u ndal në lidhjet e vendosura me Shoqatën e Shkrimtarëve Shqiptarë, në Suedi e me Qendrën Kulturore Shqiptare “Migjeni”, në Boras, si dhe tregoi për vizitat e ndërsjellta.

Letrën përshëndetëse për këtë tubim, dërguar nga albanologu suedez dhe miku i shqiptarëve, Ullmar Qvick, e lexoi Xhavit Çitaku, anëtar i Kryesisë së ShShAKSh “Papa Klementi XI Albani”-Suedi. Pas tij, prof. Fetah Bahtiri (Suedi) foli shkurtimisht rreth punës së bërë, për mbledhjen e krijimeve dhe botimin e dy veprave, “Thesar Kombëtar” (Nr.1 e Nr.2) dhe tregoi projektet botuese për të ardhmen.
Me interes u ndoq përshëndetja e arsimtarit veteran të shkollës shqipe në Suedi, mag. të filologjisë Sadullah Zendeli-Daja, zv. kryetar i kësaj Shoqate dhe autor i disa disa librave e fjalorëve voluminozë. Pas fjalës së tij, Gjergj Loka, nxënës i shkollës 9-vjeçare ”7 Marsi” të kryeqytetit, ku është drejtoreshë Dave Marku, recitoi vjershën ”Shqipëria ime”.

Sokol Demaku, shkrimtar e publicist, drejtues i revistës dhe emisioneve të radios ”Dituria, në gjuhën shqipe, solli dëshmi për veprimtaritë e Qendrës Kulturore Shqiptare “Migjeni”, në qytetin Boras të Suedisë. Pastaj, Halim Laçi nga rrethi i Krujës, i përshëndeti të pranishmit me një rapsodi popullore, e cila u duartrokit nxehtësisht nga të pranishmit.

Kopertinat e veprave të ShShAKSh-Suedi

Në vazhdim, drejtoresha e bibliotekës së qytetit të Durrësit, prof. Flora Dervishi, shkrimtare e studiuese, foli për vlerat e shumta të dy veprave, që u përuruan, të cilat së bashku janë me rreth 1.100 faqe. Po këtyre librave ua kushtoi diskutimin e tij edhe drejtuesi i një shkolle në rrethin e Tiranës, Petrit Xhaja dhe foli për përshtypjeve të tij, nga një vizitë e bërë sivjet, në Suedi.

Pastaj përshëndetën pjesëmarrësit në këtë përurim, mbresëlnës dhe të veçantë, për jetën e kryeqytetit tonë: Sabri Maxhuni-Novosella, autor i disa librave dhe pronar i llixhave në Kllokot të Kosovës; veprimtarja e njohur për çështjen shqiptare, Qibrije Hoxha; Gani Bytyçi dhe Fadil Geci, i cili premtoi se do ta saponsorizojë botimin e vëllimit nr.3, të librit ”Thesar Kombëtar”.

Këtë veprimtari përuruese, për librat ”Thesar Kombëtar”, nr.1 e nr.2, e mbylli prof. Osman Ahmetgjekaj (Suedi). Ndërsa H.Ibrahimi njoftoi se, për biblioteka dhe shoqata të ndryshme, do të dhurohen disa nga këto vepra, si dhe libra të autorëve V.Kona e M.Gecaj, me tematikë nga vizitat e tyre në Suedi.

Në mbyllje, pjesëmarrësit i kaluan disa çaste së bashku, në koktejin e shtruar nga kryesia e ShShAKSh ”Papa Klementi XI-Albani”-Suedi.
Nesër, përurimi i këtyre dy librave do të bëhet në qytetin e Durrësit, me kujdesin e drejtoreshës, F.Dervishi. Gjithashtu, mysafirët shqiptarë nga Suedia, do të vizitojnë atje shkollat 9-vjeçare ”Demokracia” e ”Iliria”.

Tiranë, 30 tetor 2013

 

NJË PREZENTIM I GJITHANSHËM KULTUROR NË VARA TË SUEDISË

Sokol Demaku

NJË PREZENTIM I GJITHANSHËM KULTUROR NË VARA TË SUEDISË


Me ftesë të Këshillit komunal të kulturës së qyteti Vara në Suedi, anëtarët e Qendrës Kulturore Shqiptare Migjeni nga Borås i Suedisë mbremjën e 25 tetorit 2013 prezentuan më dinjitet Kulturën dhe Gjuhën shqipe për miqt suedez në një mbremje kulturore organizua nga Këshilli komuanl i kulturës këtu e ku pjesëmarës ishin disa shoqata kulturore suedeze.

Ishte kënaqesi të jesh pjesëmarës i një manifestimi të tillë kulturor, në mesin e miqëve suedez në një mbremje te tillë kulturore, ku temë boshte ishte kultura dhe basahkëpunimi ndërkultoror mes shoqatave kulturore që veprojnë në qutete të ndryshme në Suedi.

Anëtar të Krysisë së QKSH Migjeni nga Borås, në fillim miqtë e pranishëm suedez i informaun për punëne e tyre, kulturën, gjuhën dhe traditën shqiptare në poërgjithësi, të cilët treguan një interesim të jashtëzakonshëm, për gjuhën, kulturën dhe traditën shqipe, pastaj ata i infomuan të pranishmit me punën dhe aktivitete e kësaj shoqate kulturore me seli në Borås.


Ishte mjaft impresionues për ta puna e anëtareve të shoqates dhe prezentimi i të arriturave të shqiptareve në Borås me rrethinë, botimi i revitës Dituria,  ku më këtë rast Bibliotës së qytetit Vara iu dhuruan nga dy egzemplar të cdo numri të revitës, pastaj prezetimi i punës së radio Diturisë dhe fillimi i punës me kanalin TV në gjuhën shqipe TV Dituria.

Lidhur me këte¨para të pranishmëve u shfaq një film dokumentar i punuar nga ana e redaksisë së TV Dituria mbi punëne e anëtareve të kesaj shqotate si dhe punëne e TV dhe radio Diturisë në Borås të suedisë.

Temë boshte këtë brëmje ishte kultura dhe kultura e veshjes shqiptare. Lidhur më këtëu shfaqen sekunca nga filmi dokumnetar “Veshja tradiocionale shqiptare ne Kosovë” punuar sipas skenarit dhe idesë së Bora Balaj nga “Bora fashion”.

Interesim të madh tek të pranishmit zgjoj qështja e gjuhës shiqpe e ku u parashtruan pytje të shumta lidhur me këtë si dhe për kulturën dhe traditën e shqiptarëve në përgjithësi.


Besojmë se takime te tilla me shoqtat suedeze dhe miqtë suedez ia vlenë të kemi sa me shumë në te ardhmen në menyrë që të njejtit të kenë dhe marrin sa me shumë informacione për gjuhën, kulturën dhe traditën shqitare.

Interesim të vecant tek të prnaishmit zgjoj puna me fëmije dhe të rinje, organzimi i pritjes së Vitit të ri, ardhja e babadimrit kosovar në Suedi dhe shpërndarja e dhuratave për fëmijët shqiptar, krejt kjo një vepër dhe punë e  vyer e anëtareve të QKSH Migjeni në Borås.

Bëri jehonë puna e me prezentimin e veshjeve kombëtare shqiptare në Borås të Suedisë, vite më parë, nga fotot e prezentuara për mysafirët në Vara.

Besojmë se edhe në të ardhmen këta njerëz të vyer të traditës dhe kulturës edhe ne vende tjera dhe qytete tjera do jenë prezetn me një prezentim  të tillë të kulturës sonë.

 

Ermira Babamusta: Filmi “The Superintendent” përzgjidhet tek Festivali Ndërkombëtar i Filmit, Tiranë

Filmi “The Superintendent” përzgjidhet tek Festivali Ndërkombëtar i Filmit, Tiranë

Nga: Ermira Babamusta

New York - Filmi i regjizorit të talentuar Roland Uruçi me titull “The Superintendent” do shfaqet në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Tiranë te premten, me datë 25 tetor 2013. Filmi me metrazh të shkurtër, me skenar dhe regji të Roland Uruçit ka tre protagonistë kryesorë: Kate Mason, Brooke Volkert dhe John Noel. Kinematografi i filmit është Albert Elmazovski me producent asistent të xhirimit, Kastriot Uruçi.

Ta kem filmin tim të parë si përzgjedhje e Festivalit të Filmit në Tiranë është si të marr aprovim nga familja ime shqiptare. Ndjehem tepër i gëzuar që filmi im gjeti vatrën e vet,” u shpreh regjizori dhe skenaristi i njohur Roland Uruçi.

Xhiruar në New York, Amerikë filmi bazohet në një histori të shkurtër shkruar nga Blerta Alikaj. Produksioni u mbarua në 2013-të dhe filmi zgjat 18 minuta.

Filmi i referohet një teme shumë interesante të kulturës shqiptare, burrneshat dhe rrëfen historinë se si një burrneshë, Shota, imigron në Amerikë dhe bëhet manaxhere roje pallati. Të gjithë mendojnë se Shota (luajtur bukur nga Brooke Volkert) është burrë sepse ka karakteristika mashkullore.

Filmi nxjerr në pah një histori shumë emocionese dhe të fuqishme dhe tregon se çfarë ndodh kur e vërteta del në pah dhe pasojat që le pas. Shpeshherë në jetë ndodh që njerëzit kanë sypozimet e tyre për dikë, pa ditur sakrificat, sfidat dhe të vërtetën që kalon ai person. Shota detyrohet t’i rrëfejë sekretin e saj një të huaji dhe historia ndërthur shumë bukur konfliktet socio-kulturore dhe ato gjinore të shoqërisë.

Ky fenomen akoma praktikohet sot në Shqipërinë veriore, Kosovë, Montenegro dhe Bosnje, një tradite e vjetër lindur para 300 vitesh, përmendur që me Kanunin e Lekë Dukagjinit. Ndërkohë kur vashat e reja ëndërrojnë të martohen, ndër shekuj burrneshat betohen për virgjëri para krerëve të fshatit për t’u bërë burrë për të dalë në luftë ose për të përballuar detyrat e familjes. Ky koncept kulturor është mjaft i huaj për kulturën amerikane dhe ndryshon nga termi “orientimi seksual” siç përdoret më shumë në Sh.B.A.

Burrneshat kanë karakteristika shumë të veçanta dhe të papara për vendet e tjera të botës. Për shqiptarët ka të bëjë me identitetin dhe perceptimin e karakterit të fortë, vjen nga një kulturë e lashtë që pranohet si traditë nga shoqëria shqiptare. Ky koncept është i huaj për kulturën amerikane dhe bie në konflikt me pranimin e orientimit dhe identitetit. Kur u shfaq filmi në New York ka patur shumë komente pozitive dhe filmi u pëlqye shumë sepse është një film tepër unik,” tha regjizori i filmit ‘The Superintendent’, Roland Uruçi.


Regjizori Uruçi ndjehet krenar me projektin e tij të parë, që nxorri në pah një histori majft të veçantë për publikun amerikan dhe atë të huaj, duke i nxitur të mendojnë rreth temave të identitetit, kulturës dhe rolit gjinor në familje.

Ishte një eksperiencë shumë e mirë në krijimin e një historie duke i shtuar aspekte të kulturës time shqiptare dhe duke e bërë të pranueshme për publikun amerikan. Falenderoj Blerta Alikën që më besoi mua me historinë që ajo shkruajti për ta zhvilluar në film, si dhe Albert Elmazovski (kinematograf i filmit The Superintendent, nga Dibra me origjinë) që e solli vizionin tim në kamera për të krijuar një histori reale dhe të bukur,” shtoi regjizori Roland Uruçi.

Trailer i filmit mund të shikohet këtu: http://vimeo.com/51704867. Momentalisht regjizori Roland Uruçi po merret me projektin e tij të ri “Paftuar” bazuar në ngjarje të vërteta përjetuar nga Julian Biba. Z. Uruçi shpreson ta xhirojë filmin ‘Paftura’ në Shqipëri në 2014 me aktorë shqiptarë. Për më shumë vizitoni www.rolanduruci.com

 

Sokol DEMAKU: Etnokultur och sedvänjor kring våra folkdräkter och nationella kläder

Sokol DEMAKU

Etnokultur och sedvänjor kring våra folkdräkter och nationella kläder

Den folkliga konsten hos det albanska folket i stort har utvecklats i en nära relation till själva livet som detta folk har skapat och denna konst har bevarats som en konstnärlig rikedom som tillhör hela folket genom historiens olika epoker. Detta rika arv, som idag kallas etnologisk rike­dom, bevarat som ”folklor” blir en livsstil, en andlig livsstil. Etnokulturen som en hörnsten och formgivare för den albanska nationen visar på ett antropologiskt, arkeologiskt, och på ett folklor­ist vetenskapligt sätt den obrutna genealogiska albanska kedjan. Da­gens kroniker har beskrivit tradi­tionen, med hela dess Etons, vilket ger bevis om förforntiden, inte bara för etnisk-kulturella inslag i ett folk, men genom att beskriva evo­lutionära fenomen i grundläggande perioder i historien. Utforskningen av albanska, traditioner och vanor som är bred opus, blev för många utländska forskare som ville veta mer om albaner ett studieföremål. Bland de särskiljande element som ger karakteristiska dimensioner till livet och till kulturen hos ett folk, tillhör utan tvekan folkets vanor och seder .De är regler eller normer i livsstil (beteende, klädsel, sociala relationer osv.) som tillämpas en­ligt oskrivna lagar av ett folk från en stam, en social klass eller ett an­nat samhällsskikt. Kulturskatten hos ett folk, kan undersökas ur olika aspekter, eftersom den presenterar ett brett spektrum av sitt skapande i den historiska utvecklingen. Utan tvekan bland verk av detta slag, intar klädseln en viktig plats. Ur den etnologiska synpunkten, är folkdräkten bland de mest kraft­fulla manifestationer hos ett folks kultur. Folkklädseln, som skapats av folket, följer med folket och den förändras hand i hand med alla andra omvan­dlingar så som sociala, ekonomiska, kulturella, utbildningsmässiga, osv. Många aspekter av kläder, som vi möter i dagens albanska klädsel i Dukagjin Dalen, Drenica, Podujeva, Sangjak, Nis, Makedonien, Montenegro och Albanien och Chameri i almänhet, för oss till många typolo­giska sekvenser, strukturella-och prydnadsväxter, med kostymer av sina förfäder, illyrierna. Kläd­seln hos oss, i allmänhet är en klar indikation på omfattningen av etnokulturen, genom vilken anges övertygande en av de kulturkedjor, från forntiden tom idag. Detta tyder på en obruten kronologi ur folkkonsten som utvecklats i nära samband med själva livet som den här nationen har levt, genom bevarandet av en gemensam konstnärlig rikedom och ett skapande för hela folket i historiska epoker med en tidig början. Hela etnogeografiska utrymmet där albaner bor, nästan varje provins eller geografiska området har sin egna karakteristiska klädsel, som skiljer sig från varandra. Olikheter och nyanser finns från by till by men det finns fall (trots att de är sällsynta) att olikheterna även inom samma by, speciellt när det är en blandad befolkning av muslimsk tro och katoliks tro. Folkdräkten i ”Decans” region är identisk med den som bärs i nordvästra delen av ”Dugagjinis rrafsh”, respek­tive runt staden ”Peja” och ”Gjakova”, rättare sagt från den så kallade ’’heliga bron over floden Drini nära Gjakova fram till den lilla staden ”Istog”, och från ”Junik” till ”Klina”. Detta är ett ganska stort etnografiskt område som består av mindre liknande områden som är: Reka, Dushkaja, Vokshi, Baran Dalen, Leshan Dalen, Drini Dalen, pejas Podgur och Strellcis byar som ligger vid de gigantiska bergen som heter Bjesh­kët e Nemuna från staden Peja fram till Decan, där börjar området Reka. Samma klädsel bärs runt Tropoja som ligger i det bergiga området som heter Malësia e Gjakovës eller på svenska Gjakovas Högland som ligger i Albanien. Ur en etnografisk synpunkt är den nationella klädseln en av dem mest kraftfulla (viktiga) nationella-kulturella manifestationer. Ibland har några delar av klädseln spelat en viktig roll vid några magiska ceremonier och där kan man nämna tre av de viktigaste som händer i människans liv och det är ceremonierna kring födseln, bröllop och vid dödsfall. Klädsel spelar en stor roll för kvinnor som för män i vardagen, därför fäster kvinnorna en stor vikt vid gåvorna som de ger bort när de ska gifta sig och speciellt till den handgjorda klädseln som de gör/syr till sina blivande män. Och just i den klädseln smälter skicklighet och smak, det vackra och det konstnärliga. Många av tidens olika kroniker har skrivit om folkdräkter, både albaner och kroniker från andra länder. Några av de har beskrivit traditionen med hela dess Etons och detta har blivit ett bevis om antiken, inte bara genom etnokulturella egenskaper om ett folk, men också genom att beskriva grundläggande evolutionära historiska fenomen. Därför har den folkliga konsten hos albaner allmänt utvecklats i nära relation med själva livet som detta folk har haft, genom att bevara den (folkliga konsten) som en konstnärlig rikedom och som en folklig gemensam skapelse under olika historiska epoker (ERA) (TIDER) med (ett permanent ursprung) (ett fast ursprung) ursprung. Det bör betonas att kvinnoklädseln är mer karakteristisk, därför överförs hela klädseletnologin hos kvinnorna och därmed bevaras den konstnärliga genesis, som ska­pades antingen gemensamt eller enskilt hos folket, men som är avsedd för det vackra könet och därmed framstår på bästa sätt deras vackra dygd. Kosovas kvinnors klädsel består av ett antal arter; de har klassificerats som klädseln i byn, i staden och den festliga klädseln. På det här viset bevarades klädseln i Kosova som nationell symbol. Även den vita, runda, huvudbonaden (plisi i bardhë) var oberörbar och det skapades en myt om dennes integritet. Vi har också tidiga arkeologiska bevis om ’’opinga’’ (låga skor), några av dem tillhör V och VI-talet f.Kr. och visar att de tillhör det illyriska kulturelementet. Albanska folkkläder varierar från land till land, de varierar i användning i ålder och i högtidliga rituella handlingar. All (folk klädsel) är förknippad med själva koden för vanor och i en omfattning underkastar de sig olika kulturer genom att ofta ta något från det förflutna, något som redan passerat genom dessa regioner. Den folkliga kulturen; klädseln, smy­cken, och andra föremål av det etnokulturella arvet visar på bästa sätt vår folks gamla kultur, vanor och seder och på det viset tog andra folk i Europa och på Balkan, mycket från vår kultur och den progressiva utvecklingen som varade under sekler.

 

IBRAHIM HAJDARMATAJ : BURIM FRYMËZIMI PËR BREZAT…

BURIM  FRYMËZIMI  PËR  BREZAT…

“Ti, do të dalësh mësues, po do të bëhesh edhe drejtor…”,-më tha profesori im, Shefik Osmani


Nga: IBRAHIM HAJDARMATAJ

Në shtatorin e vitit 1962, pasi ma kishin miratuar të drejtën për të vazhduar shkollën e mesme,  mora rrugën nga vendlindja ime, fshati Zogaj i Malësisë së Gjakovës (Tropojë), për në qytetin e Shkodrës. Nuk kisha qenë ndonjëherë atje dhe kërshëria ime ishte mjaft e madhe. Udhëtova i hipur në karrocerinë e një makine transporti. Me vete mbaja edhe një valixhe prej dërrase, ku kisha futur pak bukë e djathë e  rroba të thjeshta vetjake. Bashkë me mua ishin në atë karroceri makine edhe 20 veta të tjerë, nga të cilët asnjëri nuk do të vinte në shkollën, për ku isha drejtuar unë.

Rruga ishte prej kalldremi dhe vëreja se shpesh kalonim në vende të rrezikshme. Udhëtimi ynë zgjati 16 orë, sa një të riu si unë, në atë kohë, tani nuk i besohet. Isha shumë i gëzuar, se më kishte dalë bursa për të ndjekur mësimet në shkollën e pedagogjike 2-vjeçare “Tre Heronjtë”, në Shkodër. Pasi u paraqita aty dhe u regjistrova  rregullisht, fillova menjëherë mësimet. Përveç mësuesve të lëndëve të ndryshme,  më treguan se drejtor i shkollës ishte një shkodran, me emrin Shefik Osmani. Sapo e pashë atë, më tërhoqi vëmendjen veshja e tij estetike dhe fytyra, në dukje serioze, por që “fshihte” brenda saj vetëm mirësi. Sigurisht edhe kjo gjë më ngrohu shpirtërisht e ma shtoi kënaqësinë, që kisha shkuar në atë shkollë dhe nesër do të bëhesha mësues për malësorët e vegjël të vendlindjes sime.

Mësuesit tanë ose profesorët, siç i quanim ne, ishin disa. Ndër ta, kujtoj me nderim Manol Tasellarin, Terezina Gjeloshin, Fadil Krajën, Hamit Boriçin, Mikel Kokën e të tjerë. Më vonë, disa prej tyre dhanë leksione në Institutin e Lartë Pedagogjik “Luigj Gurakuqi” dhe në Universitetin e Tiranës.

Në atë kohë, kisha e murgeshave ishte kthyer në konvikt, ku flinim ne nxënësit pedagogjikas dhe drejtor kishim Musa Krajën.

Drejtori ynë, Shefik Osmaini, nga paraqitja dukej mjaft i rreptë, sikur “nuk di të qeshë”! Por, ama, në shpirt ishte shumë zemërgjerë, i dashur, fisnik e largpames. Pse i them  unë këto, tani pas kaq vitesh? Sepse i kam përjetuar e provuar vetë, në atë kohë. Ja, po rikujtoj një rast...


Shefik e Urti Osmani

Pa i mbushur ende tri javë,  shkova për në zyrën e  drejtorit. Trokita lehtë në derë. Nga brenda dëgjova një zë të fortë, urdhërues, si i një komandanti ushtarak: “Hyr!” U futa në drejtori, paksa i ndrojtur. E përshëndeta atë me respekt dhe, menjëherë, drejtor Shefiku m’u drejtua me një zë dashamirës: “Urdhëro, koleg!...”. Kjo fjala “koleg”, m’u duk shumë e madhe. Megjithatë, nuk e zgjata dhe iu drejtova me një zë paksa lutës: “Shoku drejtor, unë dua të shkoj në Tropojë, në fshatin tim Zogaj…”. “Pse?”-më pyeti ai me një zë qortues dhe paksa i habitur, ndoshta, duke menduar që do ta ndërprisja shkollën! “Jam mërzitë për babën, nanën dhe motrat, se jam vëllai i vetëm i tyre dhe i kam shumë larg…”. Drejtori më kapi përdore, me afroi pranë vetes dhe, duke ma hedhur dorën e tij mbi supe, m’u drejtua me dashamirësi: “Sa herë që të dëshirosh, pra që të marrë malli për familjen tënde, ke leje nga unë…Ti, sot je nxënës, por nesër do të bëhesh vetë mësues dhe në të ardhmen drejtor…”.

Fjalët e tij aq të ëmbla e nxitëse për mua, ma ngrohën zemrën dhe sa e sa herë m’u kanë kujtuar gjatë jetës sime, kur u bëra jo vetëm mësues, por edhe drejtor gjimnazi, siç e parashikoi me largpamësi drejtori im i paharruar, prof. Shefik Osmani. I çliruar krejtësisht nga shqetësimi, që kisha në vetën time, dëgjova përseri zërin dashamirës, që më ftoi: “Eja të shkojmë bashkë, në veprimtarinë letrare, që po e organizon klasa e dytë-D…”.Ashtu, dora-doras, u nisëm për ta parë atë shfaqje.

…Pasi e mbarova, me nota shumë të mira, shkollën pedagogjike 2-vjeçare të Shkodrës, u ktheva në vendlindje dhe nisa detyrën e nderuar të mësuesit. Po nuk iu ndava shkollës. Dhashë provimet me korrespndencë dhe përfundova pedagogjiken 4-vjeçare. Përsëri aty e kisha prof.Shefikun drejtor. Por, tashmë, ishim edhe kolegë dhe ia kujtova atij ato fjalët, me të cilat më ishte drejtuar, kur isha nxënës, pra “koleg”. Me shaka, në atë kohë, ai më pyeste, përpara kolegëve të mi: “Hë, Ibrahim, a don përsëri leje, që të shkosh në Tropojë dhe të shohësh prindërit e motrat?”

Kur isha student  dhe ndoqa Fakultetin Gjuhe-Letërsi Shqipe, në Institutin e Lartë Pedagogjik, po në Shkodër, kisha profesor për lëndën e drejtshkrimit, prof.dr. Tomor Osmanin, vëllain e drejtor Shefikut. Gjithashtu, gjithnjë, për atë ruaj respekt të veçantë.

Bashkepunimin me profesorin e nderuar Shefik Osmani, i cili punonte në ato vite në Insitutin e Lartë Pedagogjik, e vazhdova edhe më tej. Ende e kam në kujtesë atë, në një sesion shkencor, organizuar në Krujë. Pas leximit të kumtesave, ditën e dytë ndoqëm orë mësimi shembullore, në grupin e dytë të një kopshti fëmijësh. Bëhej fjalë për pushtimin fashist të vendit tonë. Në analizën e mësimit, disa kolegë u shprehën se qëllimi u arrit, sepse fëmijët flisnin “me urrejtje” ndaj pushtuesve, duke thënë se ata duhen vrarë me armë…. Profesor Shefiku iu drejtua pjesëmarresve: ” Fjalën e ka ish-nxënësi im, në shkollën pedagogjike të Shkodrës. i cili, besoj, do të na bindë,  si ju dhe mua”. Më tej, ai vijoi: “Pra, na thuaj, Ibrahim, se ku ishte pjesa më kulmore e mësimit”? “Po,-iu përgjigja unë.-Mendoj se pjesa më kulmore ishte, kur vajza 5-vjeçare, Drita, tha se “unë armikun do ta peshtyjë në fytyrë”. Pra, kaq fuqi ka fëmija, sepse armën nuk mundet ta mbajë dhe as ta përdorë”. Profesor Shefikut i shëndriti fytyra, sigurisht duke ndjerë kënaqësi nga përgjigja e një ish-nxënësi të tij.

Më vonë, unë isha një ndër bashkëspunëtorët e rregullt të gazetës “Mësuesi”, botim i Ministrisë së Arsimit e Kulturës, ku profesor Shefiku ishte disa vjet redaktor. Kështu, vërtet, atij i doli parashikimi, se unë u bëra mësues dhe disa vjet drejtor gjimnazi në vendlindje. Bshkëpounova me disa gazeta të kohës dhe drejtova botimin e dy gazetave lokale. Gjithshtu, lexova kumtesa në veprimtari të ndrysahme, brenda e jashtë vendit, me përmbajtje pedagogjike e psikologjike, por dhe disa nga ato u botuan nëpër libra të ndryshëm. E solli rasti që, bashkë me prof. Shefikun, prof. Nuri Abdiun, prof. M.Krajën etj., të isha dhe në veprimtari, që u organizuan në Prishtinë.

…Në kujtesën time kanë mbetur të pashlyera edhe vizitat e këndshme në shtëpinë e prof. Shefik Osmanit, ku kam gjetur bujari e respekt edhe nga bashkëshortja e tij, Uri Osmani,”Mësuese e Popullit”.

Siç dihet nga të gjithë, njeriu ikën fizikisht nga kjo jetë. Por ka rëndësi shumë të madhe, kur lë pas një veprimtari të gjerë dhe të nderuar, ashtu si prof. dr. Shefik Osmani (1923-21.07.2012), i cili ka mbetur gjithnjë shembull dhe  burim frymëzimi për brezat.

Zogaj-Tiranë, 15 tetor 2013

Kontaktet:

 

e-maili: Ky email po mbrohet prej spambots-ave, të duhet JavaScript me e pa / celulari: 0692469145

 

IBRAHIM HAJDARMATAJ: KUR DI TË NDEROSH TË TJERËT, JE DHE VETË I NDERUAR…

KUR DI TË NDEROSH TË TJERËT, JE DHE VETË I NDERUAR…

(…dhe një mesazh, dërguar prof. Murat Gecaj, nga krijuesi  Fatmir Gjestila)

Nga: IBRAHIM  HAJDARMATAJ


Ju kërkoj ndjesë lexuesve, që nuk do të shkruaj një artikull të mirfilltë. Pra, qëllimi im është vetëm t’u paraqes një mesazh, të cilin ia  ka dërguar prof. Murat Gecajt-publicist e studiues- poeti e shkrimtari, autor i disa librave, Fatmir Gjestila. Që të jem i çiltër me ju, para pak ditëve edhe unë isha bashkë me mjaft të ftuar të tjerë, në bibliotekën e Muzeut Historik Kombëtar në kryeqytet, kur ky autor përuroi librin e tij më të ri për fëmijë, “E fshehta e kështjellës së zezë”.

Për këtë ngjarje të shënuar e mbresëlënëse, jo vetëm për F.Gjestilën, por dhe për ne, pjesëmarrësit e tjerë në atë veprimtari mbresëlënëse, që atë ditë, pra menjëherë dhe pa u “ftohur” ajo në kujtesën tonë, M.Gecaj shkroi një artikull dashamirës, të cilin e dërgoi në disa gazeta e faqe Interneti.

Me të drejtë, dikush mund të shprehet se: “Këtu nuk ka asgjë  për t’u theksuar, se shpesh herë mësojmë për njoftime të tilla?!”. Kjo është më se e vërtetë. Por, në rastin për të cilin po shkruaj, ka diçka të veçantë. Unë nuk e dija, por e mësova në atë përurim, se prof. Gecaj e z.Gjestila nuk e njihnin nga afër njëri-tjetrin. Megjithatë, vërejta se ata u përqafuan ngrohtësisht, si të kishin patur miqësi të kahershme. Sigurisht, secili prej tyre kishte dijeni për krijimtariunë dhe botimet e ndërsjellta, kjo gjë e arritur përmes faqeve të shtypit të shkruar dhe Internetit.

Pasi autori F.Gjestila u njoh me shkrimin e publikuar nga M.Gecaj dhe, sigurisht, kjo gjë i bëri përshtypje të posaçme, ai i nisi atij një përshëndetje e falenderim të bukur e domethënës, përmes e-mailit të tij. Pra, ky është edhe qëllimi kryesor i këtyre radhëve, duke e vendosur edhe këtë mesazh, më poshtë. Pastaj, natyrshëm, secili nga lexuesit është në gjendje të gjykojë vetë. Por, në këtë rast, desha të theksoj edhe mendimin e njohur, që: “Kur di të nderosh e vlerësosh të tjerët, je dhe vetë i nderuar e i vlerësuar…”.

2.

“Përshëndetje,  prof. Murati!  Prania juaj,  në veprimtarinë për paraqitjen e librit tim, ishte aq e mirëpritur dhe ju erdhët…Mirënjohje dhe falenderime për ju!

Më befasuat dhe njëkohësisht ma bëtë edhe më të çlirshme sjelljen time, mes miqësh, kur vëreja dhe ndjeja se, një personalitet si ju, ishte aq i thjeshtë, dashamirës dhe i qetë, me një buzëqeshje që buronte edhe nga sytë e ta lehtësonte aq shumë komunikimin. Ju lutem, mos m’i merrni për komplimente këto fjalë, asesi si “ledhe”, pasi njerëz si ju s’kanë nevojë për to; janë thjeshtë fjalë respekti për ju dhe punën tuaj.

Çka më ka befasuar më shumë, ka qenë dhe reagimi juaj i shpejtë dhe dashamirës, në lidhje me veprimtarinë: pra, publikimi përmes postës elektronike i rrjedhës së saj dhe i mendimeve të para për  librin tim, që u paraqit para atij auditori të nderuar, me poetë e shkrimtarë, publicistë dhe njerëz të kulturës e artit.

S’di se ç’keni bërë për njerëzit tjerë, në përgjithësi, në këtë rast për njerëzit e penës, që botojnë disi të tulatur edhe për arsye të pamundësisë për t’u përshfaqur gjërësisht. Por, fakti që ne të dy s’kemi patur më parë asnjë lidhje të drejpërdrejtë, më bën të mendoj dhe të them, se jeni i përkushtuar shumë për njerëzit dhe ata, me siguri, të janë mirënjohës, ashtu  si edhe unë. Mbase, s’them ndonjë gjë të re, por rasti juaj tregon se njerëzit e mirë e të mençur i kërkon edhe çasti, për t’u dhënë dorën të tjerëve.

Edhe një herë: Ju faleminderit! Me respekt: Fatmir Gjestila”.

 

Tiranë, 14 tetor 2013

 


Faqe 9 nga 41

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 35 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1226394
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

Sokol DEMAKU

”UDHA E SHKRONJAVE” UDHËTON PËR NË DURRËS TË SHQIPËRISË

NGA BORÅS I SUEDISË


Fjala është këtu për një projekt shkollor të punuar nga pedagogët e Fjärdingskolan nga qyteti Borås i Suedisë me emrin ”Udha e shkronjave”. Ky projekt ka pa dritën e vet që në vitin 2007, kur nga shkolla nëntvjeqare ”Demokracia” e qytetit Durrës kanë udhëtuar për në Borås dhe kanë qendruar për një javë katër pedagog të kësaj vatre arsimore shqiptare në përkujdesjen e pedagogëve të Fjärdingskolan e në finansim të ”Programkontoret” nga Stockholm që është një departament i Minsitrisë së Arsimit të Qversisë së Suedisë.

Lexo ma...