Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Murat Gecaj: Skicë

NJË TAKIM TJETËR MBRESËLËNËS…

-Skicë-

Nga: Murat Gecaj

Nga e djathta: B.Xhama, F.Tartari, M.Gecaj, F.Toti, L.Toti, S.Harka e V.Kona (Tiranë, 13 gusht 2015)

Tashmë, siç e kam thënë edhe në shënime tjera të publikuara, takimet dhe njohjet e reja janë shumë të bukur dhe mbresëlënës.

Me pak radhëe, po u tregoj se një takim i tillë ishte edhe ai i sotmi, në një lokal modest të kryeqytetit…

Edhe pse ne katër anëtarët e “kompanisë lëvizëse”, pra unë, Bardhyl Xhama, Viron Kona e Sejdo Harka, po rendnim për në vendin e caktuar, “më i shkathti e më i shpejti” ishte treguar dr.Foto Toti. Si një “kapedan”, në krye të tavolinës, ai na priti të gjithëve, kur arritëm aty njëri-pas tjetrit.

Por kënaqësia jonë u shtua, kur aty mbërriti mjeku i njohur urolog, autor i disa librave, prof. Flamur Tartari, të cilin ndonjëri nga ne e takonte për herë të parë.

Në ato dy orë,  duke biseduar e pirë kafe, shoqëruar me “shishkat” e rakisë së Bardhylit, folëm për tema të ndryshme. Sigurisht edhe për botimet tona, për mjekësinë, arsimin e gazetarinë etj.

Ishte një “suprizë” e bukur edhe kur aty erdhën bashkëshortja e dr.Fotos, Lirika dhe e bija, Çeljana.

Në “konkurrencë” me njëri-tjetrin, unë e Bardhyli bëmë disa shkrepje të aparateve tona fotografike. Por kësaj here, po publikoj një foto nga aparati i këtij miku tim të kahershëm dhe i pasionuar pas kësaj pune artistike.

 

Gjej rastin që t’i përshëndes dhe t’i uroj përzemërsisht të gjithë këta kolegë e miq, aq të dashur dhe uroj të shihemi sërish, për të mira e gëzime

 

Murat Gecaj: MBRESA, NGA NJË TAKIM I KËNDSHËM…

Skicë:

MBRESA, NGA NJË TAKIM I KËNDSHËM…

Murat Gecaj

Nga e djathta: B.Xhama, M.Gecaj,F.Harito, F.Toti e S.Harka (Tiranë, 28 korrik 2015)

Me mirëuptim, po ua paraqes një fotografi, që e kemi bërë sot, bashkë me disa kolegë e miq, në afërsi të Medresesë së Tiranës. “Sebepçiu” ishte arsimtari e publicisti Sejdo Harka, nga Përmeti. Ai prêt këto ditë një lajm të gëzueshëm, se do t’i dalë nga shtypi libri i ri, “Modernët e kohës”, në të cilin ka mjaft shkrime, për autorë shqiptarë e të huaj.

Sejdua më njoftoi se kishte lënë një takim për kafe, bashkë me mikun tonë të përbashkët e të pandarë, publicistin dhe shkrimtarin e njohur, Bardhyl Xhama-“Mësues i merituar”. Po, aty do të ishte i pranishëm edhe dr.Foto Toti, me të cilin mua më lidhnin disa “fije” të kahershme, qëkur kemi shërbyer të dy në Malësinë e Gjakovës (Tropojë), në vitet ’70-të të shekullit të kaluar. Më pas, ai ishte pedagog dhe shef klinike, për stomatologjinë, në Fakultetin e Mjekësisë të Universitetit të Tiranës.

Sapo u rehatuam rreth një tavoline, ku ishin edhe miqtë e tjerë, Fatos Harito e Sokrat Meksi, Bardhyli (“më i shkathi, më i shpejti”) na qerasi me karamele dhe përpara na vuri nga një shishkë me raki. Duke thithur kafetë ose çajin (unë), biseda u bë mjaft interesante. Megjithëse Bardhyli e kërkoi disa herë fjalën, unë e Fotua, pothuajse, nuk i lamë radhë të shprehej!?(ha,ha) Pra, ne të dy, sollëm në bisedë sa e sa episode dhe ngjarje, nga ato vite të qendrimit tonë në rrethin e Tropojës, unë me rininë e kulturën dhe ai në sektorin e shëndetësisë. Fotua kujtonte, deri në imtësi, udhëtimet e kryera në krahinën e thellë të Nikaj-Mërturit, por dhe në Dragobi, Valbonë e Çerem, si dhe në krahinën e Bytyçit (Pac, Kam etj.) Ai përmendi edhe mbresat nga takimet me atdhetarin Hazir Malësia (në fshatin Margegaj), shakatë e Ali Mulës, udhëtimet e paharruara me mjekun kirurg dhe mik të malësorëve, të ndjerin dr.Flamur Nishani etj.

E thënë përmbledhurazi, dr.Fotua edhe pse kanë kaluar kaq vite, nuk e harron, por bile e kujton me nostalgji, kohën e bukur të shërbimit të tij, ndërmjet malësorëve të dashur e mikpritës të atyre anëve.

Por edhe Bardhyli, me detyrën e ish-gazetarit të “Mësuesit”, foli për vizitat në atë rreth. Ndër to, veçoi një natë të paharruar, mik në shtëpinë e malësorit bujar, Ukë Arif Hajdarmataj, në fshatin Zogaj të atij rrethi, baba i arsimtarit e publicistit, Ibrahim Hajdarmataj. Uka është ndarë nga jeta kohët e fundit, në moshën mbi 95-vjeçare dhe Bardhyli dërgoi mesazh ngushëllimi për atë.

Sigurisht, në raste të tillë, përveç tregimeve dhe kujtimeve nga vitet e shkuara, bëhen shaka miqësore. Kështu, unë u thashë atyre se i kam “kusherinj” edhe pse Fotua, Bardhyli ose Sejdo etj. janë nga rrethet jugorë të Shqipërisë. Kjo vjen jo vetëm për njohjet e shumta, që kemi, por edhe nga kurushqitë e lidhjet tjera, me njëri-tjetrin.

Jam i ndërgjegjshëm se fjalët e shkruara në këtë skicë të shkurtër e të thjeshtë, nuk paraqesin interes të veçantë për masën e lexuesve. Por dëshiroja të nënvizoja se, takime të tilla të bukura, mbresëlenës e të këndshëm ndërmjet kolegëve e miqëve, sikur na gjallërojnë dhe na e zgjatin jetën, sidomos ne, që jemi në moshën e tretë.

Prandaj, gjej rastin që, përmes këtyre radhëve modeste, t’i përshëndes kolegët e miqtë e mi të mirë Bardhyl Xhama, dr.Foto Toti, Sejdo Harka, Fatos Harito Harito e Sokrat Meksi dhe t’u uroj nga zemra: Shëndet të plotë, jetegjatësi dhe begati e mbarësi, gëzime e lumturi, vetjake dhe familjare!

Tiranë, 28 korrik 2015

 

ZYBA HYSEN HYSA: TË SHKRUASH LETËRSI SHQIPTARE, NUK MJAFTON VETËM TË SHKRUASH SHQIP...

ZYBA HYSEN HYSA

 

TË SHKRUASH LETËRSI SHQIPTARE, NUK MJAFTON VETËM TË SHKRUASH SHQIP...

Letërsi shqiptare nuk quhet çdo libër që shkruhet shqip, por ajo letërsi që i shërben zgjimit dhe ndriçimit të rrugës së kombit për të shkuar përpara... ajo letërsi që u shërben njerzve për t’u bërë më shumë njerëz...

Kjo, nuk është se e shpika unë, por misioni i çdo letërsie në botë, është ky, dhe, nëse kjo letërsi merr kuptim universal, atëherë ajo e ka kryer më së miri misionin e saj në shërbim jo vetëm të popullit të saj, por edhe të popujve dhe kombeve tjerë për të parë dritën e së ardhmes. Nuk mund të bashkohesh letërsisë globale, pa përfaqsuar letërsinë e kombit tënd, një letërsi që ta kryejë më së miri misionin e saj.

Le të hedhim një vështrim historisë së letërsisë sonë shqiptare…

Të shkruash letërsi shqiptare, nuk do të thotë vetëm të jesh shqiptar, të jetosh në Shqipëri dhe të shkruash në gjuhën shqipe, po në radhë të parë shkrimtari duhet të njohë mirë historinë e popullit të vet, kulturën, traditën... e jo vetëm, po të ndjejë thellë dhembjet e plagëve që janë hapur shekujve dhe mbi këto dridhje dhembjesh ta bashkojë rënkimën e shpirtit me rënkimën e popullit të vet e përmes letërsisë të zbulojë shkakun e vërtetë të plagëve dhe të ndriçojë udhën për të gjetur ilaçin që shëron këto plagë.

Nëse do e marrim të qenë këtë histori të letërsisë shqiptare, ajo ka egzistuar para viteve të diktaturës komuniste, se gjatë viteve të diktaturës nuk mund të bëhet fjalë për letërsi, se, si siç u eleminua feja, kultura, tradita... po kështu dhe letërsia, nën pretekstin e “Formimit të njeriut të komunist” e po ata shkrimtarë janë vazhdues të kësaj letërsie që kërkon të mbajë popullin të verbër, e aq më keq ta trullosë edhe më shumë, që ai të dalë në përfundim: Ky qenka fati i shqiptarit... s’mund të ndryshohet!

Vetëm në Shqipëri në mënyrë mafioze sponsorizohen shkrimtarë rrogtarë, nga shteti, apo qarqe të ndryshme antishqiptare, reklamohen pafundësisht dhe librat e tyre përkthehen në shumë gjuhë të botës dhe fatkeqësisht bota na njeh përmes këtyre bashibozukëve të shitur, të cilët shkruajnë një letërsi që mund t’i shërbejë edhe djallit, po jo zhvillimit dhe ndriçimit të rrugës së kombit tonë.

Lind pyetja: Çfarë na ndriçoi e ashtu quajtura letërsi e realizmit socialist???

Letërsia nuk krijohet me direktiva, me stafe, me para... ajo është fruti i punës vetmitare të shkrimtarit që përftohet nga pllenimi i shpirtit të popullit me bagazhin e njohurive dhe inteligjencën e shkrimtarit... çdo gjë tjetër ka të bëjë me biznes, apo pazare në kurriz të një kombi...

Letërsia e Realizmit Socialist u krijua me direktiva partie, me stafe të përzgjedhura intelektualësh të blerë, apo të burgosur që detyroheshin të punonin në mënyrë perfekte sipas direktivave të dhëna dhe të përkthenin në gjuhë të ndryshme për të ndërtuar “Piramidën e Letërsisë së Realizmit Socialist” me kryelegjendën e kësaj piramide Kadarenë, i cili mban peng edhe çmimin “Nobel” që nga viti 1974, (edhe këtu shfrytëzohet për të penguar veprat e shkrimtarëve të vërtetë shqiptarë) se lehtë mund të mashtrohet një popull, por jo një juri që e di fort mirë që krijimtaeria e Kadaresë është frut i një stafi të madh të komanduar dhe sponsorizuar nga shteti me taksat e popullit.

Më ka ndodhur shpesh të përmend Kadarenë, (nuk kam asgjë personale, ai emër mund të ishte edhe Vilson, n.q.s. do kishte pranuar pozicionin) por e meriton këtë përmendje, se sa herë kujtoj Letërsinë e Realizmit Socialist, më del parasyshë portreti i tij, se ai ka qenë “krahu i djathtë i Partisë” për të prerë krahët shkrimtarëve dhe krijuesve të vërtetë shqiptarë.

Ajo letërsi ka qenë më e egër se vetë komunizmi, se e bëri popullin të pranonte skllavërinë e të shtronte kurrizin, të ecte këmbadoraz, si kafshë, ku të shikonte rrugën vetëm për të hedhur një hap, po kurrë të kuptonte se ku e shpinte ajo rrugë.

Ajo letërsi krijoi mitin e saj dhe, kur dikush kthehet në mit, është e vështirë të rrëzohet dhe këtë e shikoj tek mbështetja e madhe që i japin Kadaresë, (kur them Kadaresë, kam parasyshë vendin që ai përfaqëson në atë letërsi), jo vetëm nga bashkëpunëtorët dhe përfaqësuesit e tjerë të kësaj lertërsie, por edhe shumë nga ata shkrimtarë dhe poetë që provuan censurën mbi zverk, apo deri tek familjarët e Vilson Blloshmit që i dëronin letra për t’i ndihmuar për të gjetur dosjet e martirit. (absurditet) Këto janë çudirat shqiptare, janë çudira që vijnë nga propaganda shfrenuese e të ashtuquajturave qeveri shqiptare për t’i ngritur në qiell, aqsa krijuesit e vërtetë, sado gjeni të jenë, të mbeten nën eklips dhe të mos ketë mundësi që populli t’i dallojë, se vetëm kjo do mjaftonte për të kuptuar që miti është një fantazi politike që i duhet politikës, për të qorrollisur edhe më shumë popullin e robëruar...

Ashtu siç “u moderua” politika, nga diktatoriale në “demokratike”, po ashtu u propagandua që edhe kokat e Letërsisë së Realizmit Socialist, gjoja kanë qenë të pesekutuar dhe paskan bërë vepra moderne që në atë kohë, apo u kanë rrëmbyer dorëshkrimet, e shumë përralla që vetëm njerzit foshnjor i vë në gjumë lehtas. Për të siguruar këtë vazhdimësi, u shkri dhe Lidhje e Shkrimtarëve, për të mos promovuar shkrimtarët modernë, dikur të persekutuar, apo të detyruar të lënë atdheun për t’i shpëtuar bishës komuniste. Kjo tregon qartazi se vetëm kështu, ajo letërsi, me ata përfaqësues të vazhdonin rrugën të qetë, ku do ndryshonin veç taktikat, po strategjia është po ajo: të krijojnë sa më shumë letërsi të shkruar shqip, po që s’man aromën e popullit, përderisa nuk ndriçon popullin të shikojë ku është, për të kuptuar se nga duhet të shkojë...

Ndaj krahas vazhdimësisë së qetë “të të persekutuarve” komunistë nga komunizmi, u ngjallën dhe një grup shkruesish që unë i kam quajtur në një shkrim “Shkrimtarë ekskursionistë”, të cilët janë marrë me personalitete të historisë sonë (pozitivë e negativë), ku po të lexosh me vëmëndje, pena e tyre ka qëndruar të gërvishtë (tek figurat patriotike) në ndonjë mangësi që edhe mund të kenë pasur, duke lënë mënjanë shërbimet e mëdha që i ka sjellë kombit dhe në personazhet antikombëtarë, përqëndrohen në veprime sporadike, apo thjesht në jetën personale duke ia paraqitur lexuesit njerëzor, që nuk ka rëndësi për sqarime, vetë lexuesi del në përfundim që vërtët ka qenë figurë e ndritur dhe anashkalohen tmerret që ka pësuar ky vend. Libra të tillë prodhohen me shumicë dhe propagandohen jashtëzakonisht dhe shiten mijëra kopje, po dhe përkthehen e bota, siç e thashë edhe më lart, na njeh përmes tyre.

Po marr një shembyll të thjeshtë:

Në tragjedinë “Princesha Rugina” të shkrimtarit, poetit, filozofit, historianit, psikologut... Isuf Luzaj, jepet qëndrimi moral i personazhit (Rugina) e pse e provokuar nga kryetar i keshillit ushtarak të Gjergj Aranitit, Branagondi, ajo sakrifikon veten dhe nuk e tradhëton të shoqin, as kauzën e luftës, gjë që është cilësi e femrës shqiptare ndër shekuj, ndërsa Mira Meksi, në librin e saj “Mallkimi i priftëreshave të Ilirisë”, merret me figurën e mbretëreshës Ilire, Teuta, dhe në gjithë librin e pse e deklaron historik, trillon rreth dashurisë “së nxehtë” që ajo kishte për gjeneralin grek të flotës ilire, Demetër Farosin, (megjithëse historia nuk e thotë një gjë të tillë, ajo justifikon veten, se gjoja është bazuar në një legjendë, mbase nga ato që dinë sajojnë grekët).

Këtu ndahen shkrimtarët që bëjnë letërsi shqiptare nga shkrimtarët rrogëtarë, se Mira Meksi me stafin e saj do e përkthejë në gjuhë të huaja dhe kështu figura e Teutës na del një “dashnore e zjarrtë” që shiti interesat kombëtare për pasion, në një kohë që historia tregon finokërinë dhe pabesinë e Demetër Farosit për të shkatërruar mbretërinë Ilire.

Nuk kam asgjë personale me Mirën, po më erdhi për shtat, jo ta krahasoja atë me një shkrimtar gjenial shqiptar, siç është Isuf Luzaj, vetëm nga këndvështrimet e tyre, besoj se i kam bërë nder dhe më vjen keq për këtë, se nuk ka kandar ta vendosë në barazpeshë, as në kundërpeshë, Isuf Luzajn me asnjë tjetër nga ne, që zhgarravisim si na vjen në mend, apo si na mësojnë.

Kombi ynë ka pasur dhe ka krijues për t’i pasur zili bota, po nuk kemi pasur një shtet të mirfilltë shqiptar për t’i mbështetur, apo thjesht për t’i lejuar të prezantojnë veten, ndaj, ne, shqiptarët, duhet të qëndrojmë për t’i takuar, për t’i afruar në sofrën e madhe të letërsisë shqiptare duke hequr dorë, një herë e mirë nga piramidat e letërsisë së komunizmit, se koha është e demokracisë, por nuk ka demokraci pa qenë të lirë, pa qenë të barabartë në tryezën e rrumbullakët të letërsisë shqiptare. Kurrë nuk do kemi demokraci, nëse në këtë tryezë nuk u lihet vend të gjithëve dhe të gjithë të kenë vendin e tyre, ku poltroni të ketë lartësinë që meritojnë secili, sipas vlerës së prurjeve në kulturën shqiptare…

Dua ta mbyll këtë shkrim me trishtimin për gjithë këto që ndodhin në vendin tim, si në politikë, në letërsi, arte në përgjithësi, në ekonomi, në kulturë, në jetën e përditshme... por jam e bindur në faktin që një shkrimtar dhe poet i vërtetë, apo piktor, muzikant... në kohën e MUZËS kurrë nuk mendon se sa i madh do të bëhet, sa vlerë monetare do të ketë krijimi i tij... ai nxiton me vrapin e erës për të nxjerrë atë çka shpirti s’mund ta mbajë më brenda vetes, ai kërkon të shpëtojë nga ngarkesa që i vë ZOTI për ta shkarkuar në fletë, mbi telajo, mbi pentagrame... që njerëzia të ketë mundësi të fitojë sa më shumë dritë dhe kënaqësi hyjnore...

 

Murat Gecaj: FESTË E BUKUR E MATURANTËVE, NË GJIMNAZIN E RRËSHENIT…

FESTË E BUKUR E MATURANTËVE, NË GJIMNAZIN E RRËSHENIT…

(Sipas tregimit të drejtoreshës, Marie Brozi-Nikolli)

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

Marie Brozi, duke i përshëndetur pjesëmarrësit…

Në jetën e tij, njeriu ka mjaft ngjarje të shënuara e të paharruara. Ndër to, padyshim, është dhe përfundimi i maturës. Për një festë të tillë të gëzuar, si për maturantët e prindërit e tyre dhe për mësuesit e gjithë kolektivin e Gjimnazit të Rrëshenit, në rrethin e Mirditës, na foli me krenari të ligjëshme dhe me emocione të kuptueshme, drejtoresha, Marie Brozi. Ndër arsyet e saj, është edhe se ajo ka afër 40 vjet që iu ka përkushtuar mësimit dhe edukimit të brezit të ri në vendlindjen e saj, si në qytet e fshat dhe në shkolla 9-vjeçare e të mesme.

Ja, duke u ndalur në faktin e mësipërm, shënojmë këtu se, para disa ditësh qyteti i Rrëshenit, por dhe mbarë Mirdita, ishin në një festë të bukur, të gëzuar e mbarëpopullore. Kështu, të gjithë banorët e qytetit dhe të disa fshatrave në afërsi,  ishin tubuar në sheshin “Abat Doçi”. Ata po vazhdonin një traditë të përvitshme, pra morën pjesë në festën e mbarimit të “Maturës 2014-2015”, e cila është e 51-ta, në Gjimnazin e Rrëshenit.

Pamje nga parakalimi i maturantëve…

Drejtoria e shkollës, duke bashkëpunuar me kolektivin pedagogjik e prindërit, por dhe me vetë maturantët, që më parë, kishin hartuar një program të detajuar. Siç dihet, ceremoni të tilla janë të paharruara e mbresëlënëse për të gjithë. Vetë maturantët do ta ruajnë gjatë në kujtesë këtë ditë edhe kur t’i ndjekin studimet e larta, brenda ose jashtë Shqipërisë. Prandaj u vlerësua çdo pjesë e kësaj ceremonie. Ndër të tjera, u mendua për dekorin e jashtëm para Gjimnazit dhe u vazhdua më tej me fjalët, që do të mbaheshin, paraqitjen e vetë maturantëve me veshje sa më të bukura e domethënëse etj.

Në këtë festë shumë kuptimplote të maturantëve të Gjimnazit të Rrëshenit, ishin të pranishëm: drejtori i Zyrës Arsimore të Mirditës Gëzim Kaçorri, nënprefekti i Mirditës Kolë Bardhoku, kryetarja e Bordit të Shkollës Lindita Çupi, si dhe mjaft prindër e të ftuar të tjerë.

Festa u shoqërua me këngë e valle, nga nxënësit e Gjimnazit të Rrëshenit…

Maturantët ishin rreshtuar në oborrin e shkollës dhe ata bënë kalimin ceremonial në sheshin e zbukuruar me flamuj e lule.  Pas Himnit Kombëtar dhe disa pjesëve artistike, të luajtura nga nxenësit e kësaj shkolle, në emër të drejtorisë së Gjimnazit dhe tërë kolektivit pedagogjik, i përshendeti përzemërsisht pjesëmarrësit dhe, në veçanti, maturantët  drejtoresha, Marie Brozi. Ajo foli për punën dhe përpjekjet e bëra gjatë disa viteve, që të arrihej në këtë ditë të shënuar e të paharruar për të gjithë. Ndër të tjera, ajo tha:

“Eshtë kënaqësi e veçantë për mua  që t’u drejtohem me këtë përshëndetje, bashkëqytetarëve të mi,  prindërve, kolegëve, këtyre djemve e vajzave, të cilët vet ata e zgjodhën mënyren se si t’i percjellin te ju, në këtë ditë, emocionet, vrullin e tyre rinor, gëzimin dhe nostalgjinë e tyre për tërë vitet e shkollimit, në ciklin e sistemit parauniversitar. Sot mbyllet për ta një cikël i plotë shkollimi. Për ta,  tre vitet e gjimnazit janë të shënuar,  si vitet më të bukura të jetës së tyre, si vite të paharruara:  të mirësive, ëndrrave, pse jo, edhe të aventurave të tyre të përligjura pra me moshën. Festimi i Maturës dhe diplomimi i tyre është kthyer në një festë të përbashkët për të gjithë banorët e Rrëshenit. Ndaj edhe unë ju them: Mirëse erdhët, në këtë festë të të gjithëve!”

Pastaj Gëzim Kaçorri i përshëndeti pjesëmarrësit, në emër të Zyrës Arsimore në Mirditë dhe të Ministres së Arsimit e Sportit, Lindita Nikolla.

I paharruar për të gjithë ishte parakalimi i maturantëve, të cilët u shoqëruan me duartrokitje të pandërprera. Po kështu u ndoqën me vëmendje dhe emocione pjesët e tjera të programit të kësaj feste.

Në fund të ceremonisë festive, nga drejtoria e Gjimnazit u shpërdanë “Diploma” dhe “Çertifikata”, për nxënësit më të dalluar gjatë tre viteve. Ndër ta, u veçua maturantja më e mirë e Gjimnazit Rrëshen, Egi Kalaj.

Pastaj maturantët, në mënyrë të organizuar, i kaluan disa orë të gëzuara së bashku, në një lokal pranë Pallatit të Sportit të qytetit Rrëshen. Aty ata kënduan e vallëzuan, por dhe rikujtuan ngjarje të bukura e të paharruara, nga jeta shkollore në vendlindje.

Korrik, 2015

 

ZILIQARI MEMZI PRET MOMENTIN KUR TË PENGOHESH DHE TE RRËSHQASËSH, AI ËNDËRRON DHE SHPRESON TË GREMISËSH SA MË SHPEJT

ZILIQARI MEMZI PRET MOMENTIN KUR TË PENGOHESH DHE TE RRËSHQASËSH, AI ËNDËRRON DHE SHPRESON TË GREMISËSH SA MË SHPEJT

Eh, koha sa shpejtë kalon, si marramendja, fluturonë dhe nuk e ndjenë farë. Por cfarë të bëjme, koha është kohë, e kohën duhet ta jetojmë. Duhet apo nuk duhet është një fillozi në vete e cila filozofi ngërthen shumë gjëra të cilat edhe pse jo nganjëherë por shumë herë janë tregua jo tamam ashtu si ne i kemi mendua. Kanë qenë gjëra për të cilat njeru ka pasur bindje se janë pozitive, sepse kanë ardhur nga njerëz me zë, njerëz me… njerëz intelektual.

Por, mjerisht, duhet thenë mjerisht pra se ashtu qenka dhe paska qenë por nuk e paskemi marrë vesht sa dhe si duhet edhe më herët, por që edhe sot shpesh herë nuk po kuptojmë sa mirë dhe sa duhet dhe prap jemi me atë të vjetrën.

S’ka dyshim që dyfytyrësia është ndër vetitë më të rrezikshme të njerëzve. Përmes kësaj vetie, syresh shfaqin sa për sy e faqe besimin, duke fshehur brenda zemrës mllefin dhe pabesinë.

Eh shtjerakeqi nuk di tjetër jo, vetëm këtë, pra ky është ky.

E përkrahim atë.

Por është sa interensant se sa të errëta janë ato mendje që kërcnimin e tillë e kanë metodë pune për të arritur një qëllim.

Sa primitiv dhe qyqarë janë ata të cilët besojnë se do të funksionojë kjo metodë e qelburë e ndjelljes së frikës?

Kurrë deri më tani kërcnimi, forca apo shantazhi nuk kanë sjellë sukses tek ata që i praktikojnë. Në të kundërten, ju kanë kthyer mbrapsht dhe në një mënyrë ose tjetër, vetë janë dëmtuar nga metodat e tyre qyqare.

Fatkeqësisht, ne mund ti njohim fëtyrat qyqare të paidentitet që fshihen prapa erësirës së natës, përfitimit personal dhe karakterit monstruoz.
Të errët do mbeten gjithmonë pa guxim të shohin dritën e Diellit apo funksionimin e lirisë.

S’ka gjë më të urrejtshme për natyrën e pastër njerëzore të mendosh ndryshe e të thuash ndryshe; të thuash ndryshe e të veprosh ndryshe; e të besosh ndryshe e të shprehesh ndryshe; të ndjesh ndryshe e të sillesh ndryshe!

E s’ka gjë më të dënuar në shpalljen hyjnore se sa të jesh hipokrit, gërgasë, shtjerakeq, pishvenë, intrigant po edhe më e keqja mynafik!

Hipokrizia.

Kjo veti e shëmtuar, njeriut zemrën ia prish, shpirtin ia shkatërron, jetën ia nxin! Nuk ka padrejtësi më të madhe ndaj vetvetes se sa të jesh dyfytyrësh, mynafik, intrigant!

Nuk mund ta kuptoj ndërgjegja e pastër se si një njeri mund të tradhtojë vetveten, duke e mashtruar atë. Po, njeriu hipokrit është njeri i humbur në hipokrizinë e tij!

Mjerë pra, për ata njerëz, të cilët me zemrat e tyre, fjalët e tyre, veprat e tyre, rrejnë, mashtrojnë, tradhtojnë! Këta njerëz, hipokritë, kur shtiren, e ndjejnë ftohjen e zemrave të tyre, por mendja e tyre është e dehur, e nuk e ndjejnë mashtrimin dhe tradhtinë që vetvetes po ia bëjnë. Sikur përpiqen t’u hapin kurthe të tjerëve, por si nuk e kuptojnë se nuk i hapin kujt kurth veçse vetvetes.

Kur njeriu është dyfytyrësh, nuk di pra të jetë i pastër. Jeton në ndyrësirë, në mëkatim, në errësirë. Zemrat u prishen nga shtirja, gënjeshtra dhe prirja për keq! Ky lloj njerëzish, sa qyqarë: kur rrinë me miqtë e tyre hipokritë tregojnë zemrat e tyre të prishura, ndërsa kur janë me njerëz të tjerë, flasin ndryshe, sikur janë më të mirët. Po, nuk janë të sigurt nëse janë të gjallë a të vdekur, pasi brendia e tyre është plot errësirë. E errësira e zemrës, është verbërim i ndërgjegjes, është mbulim i mendjes së pastër.

Nuk dëgjojnë. E kur dëgjojnë, nuk respektojnë. E kur respektojnë, shtiren. Po edhe nuk logjikojnë, e as nuk arsyetojnë. Si ndjenjat e çiltërsisë, të urtësisë, e të mëshirës, po vdekkan! Jo, zemrat i kanë të prishura. Gjaku është i helmuar me padituri, me mendjemadhësi, me kokëfortësi, me fodullëk! E kur ky gjaku shkon në zemër, zemra me gjakun e prishur, prishet! Çfarë gjendje mjerimi!

Eu gërgasë more gërgasë, po pse more burrë kështu, athua mendon me kokë apo si. Eh shtjerakeqi nuk di tjetër jo, vetëm këtë, pra ky është ky. More përzisë he pishvenë, po pra ai je ti e jo tjetër. Një intirgant i pabesë ishe dhe edhe këtu qenke mu ai, si spaske ndërrua fare more i pabesë. Nuk kanë qenë budallenjë të moçmit kur kanë thenë ”Mynafiku rrëzon kalanë”, por edhe tjetra kur të mocmit thonë ”Mynafikët tek do janë, ç`kan e gjeçin belanë”! Por fatkeqësisht se jo nuk e gjenë dotë belan jo, ata jetojnë siç thotë fjala e vjetër ”Si pleshti në dhjam” pse e si as nuk mund ta merr me mendje njeriu. Por është shumë interesante se sado që të mbyllur, të mbuluar të jenë ata hetohen, shihen dhe zbulohen dhe u del të flliqtit për jashta. Kjo është ajo e mira, kjo është ajo që të benë të ndjehesh mirë dhe mos të biesh pre e një shtjerakeqi e një të pafytyri. Eu pra njeri i pabesë, njeri që të besuan shumë e ti nuk paske pasur far besë në shpirt e as në trup, po je një i cili të çon dam mundin ose të fikë tue të bërë të këqia të rënda.

Fjala munafik rrjedh nga folja arabe “nefeka”, që do të thotë: të paraqesësh në anën e jashtme diçka që nuk e ke apo nuk e beson në anën e saj të brendshme.
S’ka dyshim që dyfytyrësia është ndër vetitë më të rrezikshme të njerëzve. Përmes kësaj vetie, syresh shfaqin sa për sy e faqe besimin, duke fshehur brenda zemrës mllefin dhe pabesinë. Për këtë arsye, dyfytyrësia, sa herë përmendet nga dijetarët, jepet e lidhur me besimin. Ndokush që mbart brenda vetes një veti të këtillë, jo vetëm që është për
çarës, por, çka është me e rëndësishme dhe më e keqja, është shumë më i rrezikshëm sesa përçarësit që ne mendojmë.
Nuk ka dyshim se këto vese gjenden edhe tek disa “intelektual”, bile të gjitha këto cilësi i kishin edhe disa analfabetë të tillë sikur këta “intelektual” të sotëm. Por fatkeqësisht sot edhe kemi shpernda këte farë të keqe te këtyre “intelektualëve”.

 


Faqe 17 nga 114