Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


LLAZAR VERO: Mbresa nga dita e parë, në Shkollën Shqipe "Gjuha Jonë", Filadelfia-Amerikë

"PËRSE, O MAMI, SHQIP S'MË FLET?!..."

(Mbresa nga dita e parë, në Shkollën Shqipe "Gjuha Jonë",  Filadelfia-Amerikë)

Nga: LLAZAR VERO

Është i 13-ti vit, që Shoqata Atdhetare-Kulturore, Shqiptare-Amerikane, "Bijtë e Shqipes", hap dyert e saj për fëmijët e bashkatdhetarëve tanë, që jetojnë në Filadelfia të Amerikes dhe rrethinat e saj.  Si përherë, ishte  një ditë e gëzuar, me prindër e fëmijë, që vijnë si për një festë të përbashkët, të veshur bukur, me tufa lulesh në duar, për mësueset e tyre të dashura dhe përfaqësuesit e Shoqatës sonë, që i presin para ndërtesës së Qëndrës Kulturore të Komunitetit, si dhe xhaxhi Vlashi Filin, që kujdeset për regjistrimin e nxënësve etj.


Bisedë, me mësues, nxënës e prindër, para fillimit të shkollës...

Si çdo vit të ri shkollor, ka të papriturat e këndshme. Familja e re Zoga, me rrënjë nga Vlora, pas shumë vitesh emigracioni në Greqi dhe vitet e fundit në Amerikë, kanë vendosur të ulen së bashku në klasën e parë: babi Adaniel, mami Jennifer Cabrera dhe Sofia e vogël. Nga familja Pajollari, që çdo vit ka patur një nxënës në shkollën tonë, këtë vit prindërit e rinj, Eliverta dhe Ilir Pajollari, kanë sjellë djalin e tyre, Klavel, për t'u regjistruar në klasën e parë. Ndërsa Bujar Çela ka sjellë këtë vit të tre fëmijët: Silvanën dhe Selmën, që u ngjitën një klasë më lart dhe Blerimin, që fillon klasën e parë. Flavia Kokthi vjen e shoqëruar nga të dy gjyshërit, nëna Shega dhe gjyshi Kiço. Kjo familje ka qënë përherë një mbështetëse e fuqishme, jo vetëm për shkollën shqipe, por edhe për Shoqatën. Librat  për shkollën këtë vit u siguruan me ndihmën e djalit të kësaj familjeje, Androkli Kokthi, që jeton e punon në Tiranë.

Kështu njëri pas tjetrit, vijnë fëmijët për të mësuar gjuhën e prindërve dhe te gjyshërve të tyre. Ja, Andi dhe Alissa Qypi, që gjatë tërë vitit të kaluar ishin të parët nxënës, që vinin në shkollë. Ja dhe Aris Ramizi, që tani mund të quhet "veteran"  i shkollës, pasi ndjek vitin e pestë; ja, Amalia Molla dhe Anxhela Xhori e bukur...

Mësueset e palodhura Rajmonda Bardhi, Irini Zeneli, Kozare Doko dhe Adelina Ramizi, presin me mall e dashuri fëmijët. Kanë vite që punojnë të përkushtuara në këtë mision të shënjtë, pra për t'ua mësuar fëmijëve gjuhën e bukur shqipe.

Pastaj prindër e fëmijë, të ulur së bashku në sallën e veprimtarive, dëgjojnë përshëndetjen e  kryetarit të Shoqatës "Bijtë e Shqipes", z. Tajar Domi. Pasi falenderoi prindërit dhe fëmijët për kujdesin dhe sakrificën, që bëjnë për të mësuar gjuhën  shqipe, shtroi dhe shqetësimin se jashtë kësaj shkolle janë shumë e shumë fëmijë të tjerë shqiptarë , prindërit e të cilëve nuk tregojnë kujdesin e duhur për ta ruajtur gjuhën  tonë në brezat e rinjë dhe lidhjet e tyre me të afërmit e atdheun e prindërve .

Sekretari i Shoqatës, z.Vlashi Fili, ndërmjet të tjerave, në fjalën e tij të shkurtër recitoi  edhe "ankesën" në vargje, të  një fëmije, që ishte venë edhe në posterin e përgatitur për hapjen e vitit të ri shkollor : "Pse, o mami, shqip s'më flet?/ Ç'faj kam unë, që linda në kurbet?/ Kur të shkoj me pushime, si të flas me gjyshen time?". Këto fjalë nuk lenë vend për diskutime, për ngurrime etj.

Për kujdesin, që tregon Shoqata jonë, për ta  bërë shkollën një qëndër të dashur për fëmijët, shërbejnë edhe fjalët e nënkryetarit të saj, z.Bujar Gjoka. Ai u kërkoi prindërve të bashkëpunojnë  me Shoqatën dhe shkollën për të festuar së bashku ditëlindjet e fëmijëve, gjatë vitit arsimor. Kjo përkujdesje nuk është e rastit, por vazhdim i një tradite tashmë të krijuar. Fëmijët e kësaj shkolle kanë marrë pjesë, vitet e fundit në festivalin e zërave të rinjë, që është organizuar në Nju Jork, ku janë nderuar edhe me çmime.. Këto arritje janë edhe fryt i punës së palodhur me fëmijët, nga kompozitori i talentuar, Hamdi Gjana. Një ngjarje e bukur,  gjatë vitit të kaluar shkollor, ishte dhe zhvillimi i një dite mësimi  në kopshtin zoologjik të Filadelfias, organizuar nga Shoqata dhe Shkolla "Gjuha Jonë".

Nuk mund të përmblidhen në një rrëfim, punët e dukura dhe të padukura, që kanë bërë antarët e kryesisë së Shoqatës sonë, si Vlashi Fili e Llazar Vero, me përgatitjen e posterit dhe propogandën  që u bë në ëebsajtin dhe fejsbukun e Shoqatës, për ndihmën, që dhanë Petrit Zanaj e Dritan Matraku, në fotokopjimin e disa teksteve  për shkollën  etj. Pa përkushtimin e tyre dhe të shumë të tjerëve, nuk mund të realizohej kjo ditë.

Paskëtaj, mësueset morën regjistrat  dhe fëmijëve iu shpërndanë librat, sipas klasave. Filloi kështu dita e parë e mësimit  në Shkollën Shqipe "Gjuha Jonë", në Filadelfia të Amerikës.

 

Nga zemra ju urojmë mësueseve, fëmijëve e prindërve: Punë të mbarë dhe dalshi faebardhë!!

 

Nga Gjin Musa: SHQIPONJA E QIELLIT

Nga Gjin Musa, Romё

Kushtuar deshmorit te Atdheut, pilotit Ndue Logu

SHQIPONJA  E  QIELLIT

Marre nga libri po me te njejtin titull shkruar nga Gj.Musa

(Biri i Dukagjinit, aviatori trim, Ndue Logu)

Më 13 shtator tё çdo viti, forcat ajrore tё regjimentit tё helikopterëve tё Farkёs nё Tiranё, familja dhe miqtё e shumtё pёrkujtojnё aviatorin Dukagjinas, trimin, apo siç mund tё quhet "Mic Sokoli mbi granatë", tё paharruarin Ndue Mhill Logu.

Kalojnë vitet, por kurrë nuk harrohet ajo ditё tragjike,  ditё zie dhe dhimbjeje tё pashoqe, në të cilën ndodhi njё vdekje qё u përjetësua nё muzeun e regjimentit tё helikopterёve. U shndërrua dheu nё fole pёr aktin heroik tё pilotit Dukagjinas. Ndueja ishte shefi i armatimit tё regjimentit si edhe zv-komandant i regjimentit tё helikopterve nё Farkё tё Tiranёs.

Si njё oficer me shumё përvojё, edhe atë ditë shtatori ai po drejtonte qitjen në poligon, me efektivat e repartit. Çdo gjëdukej se po ecte normalisht, por oficeri e zëvendëskomandanti me përvojë, Ndue Logu, nuk e humbiste për asnjë çast vëmendjen. Ai e dinte që edhe në momentet më të qeta e më normale mund të ndodhnin aksidente të papritura, ndaj e mbante syrin pishë në çdo çast.E ne fakt, ajo ditë statori pati të papriturën e saj më të errët se nata. Kur çdo gjë po proçedonte normalisht, befas   njё ushtari i shpёton granata nga dora pasi i kishte hequr siguresën. Situatë allarmante. Nëpak seconda  rrezikoheshin shume jetё. Çdo hutim e vonesë ishin me pasoja fatale për jetën e shumë djemve të rinj. Me gjakftohtësinë dhe guximin që e karakterizonte, oficeri trim, Ndue Logu, hidhet mbi granatën në shpërthim, duke e mbuluar me trupin e tij. Granata shpërtheu, duke marrë jetën e oficerit. Trupi i tij u bë copë, por me këtë akt heroik ai shpetoi jetën e disa djemve të rinj ushtarë  që ndodheshin në rrezen e veprimit të granatës. Kështu, me një gjest tëthjeshtë në dukje, por heroik në përmbajtje, ai shkroi një faqe të lavdishme në historikun e repartit të tij, por edhe tëaviacionit shqiptar, efektiv i të  cilit ishte.

Kushe ishte Ndue Logu?

Ndueja ёshtё lindur me 8 maj tё vitit 1940 nё fshatin Brashtё tё Shoshit, nё Dukagjin, nё shtёpinё patriote tё malёsorit Gjon Marashi, qё njё ditё do tё skalitej nё librin e njerezve tё nderuar.

Ndueja i vogel fare ambjentohet me jeten kolektive nё konviktin e Shkodrës, ku  merr dijet e para. Bie shpejt në sy si një djalë energjik dhe i zgjuar, qё e donte arsimimin. Pasi mbaron 7- vjeçaren, me nota tё shkёlqyera dërgohet nё shkollёn e mesme ushtarake "Skenderbej" nё Tiranё. Djaloshi nga Dukagjini tregon talentin e tij duke qenë shembull në mësime dhe në sjellje. Spikaste për përpikmërinë e tij në zbatimin e rregulloreve që kërkonte jeta ushtarake, për etjen që kishte për dije dhe për përvetësimin e artit ushtakak në shërbim të Atdheut. Pikërisht për këto cilësi që e karakterizonin,pasi mbaroi shkollën e mesme ushtarake, ai zgjidhet ndër më të  përgatiturit dhe sё bashku me njё grup shokësh dërgohet pёr studime nё Bashkimin Sovjetik pёr pilot helikopteri.

Shokёt dhe bashkёmoshatarёt e tij tregojnё kujtimet e atyre viteve larg vendlindjes po me njё ёndёrr qё shumё shpejt e bёn realitet, tё fluturonte nё qiellin e Shqipёrisё.

Ndue Logu i pёrket atij brezi qё themeluan regjimentin e helikopterёve nё Farkё, nuk ke si tё mos kujtosh kuadrot e para si Lulo Muaj, Tomor Lavdia, Selman Meçe, Et'hem Mehmeti, Mentor Rugia,e dhjetёra tё tjerё qё kryen detyra nga mё tё vёshtirat nё shёrbim tё mbrojtjes dhe tё popullatёs.

Ndue Logu ishte njё pilot qё kurrё nuk u terhoq pёrpara vёshterёsive, Ai ka fluturuar qё nga Skrapari e deri nё Vermosh, nga Tirana nё Dukagjin, duke transportuar transformatorёt gjatё elektrifikimit tё vendit nё ato tё vite tepёr tё vёshtira e me dimra shumё tё rrezikshёm.

Nё borё dhe nё shi, nё mjergull dhe nё ditё tё mira, avioni qё pilotonte Ndue Logu kurrё nuk njohu lodhje.

Pёr merita nё punё ёshtё dekoruar me shumё dekorata dhe medalje trimёrie, si njё aviator qё ka qёndruar mbi 1000 orё fluturimi nё ajër. Ai ishte komandant dhe instruktor, ishte i rreptё dhe shumё human, i kishte lezet biseda e cigarja e duhanit, i kishe lezet e qeshura dhe qortimi, ishte shumё komunikues. Ndueja ishte nipi i patriotit dhe luftёtarit tё shquar Gjon Marashi, por kurrё ky njeri nuk pranonte privilegje, i pёlqente thjeshtёsia, miqёsia me shokёt dhe kolegёt e vet aviatorë, ishte shumё i afёrt me ushtarёt. Kush nuk e nderonte kёtё trup te lartё si njё vigan qё dallohej nё mesin e tёgjithёve. Kishte njё shikim tamam prej shqiponje, trup drejtё dhe i hie

sh
ёm. Me shaka banorёt e pallatit e thёrrisnin gjeneral Ndueja.

Nё ditёn e varrimit sa lot u derdhёn nga kolegёt, shokёt dhe miqtё, familja dhe tё afёrmit e shumё qё kishin ardhur nga Brashta dhe fshatra  të tjerё tё Dukagjinit pёr t’i dhёnё lamtumirёn e fundit dёshmorit tё atdheut, pilotit tё parё nga alpet e veriut, tё paharruarit Ndue Logu. Sot prehet i qetё nё Varrezat e Dëshmorëve të Kombit nё Tiranё. Sa shumё ёshtё shkruar dhe do tё shkruhet pёr kёtё bir tё Dukagjinit. Njerëzve tё mёdhenj historia ju vjen pas. Ne qё patёm fatin e mirё ta njihnim nga afёr, në çdo përvjetor  e kujtojmё me shumё respekt, pёrulemi pёrpara aktit tё tij heroik, ndihemi krenarë qё Ndue Logu ёshtё bir i maleve  tё Dukagjinit. Ai mbetet një shqiponjë e këtyre maleve dhe, si shqiponjë, nuk e ndal  kurre fluturimin.Kane shkruar me dhjetra shkrime ish kursanet e Ndues,pilotet Ndoc Selimi e Sami Guzina,Ndue Logu eshte deshmori i pare i rregjimentit te helikoptereve te Farkes.

Ndueja qendron ne shekuj shqiponje e ajrit,dhoma muze e ngritur ne regjimentin e Farkes flete ma s'miri se kush ishte piloti trim Ndue Logu nga Brashta e Shoshit.

Ne ç'do 13 shtator perulemi me respekte perpara kolosit te aviacionit,Ndueja fluturon gjithmon ne hapsiren ajrore,brezat e sotem dhe ata te neserm e kujtojn me nderime shqiponjen e ajrit Ndue Mehill Logu.

 

 

Sadik Elshani: JA, PËRSËRI ERDHI SHTATORI I SHKOLLAVE SHQIPE!...

JA, PËRSËRI ERDHI SHTATORI I SHKOLLAVE SHQIPE!...

Nuk ka kenaqesi me te madhe, se sa kur i sheh femijet tane duke folur shqip, duke recituar vjersha shqip, duke kenduar shqip, duke lozur shqip!

Nga: Sadik Elshani (x)

Filadelfia-SHBA

Me gushtin shkoi vapa e me vapen kaluan edhe pushimet verore. Shtatori filloi dhe, si  gjithmone, na kujton hapjen e shkollave, fillimin e vitit te ri arsimor. Pra, kjo eshte nje gje krejtesisht e zakonshm, rutine. Ne trojet tona etnike nxenesit do te ulen ne bankat shkollore e do te mesojne ne gjuhen shqipe. Por, ketu ne Amerike, ne diaspore, na shqeteson numri shume  i vogel i shkollave shqipe. Kemi shume femije, kemi hapur pak shkolla shqipe dhe ne ato s i ndjekin pak nxenes. Profesor Eqrem Cabej ka thene: "Gjuha pasqyron nje kombesi, ajo eshte pasqyra me e qarte e nje kombesie dhe e kultures se saj". Pra, eshte identiteti, leternjoftimi yne, eshte pjese perberese e ADN-se sone.

Mësues, nxënës e prindër të shkollës shqipe “Gjuha Jonë”-Filadelfia

Me sa dashuri e adhurim poetet dhe atdhetaret tane: Naim Frasheri, Dom Ndre Mjeda, At Gjergj Fishta e shume te tjere, vargjet me te bukura ia kushtuan gjuhes shqipe, gjuhes sone te embel e te dlire. Po ashtu, mjaft atdhetare shqiptare e flijuan edhe jeten e tyre, vetem per arsyen se kishin hapur shkolla shqipe dhe u mesonin femijve gjuhen amtare, gjuhen shqipe. Dhaskal  Todhrin e vrane, kur po çonte ne Shqiperi "ar e permbi ar" - shkronjat shqipe, per te ngritur nje shtyshkronje, per te shtypur libra shqip.

Gjate shekujve te rende te roberise shumeshekullore te Shqiperise, gjuha jone u ndalua, u mallkua. Per kete gjuhe te bekuar, gjuhe te zjarrte, eshte derdhur gjak! E ne, ne diaspore, çfare bejme sot per gjuhen tone?  Fatkeqsisht, jo edhe aq shume! Me indiferencen tone, me pakujdesine, me mosperfilljen, qe jemi duke treguar ndaj gjuhes sone, duket sikur edhe vete jemi duke e mallkuar gjuhen tone?! Eshte nje mallkim i heshtur, por qe godet e lendon rende. Te mos e mallkojme gjuhen tone, te hapim shkollat shqipe e t'ua mesojme femijve tane gjuhen amtare, e mos te mos na zere mallkimi i At Gjergj Fishtes:

Pra, mallkue njai bir Shqyptari,

qi kete gjuhe te Perendis',

trashigim, qe na la i Pari,

trashigim s'ia len ai fmis',

edhe atij, po, iu thafte goja,

qe perbuze kete gjuhe hyjnore;

qi n'gjuhe t'huej, kur s'asht nevoja,

flet e t'veten e len mbas dore!

(At Gjergj Fishta, "Gjuha Shqype")

Ne, ne Shoqaten atdhetare-kulturore "Bijte e shqipes", ne Filadelfia te SHBA-ve, krenohemi me shkollen tone shqipe, qe me 6 shtator do t'i hape dyert per te dymbedhjetin vit. Nga te gjitha veprimtarite e shumta atdhetare, kulturore e sportive, qe organizon Shoqata jone, ne gjithmone e veçojme funksionimin e rregullte te shkolles shqipe, si kryeveprimtarine tone. Shoqatat krijohen per te ruajtur e per te krijuar vlera kombetare. Prandaj misioni i Shoqates sone eshte: ruajtja e trashegimise, gjuhes, tradites e kultures sone kombetare. E kush mund ta kryeje kete mision me mire, se sa shkolla shqipe?! Nuk ka kenaqesi me te madhe se kur i sheh femijet tane duke folur shqip, duke recituar vjersha shqip, duke kenduar shqip, duke lozur shqip! Shkolla shqipe, per femijet tane, eshte nje kenaqesi, nje pervoje jetesore. Perveç njohurive, qe marrin per gjuhen, kulturen, artin, historine tone, ata brumosen aty edhe me ndjenjat e atdhedashurise. Njihen me figurat e ndritura te kombit tone, me shqiptaret qe kane bere emer ne fushat e ndryshme te artit, shkences, sportit etj.

Per funksionimin sa me te mire te shkollave shqipe eshte i nevojshem dhe i domosdoshem angazhimi maksimal i te gjithe faktoreve te perfshire ne kete proces: drejtuesve te shkolles, mesuesve, prinderve, nxenesve. Pervoja jone ka treguar se prindi eshte faktori kryesor, pa perjashtuar faktoret tjere. Kur prinderit tane shqiptare jane te vendosur, te perkushtuar, edhe nxenesit jane te rregullt, jane te perkushtuar. Padyshim qe kjo eshte nje sakrifice per prinderit, qe jane te angazhuar me pune dhe te ngarkuar me detyrimet tjera familjare. Por eshte nje sakrifice, qe ia vlen te kryhet per te miren e femijeve te tyre, per te miren e Kombit tone.

Njoftimi për nisjen e mësimeve në shkollën shqipe, në Filadelfia...

Deshem, apo s'deshem ta pranojme, me largimin tone ne emigracion Shqiperia eshte varferuar, ajo e ndien mungesen tone. Por, kete humbje, le ta shnderrojme ne fitore per vendin tone, duke i mbajtur gjalle: gjuhen, kulturen, traditat dhe zakonet tona, qenjen tone shqiptare. Sot ne keto kohera te revolucionit kibernetik, globalizimit, hapjes se kufijve, Shqiperia mund te ndihmohet edhe nga larg, duke investuar, duke dhene pervojen tone perendimore, duke ndihmuar ne zhvillimin e proceseve demokratike etj. Ne kete prizem, duhet pare rolin e zgjeruar te shkollave shqipe. Pra, jo vetem si nje mjedis, ku mesohet gjuha ne menyre mekanike, por edhe si nje vater ku ngrihet ndergjegja kombetare dhe mbillet fara e atdhedashurise. Te marrim shembull nga vellezerit tane arbereshe, qe per 500 vjet i ruajten gjuhen, traditat dhe zakonet shqiptare. E, si e bene ata kete gje? Duke folur shqip ne shtepi, duke hapur shkolla e kolegje ne gjuhen shqipe, duke botuar libra, gazeta e revista shqipe, duke kremtuar festat tradicionale shqiptare, gjithmone te veshur me kostume kombetare.

Bashkesia jone shqiptare - amerikane ka nje potencial te madh njerezor, intelektual e profesional. Prandaj duhet te jemi me te organizuar dhe t'i bashkerendojme me mire veprimet, punet tona. Ta shfrytezojme kete potencial per te miren e kesaj bashkesie, per te miren e Kombit tone. Ajo, qe na mungon, eshte perkushtimi i duhur, kembengulja, vendosmeria, vullneti i mire, ndjenja e sakrifices per te bere diçka me teper, se vetja jone. Pra, edhe per te hapur shkolla shqipe. Te perpiqemi qe shkollat, te  cilat jane hapur, te zgjerohen e te vazhdojne me sukses punen e tyre. Po ashtu, bashkerisht te perpiqemi per te hapur edhe shume shkolla te reja.

U perqendruam ketu me teper ne rolin dhe rendesine e shkollave shqipe, por nuk duhet ta leme anash edhe rolin e familjes. Ajo eshte e para, se nuk ka shkolle qe mund ta zevendesoje familjen. Edhe dy shtetet shqiptare, Shqiperia dhe Kosova duhet te bejne me teper per te ndihmuar hapjen dhe funsionimin sa me  normal te shkollave shqipe, duke i furnizuar ato me tekste dhe mjetet tjera te nevojshme mesimore, me ekspertize pedagogjike etj. Eshte per t'u lavderuar puna qe bejne qQeveria e Kosoves, Ministria e Diaspores dhe perfaqesite diplomatike te Kosoves, duke i furnizuar me libra shkollat shqipe, duke organizuar takimin/festivalin e shkollave shqipe, duke u perkujdesur per mbarevajtjen e punes se shkollave shqipe. Per fat te keq, qeveria e Shqiperise eshte duke bere shume pak, ose aspak!?

Ja, perseri erdhi shtatori!... Pra, le t'ia hapim dyert, t'i hapim dyert e shkollave shqipe! Pune te mbare!

Filadelfia, shtator 2015

---------------------

 

(x)Sadik Elshani eshte Doktor i shkencave te kimise dhe veprimtar i Bashkesise Shqiptare – Amerikane, ne Filadelfia.

 

Gjin Musa​: LAÇI NË MES PLUHURIT DHE PUSETAVE

Gjin Musa​

LAÇI NË MES PLUHURIT DHE PUSETAVE

Pasi kemi lene pase ajroportin Nena Tereze ne Rinas,marrim rrugen drejt qytetit verior te Shqiperis.


Teke mbi kalimi i Patokut marrim rrugen per ne qender te qytetit te Laçit, nji rruge qe te kujton vendet ku mbi zoteron lufta dhe bombardimet kane damtuar rruget.

Akomodohemi ne Hotel "AMBASADOR" ne qender te Laçit pake metra large pallatit te kultures.

Pasi ishim lodhur nga udhtimi, rehatohemi ne dhomen e gjumit, mjafte komode.

Ne mengjes zbresim nji kate ma poshte aty ku shkruhej Bar-Resorant, me nji here te bie ne sy miresjedhja e personelit te sherbimit, nji mengjes i mrekullueshem dhe nji kafe vertet e kandesheme.

Une se bashku me bashkeshorten time Terezen dhe vajzen Denisa  duam ta vizitojm ne çdo cepe qytetin ku kishte lindur dhe rritur bashkeshortja ime.

Perballe ketij hoteli model na çfaqet nji pazar, ku njerz te shumet tregtonin produkte ushqimore si mish, djathe, gjiz dhe perime, pa harruar edhe pazarin e rrobave, nji sketerr e vertet ne qender te Laçit! Thashe me vete: po ku eshte bashkia e Laçit, bashkia e Rilindjes?......Po kontrolli shendetesor funksionon ne kete Bashki?Pergjigjen ta jepe situata dramatike! Bashkia fle gjum mbi mandatin e marre.

Ku jane investimet ne kete qytet? Rruge te shkaterruara, rrugica te pa asfaltuara dhe te pa ndricim, nji mori makinash luksoze pushtojn qendren e qytetit, lokalet luksoze te deputeteve lulzojn nga dita ne dite, populli ne mjerim.

Me kete rast i drejtohem kryeministrit te republikes z.Edi Rama, ministrit te shendetesis z.Beqija , shkoni nji here ne Laç po vizitoni ne kembe qytetin e Laçit qe i perngjan nji germadhe te dalur nga lufta.

Laçianet besuan se Rilindja do sjedhi ndryshimin! Po ndodhi e kunderta, ne 4 vite ku jane investimet, kushe i pervetesoj? Pusetat ne çdo cepe te rrugeve jane  pusetat qe nuk kane mbulesa, pse kjo situat?

Sherbimet publike lene per te disheruar ,deri kure qyteti i Laçit do mbetet ne meshiren e fatit, premtimet elektorale i mori era, mjafton vetem pushteti, pa populli eshte dore e fundit, pasurimi i pushtetareve duket se eshte maja e ajzbergut per pushtetaret e Laçit, deputeti ka gjetur rehatin pasuria zgjerohet çdo dite, kjo paska qene Rilindja per qytetin verior te Shqiperis ,Laçin e Kurbinit.

Atje ku punohet, flasin veprat.

Poi rikthehem shkrimit tim teke Sipermarresi, biznezmeni i pa lodhur z.SANDER NDOCI.

----------------------------------

Pak metra pallatit te kultures ngrihet nji godin disa kateshe,ka nji mbi shkrim Hotel "AMBASADOR", ne kete hotel u akomodova, dhomat ishin te mbushura, flinin nji grup puntoresh te ardhur nga Kroacia te cilet punonin per llogari te sistemit energjitik.....

Nji godin qe çdo vizitori i terheq vemendjen, po si ashte sherbimi?

E kame te veshtir ta pershkruaj punen e pa lodhur dhe me plot pasterti te guzhinjeres Flora Ndreca, te punojseve te banakut dhe kamariereve Naz Shyti, Liza Lleshaj, Ndave Ndreca, po punojset e mirembajtjes te dhomave,zonjat. Feride Ndreka e Luljeta Lika,puna ju shendriste ne dore.

Po kushe pronari?

Une vreja nji burre me trup mesatar dhe flok thinjur tek hynte dhe dilte here pase here me ca letra ne dore, pyeta nji qytetar, kush eshte ky zoteria? Laçiani qeshi dhe mu afrue me shume dashamiresi, nuk e njifni Sander Ndocin? jo i thashe, ç'fare pune bene ky Sandri o zoteri qe ta njofe une?

Dikush me tha se ju jeni gazetar, po ju pergjigja me modesti, athere zoti gazetar beje gati laps dhe leter te tregoj un se kushe eshte Sander Ndoci, per kete duhet te shkruash, jo per bashkin qe nuk po pyet per ore lum miku.

Laçiani filloj te rrefej jeten e Sandrit, ky eshte pronari i ketij hoteli, po hotel i thenshin, shife ç'fare ka perballe, nji trege fshatar si ne Somali apo Afganistan,po eshte puna e bukur e bashkis, ne vere na mbyt pluhuri ne dimer lluca.

Pasi degjova kete Laçian te mire tek po me rrefente realitetin pau mplikuar ne bindjet politike, po ne realitetin aktuale.

Perfundimisht e takova z.Sander Ndoci, i kerkova nji intervist, ishte e pa mundur, njeri modesr, fjale pak dhe pune shume, vizitova te gjitha ambientet e kesaj godine model per ne Laç dhe ma gjere.

Njerzeve te punes ju flasin veprat dhe jo levdatat boshe.

AKTIVITETI I SHOQERIS"MARIO"sh.p.k,nga viti 1996 e ne vazhdim e shkruan ma s'miri biografin e ketij njeriu puntor,i cili diten dhe naten punoj me perkushtim per te realizuar nji seri veprash ,si ujsjellesi per spitalin e Laçit, rikonstruksionin e bankes se kursimeve po ne Laç, ne vitin 1999 kryen rikonstruksionin e repartit te kirugjis po ne Laç.

Ja me dhjetra objekte qe mbajn firmen e Sander Ndocit deri me ndertimin e kishes se SHNANOJT po ne Laçè.

Aktiviteti i ketij biznezmeni, sipermarresi te guximshem duhet te jete modeli i te mires per bashkin e Laçit, te ketille njerz si Sander Ndoci jane krenari e Laçit.

 

U largova nga qyteti verior i Laçit i zhgenjyer nga infrastuktura ne pergjithesi, po mora me vetem emerin e nji njeriu qe perfaqeson te miren, te nji njeriu qe e do punen, e do qytetin e Laçit,e do Shqiperin si te gjithe Europen.

 

Murat Gecaj: ÇFARË MË SOLLI NË KUJTESË, TAKIMI ME AKADEMIKUN MARK KRASNIQI?

Ribotim shkrimi:

ÇFARË MË SOLLI NË KUJTESË, TAKIMI ME AKADEMIKUN MARK KRASNIQI?

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë

Nga e majta: M.Krasniqi e M.Gecaj (Tiranë, 18 janar 2013)

Sapo mësova lajmin e hidhur të ndarjes nga jeta të prof.Mark Krasniqit-Akademik. Me këtë rast, postove mesazhin e ngushëllimit, si më poshtë:

“Ju dërgoj ngushëllimet e mia më të sinqerta, familjarëve, kolegëve e miqëve, për ndarjen përgjithnjë nga jeta të Akademikut Mark Krasniqi, atdhetar i zjarrtë e mbrojtes i palëkundur i çështjes mbarëkombëtare shqiptare, krijues, studiues e botues i palodhur, në shume fusha të albanologjisë. Kujtimi i tij do të ruhet gjatë në brezat e shqiptarëve, sepse ai nuk kurseu asgjë që t'i shihte Kosovën e Shqiperinë dhe mbarë trojet shqiptare, të lira e të bashkuara, të përparuara dhe sa më te lulëzuara. I përjetshëm qofte kujtimi i tij: Nga prof. Murat Gecaj, publicist e studiues, sekretar i Pergjithshëm i Shoqatës se Arsimtarëve të Shqipërisë dhe përgjegjës seksioni, në Institutin e Integrimit të Kulturës Shqiptare. Tiranë, më 28 gusht 2015”.

Gjithashtu, në nderim të jetës dhe veprës madhore të Akademikut Mark Krasniqi, po e ribotoj një shkrim timin, të fundjanarit 2013.

1.

Kisha kohë pa e takuar prof. Mark Krasniqin-Akademik, njërin ndër figurat e njohura dhe të shquara të arsimit, kulturës, shkencës e politikës në Kosovë. Prandaj ndjeva kënaqësi të veçantë, kur mora një ftesë nga kryetari i Shoqatës “Nikaj-Mertur”, në Malësinë e Gjakovës (Tropojë), se në mbrëmjen e datës 18 janar 2013, do të organizohej një koncert dhe manifestim masiv, në Pallatin e Kongreseve të kryeqytetit Tiranë. Ndër të tjera, aty shënohej se do të ishte pjesëmarrës edhe prof. M.Krasniqi.

Ende pa nisur shfaqja, hyra në sallën e stërmadhe, që gumëzhinte si “koshere” bletësh. Nga radhët e mezit, drejtpërdrejt me skenën, ku diku afër e kisha të caktuar edhe unë vendin, e vërejta të ulur atë, bashkë me një mik të tij, nga Gjakova, Gjokë Gecin. U përshëndeta me prof. Mark Krasniqin me përzemërsi dhe iu luta një personi që të na fotografonte, për ta patur shenjë kujtimi. Ndërkaq, edhe më pas gjeta rastin të bisedonim bashkë, sigurisht jo gjerësisht. Më  erdhi shumë mirë që, megjithëse në moshën mbi 92-vjeçare, ai gëzonte shëndet të qendrueshëm, mbahej i fortë dhe kishte kujtesë të admirueshme. Këtë gjë e vërejta edhe  kur ai u shfaqi dashamirësi gjithë njerëzve të shumtë, të cilët vinin ta takonin dhe ta respektonin. Bile, pati nga ata nikajmërturas, që ia treguan shtëpinë dhe iu lutën që, pas shfaqjes, të shkonte në familjen e tyre.

Në bisedë e sipër, por dhe  kur u ndamë aty, pasi nisi shfaqja “e zjarrtë”, e titulluar “Nata e Nikaj-Mërturit”, në vijim të disa veprimtarive të tilla, solla në kujtesë njohjen tonë. Ishin vitet ’70-të e 80-të të shekullit të kaluar, kur në kryeqytetin Tiranë, por dhe në rrethe të vendit, u organizuan veprimtari masive, konferenca, simpoziume e kongrese shkencore. Ato ishin për çështje të historisë e gjuhësisë, kulturës, etnografisë, arkeologjisë e tjerë. Megjithëse dihen vështirësitë e kohës, për lidhjet me Kosovën e robëruar nga rregjimi serb, në ato merrnin pjesë prej  saj edhe studiues e shkencëtarë shqiptarë. Një ndër ata, padyshim, ishte edhe prof. Mark Krasniqi. Ai nuk vinte këtu, në “shtetin amë”,  si një një “vizitor” i thjeshtë, por edhe lexonte punime të thelluara shkencore.

Një ndër udhëtimet e tij në Tiranë, por dhe në Malësinë e Gjakovës (Tropojë), ishte ai i marsit të vitit 1980. Në qytetin më verior alpin, Instituti i Historisë, pranë Akademisë së Shkencave në Tiranë, kishte përgatitur një sesion shkencor, me rastin e 55-vjetorit të vrasjes së “Heroit të Popullit”, “Dragoit të Dragobisë”, Bajram Curri. Në udhëtimin, nga kryeqyteti për atje, pasi kisha për të lexuar një temë për figurën e tij në këngët popullore, arrita në Fushë-Arrës dhe aty u ndalëm pak për të pushuar. E dija që, në përbërje të grupit nga Prishtina, ishin Ali Hadri, Zekeria Cana e një tjetër. E pyeta prof. Markun, pak me shaka: “Për ku jeni nisur kështu, profesor,  apo për në sesionin shkencor, kushtuar B.Currit?” Aty për aty, ai m’u përgjigj me një shprehje popullore, duke e anashkaluar shpjegimin e saktë: “Jo! Po, me që i kisha opingat veshur, mendova dhe unë të dal një herë në Malësi”. Në fakt, meqenëse e ka origjinën nga krahina e Nikaj-Mërturit dhe larguar shumë kohë të parët që andej, ai ma shfaqi dëshirën se donte t’i njihte të afërmit e tij, atje. Kur arritëm në qytetin “B.Curri”, sigurisht, këtë gjë ua thashë drejtuesve të partisë e shtetit të asaj kohe. Me sa kuptova, një ndër arsyet, se përse nuk donin ta lejonin prof. Markun që të shkonte për vizitë tek ata, ishte varfëria e tejskajshme në atë krahinë. Ndërsa përgjigja  e pëligjia, për atë, ishte se: “Rruga është e prishur dhe nuk mund të kalohet për andej!?”

Megjithëse nuk mori pjesë në sesionin shkencor, të organizuar në qytetin “B.Curri”, pasi nuk e kishte “lejën” nga organet jugosllave,prof. Mark Krasniqi erdhi me ne në fshatin e bukur Valbonë. Aty hëngrëm një drekë së bashku, ku dhe u kënduan këngë popullore. Por pati edhe një recitim, nga rapsodi i mirënjohur vendës, Sokol Arifi. Në vargjet e tij, me përmbajtje të theksuar atdhetare, ai përmendëte edhe të këqijat e regjimit serb, ndaj shqiptarëve të Kosovës. Prandaj, të ftuarit kosovarë  u ndjenë ca “ngusht” dhe, për të mos i venë ata në pozitë të vështirë, raspsodi nuk vazhdoi më gjatë, me recitime të tilla. Megjithatë, e pashë që prof. Markut i shëndritën sytë, kur i dëgjoi ato vargje rapsodike, të cilat e shprehnin realitetin e vertetë e të dhimbshëm historik të shqiptarëve, nën pushtimin e huaj serb.

Në vitet pasardhëse, kam lexuar shpesh për  studimet, botimet e pjesëmarrjet në detyrat dhe veprimatritë e ndryshme, nga Akademiku Mark Krasniqi. Sigurisht, si atëherë dhe tani, jam ndjerë krenar për këtë bashkëkrahinas e  atdhetar të mirë, i cili jetën e tij të gjatë e ka venë në shërbim të arsimit, shkencës e kulturës kombëtare shqiptare. Prandaj, si unë, por dhe të gjithë ata, që e takuan e biseduan këto ditë me të, në Tiranë, i uruan nga zemra: Shëndet të plotë, jetëgjatësi dhe krijimtari sa më të frytshme, për të mirën e Shqipërisë dhe të Kosovës.

Në darkën, që u shtrua nga Shoqata “Nikaj-Mërtur” për të ftuarit dhe artistët amatorë, përsëri u përshëndeta me Akademikun e shquar Mark Krasniqi. Bile, me ftesën edhe të Gjokë Vukajt, që e filmonte tërë veprimatrinë, shkuam e i takuam gotat me atë dhe kolegë të tij nga Kosova, unë dhe kryetari i Shoqatës, Av. Gjin Niklekaj. Sigurisht, për këtë gjë, ai na falënderoi dhe u ndamë përzemërsisht.

2.

Mark Krasniqi  lindi më 19 tetor 1920, në fshatin Gllaviçicë (Shëngjon-Kolaj), në afërsi të Pejës, në Kosovë. Arsimin fillor e ndoqi në vendlindje, ndërsa gjimnazin në Prizren. Në vitet 1941-1943,  vazhdoi studimet e larta për letërsi, në Universitetin e Padovës së Italisë. Ndërsa më tej, studioi për gjeografi dhe etnografi, në Universitetin e Beogradit (1946-1959). Nisi të shkruajë që herët në shtyp. Kështu, në vitet 1945-1946, ishte redaktor i gazetës “Rilindja”, në Prizren, së bashku me Esad Mekulin e Omer Çekrezin.  Në tri vitet vazhduese, punoi në redaksinë e emisioneve në gjuhën shqipe, në Radio-Beogradi. Më tej, gjatë viteve 1950-1961, ishte asistent dhe pastaj bashkëpunëtor shkencor, në Akademinë e Shkencave të Serbisë. Ngjarje më rendësi për të ishte marrja e diplomës, në Beograd, më 1950 dhe pastaj mbrojtja e doktoraturës, në Universitetin e Lubjanës, më 1960.

Për aftësitë e tij pedagogjike e shkencore, në periudhën 1961-1981 ishte profesor në Universitetin e Prishtinës, kur shteti serbo-komunist e largoi nga puna arsimore e pedagogjike. Disa herë ka shërbyer dekan dhe prodekan i Fakultetit Juridik-Ekonomik, në Prishtinë. Gjithashtu, është ngarkuar me detyra të larta, si: zëvendëskryetar dhe kryetar i Akademisë së Shkencave e Arteve të Kosovës, kryetar i parë i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës (1970) dhe kryetar i Partisë Shqiptare Demokristiane të Kosovës (1993). Është anëtar i Akademisë së Shkencave e Arteve të Kosovës dhe i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë. Ka marrë pjesë dhe ka lexuar punime të tij në shumë kongrese, konferenca e simpoziume kombëtare e ndërkombetare, ku janë diskutuar çështje të traditave, gjuhës letrare kombëtare, historisë, etnografisë, folklorit shqiptar e tjerë.

Përveç punës pedaogjike e shkencore, detyrave drejtuese dhe veprimtarive të tjera, ka hartuar e botuar rreth 20 libra shkencorë, letrarë, publicistikë e tekste shkollorë. Prof. M.Krasniqi është autor i disa vëllimeve me poezi, si për të rritur e fëmijë, ndër të cilët veçojmë librin për të vegjëlit, “Posta e porositur”. Po kështu, ka shqipëruar, nga serbishtja e sllovenishtja, disa romane e përmbledhje me poezi

...Me përvojën e gjatë shumëvjeçare dhe shërbimet e çmuara, q ë i ka bërë popullit tonë, për të cilat folëm shkrutimisht më lart, prof.Mark Krasniqi-Akademik, është jo vetëm krenari e natyrshme për banorët e krahinës së prejardhjes, pra Nikaj-Merturit, por edhe për vendlindjen, mbarë Kosovën e Shqipërinë dhe, më tej, për të gjitha trojet amtare e diasporën tonë shqiptare.

 

Tiranë, 22 janar 2013

 


Faqe 17 nga 116

Newsflash

ÅRETS BORÅSAMBASADÖR 2010 ÄR CARL-AXEL EKMAN

AMBASADOR I VITIT 2010 PËR QYTETIN BORÅS ËSHTË CARL-AXEL EKMAN

 

Vi har blivit gammal som gatan med andra ord. Men visst är staden mer älskvärd än någonsin.

Det var kung Gustav II Adolf som den 29 juni år 1621 undertecknade stadsprivilegierna för staden och på så vis också grundade Borås. Ett par år senare utfärdades också unika privilegier för staden vilket gav oss rätten att handla och sälja varor i hela Sverige, bara varorna förtullades i Borås. Enligt tidens lag skulle egentligen all handel ske inom stadsgränserna. Det var dessa privilegier som lade grunden till dagens postorder och e-handel i Borås.
Kung Gustav II Adolfs bust finns idag att beskåda på Stora Torget som minne om stadens grundare. Längre ner på Knalletorget står en annan viktig person, Knallen. För det var handlarna som drev igenom frågan hos kungen till att börja med. Handeln tillsammans med textilnäringen kom att skapa ett Borås som under mitten av 1900-talet var landets mest expansiva stad och som fortfarande sätter sin prägel på näringslivet, staden och boråsaren.

Borås har ett rikt utbud av evenemang inom musik, teater och sport.

Födelsedagstal av Ulrik Nilsson, kommunstyrelsens ordförande
Årets Boråsambassadör:
Carl-Axel Ekman, som gick i pension som kirurgläkare 1989, har uppmärksammats vitt och brett för sitt stora engagemang för barnen i Garissa i Kenya.

I årtionden har han byggt upp barnhem och skolor samt arbetat med att bekämpa omskärelse bland kvinnor

Årets Boråsambassadör 2010 är Carl-Axel Ekman, pensionerad kirurg som via Rotarys Läkarbank etablerat barnhem, skola och bättre sjukvård i ett av Kenyas fattigaste områden. 1989 startade Carl-Axel Ekman och hans nu frånlidna fru Monica Ekman verksamheten Garissa.

Tillsammans har de undsatt hundratals kvinnor och barn från könsstympning, utbildat och stöttat genom frivilliga insatser och gåvor. Carl-Axel Ekman har hjälpt boråsare att hjälpa dem som behöver det mest.

Det är med ödmjukaste stolthet som ambassadörskapet för Borås 2010 går till Carl-Axel Ekman.

Borås Bageri- och konditoriidkareförening serverar 30 meter lång tårta.

 

 

29 qershor 2010 Borås  festoj ditëlindjen e 389!

Të themi të drejtën vjetetët  po kalojnë dhe ne jemi për ditë e më të vjetër. Por bazuar në ate që është duhet të themi se për cdo vjet qyteti ynë është më i dashur  dhe më i bukur se kurrë më parë.

 Ishte mbreti Gustav Adolfs i II i cili më 29 qershor 1621 e nënshkruan kartën për qytetin dhe me këtë u mor vendimi për themelimin e qytetit Borås.

Disa vjet më vonë qyteti fitoj një  privilegjet me të cilën iu dha e drejta për të blerë dhe shitur mallra në tërë Suedin. Ishte kjo privilegjeqë hodhi themelet që Borås të fitoj të drejtën e tregëtisë së lirë.
Busta e mbretit Gustav Adolf II është tani në sheshin kryesor në kujtim të themeluesit të qytetit. Längre ner på Më poshtë në Sheshin e ndritshëm është një tjetër bustë e një  personi të rëndësishëm për qytetin e ky është Knallen i cili ka merita për zhvillimin e tregetisë në këtë qytet.

Sepse tregtarët  qenë ata që shtruan çështjen te mbretit për të filluar me tregeti, me industrinë e tekstilit, pra kjo  ishte njjë ide  për të krijuar një Borås që në mesin e viteve 1900 të kishte një rritje të shpejtë komuniteti i  biznesit në qytet dhe Borås ishte qyteti më ekspanziv në vend.

Boras ka një gamë të gjerë të ngjarjeve kulturore si në muzikë, teatër dhe sport.

Ditëlindja e Borås festohet në sheshin kryesor, për cdo vjet me 29 qershor.

Zgjedhja  Ambasadori i vitit për Borås e që në këtë solemnitet u promovua ishte mjeku Karl-Axel Ekman,  Boråsar i cili është  në pension si mjek kirurg nga viti 1989, ka tërhequr vëmendjen e gjerë të opinionit për angazhimin e tij për fëmijët në Garissa, në  Kenia.

Për dekada, ai  ka ndihmuar jetimore dhe shkolla, dhe ka punua për të luftuar synetin tek femrat në trojet e këtyre vendeve afrikane. Ky me punëne tij u ka ndihmuar  qindra grave dhe fëmijëve nga gjymtimi gjenital, duke i trajnuar  përkrahur në menyrë vullnetare dhe pa shpërblime e kete e ka bere edhe me ndihmen e gruas se tij Monica Ekman. Karl-Axel Ekman ndihmuar  ata që kanë nevojë më së shumti.

 Pastëritë e qytetit edhe ato ishin angazhuar në këtë drejtim dhe për këtë festë ato kishin  gatuar tortë të gjatë 30 metra., e cila tortë u nda për të pranishmit në festim.