Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home Debattartiklar-Debatt artikuj
Debatt artikuj

Rezart Palluqi: Ju flet fjala pusht

Rezart Palluqi

 

Ju flet fjala pusht

Një burrë që gënjen ose vjedh, nuk mund të quhet kurrsesi “pusht” ose shprehur në një shqipe të rafinuar, bythë-lëvruar.

Një burrë që nuk mban premtimet e dhëna, nuk mund të quhet gjithashtu pusht, por anti-profesional ose premtim-mosrealizues.

Epo ja që zoti shkrimtar, burrat me kaplloqe primitive, burrat me mustaqe të trasha, penis arrogant, dhe gushën e pushkës të mbushur me fishekë, e abuzojnë orë e minut këtë fjalë.

-“Yyyy pusht muti” shfryhen ata, herë me zë të lartë, herë pëshpërisin si minj të djallëzuar.

Prandaj zoti Shkrimtar, të lutem merre nën mbrojtje këtë fjalë, mbroje nga keqpërdorimi i saj barbar, çnjerëzor. Edhe pse nuk jeni i tillë, pra bythë-lëvruar, ti e kupton brengën tonë,mjaft mirë,sepse ty të ka mbrujtur natyra me një dashuri të pakushtëzuar për njeriun, po, po, nuk po flirtoj me ty Shkrimtar.

E megjithatë po të jap ca këshilla, material, që mund t’i përdorësh në esetë tuaja.

Duhet pra që fjalët pusht, prapanicë-çkyçur ose bythëlëvruar, të mos ngatërrojnë këmbët e të bëhen nyje litari gomari me fjalët mashtrues, gënjeshtar, kirminel, i shthurur. Tjetër gjë hajduti ose mashtruesi, tjetër gjë burri, ndjenjat e të cilit, rastësisht, strehohen në prapanicë.

Po nuk u bë ky dallim moral, ne do të diskriminohemi kot fare e përjetë.

Përveç kësaj ngatërrese gjuhësore sa qesharake aq edhe tragjike, burrat me mustaqe të gjata dhe të trasha, me penis arrogant dhe pushkën ose jo në brez,duhet të ndalojnë të gjykojnë dhe deri diku të përkufizojnë lirinë e prapanicës së tjetrit.

Në rradhë të parë, për të kuptuar bythëlëvruarit, duhet ta rianalizojmë ose rizbulojmë funksionin e shenjtë që luan bytha në trupin e njeriut. Ajo e mjerë(që unë po të isha në vendin e saj, në mundesha do të arratisesha nga trupi i njeriut) nxjerr jasht një jetë të tërë jashtqitjet e njeriut,i cili flet gjithnjë për pastërsi dhe bukuri, por harron se në bark mbart zorrë gjashtëdhjetë metra të gjata plot me jashtqitje.

Pa e tepruar, prapanicës i duhet ngritur një përmendore, një shtatore në mes të qytetit. Po, po, një përmendore, dhe ju shkrimtarët që merreni një jetë të tërë me zmbrapsjen e jashtqitjeve morale dhe gjuhësore nga tempulli i poezisë, e kuptoni këtë shumë mirë.

Dhe nëse burri ose njeriu në përgjithësi i është sadopak mirënjohës prapanicës për kontributin e saj të madh, atëherë fjala pusht do të tingëllojë pak më ëmbël, pak më e zezë. Bythëlëvrimi mund të konsiderohet tek e fundit si një shpërblim për punën e saj heroike…

Dhe tani diçka tjetër. Si guxon një mashkull të vendosë se ç’bëj unë me trupin tim? Sipas të njëjtës logjikë mund të tallem edhe unë me një mashkull kur ai bën dashuri anale. Gjuhën ta ka dhënë zoti për të puthur dhe ngrënë dhe jo përlyer ato me dhallë erotike, urinë!

Aq më shumë si guxon një mashkull të ironizojë diçka që ai vetë s’e ka provuar?

Hë, a mund të thuash ti, se bythëlevrimi është i shijshëm apo jo, kur vetë s’e ke provuar/zbuluar këtë shije?

Homoseksual njeriu lind dhe nuk bëhet. Ç’të bëjmë ne që ndjenjat erotike nuk derdhen në globin e penisit, por pusetën e prapanicës? Jam dakord se bythëlëvrimi është një çrregullsi natyrore. Po, po, dhe pak bythë-lëvrues e pranojnë këtë. Sepse mamaja ime nuk do të më kishte lindur mua, nëse ajo puthej me një grua, ose i bënte asaj seks gojor.

Por defektet e krijesave të natyrës ose zotit, nuk i dallojmë vetëm tek homoseksualët. Ato i ndeshim edhe tek përkufizimet e shumta trupore por edhe mendore.

Përse njerëzit reagojnë shumë më butë ndaj një fëmije me qafë të shtrembër, douwn syndroom, një psikopati, një vrasësi masiv, diktatori dhe shumë më egër ndaj një bythëlëvruesi, i cili në fund të fundit nuk dëmton askënd. Nëse ai sëmuret gjatë bythëlëvrimit, është problemi i tij. Hë, një burri, po ju thye penisi gjatë seksit, është problemi i tij, apo problemi i penisit të fqinjit të tij?

Dhe tani,o shkrimtar, o njeri i durueshëm, që rri, më degjon dhe mban shënime ndërsa unë flas, shkrimtar, o besnik i fjalës dhe ndjenjës së lindur dhe lirë, në mbyllje kam për të dhënë edhe këtë sugjerim ose këshillë:

Burri ka shumë defekte për të ndrequr përpara se ai të banalizojë, dënojë shatazarisht ndjenjat ose nevojat e bythëlëvruesve. Burri duhet të kuptojë se penisi është një copë mishi dhe jo një top prej hekuri që shpërthen predha.

Mbas orgazmës ai është sallami më qesharak dhe gjynahqar që egziston në punishtet e sallamit.

Burri duhet të shpëlajë duart e përgjakura në kasaphanën njerëzore, sepse ç’kuptim ka që ai të jetë krenar se nuk është bythë-qejfli, të jetë krenar për penisin e trashë, të gjatë, kur ai atë e ngre, prek me duar të përgjakura nga fytyrat e viktimave?

Burri duhet të heqë veset e vjedhjes, grabitjes, mashtrimit, sepse ç’kuptim ka të jeshë heteroseksual, kur penisi i tij shurron djersën e grabitur?

Oh, shkrimtar, unë mund të jap ty edhe dhjetra shembuj të tillë, por për momentin po e mbyll me përmbledhjen, se bythëlëvrimi nuk ka të bëjë me mashtruesin, kriminelin, dhe se për të qenë krenar për penisin tënd, dhe bythën e palëvruar, duhet që penisin të mos e ngreshë me duar të përgjakura. Të mos shurrosh djersën e grabitur, dhe nga bytha e palëvruar të mos dhjesësh gënjeshtra, vrer, xhelozi ose topa parash më të mëdhenj se sa vetë vrima e prapanicës ose koka e penisit më të madh të botës!!!

Rezart Palluqi

Holandë, 06-09-2013

 

Reportazh nga Kozeta Zavalani

Vështrimi rrezaton paqe mbi Seul



Reportazh nga Kozeta Zavalani


E ftuar nga Federata Universale e Paqes dhe Federata e Familjes për Paqe Botërore mora pjesë në Konferencën Ndërkombëtare të Lidershipit "Ndërtimi i një kombi të Paqes" që u zhvillua në  Seoul, të Koresë këtë fundgushti.                
Tisi i hirtë i qiellit u zhvendos e para syve shtrihej qetësisht Seuli, metropoli më i madh dhe kryeqyteti i Koresë  Jugut,  me një popullsi prej më shumë se 10 milionë,  qyteti më i madh në botën e OECD së zhvilluar. Zona që  përfshin metropolin përreth aeroportit Incheon, është zona e dytë më e madhe metropolitane në botë me mbi 25.600.000 njerëz.
Dielli me sa dukej, ishte në të perënduar dhe ato pak rreze, që arrinin të depërtonin mes reve, të cilat pluskonin, duke shtyrë njëra-tjetrën  mbi horizont, hidhnin një si refleks të verdhë, në të kuqërremtë, nga ushtria e reve të lindjes dhe pallatet shumëkatëshe, që zotëronin hapësirën, që shtrihej aq paqësisht mbi glob. Kjo ngjyrë ndërthurej magjishëm me grinë e reve mbi Seul, që i jepnin pamjes një hije madhështore. Populli puntor duarartë e mendjendritur i Koresë së Jugut ndonëse ngrohet nga i njejti diell, mbi të njëjtën tokë, është sa i ndryshëm aq edhe i njëjtë me ne. Me të njëjtën histori 50 vjecare pas daljes nga lufta, por sa shumë përpara kanë ecur ata…dhe sa shume pasterti ne cdo mjedis.
Seuli është konsideruar qyteti kryesor dhe me shpejtësi në rritje globale, që rezulton nga një bum në rritje ekonomike, të  njohur si mrekullia mbi lumin Han, i cili e transformoi atë nga hiri i luftës së Koresë në ekonominë e katërt më të madhe metropolitane  në botë me një GDP-i  773.900.000.000  USA$ në vitin 2012, pas Tokios, Nju Jork dhe Los Anxheles.  Seuli është një udhëheqës botëror teknologji shpërndarës dhe  krenohet, që ka numrin e gjashtë më të madh në botë nga 500 shumëkombëshet të tilla si Samsung, LG dhe Hyundai-Kia, duke u renditur i gjashti në indeksin e qytetit global të energjisë.
Metropoli ushtron një ndikim të madh në mes çështjeve globale, si një nga pesë mikpritësit kryesorë të konferencave botërore, ku merrnim pjesë edhe ne nga Shqipëria, në Konferencën si ajo për Lidershipin me temë  "Ndërtimi i një kombi të Paqes". Ishim nisur në ora 20 e 45 min nga aeroporti Nënë Tereza i Tiranës së bashku me Gani Roshin Presidentin e Federatës se Familjes për Paqe dhe ciftin Eva e Kreshnik Cipi, në udhëtimin me Turkish Airline dhe mbrritëm në Seul të nesërmen afër mbrëmjes.

Nga aeroporti ndërkombëtar Incheon ku na prisnin përfaqësues nga Federata Universale per Paqen, u nisëm me autobuzat komode VIP Limouzine dhe pasi kaluam nga autostrada, mbrritëm në  Hotel Sheraton Grande  Walkerhill. Më kënaqej syri tek shihja ndërtimet arkitekturore të urave me disa kate, që kishin shfrytëzuar edhe vendin poshtë tyre, me ndërtimin e parqeve sportive. Gjithcka ishte e mrekullueshme, në perfeksion.

Qëndruam dhe u akomoduam në  Walkerhill Grande Sheraton,   vendosur në verilindje të Seulit, i rrethuar nga lumi Han dhe Malet Acha, në njërën faqe të të cilit sheh një kala antike, e cila daton në Dinastinë Shilla (57 pes). Hoteli është mjaft larg nga qendra e qytetit, por gëzojmë ajër të pastër, të freskët dhe pritje të ngrohtë mes një qëndrimi të rehatshëm në një mjedis fantastik në  Walkerhill Sheraton Grande.

Në  ceremoninë  e mirëseardhjes, u takova me zonjën Tomiko Duggan, Drejtore e Marrëdhënive me Publikun në  zyrat e FPU-së  në   Washington DC  dhe Presidentin e UPF International Dr. Tomas G. Walsh. Në  celjen e Konferencës Presidenti i UPF International Dr. Tomas G. Walsh,  ftoi në  panel  8 përfaqësues të komuniteteve fetare nga vende të  ndryshme të  botës. Shumë  mbresë lënëse ishte ceremonia e ndezjes së  8 qirinjve të  paqes nga përfaqësues të  gjithë  besimeve fetare në  botë  e konkretisht, nga Budistët, Kristianët Katolikë, Kristianët Baptistë, Konfucianzmi, Honduizmi, Islamizmi dhe feja Shinto.    Midis fjalimeve më impresionoi fjala e Dr. Chang Shik Yang dhe Dr. Lan Young Moon, Presidente e Federatës së  Grave për Paqe Botërore, me mesazhin për bashkimin e Koresë së Veriut dhe të Jugut.

Isha një prej 300 pjesëmarrësve që erdhën në Seul te Korese se Jugut nga 80 kombe te ndryshme, për Konferencën e Lidershipit Ndërkombëtar, sponsorizuar nga UPF , në bashkëpunim me Federatën e Familjes për Paqe Botërore dhe Bashkim dhe Federata e Grave për Paqe Botërore.

Pas duave nga tetë udhëheqësit e besimeve fetare, u prezantua nga Rev Moon  Kwon Jin, fjala përshëndetëse në emër të nënës së tij Dr Hak Ja Han Moon dhe bashkëshortes se Rev Moon prej më shumë se 50 vjet. Prej saj duhet theksuar se "paqja e qëndrueshme kërkon harmoni dhe bashkëpunim ndërmjet feve .Besimtarët e të gjitha traditave fetare duhet të punojnë së bashku në dashuri dhe respekt , për hir të përmbushjes së vullnetit të Perëndisë."
Dr Chang Yang Shik , Kryetar i komitetit të organizimit të konferencës dhe president i Federatës Familjes për Paqen Botërore në Kore, tha se: " Ati Moon ishte një lider dinamik dhe se Nëna Moon kishte qenë në anën e burrit të saj për më shumë se pesë dekada të martesës së tyre . Pa marrë parasysh se çfarë sfidash ata përballën , ajo ishte gjithmonë aty . " Gjysma më e mirë " e tij është me ne , dhe ajo na çon me urtësi të madhe dhe forcë.
Shumë nga pjesëmarrësit në konferencë ardhur nga 43 kombe, kishin zgjedhur nga Nëna Moon  për një fushatë shtatë -vjeçare deri ne 2020 ne Vizion te kombeve per promovimin e paqes. Folësit nga shumë kultura dhe sfera te ndryshme të jetës, ofruan mendime për jetën, mësimet dhe trashëgiminë e birit të fermerëve Korean, që si një refugjat lufte filloi predikimin për paqe në një kasolle kartoni dhe që kaloi në botën shpirterore në moshën 92 vjecare.
"Para takimit tim me Rev Moon, aspirata ime, si një mjek dhe politikan, ishte për të kontribuar për paqen , " tha Hon.Jin Hinokida. "Kjo ishte pjesërisht për shkak se unë isha lindur dhe rritur në Hiroshima, që kishte qenë shkatërruar nga bomba atomike.  Duke qenë angazhuar për paqen, kur  takova Rev Moon për herë të parë, unë isha tronditur thellësisht jo vetëm nga ideologjia e tij për paqe, por nga fakti se ai e kishte vënë atë në praktikë në të gjithë jetën e tij të vërtetë.

Dr. Thomas Walsh, President i Federatës Universale të Paqes dha një pasqyrë të parimeve thelbësore udhëzuese të të gjitha ndërmarrjeve të themeluara nga  ati dhe mëma Moon, duke u ndalur në parimet hyjnore:
Ne jemi një familje njerëzore e krijuar nga Perëndia.
Cilësitë më të larta të qenies njerëzore janë shpirtërore dhe morale.
Familja është shkolla e dashurisë dhe paqes.
Paqja vjen përmes bashkëpunimit përtej kufijve të etnisë, fesë dhe kombësisë, dhe parimi -Të jetosh për hir të të tjerëve.
Z.Mark Brann, Sekretari i Përgjithshëm i UPF –Evropë dhe Dr. Michael Balcomb, presidenti i Federatës Familjes për Paqe Botërore në SHBA,  transmetuan një pasqyrë të kursit të jetës së Rev.Moon.
Hon. Gina de Venecia , anëtare e Dhomës së Përfaqësuesve të Filipineve , e përshkroi humbjen shkatërruese të vajzës së tyre, që vdiq në një zjarr në shtëpinë e tyre . Nëna dhe Babai Moon do të ndryshonin jetën e tyre përgjithmonë, sepse kishin dëgjuar këshillën e tyre të mençur...
Folësit nderuan Atin Moon për "krijimin e një urë e dashurisë dhe të paqes mes kombeve, duke u treguar njerëzve një rrugë dhe një kredo praktike, se si të jetojnë jetën në paqe dhe harmoni ".

Programi i konferencës përfshiu një pasqyrë të aktiviteteve UPF -së në vitin 2013 dhe disa nga iniciativat e paqes rajonale. Me shumë interes u ndoqën temat  “Rëndësia e Familjes, martesa dhe bekimi”, “Rëndësia e Arsimit dhe Media” si dhe “Fuqizimi i Grave”, drejtuar me mjeshteri e profesionalizem nga Carolyn Handschin, zv presidente e Federates Nderkombetare te Grave per Paqe Boterore dhe nen drejtore ne OKB. Ati Mun e ka quajtur shekullin 21"epoka e grave" dhe burrave që punojnë krah për krah për paqe, ashtu si ai dhe gruaja e tij kishte bërë.  Federata e Grave për Paqe Botërore përshkroi punën e grave edukative dhe humanitare frymëzuar nga babai dhe nëna Moon, sidomos me gratë e Koresë së Veriut.  Udhëheqësit e ndërmarrjeve të tjera që  Ati Moon kishte themeluar, shprehën përkushtimin e tyre për të vazhduar trashëgiminë e tij.  Kryetari i Washington Times, Z. Thomas McDevitt, përshkroi tre- dekada të angazhimit të gazetës së SHBA-së në besim, familje dhe liri, si vlerat thelbësore të mbrojtura prej tij.

E paharruar do të mbetet shërbesa në nderim të njëvjetorit të ndarjes nga jeta të Rev.Moon, që u mbajt në Qendrën Botërore të Paqes dhe në kompleksin e kishës në provincën e Çonpiongut, rreth 50 km në verilindje të Seulit.  Ceremonia përkujtimore Seonghwa në Gapyeong, ishte një shfaqje e mrekullueshme Gala ku Mother Moon kendoi se bashku me dhjetra niper e mbesa te familjes Moon dhe u lexua poezia hymn, "Crown of Glory"-”Kurora e Lavdisë”. Këngëtarja e mrekullueshme, mikja ime Gloria del Paraguaj dha një performancë solo me zërin e saj të vecante. Pastaj aktorja e famshme koreane Hye Seon Jeong lexoi poemën përkujtimore "Një letër Atit tim", që na emocionoi të gjithëve. Anëtarët e Federatës së Familjes për Paqe dhe Bashkim Botëror ( FFWPU )  të cilët fizikisht nuk mundën të marin pjesë në këtë ngjarje në Kore, morën pjesë me anë të transmetimit në internet live, i cili u dërgua jashtë për 193 kombe.

Dëshiroj të theksoj pengun tim, që nuk munda ti dhuroj librin tim me poezi "Porta e shpirtit" përkthyer ne disa gjuhe, midis tyre edhe ne gjuhen koreane, qe te mund ta lexonte edhe Nena Moon. E kisha kaq prane, tek buzeqeshte me embelsine e thjeshtesine e saj, ashtu si ne shtator te 2005 ne Pallatin e Kongreseve ne Tirane, por nuk munda ta takoja, per shkak te protokollit... Vleresoj faktin qe në fjalimin e saj Dr Hak Ja Han Mun na falënderoj që morrëm pjesë në këtë konferencë shumë të rëndësishme. Midis të tjerash ajo theksoi: “Bota është një vend dhe një kohë për ne, që të përgatitemi për jetën tonë të përjetshme. Secili prej nesh do të ngjitet një ditë në botën e shpirtit. Çdo moment është aq i çmuar, dhe pafundësisht domethënës. Ati Moon jetoi jetën e tij në mënyrë, të tillë uke punuar 24 orë në ditë. Atë rrallëherë e zuri gjumi. Ai gjithmonë jetoi çdo moment e çdo ditë me një vetëdije të tillë intensive e jo vetëm me vuajtjet njerëzore. Çdo person që ai  takoi, pa marrë parasysh kohën apo vendin, e stimuluan atë  për të dhënë gjithçka ai kishte, për të sjellë atë person më afër Zotit. Burri im vazhdimisht mësoi se devotshmëria në jetën tonë është besimi. Asgjë nuk mund të krahasohet me vlerën e dashurisë së vërtetë. Ajo ka fuqinë për të shpërndarë barrierat që njerëzit kanë krijuar, duke përfshirë kufijtë kombëtarë dhe barrierat e racës dhe madje edhe të fesë ".

Reverend Dr. Sun Myung Moon dhe Dr. Hak Ja Han Mun punuan  tërë jetën, për të ndërtuar një botë universale të paqes , një familje globale nën Perëndinë. Bazuar në një marrëdhënie të thellë dhe të dashur me Perëndinë, ai ka zhvilluar të kuptuarit shpirtëror, që ka transformuar jetën e miliona njerëzve në mbarë botën, me vizion për të gjitha fushat e veprimtarisë njerëzore , duke përfshirë;  familjen , shoqëri në, qeveri të, biznesin, akademi të, artet dhe sportet, me vëmendje të veçantë për  ndërtimin e një "kombi të paqes ", përmes familjeve të mira , qytetarisë, qeverisjes së mire dhe bashkëpunimit ndërfetar .

E themeluar nga Dr Reverend Mun Sun Myung dhe Dr Hak Ja Han Mun, Federata e Familjes për Paqe Botërore dhe Bashkim përpiqet të mishërojnë idealin e dashurisë së vërtetë dhe për të  krijuar një botë të paqes dhe unitetit midis të gjithë popujve, racave, dhe feve.

Federata e Paqes Universale është një rrjet global i individëve dhe organizatave të dedikuara për ndërtimin e një bote të paqes, në të cilën të gjithë mund të jetojnë në liri, harmoni, bashkëpunim dhe prosperiteti.  UPF zbaton programe përmes rrjetit global të Ambasadorëve për Paqe.

Federata e Grave për Paqe Botërore është një organizatë jo-fitimprurëse e përbërë  nga të gjitha pjesët e shoqërisë, bazuar në vizionin  "Njerëzimi është një familje globale në një botë paqësore nën Perëndinë.”

Ditën e fundit, ne të katërt shoqëruar nga Rev.Shin, i dërguari special për Shqipërinë,  vizituam një pjesë të Seulit.

Ndërtuar mbi lumin Han, historia Seulit shtrihet më shumë se 2.000 vjet kur ajo u themelua në vitin 18 pes nga Baekje, një nga tre mbretëritë e Koresë. Zona metropolitane  e Seulit përmban katër Site të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s.: Changdeok Palace, Hëaseong Kalaja, Jongmyo Shrine dhe varret mbretërore të dinastisë Joseon.  Seul është e rrethuar me male të lartë si  Bukhan, më i vizituar në botë si park kombëtar. Monumentet Moderne mbajnë Rekorde Guinness  Botërore.

Në vitin 2012, cilësia e jetës në Seul është gjetur të jetë më e lartë se New York City, Londër ose Melbourne, por pak më e ulët se Tokio dhe Paris, sipas Kombeve të Bashkuara.

Seul ka një infrastrukturë shumë të avancuar teknologjikisht. Ajo ka penetrimin më të lartë botëror të fibrave-optike broadband, duke rezultuar në lidhjet më të shpejta në botë, të  internetit me shpejtësi deri në 1 Gbps, 170 herë më i shpejtë se interneti im. Terminali i hekurudhës KTX me shpejtësi të lartë dhe metro Seul është rrjeti më i madh në botë metro nga gjatësia dhe është konsideruar metroja më e mirë në botë.

Insadong është tregu kulturor, me punime koreane tradicionale dhe moderne,  që përfaqësohet nga punime të tilla si piktura, skulptura dhe kaligrafi. Shkuam edhe në tregun elektronik Yongsan, që  është tregu më i madh elektronik në Azi. Më bëri përshtypje fakti që, ndonëse në njësi tregëtare moderne shumëkatëshe në Seul, mund të negocioje për cmimet, njëlloj si në tezgat e Stambollit, ndoshta kjo një karakteristikë e popujve të lindjes, që nuk ndodh në perëndim...

Pasi hëngrëm së bashku një drekë të vecantë me gatime tipike koreane, vizituam kullën më e lartë në qytet 73-katëshe, Seul Tower. Ndërtuar në vitin 1969, dhe me një kosto prej rreth $ 2,5 milion kulla u hap për publikun në vitin 1980. Që atëherë, kulla ka qenë një pikë referimi e Seul, 1,574 ft mbi nivelin e detit. Kulla e Seulit ofron pamjet më  të mëdha panoramike e qytetit dhe ka qenë e mbetet simbol i Seul që nga viti 1980 që tërheq një numër të madh të vizitorëve çdo ditë.

Monumentet kryesore moderne në Seul përvec Seul Tower, janë Qendra Botërore e Tregtisë dhe shtatë-rrokaqiellet që, dominojnë horizontin e qytetit, duke përfshirë një qendër 640-metër të biznesit, Digital Media 523-meter  dhe Lotte Botërore me 2 kulla në Jamsil Songpa dhe Gangdong.

U ndjeva sikur kisha udhëtuar mbrapa në kohë dhe ndjeva cka dukej të ishte një udhetim i mrekullueshëm dhe i paharrueshëm midis popullit korean... Më shumë se 300 delegatë, që përfaqësonin 80 vende, me një shumëllojshmëri të gjerë të fushave profesionale, dhe të gjitha traditat e mëdha të besimit, ishin së bashku në atë mjedis të pasur dhe stimulus, jashtëzakonisht pozitiv dhe inkurajues. Ne të gjithë tashmë shohim përpara, për bashkëpunimin tonë të vazhdueshëm për hir të paqes dhe zhvillimit njerëzor, me vështrimin qe rrezaton paqe mbi Seul.

Perqafime, Kozeta Zavalani

 

Murat Gecaj: ING. GËGË SOKOLIN, KURRË NUK E MBULON “PLUHURI” I HARRESËS!…

ING. GËGË SOKOLIN, KURRË NUK E MBULON “PLUHURI” I HARRESËS!…

(“Fatosi i shkencave mjedisore shqiptare”, e vlerëson atë kolegu i tij, Illo Foto)

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


Ing.Gegë Sokoli (1939-1991)

1.

Si tani, më kujtohet ajo ditë e paharruar e fillimit të shtatorit, në vitin 1991. Një lajm shumë i dhimbshëm e tronditës erdhi në familjen e kolegut dhe mikut shumë të dashur Gegë Sokoli, në kryeqytet. Me bashkëkrahinasin, prof. Kolë Tahiri, shpejtuam për në shtëpinë e tij. Aty gjetëm në pikëllim të thellë bashkëshorten, Marijen dhe katër djemtë e tij të vegjël. Sigurisht, nuk kishte fjalë ngushëlluese për ta, pasi ishte ndarë përgjithnjë nga jeta, në mënyrë tragjike, kryefamiljari i tyre. Para se të shkonte në vendlindjen e tij, për ta festuar natën e shenjtë të festës së Zojës të Mërturit, kishim bërë vizita të ndërsjellta familjare, në shtëpitë tona, të lagjes nr.4 të Tiranës. Me një parandjenjë të keqe, e këshilluam atë miqësisht që të mos e bënte atë udhëtim. Por ai nuk u bind, se donte të takonte njeriun më të dashur të tij, Nënën, e cila përmblidhte për të, të gjitha kujtimet e fëmijërisë dhe të jetës plot brenga e vështirësi. Por nuk e besonte kurrë, se kështu po shkonte drejt fundit të jetës së tij, ende të re!?...

Ajo natë, pas atij lajmi të kobshëm, kaloi për të gjithë me dhimbje të patreguar e lotë të nxehtë. Ndërsa të nesërmen në mëngjes e sollën trupin e pajetë të tij, një grup malësorësh nga krahina e tij. Isha i pranishëm, kur ia hoqëm rrobat e gjakosura dhe i pamë shumë plagë të hapura në trupin e Gegës së pafajshëm, me thika të mprehta. Ndoshta, ishte viktima e parë e kanunit të vjetër, në agun e Demokracisë në Shqipëri. Atij iu bënë nderimet, që meritonte dhe e dërguam të prehej përjetësisht në banesën e tij të fundit. Por nuk u mbulua me dhe kujtimi I jetës dhe veprimtarisë së tij, atdhetare e profesionale, me gjurmë të pashlyera te familjarët, kolegët e miqtë, studentët e gjithë të njohurit e panumërt, të cilët e deshën dhe e respektuan aq shumë.


Jetimë të Shtëpisë së Fëmijëve-Shkodër, ku u rrit edhe Gegë Sokoli…

2.

Jo rastësisht ose jo sa për “formalitet”, ia vura titullin këtij shkrimi, se ing.Gegë Sokolin nuk e mbulon kurrë “pluhuri” i harresës. Po vërtet, është kështu, pasi ai la gjurmë të pashlyera, me punën dhe jetën e tij të shkurtër, jo vetëm te familjarët, por dhe te kolëgë e miq të shumtë, te bashkëkrahinasit e vet dhe më gjerë.

Para një viti, m’u dha rasti ta sillnim përsëri në kujtesë Gegën, bashkë me kolegun publicist e shkrimtar, Fiqiri Shahinllari, nga Floqi i Korçës dhe tani me banim familjarisht në Virxhinia të SHBA-ve. Ai më këshilloi të kërkoja ndonjë të dhënë për bashkëkrahinasin tim, nga specialisti i njohur I bujqësisë, Illo Fotos, i cili tani jeton në qytetin Boston. Ja, një pjesë nga mesazhi im:

“I nderuar z. Illo Foto, përshëndetje nga Tirana! Sot, në festën e 1 majit 2012, sapo hapa kompjuterin, gjeta një shënim tuajin, i cili më empocionoi e më përmalloi. Ai fliste për mikun tim shumë të dashur, por dhe të familjes sonë, Gegë Sokolin. Nuk po zgjatem këtu, por kur ai u shkëput nga jeta tragjikisht, pra në atë kohë, jam marrë unë, me ndonjë koleg, me ceremoninë e përcjelljes, pasi kishte vetëm gruan dhe katër fëmijë të vegjël. Më kanë thënë se tani ata jetojnë në Nju Jork dhe nuk kam arritur t’ua gjej e-mailin, por as adresën e tyre!...Prandaj, nëqoftëse është e mundur, kam dëshirë të më dërgoni ndonjë shënim ose kujtim tuajin për të”.

Me dashamirësi dhe respekt të veçantë për Gegën, ndër të tjera, ai m’u përgjigj me këto radhë, për të cilat edhe tani e falënderoj nga zemra:

“I nderuar Zotëri Murat! Quhem Illo Foto, specalist bujqësie, tani pensionist dhe mik i Fiqri Shahinllarit.Unë shkruaj libra bujqësore dhe Fiqo ka hartuar për to një studim vlerësus , prej 26 faqesh....Para pak ditësh, Fiqo , duke rilexuar librin tim, "Fshatarësia e tradhëtuar " , i kishte tërhequr vëmendjen portreti i ing.Gegë Sokolit, për të cilin flitet në faqen 140, të librit në fjalë. Ai me tregoi, se i ndjeri ishte miku juaj familjar dhe më porositi t'ua  bëja një përkujtimore , për të ndjerin dhe të paharruarin , ing.Gegë Sokoli .

Atë  e kam takuar për çështje pune dhe më tërhoqi vëmëndjen, se kisha të bëja me një specalist elitar dhe njeri me zemër të madhe . Këto ndjesi i hodha në libër, pas 25 vjetësh, kur shkrova librin tim. Aty, mbasi përshkuaj disa dukuri të pylltarisë moderne të kohës , shprehem tekstualisht :

Është koha të pershkruaj një fatos të plejadës  së inxhinjerëve pyjorë, specialistin e telantuar dhe të përkushtuar, tropojanin  Gegë Sokoli. Ishte model i modestisë dhe i viryteve njerëzore. Por ai u bë pre e egërsisë kanunore të gjakmarrjes , kur ishte në kulmin e energjive shkencore dhe  profesionale . Gjakmarrja ia ndërpreu jetën fizike, por veprimtaria e tij është e materializuar në krejt natyrën shqiptare .

Mandej, vijoja të shkruaja, se si e takova ing.Gegën, problemin që diskutuam bashkë dhe që i dha zgjidhje të menjëhershme. Fryt i këtij bisedimi, ishte ngritja e një ndermarrjeje për rritjen e dhive, e cila e kishte qendrën në Vaqarr të Tiranës dhe ishte shumë rentabile. Flas, për konceptet praktike ekonomike -shkencore , që shprehte ky shqiptar i ditur . Po aty, unë vijoja:

Për të arritur në këtë përfundim logjik , njeriut i duhet një jetë e tërë, me kërkime, eksperimentime, humultime. Por jo Gegës, sepse ai ishte i pasionuar  pas natyres. Ishte brumi i saj. Pra, për të tilla figura, kanuni duhej të bënte përjashtim. Se, kur vret shkencëtarin, hyn në gjak me Kombin" .

Këto radhë i kam shkruar në vitin 1998 dhe më vonë për Gegën nuk kam shkruar më…Por nuk e kam  quajtur të mbyllur përshkrimin e veprimtarisë  së këtij fatosi të shkencave mjedisore  shqiptare”.

Për të paharruarin ing. Gegë Sokoli është shkruar edhe më pare, në shtyp e në Internet. Për të kanë shprehur mendime dhe ndjenja të bukura mjaft njerëz. Në një libër ka shkruar edhe ing.Sami Leka, me titullin: “Nuk vritej Gega, veç forca e zakonit kanunor”. Ndër të tjera, plot domethënie, ai shprehet kështu:

“Kudo, me profesionalizëm dhe vizion tekniko-shkencor. Nuk e pranuan menjëherë idenë e tij, se shkaku i dështimeve të pyllëzimeve në zonën e Ragamit ishte prania e kripërave magneziale. Por, kur Instituti i Studimit të Tokave mundësoi analizën e tyre, pohimi i këtij inxhinieri mbeti i pakontestueshëm”.

Ndërsa po riprodhojmë edhe fjalët e njerit prej bashkëkrahinasve të Gegës, pra të Nikë Kolëpreçajt. Ai kujton:

“Gegë Sokolin e kam njohur në shkollën e mesme, në Shkodër, ku ishim nxënës që të dy, ai në gjimnaz dhe unë në pedagogjike. Qe i shkëlqyeshëm në mësime, në shoqëri dhe më vonë po i tillë në punë. Ai rreshtohet në vargun e krenarisë së Nikaj-Mërturit, si person i talentuar. Respektet për figurën e tij do t’i ruajmë përgjithmonë”.

3.

Gega lindi në fshatin Brisë, rrëzë Alpeve të Shqipërisë, në vitin 1939, në një familje të thjeshtë e me tradita atdhetare. Fati i tij i keq ishte, se mbeti jetim pa baba, pasi atë e vranë në periudhën e pushtimit fashist, kur donte të largohej nga burgu i Shkodrës. Në këto kushte, në vitin 1947, Gega e vazhdoi jetën në shtëpinë e fëmijës, në Xhan e në Theth të Dukagjinit të Shkodrës. Më tej, shkollimin e vijoi në këtë qytet, ku përfundoi shkollën e mesme, me nota shumë të mira. Pasioni i parë i tij ishte shahu, gjë që e bëri të njohur dhe prandaj luajti në kampionatin e kategorisë së parë. Në vitin 1960, e dërguan për studime të larta në Rumani, ku vazhdoi për inxhinier pyjesh. Por, me ndërprejen e marrëdhënieve ndërmjet të dyja vendeve tona, i vijoi dhe i përfundoi studimet, në vitin 1965, në Institutin e Lartë Bujqësor të Tiranës (sot Universiteti Bujqësor).

Më tej, me pasion dhe përkushtim, Gegë Sokoli e filloi detyrën e tij në Fushë-Arrëz të Pukës dhe më pas ishte kryeinxhinier në Shëmri të Kukësit. Ndërsa në vitin 1970 e emëruan drejtor të Ndërmarrjes Pyjore të Tropojës. Tashmë, me një përvojë të gjatë pune dhe aftësi të larta profesionale, e caktuan pedagog në Fakultetin e Pyjeve të ILB të Tiranës. Fjala e tij në auditor ishte me peshë të veçantë për studentët e tij, sepse u sillte atyre praktikën e gjallë të jetës, të cilën e kishte marrë në vitet e mëparshme.

Sidomos, gjatë kohës së punës së tij në rrethet e Veriut të Shqipërisë, ra në sy zelli e përkushtimi i tij për njohjen, rritjen dhe ruajtjen e drurëve pyjorë, duke i shtuar kështu mjaft hapësirat e gjelbërta. Kolegët e tij të punës, si dhe të gjithë specialistët e pyjeve, por dhe njerëz të tjerë, që e njohën nga afër, e mbajnë mend atë intelektual të ditur e të urtë, dashamirës me të gjithë dhe që i peshonin kudo rëndë, fjala e mendimi i shprehur.

Janë këto cilësi e të tjera, të cilat i përmendëm shkurt më lart, që emri i dashur i këtij biri të Nikaj-Mërturit dhe gjithë Malësisë së Gjakovës (Tropojë) të mbetet përherë i paharruar dhe të kujtohet me respekt të merituar, nga të gjithë punonjësit e sektorit të pyjeve, nga studentët e kësaj dege me rëndësi për ekonominë tonë kombëtare dhe tërë ata, që e kanë njohur. Prandaj, përmbledhurazi themi, se ka qenë plotësisht i drejtë vendimi, me të cilin ing. Gegë Sokoli është shpallur “Nderi i Shoqatës Nikaj-Mërtur”. Por emri i tij ka mbetur i skalitur edhe në çifteli, vegël karakteristike e vendlindjes së tij, me fjalët e zemrës së dy këngëve, të hartuara nga rapsodë të njohur popullorë.

Tiranë, 1 shtator 2013

 

 

Xhevahir Cirongu: ESSE

Normal 0 21 false false false EN-US X-NONE X-NONE

Esse

Agim Staka

Xhevahir Cirongu

Pikëtakim me Barcelonën

Barcelona-Kryeqytet i madh dhe i bukur ku ndërthuren në mënyrë harmonike klasikja dhe modernia.Kjo ndërthurje i jep qytetit një vlerë të veçantë duke e bërë atë destinacion shumë të preferuar për turistët nga mbarë bota. Meritë për këtë pritje e famë të këtij qyteti ia ka dhënë Klubi i Futbollit. Barcelona me futbollin e saj virtuoz ka bërë që emir i këtij qyteti të bëhet edhe më i njohur e i famshëm në mbarë botën. Nëpërmjet ekranit të televizorit tashmë ajo ka admiruesit e saj në çdo vend të botës,por edhe në veçanti në Shqipëri, vend i cili ka admiruar gjithënjë futbollin.Jo vetëm atë, por edhe ekipet e tjera si:Brazili, Italia,Gjermania, e Spanja. Barcelona është unike.Ajo e ka ngritur nivelin e futbollit në prefeksion duke e bërë më të pëlqyeshme nga sportdashësit në mbarë botën futbolliste. Barça, tashmë është një Klub shumë i madh, por edhe një shembull pozitiv për rritjen cilësore të futbollit nga klubet e tjera Europiane të futbollit.Eshtë futbolli ai që lidh aq shpejt njerëzit e ta duan atë si një fëmijë, ashtu edhe një i moshuar në çdo vend të botës.Ata rastisin të përjetojnë moment të bukura,apo të vështira shpirtërore në një ndeshje futbolli nga ekipi i tyre i zemrës Barca! E veçanta e këtij admirimi është se ajo i bashkon të gjithë si një të ri apo të moshuar; një të varfër apo të pasur, një burrë apo një grua, një spanjoll apo të huaj. Të gjithë së bashku ata janë admiruesit e këtij klubi –Barçes në mbarë botën.


Agim Staka (Pikturë me veshjen sportive Gjermane)

***

Edhe shkruesi i kësaj esseje,dashurinë e admirimin për këtë Klub Futbolli e shpreh edhe me vepra artistike kushtuar Barçes duke pasqyruar në gjini të ndryshme të artit figurative sin ë pikturë, gëdhendje në dru, mozaik aplikacion, apo kolazh me letër adezive.Këto punime janë unike për mënyrën e punimit dhe materialin me të cilat janë punuar; për realizimin me sukses të këtyre punimeve ka ndikuar dashuria për Barçen.Vërshtirësi për realizimin e e këtyre punimeve ishin të shumta, por jo të pamundura. Artisti ka realizuar vepra unike me shije por edhe të gjithanshme të shumëllojshme.

Ishte e domosdoshme për të komunikuar me klubin Barcelona.Për të kontaktuar me klubin e madh, artisti e pa të domosdoshme të klikojë në internet faqen e Barcelonës me të cilën kishte të dhëna të shumta për klubin, historinë e saj futbollistik .Aty jepej dhe mënyra e faksit dhe nëpërmjet numrit me e-mail, Faks e numrit të telefonit të cilat ishin të shkruara aty. Artisti këto të dhëna i shkroi në një bllok. Rruga tashmë ishte e hapur.Për këtë ai bisedoi edhe me një shokun e tij Qazimin, edhe ai një admirues i skuadrës së Barçes. Problemi qëndronte se nuk dinim spanjisht për të komunikuar me klubin. Duhet gjetur një folës i mirë për t’u lidhur me klubin e futbollit të Barçes. Për këtë lëvizje nuk duhej nxituar,sepse duej ditur gjuha e huaj, spanjisht apo anglisht.Si u menduam gjetëm një përkthyes të gjuhës angleze.Ai na priti në studion e tij dhe kërkuam ndihmë për t’u lidhur me klubin.Artisti tregoi problemin përkthyesit dhe ai e mirëpriti këtë. Ai i tregoi disa foto të punimeve për Barçen.Ai i pa ato e u bind se ja vlenin e mori në këtë kohë celularin e formoi numrin e klubit. Një zë burri foli spanjisht.Përkthyesi u mundua të komunikonte por ishte e pamundur.Kështu dështoi ky komunikim i parë. Ai na sygjeroi të takonim një të njohurin e tij i cili kishte të vëllanë në Spanjë. Edhe kjo tentative dështoi.Na duhej të gjenim një njeri që të fliste Spanjishten.Nuk vonoi shumë, artist Landi na sugjeroi të kontaktonim me zotin Gjergj Vlashin, një artist i njohur në qytetin e tyre që ishte në pension pleqërie.Zoti Gjergj e fliste mirë spanjishten.Ai herë pas here shkonte në Spanjë te i biri ku qëndronte shumë kohë atje.

Për fat, atë ditë z. Gjergj sapo ishte kthyer nga Spanja.

Çdo mëngjes ai shkonte në një lokal ngjitur pranë shtëpisë së tij e ulej e pinte kafe.Në një mëngjes, para orës 9-të, artisti e Qazimi shkuan te lokali,porositën kafe e po prisnin të vinte z. Gjergj,artisti i madh.Kur ai hyri në lokal, u prezantuam me ndrojtje sepse nuk kishim njohje personale.Ai me mirësjelljen e tij i pyeti se çfarë halli kishin duke na bërë të lirë rrugën e komunikimit. Ata i treguan problemin që kishin. Zoti Gjergj, si artist e kuptoi problemin, duke buzëqeshur na tha:’’Do u ndihmoj pa asnjë interes!’’


1. Mozaik punuar në dru.(Agim Staka)

Piktori (artist) iu lut duke i thënë:’’Ju lutem,do të dëshiroja që më parë ti shikoni këto punime artistike për Barcen,pastaj po u bindët se ja vlen të komunikojmë me klubin.Mund të na ndihmoni!’’. Ai mori mundimin duke qënë edhe në moshë të thyer, të vinte e ti shikonte këto punime. Makinë nuk kishim për të ikur deri te shtëpia e artistit piktor.Ai mori atë mundim në mes të vapës e shkuam në këmbë deri te shtëpia e piktorit që ishte në një lagje tjetër të qytetit të Durrësit. Ishte fillim i muajit shtator. Shtëpia e artistit piktor ishte e thjeshtë.

Piktori dhe shoku i tij e falnderuan z. Gjergj për mundimin që bëri deri aty. Pastaj piktori bëri prezantimin e punimeve artistike një e mga një duke treguar konkretisht mënyrën e punimëve ,por edhe materialin me të cilin ishin punuar ato vepra arti. Ato janë të gjinive të ndryshme në dru, mozaik aplikacion, rimeso punuar me hekur të nxehtë dhe kolazh artistik, por në fund pane edhe një klip me punimet artistike për Barçen. Kur mbaroi prezantimin artisti iu drejtua zotit Gjergj duke e pyetur se ja vlen komunikimi me klubin?!

-Ju lutem ma thoni numrin e telefonit! Të komunikoj me ata-,tha Gjergj. Por shtangu atë çast, sepse s’po gjente dot bllokun e shënimeve ku ishte numri i telefonit. Po e ndjente veten ngusht. Gjergj Vlashi e kuptoi gjendjen shpirtërore të piktorit, dhe si artist i madh me buzë në gaz na tha:’’Ejani nesër te klubi,aty bisedojmë pasi të gjejmë numrin e telefonit!’’. Takohemi nesër po në të njëjtën orë. U përshëndetëm dhe ai po zbriste shkallët e pallatit. Në ato moment si për çudi, blloku i shënimeve kishte rënë mbrapa tavolinës ku ishte ulur. Piktori si për t’u shfaqësuar dhe i lehtësuar zbriti shkallët e pallatit dhe takoi z. Gjergj. Ai ja dha numrin e Barçes. Buzëqeshi çiltërsisht e i tha:’’Eja nesër!’’. Te klubi të pres. Aty komunikojmë me klubin e Barçes.

Ndoshta e nesrmja mund të ishte ditë e mbarë,- mendova unë. Kësht vendosëm në pritje të ditës së nesrme. Atë mbrëmje në Milano zhvillohej ndeshja midis Milan- Barça. Atë takim artisti dhe Qazimi e pane në një lokal bashkë. Këtë ndeshje e fitoi Barcelona. Kjo do të ishte një ogur i mirë për komunikim edhe me klubin. Të nesrmen në mëngjes shkuam për te klubi ku do takonim z. Gjergj. U ulëm në tavolinë e dhamë porosinë, sepse shkuam pak më herët aty në pritje kur të vinte z. Gjergj Vlashi. Dhamë porosinë për kafe. Pas pak minutash hyri në lokal edhe Gjergji. Ai përshëndeti të pranishmit. Nuk ishte vetëm, por e shoqëronte një djalosh rreth të tridhjetave në moshë. U ulëm në një tavolinë e ai kërkoi numrin e telefonit. I ra butonit të ziles.Po prisnim që dikush të përgjigjej në anën tjetër të telefonit. Ishte një zë gruaje që fliste spanjisht.Aijo ishte punonjsia e klubit të sektorit të marrdhënjeve me jasht. Edhe Gjergji e përshëndeti në gjuhën spanjishte. Ai hyri në temë duke i tregar arsyen e komunikimit të veçant ,pasqyrimin e punimeve artistike unike të artistit për Barçen, por edhe vlerat e tyre të njohura në shtypin e në TVSH shqiptar. Duke treguar begrandin e tij artistik. Kur Gjergji mbaroi këtë prezantim, zonja e klubit dëgjoi me vëmendje, po aji i tha:’’Artisti ti bëjë punimet e tija, pastaj shohim e bisedojmë’’. Me këtë fjalë kaq të dëshpërueshme, por edhe një ftesë të jashtëzakonshme u mbyll ky komunikim me klubin e Barçes nga ky njeri i mirë siç është zoti Gjergj; i cili hapi një rrugë të re që ende mund të bëhej realitet. Aijo donte shumë mund edhe në të ardhmen në realizimin e kësaj ofertë. Duhej edhe njohja me një biznesmen për sponsorizuar. Por kjo kërkesë një i hynte e tjetra i dilte nga veshi gjatë bisedimit me atë grua të klubit të Barçes, pas ofertës që na ofroi. Një ish sportiest tashmë të njohur një biznesmen ju lut ta ndihmonte, pasi ai kishte një ofertë nga klubi Barcelonës, por nuk kishte financën e duhur për të shkuar atje.Biznesmeni e dëgjoi me vëmendje kur mbaroi artisti e i tha eija më tako mua pas një muaji.Tani për tani s’kam bilancin e duhur për të shkuar atje.

Për çudi këtë herë bilanci nuk u përmend dhe fjala e pare ishte:’’Unë dhe im bir jemi fansat të Real Madridit.Po pate punime për këtë klub do të sponsorizonte, të shkonin në Madrit bashkë me tim bir për të paraqitur punimet tuaja, por jo në Barcelonë.Ai ishte një admirues i Barçes.Ai duhej të priste se çfarë mund t’i sillte fati dhe moment. Ai e dinte se lypja të nxin faqen, por nuk lë pa gjë.Ai po mendonte për të gjetur njeriun e duhur që ish sportiest i qytetit të tij biznesmsn i njohur e politikan . Në këtë rast fati e ndihmoi.Ai ishte me dy shokët e tij në një lokal pranë bregut të detit, te Vollga.Artisti ju afrua, përshëndeti, pastaj ju kërkoi lejë që të mund të bisedonte vetëm me biznesmenin.Shokëve të tij të cilat pa hezitim i thanë, po ata nuk u larguan shumë, por u ulën në një tavolinë aty pranë. Artisti e falnderoi biznesmenin që krijoi për të komunikuar, pastaj hyri drejt e në temë duke treguar ofertën e klubit të Barçes ,punimet artistike , fotot,por edhe realitetin e tij financiar. Bizesmeni e dëgjoi me vëmendje. Ai i siguroi t’i bënte një punim artistic e do ta blinte. Kështu mund ta ndihmonte me këtë rast. Ai e përshëndeti bizesmenin dhe shokët e tij duke u larguar, por duke marrë me vehte këtë ofertë, por një shpresë që nuk duhej humbur. Në këtë rast zhgënjimi të përditshëm që haste, në mos pasjen finaciare. Këtë problem e kanë hasur artistët, e kanë jetuar dhe do e jetojnë atë përditë.Artisti nuk duhej të humbte kohë kot duke kërkuar ndihmë,por këtë ofertë duhej ta bënte realitet.Ai mendoi se bërja e logos së firmës, ky të ishte punimi që duhej ta bënte. Ajo në punimin e saj duhej të ishte unike, por dhe me vlera të larta artistike.Nuk duhej nxituar në punimin e saj,ashtu siç dëshironte ta realizonte me fantazinë e tij.

Atë punim ju deshën shumë kohë,gati afro dy muaj punë intensive. Ndonjëherë e duke prishur kur nuk i pëlqente siç donte ai. Kërkonte shumë punë ndaj vetes që ajo të ishte sa më unike. Kur e mbaroi e çoi në një galeri’’Priftuli’’ për t’i vënë një kornizë.Me ta kishte njohje.E bija e z. Priftuli, pasi pa punimin thirri të ëmën që ndodhej aty e të mos humbëte rastin e ta shikonte këtë punim unik.Ato e panë së bashkëu. E përgëzuan artistin duke i thënë se ajo ishte unike, por duhej vlerësuar mire kur të shitej.Ky vlerësim i dha artistit kënaqësi.Tani fantazia e punimit të tij ishte bërë realitet dhe e pëlqyeshme saqë kjo nuk ishte e paktë. Gjatë kohës së punimit të veprës ai nuk kishte kontaktuar me asnjë biznesmen,por as dhe me biznesmenin që porositi atë vepër arti. Ndoshta mund ta kishte harruar gjithçka.Por jo shokun e tij në ambjentet e firmës, e cila u realizua me ndihmën e një shoku të këtij bizesmeni që i cili porositi logon e firmës së tij të bërë në një mënyrë të veçantë,por edhe të bërë bukur artistikisht që mbeti i habitur.

Menjëherë i tha shoferit të tij ta çonte këtë vepër te drejtori që ta blinte me çmimin që ra dakort.Tashmë ai siguroi paratë e udhëtimit për në Barcelonë dhe kthim ndoshta e pagën e një nate në hotel. Atje rasti i solli të merrte një porosi nga një i njohur i cili kërkoi t’i bënte një punë me gëdhendje në dru.

Një punim klasik por edhe disa të ardhura të tjera për të mos mbetur në Barcelonë pa të ardhura. Duhej ta merrte rrugën drejt Barcelonës dalëngadalë se po krijohej mundësia.Tashmë ishte zgjidhur një mundësi, por edhe dështimi i saj, si dhe suksesi sipërmarrje. Ai rastësisht kishte takuar z. Gjergj.Ishin përshëndetur, por ai e kishte pyetur se çfarë po bënte për të shkuar në Barcelonë dhe të takonte drejtuesit e klubit.Kjo thënie e njohur e një njeriu të artit,por dhe e një njeriu të ditur, ishte një mbështetje për t’i vendosur ta bënte këtë udhëtim. Kishin kaluar disa muaj kur artisti kishte marrë ofertën nga F.C Barcelona, por tani e shikonte mundësinë ta bënte këtë udhëtim kaq të dëshiruar, tashti ishte momenti. Ai shkoi në një agjensi udhëtarësh. Atje u informua për çmimin e biletës për Barcelonë vajtje-ardhje,por dhe okazionet kur mund ta paguante më pak për biletën.Ai siguroi një hartë të qytetit të Barcelonës, si dhe të dhëna për disa hotele të saj.Kishte ardhur koha që ai ta blinte biletën.Rasti e solli në një agjensi kur po pyeste për çmimin e biletës,pronarin e agjensisë i cili ishte bashkë me një shokun e tij, të cilin e njihnte dhe artisti.

Ai e sugjeroi pronarit të agjensisë ta ndihmonte me çmimin e biletës duke ja dhënë me një çmim sa më të lirë, pasi ky ishte një rast i vaçant e duhej ndihmuarë. Artisti atë ditë bleu biletën e udhëtimit me një çmim më të lirë se në agjensitë e tjera të udhëtimit të qytetit të tij.

Data e nisjes ishte 22 mars të vitit 2012.Nisja do të bëhej në Rinas në orën 11 e 30 mm.Dhe mbritja në Barcelonë në orën 24.30 të natës.Kjo mbritje kaq vonë në Barcelonë ja shtonte vështirësitë këtij udhëtimi.Tjetër problem ishte se avioni i linjës nuk shkonte direkt në Barcelonë. Ai do të zbriste në aeroportin e Romës, ku do priste disa orë për të hipur me një avion tjetër te Alitalia i cili do të nisej rreth ores 23,00 për në Barcelonë.Gjatë udhëtimit me vehte mund të mbante vetëm çamtën e vogël të krahut.Ai kishte ëndërruar këtë udhëtim e kishte bërë përpjekje të mëdha për të siguruar financat e duhura.Tashmë dilemma e tij e vetme ishte takimi me drejtuesit të klubit të Barçes. Ai për këtë problem u konsultua me shumë miq; e tashmë e kishte të qartë një ide se si duhej vepruar. Ai ndoshta dhe gaboi duke kërkuar ndihmë me shumë njerëz që njihnte pasi mund të kish zgjuar nga gjumi dhe të keqin, për të shkuar në aeroportin e Rinasit I duhej një taksi e të mbrinte. Ajo i duhej për datën 22 mars 2012, që të ishte në orën e caktuar në atë aeroport.Ai kishte konktatuar me Lazen një shofer taksie që banonte pranë shtëpisë së artistit. Lazja i siguroi se ai duhej ta njoftonte një ditë para nisjes. Artisti një ditë para nisjes shkoi në shtëpinë e Lazes për t’i kujtuar udhëtimin nesër në mëngjes për në aeroport.Ata e lanë të nesrmen të niseshin në orën 8.30 mm. të mëngjesit te shtëpia e artstit.

Në mbrëmje ai sistemoi punimet e tija artistike për Barçen në valixhen e madhe me rrota.Pashaportat e këtyre punumeve i futi në çantën e krahut për ti pasur gati për çdo moment.Kur mbaroi këtë punë u ndje më i lehtësuar. Pasi ishte bërë gati për t’u nisur,atë mbrëmje në shtëpi priti një shok të vjetër të punës me të cilin bisedoi për udhëtimin, kohën e udhëtimit dhe vështirësit e tij.

Atë natë me thënë të drejtën artisti as gjumin nuk e bëri të mire,pasi dilemma e tij ishte se si do shkonte, se si do t’i takonte.A do të realizonte me sukses këtë udhëtim.Tani i dukej më e vështirë,pasi nuk kishte njeri që ta priste në Barcelonë. Apo që ai vinte nga një vend i vogël Shqipëria! Ndoshta nuk e dinin nga binte.E ngushëllonte thënia:Kismet! Ajo natë iu duk shumë e gjatë.Gjumi nuk e zuri deri sa u zbardh dita.Ai u vesh e kontrolloi mire dokumentat, paratë, dhe biletën,por gjithshka që kishte për këtë udhëtim.Ai po priste Lazen që i cili nuk vonoi shumë si për t’i thënë se kishte ardhur e sinjalizoi me borien e makinës e po e priste poshtë shtëpisë.

Artisti mbylli portën e jashtme të hyrjes e zbriti me bagazhet e tija të udhëtimit të cilat Lazja i sistemoi në bagazhin e makinës.Ora ishte 8.30 mm e mëngjesit.Lazje nisi taksinë e do të merrnim edhe villain e artistit, i cili do ta përcillte në aeroport.Ai po e priste para shtëpisësë tij. Hipi në makinë e rruga për në Rinas kaloi pa u ndjerë.Aty mbritëm në orën 9.00mm. Lazja atë rrugë e kishte bërë disa here duke çuar apo marrë pasagjerë aty. Ja shpegoi dhe artistit dhe duke u ndarë iu uroj udhë të mbarë! Me të vëllanë ai u nda I fundit.Hymë në aeroport.Ishte pak i tensionuar,dhe ktheu kokën pas duke ia bërë me dorë.Ai shkoi të bënteprocedurat e aeroportit.Kur mbaroi ato u kthye përsëri duke pare jasht aeroportit ku dalloi siluetat e të vëllait dhe Lazes e ja bëri përsëri me dorë.Kjo ishte një shenjë që u tregonte se çdo gjë kishte shkuar mire.Ata përshëndetën nga larg e hipën në makinë duke marrë rrugën drejt Durrësit.Makina nuk dukej më.Artisti u nis në sallën e madhe të nisjes së avionit të linjës së tij.Aty ai do të priste gati një orë.Valixhen e madhe me rrota e kishte dorëzuar në aeroportin e Rinasit.Atë do ta merrte kur të mbrinte në Barcelonë. Tani me vete kishte çantën e vogël me pashaportat e punimëve të tija dhe biletat e udhëtimit për ti pasur gati në çdo moment që do i duhej për çdo aeroport.

Aora e nisjes së avionit afroi.Sejcili sipas numrit të biletës paraqitej pranë sportelit me biletën e tij. Jashtë sallës po priste një autobus.Ku ai u mbush na çoi te aeroporti që po priste gati për nisje për në destinacion.Edhe artisti hipi në avionin e linjës.Udhëtimi nga Rinasi për në Romë zgjat më se një orë.Në aeroportin e Romës duhej të prisnim disa orë. Aty u nënshtrua procedurave ligjore të kontrollit.Në orën 23.00 u nisëm drejtë Barcelonës. Pritja ishte një moment shumë i vështirë. Në ato moment ai komunikoi me të villain e tij me celular. Ai tregoi për udhëtimin pa problem,dhe ishim në aeroportin e Romës. Po prisnim avionin e Barcelonës.Vëllai sugjeroi se po të kishte ndonjë problem,ta njoftonte me celularin me një herë. Avionët e shumë linjave uleshin e ngriheshin lart në qiell e fluturonin zhurmshëm në ngjitje e sipër për fluturim. Dikush fliste sipas gjuhës së vetë në ato ora të vona të natës për në Barcelonë. Artisti po udhëtonte me avion e shikonte dritat e avionit,ndërsa poshtë errësirën e plotë, e avionic po afronte në Barcelonë. Nga larg dukeshin vezullimet e dritave të anijeve nëpër det. Aeroporti i Barcelonës ishte një surprise të shikoje atë madhësht aq të bukur! Më në fund zbritëm e se cili po merrte bagazhet e tija sipas orentimit të biletës.Zinxhiri i dëmtuar ishte pa problem. Në aeroport artisti u detyrua të merrte një taksi me një kosto shumë të lartë. Jashtë aeroportit prisnin taksitë që çonin në Barcelonë pasagjerët. Hymë në Barcelonë e po shikoja arkitekturën klasike të ndërtesave të gërshetuar e vjetra me të renë modern. Ndërtesat vezullonin nga dritat e dukej sikur nuk ishte mesi i natës! Artistit nuk iu durua sepse shoferi donte të bënte rrugën sa më të gjatë, dhe i dha emrin e hotelit,por mos kalo në të njëjtën rrugë. Shoferi bëri sikur nuk e dëgjoi.Atëherë artisti i tha ndaloje këtu. Pranë Kamp Nou.Ai zbriti pranë stadiumit.Këtij stadium gjigand e mitik .Hoteli ndodhej aty pranë.Artisti do të shkonte në këmbë për ta gjetur.

Ora kishte kaluar mesin e natës.Artisti duke pare emërtimet e tabelave më së fundi arriti të gjente hotelin që kërkonte, i cili ishte shumë pranë stadiumit Kamp Nou. Kur hyri në hotel përshëndeti sportelistin dhe pyeti a kishte vend për të kaluar natën aty. Pyeti edhe për çmimin e fjetes në dhomës. Një natë kushtonte 120 ero.Kujtoja se nuk do ksha më problem, por për çudi mori prapë një përgjigje negative. Aty pranë ishte një kolltuk i madh dhe ju luta të ulesha por duhet paguar ai ,- më tha pa të ulesh!?

Nuk kishte pike mëshire sportelisti apo humanizmi! Aty pranë ishte një stacion autobisi për pasagjerët e kishte disa stola për uljen e udhëtarëve të ndryshëm.Tshmë ishte e thënë që të ulej aty artisti deri sa të zbardhte dita. Ndoshta aty do takonte ndonjë që kishte interes për ndonjë punim të Barcelonës e t’ja tregonte, por edhe t’i tregonte qëllimin e tij për barçen.Kjo ishte shpresa e fundit, ajo vdes në fundoren e saj! Ndoshta fati nuk ishte me atë, dhe e keqja s’po e linte rehat në atë stol ku ishte ulur. Aty ndenji sa zbardhi dita. Ai sugjeroi një gazette sportive të Barcelonës.Ishte falas. Ai numër i gazetës sportive të Barcelonës ‘’EL MUNDO DEPORTIVO’’, sot e ka si relike të atij mundimi në Barcelonë nga njeriu jot ë duhur.

Me çantën në krah artisti shkoi te zyrat e FC Barcelonës. Ato ishin në stadiumin’’Kamp Nou’’, në këtëstadium mitik që kushdo nga admiruesit e Barçes do ta dëshironte të ishte aty.Tani ai e kishte këtë fat dhe ishte i ftuar i klubit. Shumë metra para stadiumit,ishte një rrethim i madh me porta të mëdhaja lëvizëse me shina.Aty pranë ndodheshin dy burra me jelek fosforishente si ato që veshin personeli i Kryqit të Kuq në një ndërkombëtare futbolli.

Përshëndetëm mirmëngjes në spanjisht,por edhe ata ashtu.Ai u mundua të komunikonte italisht.Artisti iu afrua,sepse ata po lëviznin. Të flisje me ata ishte e vështirë.Ata nuk dinin italisht. I pyetëm gjermanisht, por nuk kuptonin.Tashmë mbetej vetëm komunikimi spanjisht.I thamë arsyen e ardhjes në Barcelonë. Ishim të ftuar nga klubi,nga një zonjë që punonte për marrdhëniet me jashtë te klubi Barcelonës.Siç dukej nuk po kuptonin këta dy rojet, duke na marrë për vizitor të thjeshtë. Ata telefonuan se me cilin folën.Artisti nuk e mori vesh,por dhe tha se do ta çonin te ofiçina dhe jo te klubi. Ai menjëherë u revoltua dhe i tha se donte të takonte një drejtues të klubit të Barcelonës. Ai nuk kishte ardhur për të shkuar tek ofiçina. Hapi valixhen e nxori një stemë të Barçes të gëdhendur në dru rreth 40 cm të gjatë. Ata po e shikonin duke e marrë në dorë dhe shtangën,por artisti nuk ju la kohë, por nxori një gazette shqiptare(Shekulli) ku ndodhej fotoja e tij duke punuar me mozaik aplikacion. Ai iu tregoi edhe dy punime të tjera për Barçen të punuara me material të veçanta me rimeso me hekur të nxehtë, unike në punimin e tyre.

Pastaj,artisti një e nga një i futi në valixhe dhe mbylli atë. Me italishten e tij i tha:’’Miku kur thirret, pritet e nuk lihet te dera!’’. Një ditë këto punime unike do ti ekspozoj ndoshta në Angli apo Gjermani, por vetëm kur të dojë i madhi zot!

Pasi vlersimi artistic të këtyre punimeve nuk iu mungon si nga media apo televizonet e vendit tim.Aty pranë po kalonte një taksi.Artisti e ndaloi atë.Ai nuk gjeti këtu atë që dëshironte.Nuk mund të sakrifikonte më. Ai nuk po shifte të mundur të kontaktonte me klubin. Artisti nuk kishte moshën ta kalonte natën jashtë në muajin mars.Nuk mund të rrezikonte kaq tepër, prandaj duhej të kthehej.Mbi të gjitha ai ishte i zhgënjyer.

Fjala’’Ofocina’’ e kishte irretuar shumë.Durimi iu sos.Para tepër nuk kishte që të priste, aty.Artisti përshëndeti’’Hasta la vista’’ pastaj hipi në makinën taksi drejtë aeroportit. Të dy punonjsit shtangën para portës. Ata po depatonin me njër-tjetrin. E kuptuan se gabuan në këtë rastë. Artisti pagoi 30 ero duke ndërruar datën e biletës së kthimit.Tani ajo ishte nata e dytë.Do nisej nga Barcelona. Aty në orën 11.30mm. Ishte një zhgënjim totalisht,pasi nuk arriti të takonte njerzit e duhur, por kryesisht fati e s’mund të luash me atë.Ishte një aeroport madhështor dhe i bukur, si natën e ditën me atë arkitekturë maderne.

Orari i nisjes së avionit po vinte. Celulari ishte i padisponueshëm. Hipëm në një autobus drejt auroportit ku niseshin avionët e linjës Barcelonë- Romë. Në sedilen ku u ul artisti pranë kishte dy student italianë që ishin për ekskursion.Por për fatin e tij sedilja nuk kishte numërin e biletës e u ula pranë dritares.Ai po shikonte nga larg këtë interar kaq të bukur kthimi.Barcelona me atë detin e saj të kristaltë që e rrethonte. Dal nga dale po zhdukej nga horizonti.Ata ishin sipër detit. Ky ishte një peisazh fantastik që po esuprizonte në këtë udhëtim. Ai po e sodiste e s’po ngopej duke e parë atë pejsazh. Artisti po mendonte se a do t’i jepej mundësia ta shikonte prapë këtë peisazh kaq të bukur e të veçantë!

Më së fundi tha:’’Zoti më ndihmoftë!’’.

Në orën 13.00 mbritëm në aeroportin e Romës. Ai do priste aty avionin që do nisej për në Shqipëri.Artisti shkoi në një lokal aty afër e bleu një hamburger dhe një Koka kola e u ul për të ngrënë.Koha për nisje kishte jo pak, por rreth 9 orë që të nisej drejt Rinasit. Kur mbaroi së ngrëni u nis drejt sallës së Rinasit nga ku do nisej pastaj avioni. Ajo nuk ishte dhe aq komode në katin e parë.Artisti kohën e shfrytëzoi duke parë brenda për brenda aeroportin nëpër dyqane e lokale.Ato ishin të shumta e ja shtonin bukurinë atij aeroporti.Aeroporti i Romës ishte i madh, ku avionët uleshin e ngriheshi njëri pas tjetrit. Aty artisti u njoh me një shqiptare që jetonte prej 10 vitesh në Amerikë. E quanin Alfred.Nuk kaloi shumë dhe me ta u bashkua edhe një pasagjer,Berti që ishte me orgjinë nga Korça. Ai kishte qënë në Francë për një operacion në sy, i cili i kishte dalë me sukses. Ata që të tre e kaluan kohën së bashku deri sa erdhi koha e nisjes së avionit për në Rinas. Të dy shokët e panë të arsyshme dhe ndihmuan artistin duke e çuar me makinë artistin në Durrës pas mbritjes aty me avion. Në Rinas mbritëm në orën 23.00 të natës. Jashtë aeroportit të afrmit e Bertit po e prisnin me një makinë ngjyrë vishnje. Ata e ftuan artistin të hipte në makinë, pas mbarimit të procedurave në aeroport.Pas pak u nisëm drejt Tiranës, ku zbriti Berti.Aty do kalonte natën te tezja e vet.Kur zbriti të afrmit i thotë që të çonte artistin për në Durrës. Ora po shkonte 1.30 mm e natës. Dhe më së fundi erdhëm në Durrës. Drejtuesi ndaloi makinën para hyrjes së artistit. Ata u përshëndetën dhe uruan mbarësi e fat; e pa u vonuar mori përsëri rrugën drejt Tiranës. Artisti, kur hyri në shtëpinë e tj mendoi me vehte duke thënë se çfarë ishte ky udhëtim!?

-Një zhgënjim, një mësim,apo një keqpuptim!.Apo duhej një përkthyes por edhe pak fat që të takonte njerëzit e duhur.Por ai nuk duhej të bëhej pesimist, sepse jeta vazhdon dhe populli thotë:’’Pas një të keqe, vjen një e mirë, por t’i veç puno!’’.

Durrës,Korrik,2013.

 

 

Murat Gecaj:DOKUMENTE ARKIVORE, PAK TË NJOHURA, PËR MIGJENIN MËSUES NË VRAKË

Me rastin e 75-vjetorit të vdekjes:

DOKUMENTE ARKIVORE, PAK TË NJOHURA, PËR  MIGJENIN MËSUES NË VRAKË

Nga: Prof. Murat Gecaj

publicist e studiues-Tiranë


Migjeni, Poeti ynë Kombëtar

1.

- Me shkresën e Ministrisë së Arsimit nr.l574, datë 8.5.l933, dërguar Kryesisë së Këshillit të Ministrave, Millosh (Gjergj) Nikolla propozohet mësues në katundin Vrakë të Shkodrës, me  l60 fr. ari në muaj, " mbasi i naltpërmenduni ka krye Normale të Ballkanit. Të dy ( është fjala dhe për mësuesin shkodran Lin Çurçia,-shënimi im, M.G.) të përmendunit hynë për së pari në shërbim të arësimit".

(AQSH i RSH, F. Këshilli i Ministrave,viti 1933, Dosja IV-338, fleta 564)

-  Miratohet me Vendimin e KM, nr.874-a, datë l3.5.l933 ( Po aty, f.565)

- Drejtoria e shkollës plotore "Skanderbeg"-Shkodër, me shkresën nr. l2/VI, datë 27.5.l933, njofton se Millosh Nikolla filloi detyrën si mësues në fshatin Vrakë të Shkodrës, më 27.4.l933. ( Po aty, f.569).

2.

Mbretnia Shqiptare

Shkolla mikste-Vrakë

Nr.31                                                        P.T. INSPEKTORISË S' ARSIMIT SHKODËR

Kam nderin me i njoftue asaj P.T. Inspektori se sot u paraqit në krye të detyrës titullari i kësaj shkolle dhe filloi mësimet rregullisht.

Zav.Kryemësuesi

Millosh Nikolla

Vrakë, më 27.4.l933

( M.Kraja, " Migjeni mësues", faqe 31, fotokopje dokumenti)

3.

Në raportin për vitin arsimor l932-l933, me shkresën nr.79/ IV, datë l.7.l933, të Inspektorisë së Arsimit Shkodër, për shkollën e Vrakës thuhet se ajo:

" ka pasë 4 klasë kolektive, dy nga dy", me mësues të klasave I-II Millosh Nikollën

( klasa I me 25 nxënës, klasa II me l4 nxënës) dhe klasat III-IV me mësues Cin Bushatin. Shënohet se mësuesit: " kanë punue me zell e kujdes dhe me harmoni të plotë midis tyne".

( AQSH i RSH, MA, 1933, D.14, f.115 )


Bust i Millosh Gjergj Nikollës-Migjeni (13 tetor 1911-26 gusht 1938)

4.

Millosh Gjergj Nikolla (Migjeni), me shkresën nr.l0, datë 3 mars l934, kryemësues i shkollës mikste në Vrakë të Shkodrës, e informon (me shkrim dore e kaligrafi të bukur)  drejtorinë e shkollës "28 Nandori" të Shkodrës: '' mbi gjymsen e parë të vjetit shkolluer".Aty tregon se mësimet filluan më 25 shtator l933. Më tej, shënon se: "para fillesës së mësimevet janë kenë regjistrimet" dhe u regjistruan 245 nxënës. “Por, tue marrrë parasysh ngushtësinë e lokalit shkollor dhe kapërcimin e moshës së detyrimit shkollor, në marrëveshje me Inspektorinë e Arsimit në prezencë, me datë 5 Tetuer l933, numri i nxanësvet asht paksue në l34   (dhe me shkrim,-shënimi im, M.G.). Tash, në kohët e fundit, me shpërnguljen e familjeve të nxanësvet në Jugosllavi, ky numur ende asht  paksue në 98 (dhe me shkrim,-shënimi im, M.G.). Migjeni shënon se ndjekin mësimet rregullisht 80 nxënës. Më tej tregon se, siç dihet, kjo shkollë ka qenë private, deri në mbylljen e tyre dhe se mësimet jepeshin përgjithësisht në gjuhën serbe. Ndërsa: " Mësimi i shqipes asht kenë i caktuem ka nji orë në ditë, por-defakto-as kjo orë në ditë nuk asht ekzistue,-se çdo aktivitet serioz prej nji mësuesit shqiptar asht kenë i penguem. E mjaftë asht prej këtyne mësuesve që kanë muejt me ia mësue fëmivet germat e shqipes dhe disi këndimin- verte pa kuptim, por prap mund të shenjohet nji hap i vogël përpara".

Më tej, Migjeni shënon, në shkresën e tij, se programi i shkollave fillore nuk është venë në zbatim, pasi: "nxanësit nuk e dinë shqipen, se në të gjithë katundin nuk dëgjohet as një fjalë të gjuhës shtetnore". Pastaj thotë se katundi i Vrakës përbëhet prej 6 lagjeve: Boriç' i Math, Boriç' i Vezirit, Gril, Omarej, Rrash e Kullaj. "Fëmitë e këtyne tri lagjeve mrame kanë thye gjuhën për shqyptimin e shqipes jo me aq vështirësi të madhe, për arsye se kanë pasë marëdhanje me malsorët n'anë të Lindjes e të Veriut; nsa tri lagjet e para janë fare t' izoluem.Por, në kohën e fundit, mjerisht, nxanësit që kanë pretendue ta mësojnë shqipen ma mirë, dmth prej lagjeve Rrapsh e Kullaj, të gjithë janë shpërngulun".

Më poshtë, Migjeni vijon të tregojë se kujdesi i mësuesve për ta përdorë shqipen jashtë shkollës ka qenë: "gadi fare i pafrytshëm, sidomos tash- kurse trutë e njoma të fëmive janë bllokuem me andra mbi një "Dhe të premtuem". N'orët e mësimit asht evitue sërbishtja sa asht mujt ma tepër". Më tej shton: " I arsyeshëm asht pamë mospërdorimi ma hapt i serbishtes, pse fëmija nuk ia vejnë veshin të folunit shqip, kurse e dinë se po ajo vet do t'i thohet e shtjellohet serbisht". Pastaj Migjeni vijon: "Nji cilsi të fëmive jo të lavdrueshme në pikëpamje të formimit të karakterit, kjo asht pretenza të padisin shoqishojnë për asgjesend" dhe tregon se kundër këtij “korupcioni fëminuer, personeli mësimuer ka veprue me sukses".

Në mbyllje të informacionit të tij, Migjeni shënon se, për të pasë sukses në këtë punë, kërkohen mjete mësimi me numër të mjaftueshëm dhe të tërhiqen fëmijë në shkollën e Vrakës dhe nga katundet Shtoj i Ri e Shtoj i Vjetër:  "e në këtë mënyrë, ky ndërlikim gjuhe dhe mentaliteti kish me ba të veden". Gjithashtu, propozon se duhet " një ndërtesë ma e madhe dhe me vend ma të përshtatshëm".

(AQSH i RSH,Fondi MA, 1934, D.131, f.118-119 )

5.

Me shkresën nr.20, datë 8 qershor l934, mësuesi  Millosh Nikolla e informon Inspektorinë e Arsimit në Shkodër, nga shkolla e Vrakës ku shërbente,për nxënësit e klasave të ndryshme. Kështu, në klasën e parë: regjistruar - 77, të rregullt-27, kaluan-l0; në klasën e dytë: l9-6-4; në klasën e tretë: l3-7-4; në klasën e katërt: 11-1,-,-; në klasën e pestë: l5-5-5. Aty shënon se: në klasën e parë ishte mësuese Sofije Kushi, në klasën e dytë- Dhimitër Kushi e në të tjerat- M.Nikolla: " puna e të cilit- në përdorimin e sa ma të haptë të gjuhës shtetnore nga ana e nxansvet- asht përfundue me sukses".

Po në këtë shkresë, M.Nikolla (Migjeni) tregon se regjistrimet janë bërë më l8 shtator dhe mësimet filluan më 25 shtator l933. Në pikën 1 ankohet për zvogëlimin e numrit të nxënësve, nga shkaku i shpërnguljes së prindërve në Jugosllavi. Ndërsa në pikën 6 shënon: "Gjendja e ndërtesës nuk asht e pëlqyeshme". Kërkon të ketë dhe mjete mësimi, që mungojnë.Në fund shënon se për "javën e drunit" janë hapur gopa, por kanë mbetur ashtu, pasi nuk janë dërguar fidanët e kërkuar!...

( AQSH i RSH, MA, l934, D.131, f.120-121 )

Shënimi im:

Këto dokumente, pa ndonjë koment të veçantë, për jetën dhe veprën e mësuesit dhe Poetit tonë të madh Kombëtar, Millosh Gjergj Nikolla (Migjeni), kur ai ishte mësues në Vrakë të Shkodrës, i kam nxjerrë vite më parë, nga Arkivi Qendror Shtetëror i RSH-së, për përdorim vetjak. Siç e shihet, sipas rregullave arkivore të asaj kohe, vetëm një pjesë e origjinalit është venë në thonjza. Pjesa tjetër është sqaruar nga ana ime, duke i qëndruar saktësisht përmbajtjes së origjinalit të dokumentit.

Tiranë, 20 gusht 2013

 

 

Ermira Babamusta: Dita Botërore Humanitare: Homazh në përkujtim të masakrave në Koso

Dita Botërore Humanitare: Homazh në përkujtim të masakrave në Kosovë

Nga: Ermira Babamusta, Ph.D., (Gruaja Ndërkombëtare e Kurajos & Gruaja Humanitare Ndërkombëtare)

 

Të mësojmë nga historia dhe të ndërtojmë një të ardhme më të mirë

19 gusht 2013 – Me rasitin e Ditës Botërore Humanitare sot kujtojmë ato persona në botë që shpeshherë kalojnë vuajte dhe rrethana të rrezikshme në jetë. Këtë vit përkujtojmë ngjajet tragjike në Kosovë dhe katastrofinë humanitare të shqiptarëve të masakruar, persekutuar, dëbuar nga toka e tyre, si dhe heronjtë e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Fushata e spastrimit etnik nga forcat jugosllave dhe serbe, nën drejtim të Slobodan Milosheviçit do kujtohet përgjithmonë si vitet më të errëta dhe përgjakshme në historinë shqiptare.

Me 19 gusht 2013, kur bota përkujton luftën kundra genocidit, është e rëndësishsme të reflektojmë në aspektin historik të genocidit dhe masakrimit të shqiptarëve.

Këtë ditë ia dedikoj veçanërisht familjes guximtare Kunoviku, dy mbijetues të luftës dhe heronj, Gëzim dhe Egzona Kunoviku. Edhe pse përvuan krime tragjike nga lufta, kanë rrezikuar jetën e tyre për të shpëtuar të tjerët gjatë punës së tyre me ushtrinë amerikane në në Lindjen e Mesme. Ndez një qiri për prindërit e tyre të mrekullueshëm, viktima të pafajshme të luftës, Zylije dhe Namon Kunoviku.

Si dëshmuese e padrejtësive ndaj refugjatëve kosovar dhe mbijetues të genocidit gjatë vizitës time në Kosovë në 2007 dhe 2012 kujtoj sot dhimbjet e tyre, krimet e shëmtuara dhe përndjekjen e vëllezërve dhe motrave të mia kosovare. Kujtoj këtu ato familje të cilat akoma nuk dinë fatin e të dashurve të tyre të zhdukur dhe zhvendosur. Shpresoj t’u jepet drejtësi!

Si gjeneratë e së ardhmes kemi një përgjegjësi të madhe – të mësojmë të kaluarën tonë, të jemi të bashkuar dhe të inkurajojmë udhëheqësit tanë të ndërtojnë një të ardhme më të mirë. Një kriter kyç për paqe, diplomaci dhe prosperitet është përmbushja e katër vlerave kryesore demokratike: drejtësi, mirëqeverisje, zhvillim ekonomik dhe mirëqenie sociale. Një demokraci e shëndetshme është për popullin dhe nga populli!

Falenderoj Amerikën në vazhdën e traditës së saj demokratike dhe humanitare. Pata rastin të takoj udhëheqës të mëdhenj dhe liderë të Kongresit Amerikan si Senatori Harry Reid (kryetar i Mazhorancës të Senatit Amerikan), Senatori Tom Harkin, ish-sekretar i shtetit Colin Powel, Sekretari i Asamblesë së OKB-së Kofi Annan, etj, të cilët kanë të njëjtin pasion dhe përkushtim për paqe, domokraci dhe mbrojte të drejtave të njeriut. Respektoj masat e marra nga Presidenti Bill Clinton, Presidenti Obama, z.p. Joe Biden, Senatorja Hillary Clinton, Dr. Jill Biden dhe znj. Michelle Obama, të cilët kanë mbështetur të drejtat njerëzore, veçanërisht të shqiptarëve, dhe vazhdojnë të përkrahin vlerat demokratike në botë.

Më kujtohen fjalët e ish-presidentit J.F. Kennedy, “bota është shumë ndryshe sot sepse njeriu në duart e tij mban fuqinë për t’i dhënë fund të gjitha format e mjerimit njerësor si dhe të gjitha format e jetës njerëzore.” Ka ardhur koha për një lëvizje globale për të siguruar drejtësi, të mbrojmë të drejtat e njeriut, të ndërtojmë paqe dhe demokraci në vend the botë. Historia ka treguar që shqiparët janë një model i suksesshëm për botën. Duhet të zhvillohemi më tepër ekonomikisht dhe të luajmë një rol më vendimtar në arenën botërore.

 

MURAT GECAJ: HASAN PRISHTINA: ”KY DHASHAMIR I BËN NJË NDER TË MADH AMËS SHQIPËRI...”

Në 80-vjetorin e vrasjes:

HASAN PRISHTINA: ”KY DHASHAMIR I BËN  NJË NDER TË MADH AMËS SHQIPËRI...”

Nga:Prof. MURAT  GECAJ

publicist e studiues-Tiranë


Hasan Prishtina ( 1873-14.08.1933)

”…Mue, në idenë teme patriotike nuk ka mujtë as nuk do të mujë me më shtrue, ari i të tanë botës, por as mënia e të tanë anmiqve! Ka me më shtrue vetëm vdekja!”  (H. Prishtina)

1.

Përsëri erdhi data përkujtimore e atij gushti të paharruar dhe që lëndoi shumë zemra shqiptarësh. Ajo lidhet me emrin e nderuar të atdhetarit të madh Hasan Prishtina. Krahas figurave tjera të shquara atdhetare, si Bajram Curri, për atë kam dëgjur të flitet me dashuri e respekt, që në fëmijëri e rini, atje në vendlindjen time, Malësi e Gjakovës (Tropojë). Më pas, u njoha më mirë me jetën e tij, në vitet e studimeve universitare. Ndodhi që, kur punoja redaktor në gazetën ”Bashkimi”, në vitet ’70-të të shekullit të kaluar dhe i sollen eshtrat e tij në Shqipëri e i rivarrosën në Kukës, shkova atje për të bërë një shkrim. Ai u publikua, me titullin e një vargu të rapsodisë popullore, thurur ato ditë: ”Prapë, na erdh’ Hasan Prishtina!...”. Dhe ja, përsëri tani, kemi detyrim ta kujtojmë e ta nderojmë atë, për ndihmesën e gjithanshme ndaj Atdheut e Kombit tonë.

Të gjithë ne, tani ndiejmë krenari të ligjëshme edhe kur e dimë se, me rastin e 100-vjetorit të Pavarësisë, u vendosën me ceremoni shtatore të tij, në Tiranë, Prishtinë e Shkup.

2.

Ishte data 14 gusht e vitit 1933. Hasan Prishtina, figurë e njohur e lëvizjes për liri e pavarësi, kishte dy javë që ndodhej ne Selanik (Greqi), me misionin e lartë  atdhetar që të pengonte me çdo kusht shpërnguljen e kosovarëve për në Anadoll të Turqisë, pas marrëveshjes së bërë ndërmjet qeverive serbe e osmane. Duke kaluar qetësisht nëpër një rrugë të atij qyteti, ai u godit pas shpine tradhtisht, me pesë plumba vdekjeprurës, nga një agjent i paguar, dorë e stërgjatur e armiqve të tij dhe gjithë popullit shqiptar. Tek rrëzohej si lisi përtokë, në moshën 60-vjeçare, ai burrë i madh i Kosovës kreshnike dhe i mbarë Shqipërisë, ndoshta vetëtimëthi, përsëri solli ndërmend betimin solemn, që kishte bërë para popullit e Atdheut, të cilin e mbajti me nder deri në fund të jetës: ”…Mue, në idenë teme patriotike nuk ka mujtë as nuk do të mujë me më shtrue, ari i të tanë botës, por as mënia e të tanë anmiqve! Ka me më shtrue vetëm vdekja!”

Në jetën e tij prej luftëtari të paepur, ai u ndoq këmba-këmbës nga armiqtë e shumtë e pabesë, të cilët i bënë katër atentate dhe e dënuan gjashtë herë me vdekje, në mungesë. Por, megjithatë, nuk u përkul as nuk u ndal asnjëherë në rrugën e nisur në shërbim të mëmëdheut, siç e dëshmon edhe kënga popullore kushtuar atij: ”S’ të shtroi ari i tanë mbretnive,/ s’ të lidhën leqet e tradhtive…”.


Një grup bashkatdhetarësh, me banim në Suedi, para shtatores së Hasan Prishtinës (Tiranë, 29 Nëntor 2012)

3.

Lindi në qytetin Vuçiternë të Kosovës, më 1873, pra 140 vjet më parë. Familja e tij ishte shpërngulur në atë qytet nga fshati Polanc i Drenicës, krahinë e njohur për qendresën shumëvjeçare për liri e pavarësi. Mësimet e para i përfundoi në vendlindje, ndërsa të mesmen në një kolegj francez të Selanikut dhe të lartat për drejtësi, në Stamboll. U rrit dhe u edukua njeri i zgjuar e luftëtar, nga i ati dhe e ëma, në djepin e popullit kryengritës të asaj krahine. Kështu, mësimet e para atdhetare, që mori në familje dhe më vonë në shkollë, ai i vuri në shërbim të çlirimit e bashkimit kombëtar. Periudha, kur u rrit e u burrërua Hasan Prishtina, ishin vitet e zjarrta të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit. Nga i ati kishte trashëguar pasuri jo të vogël, por atë e përdori për blerjen e armëve në shërbim të kryengretjes së përgjithshme antiosmane të viteve 1910-1912 dhe,  në vijimësi, për çeljen e shkollave shqipe.

Me penë e me pushkë, me fjalë e me diplomaci, kudo ku u ndodh, ndërmjet miqësh e armiqësh, Hasan Prishtina nuk pushoi asnjëherë të propagandonte dhe të përpiqej për të venë në zbatim idenë e tij: çlirimin e bashkimin e Atdheut të robëruar dhe zhvillimin e tij. Me fjalën e ëmbël e të guximshme dhe me artikujt e tij në shtypin e kohës, zgjonte ndërmjet popullit e rinisë kosovare ndjenjat e atdhedashurisë, urrejtjen e thellë ndaj pushtuesve e tradhtarëve.

Hasan Prishtina u bë luftëtar aktiv edhe për gjuhë  e shkollën shqipe, të cilat i vlerësonte si faktorë të domosdoshëm për zgjimin dhe forcimin e ndjenjave kombëtare. Vetë u kujdes që 50 djem kosovarë të shkonin për të vazhduar mësimet në shkollën Normale të Elbasanit dhe të bëheshin mësues për shkollat në gjuhën amtare në Kosovë. Ashtu si rilindësit e tjerë, punoi me ngulm kundër ndasive fetare e krahinore, kundër vllavrasjeve e gjaqeve. Në vitin 1908, ishte nismëtar për tubimin e 30 mijë kosovarëve në Ferizaj dhe mbështeti Kongresin e Manasitrit për alfabetin, që e kemi në përdorim  sot. Deputet në Parlamentin xhonturk (1908), në moshën 35-vjeçare doli në opozitë, bashkë me  disa deputetë të tjerë, atdhetarë shqiptarë. Shtypi i kohës shkruante: ”Ky dashamir (H.Prishtina,-shënimi ynë) i bën një nder të madh amës Shqipëri, për të cilën ai është gati të bëhet theror”. Duke u ngritur me forcë në mbrojtje të të drejtave të shqiptarëve, në Parlamentin xhonturk protestoi energjikisht kundër premtimeve të tyre boshe dhe barbarizmave në Kosovë. ”Deputeti kryengritës, që kërcënon Sulltanin”, siç e quajtën qeveritarët e kohës dhe shtypi xhonturk, pa iu trembur syri aspak, brenda në Parlament, e quajti kriminel gjeneralin xhelat Durgut Pasha. Siç do të shkruante vetë H. Prishtina më pas, në vend të një kolltuku me turp të Stambolit, zgjodhi rrugën e ndershme, kryengritjen në  male, ndërmjet popullit trim e liridashës të Kosovës.

4.

Pas Kuvendit historik të Junikut, në majin e vitit 1912, të prirë nga atdhetarët e trimat luftëtarë, Bajram Curri e Isa Boletini, u vendos të lidhej besa për kryengritjen e përgjithshme, kundër sundimit osman. Me zemra të ndezura e me besim të plotë në fitoren përfundimtare mbi armiqtë  pushtues, kryengritësit shqiptarë rendnin me armët krahut, duke kënduar: ”Besa-besë, nji herë kemi thanë,/ ty, Shqipni, na të kemi nanë;/ besa-besë, nji herë kemi thanë:/ për Shqipni, jetën duem me dhanë!”. Ismail Qemali gjithnjë i kujtonte fjalët, që i tha Hasan Prishtina, kur biseduan për fillimin e kryengritjes së përgjithshme: ”Hasan Beg, i besoj fetarisht karakterit të zotnisë sate. Ky besim më ka shtyrë me i shkrue në zemër ato fjalë, që i përdorove sot në Parlament, tue thanë:-Kam me kenë njeni e  ndoshta i pari i atyre, që kanë për ta ngrehë flamurin e kryengritjes”.

Pas shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, më 28 nëntor 1912, Hasan Prishtina u caktua ministër i  Bujqësisë, në Qeverinë e Vlorës. Në vitin 1915, ishte në ballë të kryengritjes së Lumës e Hasit (Kukës), kundër pushtimit serbo-malazez. Në vitet e pushtimit austriak e internuan në Vjenë, bashkë e me Bajram Cuirrin

Gjithnjë i papërkulur e me besim të madh në forcë e popullit tonë trim e liridashës, për vite me radhë Hasan Prishtina qëndroi në krye të lëvizjes atdhetare për çlirimin e Kosovës nga robëria serbe, me anën e kryengritjes së armatosur, me shpresë të madhe se një ditë Kosova do të ishte zonjë në truallin e vet të stërlashtë amtar. Ai nuk u pajtua asnjëherë me aneksimin e Kosovës nga monarkia shoviniste serbe. Si deputet i prefekturës së Drinit, në Parlamentin e parë shqiptar (1921), mbrojti me zjarr të drejtat e popullsisë shqiptare të krahinës së Dibrës dhe të mbarë trojeve amtare, si në Maqedoni e Kosovë, duke demaskuar masakrat e  shovinistëve, që synonin të shuanin ndjenjat liridashëse dhe t’i serbizonin ato krahina. Për ”drejtësinë” serbe ai shkruante: ”…asht i vetmi vend në botë, ku bëhen vrasje në prani të gjyqtarëve, të cilët heshtin!”

Pas krizës qeveritare dhe rrëzimit të qeverisë së P.Evangjelit, në dhjetor 1921 Hasan Prishtina u caktua kryeministër i Shqipërisë dhe në përbërje të Qeverisë caktoi figura të njohura të Kombit tonë, si: Fan Noli, ministër i Jashtëm; Zija Dibra, ministër i Brendshëm; Hoxha Kadriu, ministër i Drejtësisë; Bajram Curri, komandant i Përgjithshëm i Ushtrisë etj. Shpejt u ndërlikuan rrethanat nga kundërshtarët e tij politikë dhe H. Prishtina u detyrua të jepte dorëheqjen, por asjëherë nuk e ndërpreu veprimtarinë e tij atdhetare. Kështu, në vitet 1922-1923, së bashku me ”Dragoin e Dragobisë”, Bajram Curri, drejtuan Lëvizjen fshatare në Veri, kundër vendosjes së diktaturës, me thirrjen luftarake: ”Në shtatë e në shtatëdhjetë!”. Në atë periudhë, ministria e Luftës urdhëronte, me anë të një telegrami, vartësit e saj në Malësi: ”Ata, qi kanë guxue me i mbajtë apo arratisen me ta (H.Prishtina me shokët e tij,-shënimi ynë), të ndiqen e të dënohen, sikurse vetë kryengritësit”. Por ata nuk u trembën as e ulën ritmin e kundërshtimit ndaj qeverisë në Tiranë dhe gjetën strehë në ”Shpellën e pushkëve” apo në ”Stanin e Hasan Prishtinës”, në Malësinë e Gjakovës(Tropojë) e kudo në ato krahina.

Shtypi i kohës, duke çmuar lart veprën e tyre atdhetare, shkruante: ”Të mos ishte Hasan Prishtina dhe Bajram Curri, me disa shokë të tjerë, s’do të bëhej kurrgjë as për gjuhë as për Shqipëri”. Sa domethënëse ishin dhe fjalët, që deklaroi vetë Hasan Prishtina në Parlamentin shqiptar, pas rrëzimit të qeverisë demokratike të Fan Nolit: ”Shqiptarit nuk mund me ja lidhë gojën jo dyfeku, por as topi!”

Kundërshtarët e ndiqnin me ngulm dhe donin ta kapnin ”kryet e gjarpërit”, siç e quajtën ata H.Prishtinën. Por populli i donte dhe i mbronte me besnikëri prijësit e vet, pra dhe ai, ndërmjet tij, gjeti forcë e papërkulshmëri. Bashkë me atdhetarë të tjerë, Hasan Prishtina e përkrahu pa rezerva Revolucionin e Qershorit 1924. Në shtator të atij viti, bashkë me Bajram Currin, shkroi në Gjenevë, si përfaqësues i ”Komitetit për mbrojtjen e Kosovës”, ku protestuan energjikisht në Lidhjen e Kombeve, kundër barbarizmave serbe në Kosovë.

Mbas dështimit të Revolucionit, në dhjetor të vitit 1924, shumë demokratë mërguan jashtë Atdheut, ndër të cilët ishte dhe H. Prishtina. Por edhe atje nuk e ndali veprimtarinë e tij për të mirën e popullit, të Kosovës dhe të gjithë Shqipërisë. Nën drejtimin e tij, u themelua dhe vazhdoi, për disa vjet me radhë, veprimtarinë politike jashtë vendit ”Komiteti i çlirimit të Kosovës”. Ai u lidh ngushtë me lëvizjet përparimtare të popujve të tjerë, në luftë kundër rregjimeve shtypëse të Ballkanit dhe politikës së tyre antishqiptare, sidomos kundër politikës shoviniste të kralëve të Jugosllavisë, që përpiqeshin me çdo mjet ta kolonizonin dhe serbizonin Kosovën e pamposhtur.

5.

Në vitin 1929, Hasan Prishtina i dërgoi një peticion ”Lidhjes së Kombeve”, ku jepte fakte e dëshmi të shumta për pozitën skllavëruese të shqiptarëve në Kosovë. Gjithashtu, aty argumentonte qartë politikën e shfarosjes së shqiptarëve nga qeveria shoviniste jugosllave: ”…Qeveria e shteti serbo-kroato-slloven e trajton këtë popull të rrënjosur në tokën e tij, siç trajtoheshin në kohët e largata të lashtësisë, fiset e mundura dhe të skllavëruara. Shqiptarët janë dëbuar nga tokat e tyre, nga trualli i tyre aq stërgjyshor, i vaditur me gjakun e djersën e tyre; ata janë shtërnguar ta braktisin atë…ndërkohë që qeveria serbo-kroato-sllovene e ndanë pasurinë e tyre në mes të serbëve, malazezëve dhe emigrantëve rusë”. Por fjalët e tij shkuan në vesh të shurdhër, prandaj përsëri iu drejtua ”Lidhjes së Kombeve”, në mbrojtje të të drejtave të popullsisë shqiptare të Kosovës.

Protestat e ashpra dhe të vendosura të H.Prishtinës e ruajtën aktualitetin e tyre, deri në vitin 1998-1999,, kur mbi popullsinë shqiptare të Kosovës vazhdonin të  rëndonin si malet:  shtypja e diskriminimi i rregjimit serb, gjendja e diferencuar ekonomike dhe, në përgjithësi, politika nacionaliste shoviniste serbe.

6.

Vrasja pas shpine e H.Prishtinës, 80 vjet më parë, shkaktoi dhimbje e zemërim në mbarë popullin shqiptar, ndërsa armiqtë fërkuan duart nga gëzimi. Shtypi i huaj i kohës shkruante: ”U zhduk njëri prej armiqve më me rëndësi të politikës serbe në Shqipëri” dhe se ai, ”si politikan  energjik, që ishte, nuk ndenji kurrë i qetë, por mori pjesë në të gjithë çështjet, që i përkisnin fatit të Shqipërisë”.

Jeta e Hasan Prishtinës është ajo e një atdhetari të papërkulur, e mbushur me përpjekje dhe sakrifica të panumarta, me synimin që t’i shihte Kosovën e Shqipërinë të bashkuara e të përparuara, me ekonomi, arsim e kulturë  të zhvilluar, në rrjedhat evropiane. Janë aq domethënëse fjalët e tij, se për tokën amtare nuk duhet kursyer asgjë: ”Bajmë be e lidhim besën e burrave, se kemi me ba çfarëdo flije, në kurban kjoftë nevoja!...”

Veprimtaria e lartë atdhetare e ”Luanit të Prishtinës”, ”deputetit kryengritës” etj., siç është cilësuar ai, ka lënë gjurmë të pashlyera ndër brezat. Ndonjë pseudohistroian është munduar të shfaqë mëdyshje për këtë figurë të ndritur të Kombit tonë, por ai ka mbetur përherë i paharruar. Në dhjetor të vitit 1977, eshtrat e tij u sollën në Shqipëri dhe, që nga ajo kohë, prehen në qytetin e Kukësit, me fytyrë nga Kosova e dashur e tij. Me atë rast, u thurën dhe këngë popullore, me vargje të tillë kuptimplotë, si: ”Borën e shkund në mal çetina,/ prapë na erdh’ Hasan Prishtina…/ Bajram Curri përmbi shkrep,/ po të pret si vllaun e vet…/S’të shtroi ari i tanë mbretnive/ s’të lidhën leqet e tradhtive”.

Për atdhetarin e shquar demokrat  Hasan Prishtina janë bërë botime e janë shkruar artikuj të shumtë. Emrin e tij e mbajnë shkolla e institucione të ndryshme, në trojet shqiptare. Ndërsa ishte peng i madh fakti që, nga rregjimi monist, nuk u nderua me titullin ”Hero i Popullit”. Por, megjithatë, është e sigurtë  që brezat e shqiptarave do ta nderojnë e kujtojnë përherë, këtë ”vigan liberator”.

 

Tiranë, 13 gusht 2013

 

Agron Berisha: Mësuesi i Merituar Neki Babamusta nderohet nga Kryetari i Senatit Amerikan

Mësuesi i Merituar Neki Babamusta nderohet nga Kryetari i Senatit Amerikan

Nga: Agron Berisha

Profesor Neki Babamusta u vlerësua nga Kongresi Amerikan me nderimin e lartë “Mbrojtës Ndërkombëtar i Demokracisë 2013” (International Advocacy of Democracy) për mbrojtjen dhe përhapjen ndërkombëtare të idealeve të paqes dhe demokracisë. Çertifikata e njohjes dhuruar Neki Babamustës nga Senatori Harry Reid në emër të Kongresit Amerikan vlerëson shërbimin e tij të shquar për demokraci dhe liri në Sh.B.A., Shqipëri dhe Kosovë, shërbimin e tij për arsim prej 40 vite, dhe kontributin e fisit Babamusta dhe Cani për ndërtimin dhe forcimin e lidhjeve shqiptaro-amerikane.


Neki Babamusta është fitues i nderit të lartë ‘Mësues i Merituar’, dekoruar dy herë nga Kongresi Amerikan për mbrojtje të vlerave demokoratike në Washington DC si dhe i dekoruar për vlera patriotike në Tiranë, Shqipëri. Vajza e tij, Ermira Babamusta pranoi dekoratën në emër të babait dhe familjes në ceremoninë zhvilluar në Kongresin Amerikan me 1 gusht 2013 nga senatori Harry Reid, Kryetar i Shumicës në Senat.

Ndjehem shumë shumë i nderuar familjarisht për respektin e lartë që senatori Reid, Kryetari i Senatit Amerikan më dha si “Mbrojtës Ndërkombëtar i Demokracisë 2013, duke vlerësuar punën time dhe të familjeve Babamusta-Cani për demokraci, dhe për forcimin e miqësisë midis dy popujve tanë, miqësi e cila do të rrojë shekull pas shekulli, siç ka theksuar e nderuara Senatore Hillary Clinton. Ky vlerësim i qeverisë së Shteteve të Bashkuara dhe Kongresit Amerikan është një mirënjohje e jashtëzakonshme e miqësisë tradicionale 100 vjeçare të familjeve Cani-Babamusta ndaj popullit amerikan dhe Sh.B.A.-së. Mbi të gjtha vlerësoj miqësinë midis dy kombeve tona. Ky dekorim i dytë nga Kongresi Amerikan i dedikohet të gjitha vlerave demokratike të kombit shqiptar, të cilët e shohin kombin e madh Amerikan si aleat të përjetshëm dhe besnikun historik të kombit tonë. ShBA-ja, Shtëpia e Bardhë, Kongresi Amerikan dhe qeveria e saj janë promotorët kryesorë për përhapjen e vlerave demokratike dhe të vendosjes së paqes në botë,” deklaroi prof. Neki Babamusta, Mësues i Popullit.

Veprimtaria patriotike e familjeve Babamusta-Cani


Diktatura komuniste izoloi Shqipërinë për 50 vite nga bota e perëndimit. Diktatura siç ka theksuar ish-kryeminstri Çërçill e bëri Shqipërinë një xhungël të izoluar. Ky izolim solli pasoja tragjike për popullin shqiptar ku pati dhjetëra mijë të vrarë, të burgosur, të internuar, etj.

Për dy fiset Cani dhe Babamusta pasojat qenë tepër të rënda: 20 vetë të burgosur (të vdekur edhe nëpër burgje), të përndjekur, mohuar e drejta e arsimit dhe sekuestrim pasurie. Nga dy fiset dolën patriotë demokratë të denjë si Ramazan Cani: (Hero i Popullit, Mësues i Popullit, bashkëluftëtar me Bajram Currin dhe me vëllezërit Myslim dhe Shyqyri Peza), Ramazani dhe i ati, Mustafa Cani u vranë nga reaksioni feudal (Verlaci), Kastriot Cani (Veteran i Rezistencës, ish-pjestar i Frontit të Rezistencës Anti-Komuniste, me pseudonimin “Furtuna”, ish adjutant i Mustafa Gjinishit, pushkatuar nga diktatura si pjestar i Rezistencës), Dill Cani (Nënkryetar i Frontit të Rezistencës për rrëzimin e komunizmit, dënuar me 101 vjet burg), Përparim Cani (dënuar me burgim nga diktatura), Beqir Babamusta (i persekutuar, vdekur nga ataku në zemër prej kërcënimeve nga diktatura), Qemal Babamusta ( i biri i Beqirit, i burgosur politik, ish-pjestar i Frontit të Rezistencës dhe Veteran), Murat Babamusta (vëllai i Beqirit, Patriot i Kombit, i dekoruar), Ibrahim Babamusta (Mësues i Popullit, ish-pjestar i Frontit të Rezistencës, lauruar me Medaljen e Artë të Perandorit të Austrisë, Franz Ferdinant), Agron dhe Neritan Babamusta (djemtë e Ibrahimit, akademikë të shkencave egzakte), Hasan Babamusta (i persekutuar politik me 101 vjet burgim, i vdekur në burg), Halit Babamusta (i persekutuar politik, i dënuar 2 herë nga diktatura), Regip Babamusta (anti-fashist dhe patriot), Mehmet Babamusta (Dëshmor i Kombit, ish-pjestar i Frontit të Rezistencës bashkë me vëllanë e tij Isuf Babamusta, bashkëpunëtorë me Mustafa Gjinishin, i pushkatuar nga diktatura), Neki Babamusta (i persekutuar, Mësues i Merituar, dekoruar dy herë nga Kongresi Amerikan dhe i dekoruar për vlera patriotike në Shqipëri), Suzana Babamusta (e shoqja e Nekiut, e persekutuar, pushuar nga puna), Qazim Tufa (burri i tezes së Suzanës, dënuar me 101 vjet burgim) dhe Halit Dervishi (shpalluar armik i popullit nga diktatura). Vëllezërit Cani (Kastriot dhe Skënder Cani) u klasifikuan nga diktatura familje raksionarësh dhe u internuan. Ndërsa motra e tyre Tuja Cani, internuar dhe burri i saj Xhuf Sufali, i burgosur politik  (Arshiva e Shtetit, 1945).


Neki Babamusta në shtator 1964 nuk pranoi t’i shërbente sigurimit të shtetit gjatë komunizmit, në Shërbimin Diplomatik jashtë shtetit, për të cilën u përndjek ashpër  nga diktatura. Këshilli Bashkiak i Kavajës, me miratim nga Prefektuara Tiranë i miratoi atij në shkurt 1996 marrjen e një pensioni të veçantë për merita patriotike-demokratike. Ndonëse vendimi ishte ligjor, i formës së prerë, kjo e drejtë iu mohua Nekiut, pas fitores së demokracisë në Shqipëri, dhe akoma nuk i është dhënë sot.  Po ashtu atij iu mohua edhe e drejta e studimit nga diktatura. Studimet universitare në degën “Histori, Letërsi dhe Histori Botërore” Nekiu i vazhdoi me korrespondencë, duke i kryer studimet në kohë rrekord.

Të dy fiset ndjehen krenarë për kontributin që kanë dhënë për çështjen e Rilindjes Kombëtare: me çetë të armatosur dhe luftëtarë morën pjesë në mbrojten e vendit kundër serbëve dhe pushtuesve të tjerë të Ballkanit dhe Evropës, kontribuan për mësimin dhe përhapjen e gjuhës shqipe. Ndihmuan direkt patriotin e madh Ismail Qemali ku në fisin Babamusta ai u prit një natë, iu dhanë kuaj, ushqime, para dhe përcjellës. Ndërsa fisi Cani me Ramazan Cani dhe Bajram Xhani, dy miq të ngushtë të fisit Babamusta, me dy çetat e tyre të armatasoura, e shoqëruan Ismail Qemalin për në Vlorë me 26 tetor 1912. Patrioti Ramazan Cani, priti në Durrës dhe i shpëtoi jetën Avni Rustemit, duke e strehuar në një vend të sigurtë, pasi ai vrau tradhtarin Esat Pashë Toptanin në Paris me 13 qershor 1920.  Të njëjtën kontribut fisi Cani dha dhe për Kongresin e Lushnjes, ku Ramazan Cani (krahu i djathtë i patriotit Aqif Pashë Elbasani) bashkë me çetën e tij siguruan mbarëvajtjen e punimeve të Kongresit të Lushnjes, në janar 1920.

Dy fiset Cani dhe Babamusta iu bashkuan Luftës çlirimtare kundër pushtuesve italo-gjerman në vitet 1940-44, duke i dhënë luftës ndihma të mëdha ekonomike dhe financiare. Si ideal lirinë e kombit shqiptar e shihnin të lidhur me idetë e Perëndimit, pa komunizmin. Prandaj dy fiset u lidhën në vitin 1944-46 me Organizatën Anti-Komuniste, Fronti i Rezistencës, themeluar nga Hamdi Frashëri (kryetar), Dill Cani (nënkryetar), Mustafa Gjinishi, Shyqyri Peza, etj. Qëllimi i kësaj organizate kombëtare ishte rrëzimi i komunizmit në Shqipëri, në bashkëpunim me zbulimin anglo-amerikan. Pjesmarrësit patën pasoja tragjike pas vendosjes së komunizmit në Shqipëri, ku ndër të tjerë edhe bashkëpunëtorë patriotë si Shyqyri Peza, Cen Kruja, Rexhep Greca (pjesmarrës aktiv në luftën përkrah Frontit të Rezistencës kundër komunizmit, i burgosur politik në kohën e ish-ministrit të brendshëm, Koci Xoxe), Adem Qose (dënuar me 101 vjet burgim të përjetshëm), Aqif Averiku, etj, pësuan të njëjtin fat nëpër burgjet komuniste. Po ashtu familjet dhe fëmijët e të burgosurve politik u izoluan, internuan dhe iu mohuan të gjitha të drejtat njerëzore, si arsimini dhe punësimi. Fronti i Rezistencën luajti një rol të madh në luftën për rrëzimin e komunizmit në Elbasan, krahinën e Peqinit dhe zonën e Kavajës. Pranë Shtabit të Përgjithshëm në Pezë ndodheshin edhe oficerët anglez.

Gjatë Luftës çlirimtare në shtator 1943 prindërit e Neki Babamusta (Beqiri dhe Rabihane Babamusta) shpëtuan nga gestapo hitleriane 6 ushtarë dezertorë italian dhe një familje rrobaqepësish izraelite prej 4 vetësh. Ndërsa në kohën e “Operacionit të Florit” ku sigurimi i shtetit sekuestrone pasurinë e tregtaraëve, e ëma e Nekiut, Rabihania bashkë me Nekiun shpëtuan disa familje nga burgimi në 1953-56. Në kohën e luftës së klasave gjatë kohës së diktaturës Neki Babamusta shpëtoi nga vëllavrasjet politike, burgime dhe internime 80 jetë njerëzish, gjatë viteve 1953-84 në qytet dhe fshatëra e zonës Kavajës. Ai dhe familja e tij disa herë janë përballur me vdekjen.

Fillimi dhe forcimi i lidhjeve Shqipëri-Amerikë-Kosovë dhe familjes Babamusta

Bashkëpunimi i familjes Babamusta me Amerikën fillon në 1920 me hapjen e shkollës së parë amerikane në Golem, Kavajë. Kjo lidhje vazhdon me pritjen madhështore në 15 mars 1992, që i bëri Kavaja, patriotët, të persekutuarit, dhe pjesëtarët e fisit Babamusta të dërguarit të parë të Sh.B.A.së, ambasadorit amerikan Reilson me të shoqen e tij, bashkë me z. Sali Berisha. Familja Babamusta i dhuroi ambasadorit Reilson historikun e shkollës amerikane.

Aktiviteti i familjes Babamusta vazhdon me krijimin e shoqatës Patriotike Kombëtare “Bajram Xhani” (1992-2004), për të forcuar miqësinë shqiptare me Sh.B.A-në dhe Perëndimit dhe për të mbrojtuar vlerat demokratike dhe të persekutuarve nga komunizmi.

Në korrik 1999 familja Babamusta dha një kontribut të vyer në Detroit, Miçigan duke u lidhur me radion shqiptaro-amerikane Alba për forcimin e miqësisë me Sh.B.A.-në, për mbrojten e vlerave demokratike dhe në veçanti për luftën heroike të popullit martir të Kosovës.

Të dy vizitat në Sh.B.A. janë kujtime të përjetshme për familjen time. Mikpritja, repsekti, dashuria, përkrahja që treguan familjet amerikane, kongresmenët, senatorët amerikanë dhe qeveria e Shteteve të Bashkura ndaj familjes Babamusta janë të paharruara. Vizita ime e parë në Amerikë në 1999 më la mbresa të jashtëzakonshme, ku njoha vlerat e vërteta të Demokracisë dhe lirisë, të një kombi që është ndërtuar mbi vlera demokratike. Qëllimi i vizitës ishte të njihej populli amerikan me luftën heroike të popullit të Kosovës kundër pushtuesve serb, me Millosheviçin në krye. Kjo na dha mundësi si familje të flisnim për luftën e drejtë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës me komandant z. Hashim Thaçin dhe Adem Jasharin, Hero Legjendar, për rolin dhe vlerat e larta që pati presidenti Rugova për vendosjen e paqes dhe themelimin e shtetit të Kosovës dhe për ndryshimet e mëdha që pati Shqipëria në rrugën drejt Demokracisë. I jam mirënjohës kontributit që ka dhënë Amerika, sidomos Presidenti Klinton për ndërhyrjen që bënë forcat aleate, dhe presidentët në vijim Bush dhe Obama. Si hulumtues historie kam shkruar artikuj të ndryshëm, kumtesa historike që i dedikohen vlerave kombëtare dhe politike të Kosovës dhe Shqipërisë,” tha profesor Neki Babamusta.

Në gusht 2003 familja Babamusta u prit nga senatori Tom Harkin dhe senatorë të tjerë në Kongresin Amerikan, të cilët falenderuan në emër të qeverisë amerikane Ermira dhe Neki Babamusta, fisin Babamusta dhe Cani për veprimtarinë e tyre demokratike dhe miqësinë diplomatike me Amerikën. Gjatë  takimit të  familjes Babamusta me Senatorin Tom Harkin, familja Babamusta i dhuroi një  shqiponjë që  përfaqëson simbolin e lirisë  të  kombit shqiptar. Senator Harkin u përgjigj, “Dhe ne kemi të njëjton simbol për liri, shqiponjën” dhe senatori u ul në gjunë me respekt përpara simbolit të lirisë.

Senator Harkin iu drejtuar Neki dhe Suzana Babamustës: “Ju falenderoj ne emër të popullit amerikan, të Kongresit dhe të qeverisë të Shteteve të Bashkuara. Jemi krenarë që kemi mik dhe aletë të shtrenjtë Shqipërinë, dhe veçanërisht ndaj Familjes Cani dhe Babamusta jemi po aq krenarë për kontributin tuaj dhe që keni prodhuar fëmijë të shkëlqyer. ” Ndërsa Ermirës Senator Harkin iu drejtua më këto fjalë: “Me bindje e ke vendin këtu në Kongres, ashtu siç erdha edhe unë me shumë sakrifica.”

 

Në verë 2004 me propozim të Kongresmenit Mark Kennedy, Kongresi Amerikan dha tre nderime për Neki Babamustën, Kastriot Canin (gjyshin e Ermirës) dhe Ermira Babamusta, ku mbi Kongresin Amerikan u ngritën tre flamuj. Në Korrik 2013 Familja Babamusta (Neki dhe Ermira Babamusta) marin nderimin e dytë nga Kongresi Amerikan si dhe çertifikata njohje për kontributin diplomatik-demokratik.

 

Dedë Preqi: LUMINISTI SHQIPTAR I BUKURESHTIT TË DITËVE TONA

ILUMINISTI SHQIPTAR I BUKURESHTIT TË DITËVE TONA

(Poet, patriot dhe reformator i kulturës shqiptare. Te personaliteti i këtij malësori, dallojmë një shpirt fisnik dhe zemër bujare, që është i mishëruar me fijet e fildishta të atdhedashurisë. Zbulimet e tij janë një ndihmesë e madhe që do t‘u çelin rrugë edhe autorëve tjerë, të gjurmojnë, studiojnë dhe krijojnë një bibliotekë të re të korpusit tonë kulturor, shkencor dhe patriotik.)

Dedë Preqi

Më pëlqejnë njerëzit që lexojnë, komunikojnë dhe shkruajnë. Artikujt dhe librat e botuar, përfaqësojnë një provokim magnetik që përhapin dritën e diturisë. Dihet se Bukureshti historikisht ishte një vatër e zjarrtë e Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, përmes së cilës kanë vepruar shumë veprimtarë dhe dijetarë të shquar të kulturës dhe letërsisë sonë në mërgatë. Veprat e tyre frymëzuan gjenerata të tëra, dhe ato i vazhduan edhe veprimtarë të tjerë, siç vepron  sot, poeti, publicisti dhe përkthyesi Baki Ymeri. Këtë njeri do ta quaja iluministi shqiptar i Bukureshtit të ditëve tona, i një atdhetari të zellshëm dhe krijues i palodhshëm që lë gjurmë në botën magjike të letrave shqipe. Ai është bërë shembull i shkëlqyer për gjeneratat e reja, për ta vazhduar imazhin tonë në funksion të vazhdueshëm, që të mos ndërpriten asnjëherë urat e miqësisë kulturore ndërmjet popujve si vlera të vjetra dhe tradicionale.

Nuk dua ta përsëris atë që e kanë thënë të tjerët për këtë njeri, por duke e studiuar veprimtarinë e tij, konstatojmë se malësori i Sharrit aspiron për një punë e frytshme dhe kolosale, me mbresa të pasura letrare, atdhetare dhe intelektuale. Autori përqëndrohet ekskluzivisht në tema të angazhuara, sepse shtypit i nevojiten reportazhet, intervistat dhe portretet e veteranëve dhe krijuesve tanë, jo vetëm në diasporë. Viteve të fundit, pos tjerash e kultivon edhe pamfletin si një armë strategjike për demaskimin e ligësisë. Në spektrin tematik ballafaqohemi me tema shumë interesante vlerash të dobishme. Lënda e tyre mund të imponohet dhe përjetohet si një e vërtetë aktuale dhe e përhershme, si një botë magjike që gjakon pas esencave të natyrës njerëzore, duke aspiruar me tërë qenjen e vet, prej një arkitekti dhe mjeshtri të urave të shëndetshme të miqësisë kulturore ndërmjet gjuhëve, njerëzve dhe popujve.

Përmes shkrimeve të tij, gjen gjurma shqiptare në Bukuresht, Konstancë, Brailë e gjetiu. Dëshmi është portali i Zemrës Shqiptare, Botës sot, Gazetës Nacional, Gazeta Kritika, Fjala e Lirë, Republika, Gazeta Ditore etj. Autori ka një garsonierë të vogël të ngarkuar me vlera të vjetra e të rralla (koleksione të pasura librash, letrash, gazetash, revistash, dorëshkrimesh, fotografishë). Shumicën e artikujve dhe materialeve që ka botuar dhe i boton sot e kësaj dite nëpër gazeta e revista të ndryshme shqiptare, përveç se e pasurojnë kartotekën tonë kulturore, autori investon edhe elemente tjera të nevojshme, duke gjurmuar vlera të panjohura të autorëve të mëdhenj të rilindësve tanë, sidomos kur vjen fjala për kryeveteranin e atdhetarizmit shqiptar në Rumani, Nikolla Naço-Korça. Zbulimet e tij janë një ndihmesë e madhe që do t‘u çelin rrugë edhe autorëve tjerë, të gjurmojnë, studiojnë dhe përfeksionojnë një bibliotekë të re të korpusit tonë kulturor, shkencor dhe patriotik, me studime, fejtone e libra shumë të rëndësishme.

Kanë thënë të tjerët dhe vlen të potencojmë edhe ne, se Baki Ymeri është pjesë aktive e disa simpoziumeve ndërkombëtare për të drejtat e njeriut, veprimtar i dalluar i Bashkësisë Kulturore të Shqiptarëve të Rumanisë, iniciator për themelimin e Shoqatës së Miqësisë Rumuno-Shqiptare, kryeredaktor dhe editor i revistave „Shqiptari“ dhe „Kosova“ në Bukuresht. Nja 2 filoserbë të Rumanisë e kanë sulmuar në shtyp, duke e shpallur „irredentist“ pse militon për kauzën kosovare në shtyp, një tjetër (sipas një pamfleti të freskët të Kushtrim Kastriotit), e pat hedhur në gjyq, por poetët i mbron Zoti dhe engjëjt. Veprimtaria e Baki Ymerit është plot e përplot me aktivitete të rëndësishme të kulturës dhe letërsisë, i cili nuk rendi pas famës, por madhështinë kombëtare e arriti  duke synuar gjithmonë qëllimet parimore për një moral ideal, që përmes sakrificave e përjetimeve të ndryshme të kohës, të fitohet liria njerëzore si një fitore e brendshme dhe e jashtme e njeriut, duke i dhënë prioritet komunitetit shqiptar të Rumanisë, mërgatës sonë, afirmimit të Kosovës dhe lirisë sonë kombëtare.

Baki Ymeri vjen nga Shipkovica e bukur që shtrihet në zemër të Sharrit. Rrjedh nga një familje fisnike e bujare. I ati i tij ishte një veprimtar i flaktë i kolonisë shqiptare të Bukureshtit, ndërsa e ëma e tij, iu adaptua ambientit shqiptar që e deshti me gjithë zemër, paralelisht me gjuhën shqipe, traditat tona dhe flamurin shqiptar. Pushtuesi sllav në trojet shqiptare gjithherë i kishte në shënjestër dhe i përgjonte ata të cilët  nuk pajtoheshin me robërinë dhe zgjedhën e huaj, e një ndër ta ishte edhe i biri i  Ajvaz Vokës, një intelektual liridashës që nuk do të pajtohet kurrë me robërinë e pushtuesit të egër, me ç’rast  akuzohet  dhe denohet nga Gjykata  komuniste  e Shkupit me 6 vjet burg të rëndë „për veprimtari armiqësore kundër pushtetit socialist jugosllav“ (1976). I ndjekur nga pushteti i asaj kohe, Bakiu duhej të largohet  nga vendlindja e tij, duke u vendosur më vonë në Bukuresht, por aktiviteti i këtij djaloshi në shërbim të lirisë dhe atdheut nuk ndalet kurrë. Themi djalosh edhepse më 1 gusht të këtij viti i mbush 64 pranvera. Që nga viti 1971 e deri më sot, ka bashkëpunuar dhe bashkëpunon pa ndërprerë me shtypin shqiptar të Kosovës, Maqedonisë, Shqipërisë dhe mërgatës shqiptare, por edhe me shtypin e huaj, posaçërisht me atë rumun.

Qeveria e re rumune po e pregadit terenin për ta njohur Kosovën

Nëse doni të shkoni në Bukuresht, pregadituni për një udhëtim të mbarë me ballin lart. Atje do gjeni një bibliotekë fantastike, ndoshta më të pasurën në diasporë, siç qe shprehur diplomati Avni Spahiu para disa vitesh. Duke e përvetësuar me shumë sukses gjuhën rumune, qysh para 40 vitesh, Bakiu iu rek përkthimit të letërsisë shqipe në gjuhën rumune dhe anasjelltas, duke përkthyer edhe shumë autorë të njohur shqiptarë, duke dhënë dhe kontribute tjera të panumërta në publicistikë. Rëndësinë e përkthimeve e përmendin edhe një numër i konsideruar intelektualësh tanë nga Kosova dhe Shqipëria. Pas studimeve (Gjuhë dhe Letërsi Shqipe në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Kosovës në Prishtinë), vazhdoi specializimin në Vjenë dhe Bukuresht (1974/75), duke jetuar e krijuar edhe sot e kësaj dite në kryeqytetin e Rumanisë, duke dhënë me notën brio provimet dhe referatet e doktoratës (Relacione kulturore rumuno-shqiptare), duke vazhduar traditën e rilindësve tanë në këtë vend, duke dhënë një kontribut të çmuar për çështjes shqiptare në vendin ku rilindësit tanë bënë përpjekje titanike për përhapjen e zjarrit të pashuar të atdhedashurisë shqiptare.

Baki Ymeri e ka dëshmuar me vepra konkrete veprimtarinë e vet, duke e gërshetuar jetën e tij me çështjen fisnike të atdhetarizmit shqiptar. Ky njeri, tërë jetën vet ia kushtoi kësaj kauze sublime, pa heshtur dhe pa u lodhur. Intelektualët rumunë, e quajnë Poet i dashurisë, Shqiponja e Dardanisë në trojet rumune, Mik i madh i kulturës, Dashamir i njerëzimit. Te personaliteti i këtij malësori, dallojmë një shpirt fisnik dhe zemër bujare, që është i mishëruar me fijet e fildishta të atdhedashurisë. Te ky njeri e gjejmë edhe një karakteristikë të jashtëzakonshme si kundërshtar i madh i ekstremizmit fetar. Relacionet e shqiptarit me Zotin janë shumë të rëndësishme për të mbajtur gjallë vlerat shpirtërore që na i falën të parët tanë. Baki Ymeri ka një përvojë të gjatë e të pasur prej mërgimtari, duke përjetuar ngjarje të ndryshme në kushtet dhe rrethanat e vështira, gjithmonë duke tentuar të bëjë diçka pozitive, duke mos ndenjur duarkryq, duke bërë atë që është e mundshme për të mirën e çështjes kombëtare.

Artikujt e botuar të autorit janë vlera mbi vlera. Ato shënojnë thesarin e letrave shqipe, të cilat kanë valenca studimi dhe mësimi. Kështu krijohet respekti, krenaria dhe nderi. Baki Ymeri është zëri i vetëdijes sonë kombëtare në diasporë. Bukuria e shpirtit të tij s'ka limit, sepse kush preokupohet për Atdheun, do të mbetet përjetësisht në memorjen tonë e të gjeneratave të ardhshme. Bashkëpunimi kulturor midis dy vendeve mike ishte shumë i hershëm. Ndërmjet  shqiptarëve dhe rumunëve, faktorët objektivë dhe aktivë i dëshmojnë librat, broshurat, abetaret, gazetat dhe dokumetet e vjetra të rilindësve tanë, që sot i shpalos me një kujdes të madh publicisti dhe atdhetari Baki Ymeri. Dokumentet dhe fotografi e artikujt  mbi gazetat e vjetra shqiptare që na i sjell, shndërrohen në faktorë të jashtëzakonshëm të bashkëpunimit pozitiv në planin kulturor dhe miqësor ndërmjet dy vendeve. Prandaj, kjo formë e bashkëpunimit kulturor do të ndikojë edhe sot, kur Rumania dhe Qeveria e saj e re, po e pregadit terenin për ta njohur Kosovën sipas rekomandimeve të Bashkësisës Europiane, si shtet të pavarur, të lirë dhe sovran.

Zëri i ndërgjegjes sonë kombëtare në diasporë

Në janar të vitit 1971, shkoi në Bukuresht për të kontaktuar farfisin,  dhe i gjeti atje bijtë dhe bijat e rilindësve tanë. Baki Ymeri viteve të fundit është organizator i parë i tryezave të miqësisë rumuno-shqiptare. Vetë termi tregon rrethin dhe marrëdhëniet e moçme të këtyre dy popujve të farefisnuar gjatë historisë, të cilët i lidhi ideali dhe jeta shoqërore dhe kulturore. Në kuadrin e këtyre tryezave, dashamirë të mëdhenj të Kosovës, si Marius Chelaru, Monika Mureshan, Mihai Antonescu, Tiberius Puiu, Lucian Gruia, Gjergj Bukura, Viktoria Milescu e tjerë, tregojnë më shumë se një përkushtim dhe dashuri ndaj kulturës sonë. Shumica sosh janë poetë dhe prozatorë që shkruajnë me admirim për poetët shqiptarë, të cilët mirren vullnetarisht me analizat dhe përkthimet e tyre, ashtu sikur që anasjelltas, mirret dhe përkthysi dhe publicisti i njohur shqiptar, zt. Baki Ymeri, përfaqësuesi i parë i Kosovës letrare në gjuhën rumune.

Nuk do të thotë se autori e bën një punë të madhe, nëse e përkthen një libër, në qoftëse nuk i japim rëndësi të karakterit letrar, por duke e përkthyer një libër në një gjuhë tjetër, ke dhënë një shembull të traditës dhe kulturës së popullit tënd në rend të parë, i ke ndihmuar kulturës letrare në rend të dytë, dhe në rend të tretë ke treguar talentin tënd, prej poeti dhe përkthyesi. Traditat e tryezave të miqësisë janë të lashta dhe shumë të vazhdueshme, duke pasë parasysh njerëzit me vyrtyte të larta atdhetare e kulturore, paraqesin urat dhe rolin e ambasadorëve të të dy vendeve mike. Një ndër ambasadorët e tillë që ka sot diaspora shqiptare në Rumani, është edhe përkthyesi dhe publicisti Baki Ymeri, që meriton më shumë se një dekoratë të artë, për kontributin e dhënë deri më tani, në fushën e përkthimeve dhe publikimeve të ndryshme të karakterit letrar dhe kulturor.

Baki Ymeri është autor i disa veprave origjinale dhe redaktor apo i autor i parathënies së disa autorëve nga Kosova dhe diaspora shqiptare. Ka  botuar 7 vëllime poetike, 25 antologji me autorë të përbashkët, 3 monografi mbi diasporën shqiptare. Ka përkthyer mbi 70 vëllime poetike të autorëve tanë dhe rumunë, duke shkruar në ndërkohë mbi 1.000 artikuj të ndryshëm, të botuar në gazeta e revista të panumërta. Vlen të ripërkujtojmë faktin se autori është një zbulues i madh librash, letrash, fotografishë, dorëshkrimesh e dokumentesh origjinale të rilindësve tanë. Disa nga to (më të rëndësishmet) ia ka dhuruar Bibliotekës Kombëtare dhe Universitare të Kosovës. Këto janë të një vlere të madhe për studiusit e sotëm, për të njohur më mirë aspiratat, kulturën dhe shoqatat e Rilindjes kombëtare në mërgatë. Autori është anëtar i zellshëm i Lidhjes së Shkrimtarëve të Rumanisë, lauerat i disa Mirënjohjeve të ndryshme, i nominuar nga Institucioni Biografik Amerikan, „Njeriu i Vitit 2001“, i një Çertifikate nga Kombet e Bashkuara (Qendra për të Drejtat e Njeriut, Bukuresht 1994), laureati i „Urdhërit Kavalier i Mioricës“ në Fokshan të Rumanisë (2006), i vlerësuar me çmimin e Mirënjohjes për Kritikë Letrare, nga klubi i Shkrimtarëve „Drita“ dhe drejtoria e revistës letrare „Pelegrini“ në Athinë (2006). Është i përfshirë në Fjalorin Enciklopedik të Personaliteteve të Rumanisë, posedon disa shpërblime tjera si dhe Mirënjohje për donacion dhe bashkëveprim nga Biblioteka Kombëtare  dhe Universitare e Kosovës (2007).

Mirënjohje për Shqiptarin dhe botuesin e saj

Sipas Halil Haxhosajt, emri i Baki Ymerit është një dritë e ndezur në zemër të Bukureshtit. Ai është rilindasi i kohës moderne, i dekadës së parë të shekullti XXI që është shekulli i shqiptarëve. Bakiu është dritë e artë e prezantimit të letërsisë sonë në rumanishte dhe anasjelltas. Përkthimet e tij janë qirinj që ndriçojnë të gjitha kendet, por edhe majat e letërsisë bashkëkohore shqipe. Dhe për të gjitha këto ai është meritori, ai është trubaduri, ai është shpirti dhe zemra e kësaj letërsie, sepse ua bën të njohur dhe të dashur lexuesve rumunë. Puna e tij për afirmimin e letërsisë dhe shqiptarët në Rumani është tejet e çmuar dhe shumë e frytshme. Kjo shihet në shumë aspekte, madje edhe në botimin e revistës "Shqiptari", që botohej qysh në kohën e Rilindjes Kombëtare. Kjo revistë ishte një abetare për shkollat e para shqipe që u hapen në shqitari, pra në të gjitha trojet shqiptare. Këtë rrugë je duke e vazhduar me sukses, por edhe me bindje, intelekt dhe vrull shqiptari që ka në gjakun e tij. Emri i tij do të shkruhet me shkronja të arta në kulturën shqiptare të diasporës, në përgjithësi, dhe të asaj të shiqptarëve të Rumanisë në veçanti. Të lumtë mendja, pena dhe elani që ke Baki Ymeri. Për këtë, sikur të ishin gjallë do të përgëzonin edhe Nikolla Naço, Asdreni, Lasgushi, besa edhe shumë të tjerë.

Sipas Skënder Zogajt të famshëm, Baki Ymeri është poet, patriot dhe reformator i kulturës shqiptare: „Ky portret i ri kushtuar Baki Ymerit, më solli risi dhe sihariqe të reja. Këtij njeriu i buzëqeshi fati të përkthejë e botojë mbi 100 poetë shqiptarë nëpër revistat rumune, dhe mbi 30 libra poetësh nga Kosova shqiptare në të njëjtën gjuhë. Fjala është për vëllime mono apo dygjuhëshe që vlerësohen me reçensione të favorshme në të dy gjuhët. Është një dukuri e rrallë e afirmimit të kulturës shqiptare që na gëzon shumë, sepse për autorin nuk ka gjë më të madhe se sa kur e kënaq lexuesin, e që në rastin e përkthyesit, kënaqësia është e shumëfishtë, sepse përkthyesi është lexuesi special, prandaj e falendëroj nga zemra edhe për vlerësimin që kanë bërë kritikët rumunë, jo vetëm për librin tim, duke e shumëfishuar në këtë mënyrë subjektivizmin e miqësisë sonë të vjetër.“

Revista Shqiptari, sipas poetit Neki Lulaj, është një model i përsosur i mërgatës shqiptare dhe asaj europjane, ndërsa për Baki Ymerin kam përshtypjen se një ditë studjuesit shqiptarë do të gjurmojnë nëpër arkivat e ndryshme bibliotekare dhe elektronike, duke e zgjedhur si objekt studimi këtë veprimtar të zellshëm të diasporës sonë. Puna e tij për gjurmimin dhe afirmimin e vlerave kombëtare nuk paguhet me as me flori. Revista respektive ka vlerate veta sublime. Edhe gadishmëria e Ministrit të Diasporës, Dr. Ibrahim Makolli, për botimin e kësaj reviste është një kontribut i çmuar, andaj e falënderojmë nga zemra, ndërsa botuesit i urojmë suksese për publikime të mëtejshme kësaj tribune të bukur e të pasur të diasporës sonë. (Neki Lulaj, Bota sot, 21.07.2013)

Për kompletimin e këtij portreti, po e japim edhe një letër private që i arriti këto ditë në Bukuresht: Çdo fjalë do të ishte e tepërt për portretizimin e një vullkani të pashuar të patriotizmit shqiptar. Sa i rilexova vargjet tua me një kënaqësi  të veçantë. Ju i meritoni komplimentet tona, sepse jeni Patritot dhe Nderi i Kombit. Ju jeni flamurtar i atdhedashurisë dhe pronar i penës së artë! Desha të them se unë kam vite që kam krijuar miqësi me krijues të ndryshëm në Facebok, por miqësia Juaj më duket si një dhuratë e veçantë.  Unë  sinqerisht  kam patur guximin të them hapur se poezitë tua gjithmonë për mua ishin magjike, fenomenale dhe kryevepra e artit. Ndoshta e ekzagjeroj me komplimente të këtilla, por unë të çmoj si një poet  i madh, shkrimtar i përsosur dhe legjendë e diasporës sonë.  Duke përkthyer e shkruar për të tjerët, e di se nuk ke patur kohë të konsolidosh veprën tënde letrare e publicistike, por  e parandjej se botimet tua në Internet dhe në shtypin e shtypur, do të jetojnë brez pas brezi, dhe do të frymëzojnë gjenerata të tëra. (Ana nga Tirana)

 

 

Shaban Cakolli: MBI UNIVERSIN POETIK TË SABIT RRUSTEMIT

MBI  UNIVERSIN  POETIK TË  SABIT  RRUSTEMIT

Shkruan:Shaban Cakolli

Poet i mirë është vetëm ai,duke bërë hapat e tij në krijimtari hap pas hapi,lufton për të arrirë të bukurën,të përshkruaj ngjarëjet dhe fenomenet,për atdheun,kohën,njerëzit e atdheut,ku qoftë mes poezisë apo tregimit,dokumenteve,krijimtarinë e bënë si skulpturë që flet, si muzikë që fisnikëron,si zjarr që nuk i nënshtrohet hirit,por një art të përsosur,estetik,të thjesht,lakonik dhe të qartë,të pasur letrarisht dhe të kapur për secilin  lexues.

Një poet i mirë lypset sa më shumë lexim. Veçanërisht në lëmin e poezisë që të përvetësohet përvoja e të tjerëve në përsosjen e vargut si nga pikëpamja teorike (forma), ashtu edhe nga pikëpamja përmbajtjesore, kuptojmë se poezia lirike, për të dalë e mirë, duhet të jetë:  e shkruar me fjalë të zgjedhura që, me pak fjalë të thuhet shumë, ) duhet ta ketë idenë e domosdoshme sipas temës së trajtuar,  duhet ta ketë ndjenjën e ngrohtësisë së brendshme, që të dalë poezia sa më e mbrujtur dhe sa më bindëse,  ta ketë, në të njëjtin kohë, edhe dufin, që është dyzash sipas temës e motiveve të trajtuara dhe, duhet ta ketë edhe goditjen e qëlluar,sipas këtyre cilësive të cilat cekëm më lart,njëri nga  letrarët tanë i cili i posedon të gjitha këto cilësi,është  poeti ynë i  çmuar,z.Sabit Rrustemi.

Sabit Rrustemi:Shquhet ndër letrarët më të spikatur të rrethit të Anamoravës.Veprat e tij poetike, vijnëpara lexuesit me një përkushtim  të theksuar,ai që prej krijimeve të para artistike ka ruajtur identitetin e vet krijues, gjithnjë duke e pasuruar fondin e letërsisë shqiptare me veçantit e tija artistike.Vargjet e tij korrespondojnë pohimin e brendshëm shpirtëror në krijimin e vargut racional, duke e pasqyruar atë gjithnjë me zjarrminë e botës së brendshme, që shpërthen vazhdimisht në përditshmërinë tonë.Tek krijimtaria e Sabit Rrustemit . Vargjet e tij korrespondojnë pohimin e brendshëm shpirtëror në krijimin e vargut racional, duke e pasqyruar atë gjithnjë me zjarrminë e botës së brendshme, që shpërthen vazhdimisht në përditshmërinë tonë portretin e ekspresiv prej artisti.Poeti përmes figurave artistike si; metafora, epiteti,simboli etj., ka treguar se transparenca në poezinë e tij bartë atributet e kohëve,si në rrafshin tematik,po ashtu edhe si; metafora, epiteti,simboli etj., ka treguar se transparenca në poezinë e tij bartë atributet e kohëve,si në rrafshin tematik,po ashtu edhe

në rrafshin e vetëdijesimit të këtij absurditeti nëpër shoqëritë e ndryshme.Sabit Rrustemi,veç talentit të tij,punës së paepur,ka ardhur në këtë botë edhe me dhunti për të shkruar,me dhunti për të kapur mendimet,për të shprehur ate që ndizet në shpirtin e tij poetik,për të shpalosur botën shpirtërore para lexuesit.Ai është një lërues i madh i kulturës sonë,gëdhend vargun dhe nga ai nxjerr thesaret e fjalës,të cilat lëkundinshpirtin e  lexuesëve.Poezia e tij është poezi e prushit të madh,ai ka ditur të pregadis mirë brumin e tij poetik,Ai di të zgjedh tema,din të i shtjelloj ato,gjatë shtjellimit nxjerr motive dhe mesazhe të fuqishme,bënë mrekullira dhe vargun e tij  e bënë armë të fortë në duart e luftëtarit.Një poet që poezinë e vënë në shërbim të kombit,mes saj pastron shpirtin e vet prej krijuesit dhe shpirtërat e lexuesëve.Ai ka shumë aftësi për të shprushur shpirtin poetik,për të e  pasuruar me figura të pasura poetike,metafora e simbole,qoftë kur  vargëron në motivin kombëtarë,qoftë në ate të dashurisë.Sabiti iu është përkushtuar poezisë nga fëmijëria,ndoshta mu aty e mori frymëzimin,se i takonte një treve me pasuri të pashterrshme kulturore e kombëtare,në odat e rrethit të tij ka pasur burra veprimtarë  të kombit të cilët kishin cilësitë më të çmuara të cilat u takojnë burrave, mençurinë, trimërinë, burrërinë, qëndresën, besen, nderin , mbi të gjitha atdhedashurinë,si ishin:Mulla Idriz Gjilani,Idriz Seferi,Ramiz Cërnica,e shumë të llojit të tyre në rrethin e  Karadakut,të cilët  jetën ia kushtonin burrërisë,nderit dhe kombit.E si mos të  e frymëzonin burrëritë e tyre,madje ato pejsazhet e bukura të vendlindjes së Sabitit, fushat, arat, malet, gurrat, e atij vendi të dashur e pitoresk.Poezitë e  Sabitit i kam lexuar si fëmijë nëpër gazetat e revistat që botoheshin atëhere,aq sa i kuptoja,ia kisha lakmi  vargjeve të tija të fuqishme. Shumë kohë më vonë,kam pasur fatin të e njoh personalisht  Sabitin,të e përqafoj e të i shtrëngoj duart me te,të pijmë kafe së bashku,të bisedojmë e këshillohemi për poezinë, artin, kulturën, i mençur , i ngrohët,i papërtueshëm në këshilla, të jep guxim,frymëzim dhe të mundëson të kapish kuptimin e bukur të fjalës së shkruar.Njeri që dhuron libra,unë edhe pse në mërgim,kohën kur shkoj në vendlindje takohem me te,në Hotelin"KRISTAL" të

Gjilanit,vend  ky që sikur i bashkon krijuesit,isha edhe në  shtëpinë e tij,ku më ka lënë përshtypëje mikpritja e tij prej burrit,bukuritë pitoreske të vendlindjes  së tij,më ka dhurua shumë nga krijimtaria e tij, deri te përmbledhja e fundit"Zjarrmi e Kthjelltë",madje më ka dhënë të u përcjell edhe miqëve në mërgim,çka e kam bërë me shumë kënaqësi.Sabiti është një organizator i mirë i krijimtarisë letrare,udhëheq klubin"Beqir Musliu" në Gjilan i cili rreth vetes bashkon shumë krijues,nxjerr revistën "Agmia",unë kam marrur pjesë në organizimet e tyre dhe jam nda shumë i kënaqur.Sabiti me  Nexhat  Rexhën,një shkrimtar,poet e kritik

letrar,kanë bërë shumë për krijimtarinë letrare në rrethin e Anamoraves,nuk e fsheh  mallin i cili më ka pushtuar,për të takuar këta dy miq të mirë,të cilët kur të i takoj,padyshim do të sjellin ndonjë risi.

Sabit  Rrustemi,një poet i cili simbolizon atdhedashurinë,guximin,largpamësinë,mendjen e ndritur,i ka armë të forta fjalët e tij në vargje,frymëzim  për çdo atdhedashës,ngrohin zemrat e artdashësit, ngritë moralin në shpirtin e lexuesit,është idator,projektor dhe realizues i veprave të mëdha në letërsinë tonë kombëtare.Të shkruash të bëmat e Sabit  Rrustemit në letërsinë tonë, nuk arrin të i thuash me një vështrim të Shkurtër, për to duhet të shkruajmë shumë.Ky mendimtar i fjales  së ndritur,letërsinë e ka bërë pasion e dashuri të shpirtit,mënyrë e të jetuarit me te në të njejten çati.

Beqir Musliu u shfaq në poezinë tonë në fillim të viteve ’60, si poet me pikëpamje dhe forma insistuese, që nuk ishin të rëndomta për atë kohë... prandaj kritika e përcolli me interesim të veçantë dhe  krijimtarinë e tij e tij ,i cili  atë botë ishte më i miri,por shkuarëja e tij e parakohëshme në botën tjetër,la pasardhësit e tij në Anamoravë,të cilët nuk e lanë të rrënohet asnjë çast kështjella e tij letrare,vetëm sa shtoheshin krijuesit e kësaj ane,të cilët secili vënin nga një gurë në atë kështjellë,i pari e vuri Sabit  Rrustemi,i cili punoj   çdo çast që të ruaj,kultivoj,pasuroj dhe të mbajë gjallë vepren e tij.Kur kujtonim të madhin Beqir  Musliun në Gjilan,e pata thënë publikisht:As  Beqir  Musliu dhe as Kadare nuk u shfaqen rastësisht,ata me punë e mençuri bënë emër dhe vepër,ata duhet të i zëvendësoj dikush,unë e quajta

një Beqir  Musliu të dytë z.Sabit  Rrustemin,por ai protestoj menjëherë,tha se Musliu mbetet i pazëvendsueshëm.Eh,po kështu janë ata që punojnë pa zhurmë e bujë,por jeta dhe vepra e  Beqir  Musliut,mbetet e gjallë,e ndritëshme,nga se ate e bëjnë të pavdekshme krijues të mëdhenj të Anamoravës,si:Sabit  Rrustemi,Nexhat Rexha,i madhi poet e kritik Ibrahim Ibishi,i cili fatkeqësisht nuk është më me ne,por i jeton vepra,Hysen Kqiku,Daut Maliqi,Demir Krasniqi,Musah Ahmetaj,Hasije Selishta -Kryeziu,Bajram Kosumi,Albinë Idrizi,Dan Kosumi,Linditë Ramushi,Vehbi Klaiqi,Fatushe Ahmetaj,Fitore Bunjaku,e shumë

të tjerë të cilët nuk po mund të i përfshij në këtë shkrim të shkurtër,si Ramadan S.Latifaj,Sadbere Gagica,Isë Kosumi,Fehmi Cakolli,Shpresa  Ajvazi,e shumë të tjerë.......

SABIT  RRUSTEMI

Sabit Rrustemi është i lindur më 3 Prill 1959 në Terziaj, fshat në afërsi të Zhegrës, Komuna e Gjilanit. Shkollimin fillor e kryen në Zhegër, atë të mesëm në Gjilan, ndërsa studimet në Degën e Letërsisë dhe Gjuhës Shqipe, në Prishtinë.

Në vitin 1977 boton poezinë e parë ne revistën "Zëri i rinisë" të Prishtinës. Në vitin 1981, është shkrimtari i vetëm i Kosovës që burgoset për shkak të botimit të tregimit "Nën maskën e mysafirëve", të botuar në revistën "Fjala" më 1 prill të atij viti, ditën kur demonstratat shqiptare për Kosovën Republikë e mbushën Prishtinën. Dënohet me katër vjet burg nga regjimi i Jugosllavisë titiste, me ç’rast i ndalohet edhe botimi i krijimtarisë letrare. Tek në vitin 1990 boton përmbledhjen e parë të poeziveËNDËRRO ËNDRRËN E MUNGUAR

Sabit Rrustemi,ka botuar:

Ku i la lisat era Rilindja, Prishtinë, libër ky i dorëzuar që në vitin 1981, redaktuar nga poeti i mirënjohur Ali Podrimja.

Besoj në një diell, Fjala 1992 Prishtinë.

Variacione për lirinë, Rilindja, 1997, Prishtinë.

Ëndrra që puthet, poezi, Rozafa, 2001, Prishtinë.

Pika e zezë, përmbledhje tregimesh, Flaka e vëllazërimit, Shkup, 1993.

Maska e mysafirëve SH.B. Buzuku, Prishtinë, 1997.

Jetëshkrimi i Sylë Kopernicës, prozën dokumentare 1994, Shtëpia Botuese Plejada botues, Beqir Musliu.

Natyrë me vaj, album poetik, Shtëpi Botuese Plejada, Prishtinë me parathënie të Beqir Musliut.

Paqja e brishtë, bot. Rozafa, Prishtnë, 2007

SHIU I BUZËVE TUA, bot. Rozafa, Prishtnë, 2009

ANTINGERE DIVINA / Prekje hyjnore (përkthyer në gjuhen rumune nga Baki Ymeri), Bukuresht, 2009

NËN QERPIKUN TËND, poezi, T-KOM, Shkup 2009

I përfaqësuar edhe në Antologjinë poetike TEMPLUL CUVANTULUI / Tempulli i Fjalës, Bukuresht 2009

Trekëndshi Poetik i Paqës

Zjarmi e Kthjelltë,si dhe Sabiti do të ketë botuar edhe shumë libra tjerë,por unë si mërgimtarë shkoj rrallë në vendlindje,dhe nuk kam mundur të siguroj gjitha veprat e tij.

 

 

Është laureat i një sërë shpërblimesh letrare ne poezi e prozë mes viteve 1979 -2010.

 


Faqe 10 nga 41

Tidningen-Gazeta

Vem är Online?

Kemi 57 vizitorë n'linjë

Besökare

Shikimet e përmbajtjes : 1189921
SocialTwist Tell-a-Friend

Newsflash

Sokol DEMAKU

KOSOVARËT SHKELQEJNË NË GOTHIA CUP NË GÖTEBERG TË SUEDISË

Në Göteborg të Suedisë nga 18 deri me 24 korrik po mbahet Turniri ndëkombëtar i futbollit për të rinjë ”Gothia Cup” në të cilin po marrinn pjesë mbi 1500 ekipe nga më se 70 vende të ndryshme të botës moshash të ndryshme nga ajo 15 deri në 19 vjeq. Këtë vit Republika e Kosovës është përfaqësuar me katër ekipe të mëshkujve moshash dhe kategori të ndryshme .

Ekipi i djelmoshave ILIRIA nga Kjeva

Kujtojm se ky manifestim është i rëndësishëm për të rinjët pjesëmarrës dhe se do jetë gjatë ne kujtesës e tyre. Për një moment këtu të gjithë janë të përfshirë në këtë evenamng dhe të gjithë ndjehen si të jenë një komunitet. Dhe kjo është pika kulminante e atmosferës që mbretëron në hapjen e Gothia Cup ku në fytyrat e të gjithëve sheh gëzimin, zemra të rritet nga kënaqësia dhe të gjithë do mbajn në kujtesën e tyre për një kohë të jetës këtë ngjarje madheshtore dhe kulminante.

Në hapjen solemne të Gothia Cup kishte mbi 50 000 njerëz të pranishëm si lojtar, drejtues ekipesh, shikues dhe banor të Göteborg adhurues të këtij sporti për të krijuar një atmosferë magjike në Ullevi.

Lexo ma...