Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


Abdurahim Ashiku: Në 9 vjetorin e Shkollës Shqiptare të Athinës...

O KU JE TI, O SHQIPËRIA IME ?

Në 9 vjetorin e Shkollës Shqiptare të Athinës...

Meditime

Nga Abdurahim Ashiku

Zëri erdhi nga skena. Unë i gjendur me shpinë pas, bëra një kthim rrëmbyes. Një oh e zgjatur më doli nga shpirti...
Atë ditë, në atë orë mbrëmjeje, përshkonte diametrin më të madh shtetror shqiptar të të gjitha kohërave, si në legjendat e moçme shqiptare, si Doruntina maj kalit këthyer nga Besa Shqiptare, e madhja, e paarritshmja VAÇE ZELA...
Njerëzit luajtën vendit. U ngritën në këmbë të befasuar, të malluar. E si mos luajsh vendit, mos ngrihesh në këmbë kur dëgjon vargun e magjishëm, zërin që të ngre peshë, të merr në krahë fluturimthi
“O KUKA SI TI, O SHQIPËRIA IME...!”
Zëri zbriti nga skena. E morën dhjetra zëra fëmijësh, për tua përcjellë e për ta bashkuar me zërat e qindra burrave e grave, baballarëve e nënave, gjysheve e gjyshëve të tyre që një festë, tash e përvitshme, festa e 3 shkurtit 2005 e Shkollës Shqiptare të Athinës, i mblidhëte në cicërimën e fëmijëve në këngën e tyre shqip...


Sipër, në skenën e ngushtë të lokalit në sheshin Karaiskaqi, ishin vendosur instrumentët nga buroi kënga madhështore e nga do të buronin këngë e melodi të vendit tim.
Poshtë, një numër i madh fëmijësh në katër radhë.Veshur me rroba të bukura, rroba kombëtare, veshje të roleve që do të luanin në hapësirën pararendëse të asaj mbrëmje të mrekullueshme.
E fiksova vështrimin radhazi, tek vajzat dhe djemtë. Nxorra nga “shtylla kurrizore” aparatin e vogël fotografik që dikush tha se atje është jeta e mërgimtarëve, jeta e fëmijëve tek mësojnë të shkruajnë e lexojnë gjuhën e nënës. Mbase e smadhoi. Mbase ka të drejtë. Fiksova shumë fotografi. Disa po i përcjell. Të tjerat i vura në gjumë në zarfin kompjuterik “Shkolla Shqiptare e Athinës-9 vjet”, bri zarfeve të shumtë të së njejtës ngjyrë.
Vrgut “O ku ka si ti, o Shqipëria ime” i hoqa dhe i vuri disa germa të shqipes së bukur...
Më doli...”Ja ku je ti, o Shqipëria ime!”...
Po, po. Këtu është Shqipëria ime. Në këtë sallë me fëmijë që këndojnë, recitojnë, luajnë në instrumente muzikorë, qeshin e gëzojnë. Tek këta fëmijë që mësojnë të shkruajnë e lexojnë gjuhën e nënës, tek këta që edhe larg atdheut”nëntë male kapëtuar” nuk e harrojnë Shqipërinë...
Dhe...jashtë kësaj salle, kudo, në mbarë kontinentin, në mbarë kontinenetet më vjen e më ndalet në shpirt pyetja “O ku je ti, o Shqipëria ime?” dhe përgjigja “Ja ku je ti, o Shqipëria ime!”.
Shqipëria ime...mbush me këngë e ligjërime...
Jam i detyruar të meditoj, për kronikë ngjarjeje, praninë dhe fjalët e përveçme...
Nga përtej oqeanit Atlantik, nga Toronto e Kanadasë “erdhi” Lorenci me Orjetën, babai dhe nëna e Shkollës Shqiptare të Athinës, dy njerëz që ngjizën në “mitrën e shqipes në mërgim” një vezë të mësimit plotësues të gjuhës shqipe që shpejt u rrit, u maturua, u shndërrua në SHKOLLË, në një institucion me germa kapitale. Unë e kam jetuar orën e parë të mësimit të Shkollës Shqiptare -Lorenc e Orjeta Koka-. I kam fotografuar nxënësit dhe mësuesen në orën e parë të mësimit, në hapësirën e një zyre, përballë një tavoline të rrumbullaktë. I kam fiksuar nxënësit më tej në klasa të gjera, plotë dritë, klasa që do ti kishin zili mësuesit e shkollave në Shqipëri. I kam fiksuar edhe në librin “Shkolla Shqiptare e Athinës”, libër i cili me vërshimet e mëtejshme të fëmijëve në shkollë më ka mbetur si burim pa degët e mëdha që u bashkuan duke formuar rrjedhën e sotme të tridhjetfishuar...
Tetë vjet nuk praj së shkruajturi për Shkollën Shqiptare të Athinës...
Dhe do të shkruaj në çdo përvjetor, në çdo rast...
Festën e hapi drejtoresha e shkollës Ermira Morina. Një historik i shkurtër. me një zë kumbues plot respekt e dashuri, u dëgjua me dëshirë.
Pas saj foli ambasadori i Republikës së Shqipërisë Dashnor Dervishi. Urimi i dilte nga shpirti.
E kam dëgjuar ambasadorin të flasë në shumë tubime të Shkollës së Athinës. E ka nderuar dhe janë nderuar nga prania e tij. Një herë, pas fjalës së tij në një nga tubimet shkollore, tek largohej, më tha i vrarë “Nuk dija ç’të thosha më shumë”. Këtë, nën zë, do ta thoshin edhe kolegët e tij paraardhës në detyrën e përfaqësuesit të shtetit shqiptar. Me gjithë dëshirën, me gjithë përkushtimin, nuk mund të thoshin veçse fjalë me rrjedhë urimesh. Shteti shqiptar, përpos mburrjes groteske, “Ju sjellim Abetare!” (Edhe ato këtë vit kanë munguar) nuk ka bërë asgjë. E përballë “asgjësë” nuk gjen fjalë të flasësh...
Jam skeptik për mbështetjen e shkollës shqipe në mërgimin grek nga shteti shqiptar. Jam skeptik për mbështetjen e shkollës shqipe në mbarë Evropën, Botën. E kam parë këtë në sytë e mbyllur të shtetit tim. E kam parë në shprehjet...bezdisëse, në deklaratat... e përgjithshme, në seminaret ...e mërzitëshëm...
Më ftuan të flas edhe unë. E kam më lehtë të shkruaj se sa të flas. Zgjodha një rrugë që degëzon në mijëjra e dhjetramijëra, në zemrën dhe shpirtin e shqiptarëve. Iu drejtova prindërve, gjyshërve. U thashë tu flasin fëmijëve në shtëpi, në rrugë, kudo SHQIP. I pyeta: Keni parë ndonjë rus, ukrahinas, arab, avgan, bangladeshas, filipinez.. tu flasin fëmijëve të tyre në rrugë greqisht? Vetëm shqiptarët u flasin fëmijëve të tyre në rrugë greqisht...
Foli edhe kryetari i Shoqatës Korça, Festim Zaçe...
Më pas e mori fjalën gëzimi dhe hareja...
Unë nuk ndejta deri në fund...
Ika duke marrë me vete nektarin, mjaltin e fëmijëve të Shkollës së Parë Shqipe në Athinë tek këndojnë e recitojnë shqip.
Nuk e di nëse morët ndonjë pikë nga mjalti dhe nektari që mora unë...
Tash e kam mendjen tek shkolla e parë shqipe në Greqi, Shkolla Shqiptare e Selanikut, libër i veçantë për të në proces botimi...

Athinë, 7 shkurt 2014

 

SOT ËSHTË DITA E ARISTIDH KOLËS

SOT ËSHTË DITA E ARISTIDH KOLËS

Nga Abdurahim Ashiku

Ai sot do të ishte 68 vjeç e 97 ditë... Moshë e re për një krijues të madh, një studiues të madh të çështjes arvanite, një njeri të dashuruar pas arvanitëve gjini e gjak i të cilëve ishte.

Nuk është. Dhjetë vjet të shkuara, më 13 tetor 2000, ai iku. Grekët kanë një fjalë ngushëlluese në raste të tilla, nuk thonë “vdiq” por “IKU”.

Aristidh Kola IKU fizikisht për të qëndruar midis njerëzve shpirtërisht, me fjalën e tij të ëmbël, me tonin e veçantë të një avokati të një çështjeje madhore të asaj që lidhej me “Arvanitasit dhe prejardhja e Grekëve”, vepra madhore e tij, vepër që sikur të kishte jetë do ta pasonte “Zeusi pellazgjik dhe lajthitja indoevropiane”...


E kam takuar më 4 shkurt 2000 në një mjedis shqiptarësh kur ai do të referonte me kompetencën e një shkencëtari të shkencave historike temën “ Arvanitasit dhe kontributi i tyre në kishën ortodokse “. E fotografova tek fliste midis njerëzve. I dhashë disa pyetje në shqip për të marrë disa ditë më vonë përgjigjen në zyrën e tij. E fotografova tek më lexonte përgjigjen. Një shok i tij më bëri nderin duke më fotografuar bashkë me të.

Në një lajm nga Tirana mësova se janë mbledhur atje shokë e miq të tij për ta kujtuar të gjallë në dhjetëvjetorin e IKJES.

Në Athinë, deri në këto çaste, nuk kam dëgjuar të lajmërohet për ndonjë tubim përkujtimor...

Megjithëse e publikuar e quajta të nevojshme ta ripublikoj atë që kam shkruar vite më parë, bisedën që kam bërë me të më 9 shkurt 2000...
Nga intervista gjykoj të shkëpus dy fragmente që flasin për amanetin e Aristidh kolës...
...Për sa i përket “Betejës së Kanaleve “, e dija se shkoja në gojë të ujkut. Më kishin ngritur kudo kurthe, nuk më linin të flas kur shikonin se po ndikoja në opinionin publik me mendimet e mija. Shkoja i ndërgjegjshëm për të gjitha ato vështirësi dhe bashkë me mua shkuan edhe miq e bashkëpunëtorë të tjerë.... Bëmë një betejë krejt të pabarabartë, një betejë ama që e kishim detyrë ta bënim. Ekzistonin sigurisht rreziqe të mëdha, por kur vendos të bësh diçka të rëndësishme në jetën tënde patjetër duhet të kesh parasysh gjënë më të keqe dhe të vesh “ kokën në torbë “.
...Është një joshje e madhe të shkruaj një pjesë të dytë me brendi ngjarjet e fundit në Kosovë . Por, si ka thënë Gëte , “ Ndërsa arti është i pafund, jeta është e shkurtër.” Nuk kam kohë. Po përpiqem të botoj veprën time “ Zeusi pellazgjik dhe lajthitja indoevropiane “, ku përcjell materiale dhe të dhëna shumë të rëndësishme për periudhën parahistorike dhe kryesisht paraardhësit e kosovarëve, Dardanët . Nga ana tjetër shumë gjëra i kam shkruar në revistën “ Arvanon “ me të cilën merrja pjesë në betejë bashkë me kosovarët. Dhe së fundi: problemi kosovar mori një fund fatlum.

Fjalën e Aristidh Kolës është kulturë ta lexosh jo vetëm njëherë...
Më 2 gusht të vitit 2013 pata nderin të marr në tubimin qendror “Ditët e diasporës 2013” çmimin pastmortem që Ministria e Diasporës të Republikës së Kosovës u jep çdo vit njerëzve për veprën e madhe në shërbim të çështjes shqiptare.
Në certifikatë shkruhet: Z. Aristidh Kola (Post mortum) Për kontribut të veçantë jetësor. Prishtinë, më 2 gusht 2013. Ibrahim Sh. Makolli, Ministër...

Po e përcjell bashkë me bisedën që bëra me Të më 9 shkurt 2000...

Athinë, 13 tetor 2013

NJË YLL NË QIELLIN ARVANITAS

Në korrik të ‘96-s, tek largohesha dhimbshëm nga Dibra ku linda dhe jetova 55 vjet, nga Shqipëria jonë që lëngonte, Dritëro Agolli i madh i letrave shqipe, në shtëpinë e tij, do të më ngushëllonte duke më dhënë me vete një numër telefoni dhe një emër njeriu…

” Është miku im, më tha, por mbi të gjitha është mik i madh i shqiptarëve të thjeshtë…”

Dritëro Agolli më kishte dhënë me vete floririn e gjakut të shprishur shqiptar të kohës sonë, Herkulin intelektual të botës arvanite…

Nuk do ta përdorja atë numër telefoni sepse nuk desha që hallin tim ta bëja hall të atij njeriu që, siç do të mësoja me kohë, ishte rritur e burrëruar midis halleve të arvanitasve, ishte avokati më i madh i çështjes arvanite, profesionalisht dhe shpirtërisht, dhe si pasojë, kishte qenë dhe ishte me të vërtetë në “gojën e ujkut “.

Aristidhe Kola nuk ishte një Avokat i Madh vetëm i çështjes arvanite, gjak të cilës i përkiste dhe i kushtoi tërë jetën e tij të shkurtër. Ai ishte një studjues i madh i historisë së Greqisë dhe i vendeve ballkanike. Siç e dëshmon në intervistën e tij, ai ishte në merak për botimin e një vepre tjetër madhore “ Zeusi Pellazgjik dhe lajthitja indoevropiane”, vepër në të cilën përcillen të dhëna shumë të rëndësishme për periudhën parahistorike në Ballkan dhe kryesisht për paraardhësit e shqiptarëve të Kosovës, DARDANËT…

Aristidh Kola ndërroi jetë më 13 tetor 2000. Jeta e tij ishte shumë e shkurtër, 55 vjet e 97 ditë. Ai, duke e ndjerë në trup helmin që i brente shëndetin, nxitonte, vraponte në veprën e tij dhe duke cituar Gëten: “Ndërsa arti është i pafund, jeta është e shkurtër” kishte besim se atë që “nuk do ta arrij unë do ta arrijnë bashkëpunëtorët e mi të rinj”.

Jorgo Miha, një ndër bashkëpunëtorët e tij më të ngushtë dhe shok në debatet televizive në mbrojtje të çështjes së Kosovës, në takimin e lamtumirës do t’i jepte Aristidh Kolës vlerat e njeriut që i zbuloi botës shkencore se …edhe emrat e Perëndive të botës antike i kanë rrënjët në gjuhën arbërore…

Biseda me Aristidh Kolën, njeriu që edhe emrin e tij këmbëngulte t’ia shqiptonin në shqip, “ Mos e shkruaj Kolja, më tha Ai, por KOLA”, origjinali i tij në Greqisht, një fotografi bashkë me të, kanë qenë dhe do të jenë ndër gjërat e shtrenjta që unë i ruaj me kujdes. Ajo, ndoshta ka qenë intervista e fundit e jetës së tij…

Për ikjen e parakohshme të Aristidh Kolës është folur shumë. Ajo është përjetuar dhe përjetohet si një përzënie nga jeta, si një dhunë e kobshme, si një krim, pjesë përbërëse e krimeve të kësaj natyre që merimanga e zezë e kohëve ka tjerrë rrjetën e zhdukjes së njerëzve të mëdhenj.

Fakteve të shumtë për këtë do t’ju sjell edhe një fakt timin…

…Në mars 2003, tentova ta publikoj intervistën në një gazetë gjysmë greke e gjysmë shqiptare me emrin RILINDJA XXI. Deri atëherë shtigjet e botimit të saj në Greqi më ishin mbyllur. Fjala e plotë e Aristidh Kolës ishte e ndaluar…

E faqosa intervistën (në detyrën e kryeredaktorit) në dy faqet me ngjyra të mesit të gazetës dhe pasi e firmosa e përcolla për botim…

Të nesërmen pashë se intervista ishte ngushtuar në një faqe dhe ishte prerë e sakatosur kobshëm…

Një ditë më parë, greku që merrej me “faqosjen” të cilit i kisha dhënë origjinalin për ta botuar në numrin pasardhës në gjuhën greke, pasi e lexoi më tha: “Këtë njeri e kanë vrarë”.

Nata e kishte bërë punën e saj . Aristidh Kolën, fjalën e tij e kishin vrarë në sytë e mi.

Atë ditë kuptova edhe një herë se sa i madh ishte Aristidh Kola, sa e gjerë dhe e thellë ishte vepra e tij, vepër e cila nuk mund të shuhet me një urdhër censural kompjuterik.

Athinë, 9 shkurt 2000

TRIMËRITË E HERKULIT DHE HERKULËT INTELEKTUALË

Bisedë me Arvanitasin e Madh Aristidh Kola

Athinë, 9 shkurt 2000

1. Çfarë thotë Aristidh Kola për veten e tij ?

Linda në vitin 1945, më 8 korrik, në fshatin Leontari të Thivës (Tebës), një fshat arvanitësh që atëherë quhej Kaskaveli. Atje viteve të hershme bënin djathin e mrekullueshëm kaçkavall, ladhotiri .

Fëmijërinë e kalova në fshat, në një mjedis ku jo vetëm gjuha por edhe doket e zakonet, këngët dhe vallet, morali, sjelljet dhe karakteri i njerëzve mishëronin në mënyrë të theksuar karakterin e Arvanitit.

Në vitin 1963 fillova studimet në Universitetin e Athinës në jurisprudencë, drejtësi. Pas diplomimit, deri në vitin 1987, ]vazhdova të ushtroj profesionin e avokatit.

2. Kur filloi dhe sa janë përmasat e punës suaj në shërbim të studimit të çështjes arvanite ?

Fillimet u përkasin viteve ‘ 70-të, por nga viti 1975 mund të them se jam marrë sistematikisht me gjurmimin dhe studimin e gjuhës arvanite, të historisë dhe të folklorit arvanit. Fryt i këtij studimi të gjatë ishte libri im i parë: “ Arvanitet dhe prejardhja e helenëve “ . Libri , që nga viti 1983 e deri sot, është në rend të ditës dhe numëron 9 botime. Libri nuk është ndonjë histori e arvanitasve por rishikim dhe ripërcaktim i historisë helenike në përgjithësi. Këtu qëndron origjinaliteti i tij, zhurma dhe interesi i madh ndaj tij. U përpoqa të faktoj, dhe më duket se e faktova, se historia greke që nuk merr parasysh arvanitët në epokën e re dhe pellazgët në atë të lashtë, as greke e as histori nuk mund të quhet. Është thjesht një histori e sajuar.

Do të vijë koha të shkruaj historinë e arvanitasve. Dhe në qoftë se nuk do ta arrij unë, do ta bëjnë bashkëpunëtorët e mi më të rinj, në bazë të ideve dhe udhëzimeve të librit “Arvanitët dhe prejardhja e helenëve” . Këtu qëndron edhe vlera e madhe e këtij libri; një libër i ngjalljes së vetëdijes dhe jo një rrëfim historik

3. Aristidh Kola ishte i pari, në ballë të mbrojtjes së çështjes kosovare e të popullit të Kosovës në ditët më të vështira të tij. Cilët ishin motivet e kësaj mbrojtjeje ?

Që në vitin 1991 kisha parashikuar zhvillimin e ngjarjeve të lidhura me Kosovën, lëvizjet e Millosheviçit dhe të qarqeve nacionaliste të Beogradit. Shqetësohesha sepse në planet e tij të çmendura donte të ngatërronte edhe Greqinë me qëllim që të gjejë mbështetje për zgjidhjen e problemit shqiptar. Kërkonte nga Greqia që ta ndihmojë në çastin e përshtatshëm me një kundërgoditje në Jug të Shqipërisë. Po ashtu kërkonte edhe nga Gligorovi të përgatitej për një përballim të përbashkët të problemit sepse edhe në atë shtet, shpejt apo vonë do të ngrihej problemi i shqiptarëve.

Siç e dini, çdo veprim politik ose ushtarak, që të ketë sukses, kërkon një parashtrim teorik për të bindë aleatët dhe popullin. Millosheviçi foli si ortodoks i krishterë në Kishën greke e cila është me ndikim të madh në popull, foli si komunist në Partinë Komuniste Greke dhe si socialist popullor në PASOK. Ai me nacionalizmin dhe serbomadhizmin e tij arriti të mallëngjente nacionalistët dhe shovinistët e këtushëm. Ai mundi të rrëmbejë dhe të ngatërrojë shumicën e botës politike greke dhe si rrjedhojë edhe të popullit. U gjendën disa gazetarë grekë të cilët kuptuan, parashikuan dhe denoncuan planet aventureske gjakatare të Millosheviçit. Unë më duket se isha i vetmi që kisha theksuar dhe paralajmëruar se propaganda filoserbe dhe antishqiptare, e cila aso kohe sapo kishte filluar, ishin dy anë të së njëjtës monedhë.

Atëherë ishte shumë e vështirë të shkruaje e denoncoje për këto sepse e gjithë bota politike dhe Kisha qenë viktima të një mashtrimi dhe të një aventure me rrezik të madh. Nuk ishte fjala se kisha frikë për jetën time, por se nuk do të më dëgjonte askush. Shikoja se Millosheviçi, Karaxhiçi, Shesheli, Arkani dhe bandat e tyre kriminale prisnin të lanin hesapet me Bosnjën dhe me Kroacinë dhe pastaj të lajnë duart një herë e mirë me Kosovën. Atëherë , për herë të parë, ndonëse kisha qenë antiamerikan, thashë: “ Nuk ka shpresë tjetër veç Amerikës !“ Jeta luan role të çuditshme; shumë herë mbytesh nga miqtë dhe shpëtohesh nga armiqtë.

Në qoftë se nuk ndërhynte Amerika dhe Evropa do të kishim probleme shumë të mëdha, të cilat u përpoqa t’i tregoj dhe t’i theksoj në libër. U përpoqa të lajmëroj udhëheqjen politike se po luan haptazi me zjarrin duke vënë në pikëpyetje vetë ekzistencën dhe tërësinë e shtetit grek. Mjerisht ai libër u varros krejtësisht në Greqi. Nuk pati asnjë jehonë e popullaritet në vitin 1995 kur u botua.

Në vitin 1999 kur shpërtheu kriza e Kosovës ua dërgova librin disa politikanëve me horizonte të hapura dhe e rivendosa në librari, ku ndonëse u shit, nuk iu dha përsëri asnjë popullaritet. Një vello heshtjeje! Ekzistonin njerëz këtu që kujtonin se Greqisë i leverdiste një “Serbi e Madhe“. Për fat të mirë grekët kurrë nuk do të mësojnë se çdo të thoshte për Greqinë një “Serbi e Madhe“. Këtu nuk mungon vetëm njohja e historisë. Mungon edhe fantazia…

Për sa i përket “Betejës së Kanaleve “, e dija se shkoja në gojë të ujkut. Më kishin ngritur kudo kurthe, nuk më linin të flas kur shikonin se po ndikoja në opinionin publik me mendimet e mija. Shkoja i ndërgjegjshëm për të gjitha ato vështirësi dhe bashkë me mua shkuan edhe miq e bashkëpunëtorë të tjerë si J. Miha dhe J. Korizis dhe njerëz të tjerë të ndershëm me të cilët nuk kisha kontakt dhe bashkëpunim deri atëherë si R. Sumeritis, Xhanetakos, Theodhoraqis (jo kompozitori), Dhimu e të tjerë. Bëmë një betejë krejt të pabarabartë, një betejë ama që e kishim detyrë ta bënim. Ekzistonin sigurisht rreziqe të mëdha, por kur vendos të bësh diçka të rëndësishme në jetën tënde patjetër duhet të kesh parasysh gjënë më të keqe dhe të vesh “kokën në torbë“.

4. Vepra Juaj “ Greqia në kurthin e serbëve të Millosheviçit “ e botuar edhe në shqip që evokon ngjarjet në Bosnjë a do të pasohet nga një volum i dytë me temë Kosovën ?

Librin “Greqia në kurthin e serbëve të Millosheviçit“ e ka përkthyer Mite Guga. Libri ka një parathënie të bukur mikut tim të dashur Moikom Zeqo me të cilin jam njohur para disa viteve në Athinë kur erdhi në shtëpinë time bashkë me të madhin Dritëro Agolli.

Është një joshje e madhe të shkruaj një pjesë të dytë me brendi ngjarjet e fundit në Kosovë . Por, si ka thënë Gëte, “Ndërsa arti është i pafund, jeta është e shkurtër.” Nuk kam kohë. Po përpiqem të botoj veprën time “Zeusi pellazgjik dhe lajthitja indoevropiane“, ku përcjell materiale dhe të dhëna shumë të rëndësishme për periudhën parahistorike dhe kryesisht paraardhësit e kosovarëve, Dardanët . Nga ana tjetër shumë gjëra i kam shkruar në revistën “Arvanon“ me të cilën merrja pjesë në betejë bashkë me kosovarët. Dhe së fundi: problemi kosovar mori një fund fatlum.

5. Me çfarë planesh për çështjen shqiptare hyn Aristidh Kola në shekullin e ri ?

Planet duhet t’i bëjnë vetë shqiptarët. Unë dhe sa të tjerë ju duam dhe ju ndjejmë vëllezër në të gjithë botën. Bëjmë vetëm plane për ndihmë. Por që të të ndihmojnë duhet që ti vetë me punët dhe veprat e tua të tregosh se sa vlen, se lufton në një rrugë të mirë për një qëllim të shenjtë. Barra bie mbi shpatullat e udhëheqjes politike dhe shpirtërore – kulturore të shqiptarëve. Nuk dua të hyj në fushën e politikës për shumë arsye. Dua ama të shpresoj tek udhëheqja intelektuale.. Vëzhgoj ndërhyrjet dhe luftën e të madhit Ismail Kadare në fushën botërore. Është ambasador i madh i Shqipërisë në botën e jashtme. Pres akoma një lëvizje të madhe dhe mbështetjen e fuqishme të vlerave të mëdha intelektuale brenda Shqipërisë. Atje do të bëhet lufta më e madhe dhe më e vështirë, luftë kjo e domosdoshme për të ardhmen e Shqipërisë dhe të shqiptarëve. Problemin ekonomik e zgjidh lehtë shqiptari kudo që gjendet. Problemin e kombit, historisë dhe kulturës si do t’i zgjidhë në kushte kaq të vështira, me influenca e ndikime nga kaq rryma që vërshojnë çdo ditë në vend ose që pranojnë emigrantët në vendet e huaja? Trimëritë e Herkulit kanë nevojë për trimëritë e Herkulëve të rinj intelektualë.

Kjo është rruga e ndritshme e lavdisë për njerëzit e artit e të shkronjave….

Bisedoi:

ABDURAHIM ASHIKU

GAZETAR, ATHINË

9 shkurt 2000

 

SHKRIMTARI SKËNDER HASKO, NDEROHET ME “ÇMIMIN E KARRIERËS”

SHKRIMTARI SKËNDER HASKO, NDEROHET ME “ÇMIMIN E KARRIERËS”

(Në njëvjetorin e ndarjes nga jeta)

Nga: Murat Gecaj


Alketa, bija e S.Haskos, me diplomën në duar…

Në njëvjetorin e ndarjes përgjithnjë nga jeta të shkrimtarit e publicistit të njohur, Skënder Hasko, u organizua një takim përkujtimor. Ishin të pranishëm familjarë, shkrimtarë e publicistë, kolegë dhe miq të tij.

Në fjalën e rastit, shkrimtari e publicisti Bardhyl Xhama-“Mësues i merituar”, u foli, shkurt, pjesëmarrësve për jetën dhe krijimtarinë e pasur, letrare e publicistike, të Skënder Haskos. Ndër të tjera, përmendi ndihmesën e shquar dhe trashëgiminë e pasur letrare, që ai la pas vetes, në gjini të larmishme letrare e publicistike. Ajo do ta bëjë atë të paharruar ndër breza dhe do t’u shërbejë moshave të ndryshme të shqiptarëve, sin ë Shqipëri e trojet tjera amtare dhe në disporë, për ta njohur e kuptuar ende më mirë kohën, në të cilën ai jetoi, punoi e krijoi.

Pastaj, shkrimtari Pandeli Koçi ia dorëzoi bijës së tij, Merita Haskos, dëshminë e Diplomës së “Çmimit të Karrierës” (pas vdekjes), dhënë tani nga Shoqata Mbarëkombëtare e Letërsisë për Fëmijë e të Rinj. Në motivacionin përkatës, bëhet ky vlerësim i merituar, për Skënder Haskon:

“Për ndihmesën e shquar në krijimtarinë e tij artistike, në lëmin e letërsisë për fëmijë e të rinj dhe për mbarëvajtjen e gjallërimin e Shoqatës”.

Duke e marrë këtë Çmim, Alketa Hasko dhe vëllëzërit e Skënderit, Birçe e Arif Hasko e falënderuan nga zemra kryesinë e kësaj Shoqate për këtë nder, që i bëjnë njeriut të tyre shumë të dashur e të paharruar, në njëvjetorin e ndarjes përgjithnjë nga jeta.


Kolegë e miq të S.Haskos, nga e djathta: V.Kona, B.Xhama, S.Harka e M.Gecaj

Duke shprehur respektin dhe dëshmuar vlerat e gjithanshme, njerëzore dhe në fushën e krijimtarisë, të shkrimtarit e publicistit Skënder Hasko, me radhë, folën: Viron Kona, Sejdo Harka, Murat Gecaj e Gjikë Kurtiqi; Sofo Kuteli, Gafurr Brahimi e Sokol Abazaj. Ata theksuan se ai ishte shumë i përkushtuar, jo vetëm në punë, por dhe në të gjitha veprimtaritë shoqërore e jetësore. Në tërë vitet e jetës së tij, Skënder Hasko dëshmoi atdhetarizëm e profesionalizëm, për të shkruar e botuar vepra sa më të dobishme për brezin e ri dhe për të gjitha moshat. Ishte mjaft domethënëse, që ai kërkoi, qyshë në gjallje, për ta varrosur në vendlindjen e tij të dashur, në Dukat të Vlorës, pranë bashkëshortes e bashkudhtares së jetës, Shanes, për të cilën kishte botuar librin-vajtim, “Më iku, gjysma ime”.

Janë kaq domethënës vargjet-amanet, që shkroi Skënder Hasko:

...Ndaj, po vij të tretem në gjirin tënd-valë,

Se unë të kisha prind e Ti më kishe djalë.

Me dheun tënd trupin do përziej,

Që ngrohtësinë tënde, ditë e natë, ta ndiej!

Veprimtaria e thjeshtë përkujtimore, kushtuar Skënder Haskos, u shoqërua edhe me kujtime e mbresa nga të pranishmit, si në punë dhe miqësinë e pandarë me të, por dhe në bashkëpunimet, në krijimtarinë letrare e publicistike. Përmbajtja kryesore e tyre ishte se, njerëz e shkrimtarë si ai, do të mbeten kurdoherë të paharruar e të pashlyer në kujtesën e gjithë atyre, që e kanë njohur, si tani dhe në të ardhmen. Për fjalët e shprehura, me aq respekt e dashamirësi, në adresë të njeriut të tyre aq të dashur, ata i falënderuan nga zemra: Birçe, Arif e Alketa Hasko.

Tiranë, 9 shkurt 2014

 

Bardhyl Xhama: Një vit, pa shkrimtarin skënder Hasko...

Një vit, pa shkrimtarin skënder Hasko...

Nga: Bardhyl Xhama

shkrimtar, “Mësues i merituar”-Tiranë


S.Hasko

E kam njohur Skënder Haskon shumë vite më parë, kur ishte kryeredaktor i revistës “Pionieri”. Lidhja jonë vazhdoi e u forcua, gjerësa u bëmë miq të ngushtë. Fillimisht, na lidhi profesioni i gazetarit, pastaj ai i shkrimtarit. Por, mbi të gjitha, te Skënderi njoha dukatasin e mirë, familjarin shembullor, burrërinë e labit, shpirtin e pastër tërë humor, ndershmërinë dhe fisnikërinë e një njeriu të çiltër, zemërgjerësinë e një bamirësi, që nuk rreshti kurrë të ndihmonte shokët dhe shkrimtarët e rinj, veçanërisht me këshillat e redaktimet e tij cilësore, në Shtëpinë Botuese “Toena”, ku punoi në vitet e fundit.

I lindur në Dukat të Vlorës, më 2 mars 1936, kaloi një fëmijëri me halle, në një familje të madhe me tetë fëmijë. Po, i jati dhe e jëma sakrifikuan dhe i arsimuan të gjithë, shtatë prej tyre me shkollë të lartë. Ndërsa Skënderi nuk rreshti së ngjituri, një e nga një, shkallët e shkollimit e të karrierës. Punoi mësues në fshatin e tij të lindjes, Dukat, falë një kursi pedagogjik mbas mbarimit të shtatëvjeçares; punoi mekanik në Uzinën Mekanike në Kuçovë, ku ishte aktor i estradës profesioniste të Beratit e dha ndihmesa me vlerë. Pasi mbaroi Universitetin për gazetari, në disa vite e ushtroi detyrën e redaktorit në revistën “Hosteni”. Më tej, punoi në Shtëpinë Qendrore të Krijimtatrisë Popullore dhe më pas kryeredaktor i gazetës “Pionieri”. Që nga viti 1990 e gjersa e nxorën në pension të parakohshëm, drejtoi Teatrin Kombëtar të Fëmijëve (ish-Teatri i Kukullave).

Por edhe kur doli pension, nuk rreshti së punuari, jo vetëm krijues në letërsi, por edhe drejtues e veprimtar i shquar i Shoqatës Mbarëkombëtare të Shkrimtarëve për Fëmijë e të Rinj.

Veprimtaria e Skënder Haskos është e gjerë dhe e larmishme, me ndihmesa të shquara në shumë fusha të kulturës e dijes. Ai është poet, përralltar, tregimtar, novelist, romancier, dramaturg. Ka shkruar në të gjitha gjinitë dhe për të gjitha moshat. Por, “kurorën e artë”, ai e ka fituar shkrimtar i letërsisë për fëmijë e të rinj, për të cilët na ka lenë vepra të shquara, të cilat do të mbeten përherë në thesarin e kulturës sonë kombëtare.

Bilanci i krijimtarisë së tij është i gjerë, i larmishëm e cilësor. I janë botuar rreth 50 libra, romane, novela, vëllime me përralla, me tregime, me rrëfenja, poema, vëllime me vjersha, 13 drama e komedi, 6 pjesë për tetarin e kukullave, dy skenarë filmash për fëmije, libra me kujtime etj. Pak kohë para se të ndahej nga jeta, dorëzoi për shtyp, në Shtëpinë Botuese “Toena”, veprёn madhore “Fjalori i Shkrimtarëve Shqiptarë”. Në këtë përfshihen krijuesit e tё gjitha trevave shqiptare dhe tё tё gjitha kohrave, e cila pritet të botohet së shpejti.
Pothuajse, të tëra veprat e tij për fëmijë janë ribotuar, madje disa herë, si në Shqipëri dhe në Kosovë e Maqedoni. Rekordin e mban libri “Vallja e shkronjave”, i ribotuar 9 a më shumë herë.
Librat e Skënder Haskos janë çmuar lart jo vetëm nga lexuesit, veçanërisht shkollarët, por edhe nga kritika e nga juritë kombëtare. Është nderuar me 14 çmime në konkurset kombëtare, për librat :

1- Nje gjeneral kapet rob(e kthyer dhe në film). 2- Ata që të bëjnë për të qeshur. 3- Qeshin kafshët shtëpiake. 4- Dinakja me vesh të grisur. 5- Çudirat dhe e fshehta e Zamirit. 6- Çimi dhe roboti budalla. 7- Pas mësimit (pjesë teatrale). 8- Në ditët e luftës (pjesë teatrale). 9- Tip-tap 5 x 5 (komedi).
Ndërsa vitet e fundit çmimet e fituara janë emërtuar, si më poshtë:
Çmimin “La Fonten”, dhënë nga Ambasada Franceze, për novelën-përrallë “Mbret i tigrave”; çmimin “Viktor Eftimiu”, dhënë nga ambasada rumune për novelën-përrallë “Arushi hundëkavanoz; çmimin “Xhani Rodari”, dhënë nga ambasada italiane për romanin-përrallë “Të burgosurat e Xhuxhumit” (Një kopje e diplomës së këtij çmimi është vendosur në muzeun e Xhani Rodarit, në Itali); çmimi “Tasim Gjokutaj”, dhënë nga Shtëpia Botuese Toena, për romanin “Arratisja e Tupe Xhelos”. Ndërsa romani “Gjashtë muaj nga jeta e Besianit” është vlerësuar libri më i mirë për fëmijë, në Panairin e librit të vitit 2005.

U nda nga jeta një vit më parë, më 5 shkurt 2013.Por Skёnder Hasko do tё rrojё nё kujtesën e familjes, tё shokёve e tё gjithё krijuesve, jo vetëm pёr veprat e tij tё shquara letrare, po edhe si njeri i përsosur, shok e mik i nderuar.

E la të shkruar, me dorën e tij, “Letrën e lamtumirës”, e cila iu lexua në ceremoninë e përmortshme. Midis të tjerash, në të shkruhej:

“…Duhet ta dini, se ju kam dashur shumë. Por, ashtu si gjithë njerëzit, edhe unë mund të kem lënduar ndokënd, veçse, ju betohem për ç’kam pasur më të shtrenjtë në jetë: për fëmijët e tërë njerëzit e mi të afërt, se nuk e kam bërë kurrë me qëllim, por nga nxitimi ose nga pakujdesia. Prandaj, kushdoqoftë, të më falë! Ajo falje do të më ngrohë, ndaj do ta marr me vete dhe do fle me të, atje ku po shkoj. Edhe unë i kam falur të gjithë ata, që më kanë plagosur shpirtërisht, me bëmat e tyre. Le të jetojnë të qetë, se unë…”.

E la amanet, me gojë e me shkrim, që të varrosej në Dukat, në fshatin e tij të lindjes, që e donte aq shumë, por edhe pranë e pranë me bashkëshorten e shtrenjtë, Shanen, e ndarë nga jeta një vit para tij. Dhe, ashtu si thotë poeti, “siç u deshën përmbi dhe, ashtu do të duhen dhe nënë dhe”.

“Po pse erdha në Dukat”? – shtron pyetjen Skënderi, në “Letrën e lamtumirës”. Dhe përgjigjet:

-Dëgjojeni!

Dukati im, në djepin tënd erdha në jetë

Dhe Ti më mësove si të eci vetë!...

...Ndaj, po vij të tretem në gjirin tënd-valë,

Se unë të kisha prind e Ti më kishe djalë.

Me dheun tënd trupin do përziej,

Që ngrohtësinë tënde, ditë e natë, ta ndiej!

Si pa u kuptuar, kaloi një vit pa Skënder Haskon! Na rëndon e na trishton mungesa, na prek, na ngjall kujtime dhe emocione. Por krenohemi me personalitetin e tij, me veprën e tij, me trashëgiminë letrare, që u ka lënë brezave. Dhe kjo e bën atë të pavdekshëm.

Tiranë, 8 shkurt, 2014

 

Një grua “e fortë”, por edhe për sa kohë?

Një grua “e fortë”, por edhe për sa kohë?

Nga:Kostanca Jorgji, juriste dhe Elona Doda, juriste

Fondacioni “Harriet Martineau” në kuadër të objektit të veprimtarisë së tij si fondacion social ka trajtuar raste te ndryshme të familjeve dhe individëve me probleme të thella sociale. Një nga këto histori është dhe ajo e Znj.M.H. nënë e katër fëmijëve, e cila i është drejtuar fondacionit tonë me shpresë për ta ndihmuar në lidhje me nevojat e saj, pasi ajo do i nënshtrohej një ndërhyrje kirukgjikale urgjente dhe duke i lënë ata këto ditë pa ushqim. Ne shkuam e vizituam për të marrë nga afër historinë e kësaj familjeje. Ajo na priti në shtëpinë e saj, një shtëpi përdhese në të cilën sa futeshe ndjehej era e lagështirës. Dhoma ku na priti ishte shumë e pastër por thuajse bosh. Në të gjendeshin vetëm divanët dhe asgjë tjetër. Ata nuk kishin ngrohje, as televizor, vetëm një fotografi e burrit te saj që nuk jeton më e varur në murin e dhomës. Gjatë kohës që zhvilluam bisedën komshija e saj solli për ta një bukë sa për të shtyrë darkën.

Kjo është historia e një gruaje me të cilën jeta është treguar shumë e ashpër.

M.H na tregoj historinë e saj, kalvari i vuajtjeve për të fillon në vitin 2001, kur M.H-së i vranë bashkëshortin dhe e lanë te ve, katërmuajshe shtatzanë dheme tre fëmijë të mitur. Për të kjo ishte një humbje aksidentale pasi në shënjestër ishte dikush tjetër.

Përveç dhimbjes që shkaktoi vdekja e bashkëshortit të saj një ngjarje tjetër mjaft e rëndë ndodh me kunatin i cili tentonte për rreth tre muaj me rradhë të abuzonte seksualisht me të. Ai arriti deri në ushtrimin e dhumës fizike ndaj saj. Kjo ishte dhe arsyeja pse ajo u largua nga familja e burrit duke marrë me vehte fëmijët dhe shkon të jetojë te familja e prindërve të saj, të cilët e pritën dhe e mbështetën. Ndërkohë ajo bëri kallëzim penal ndaj kunatit i cili u dënua nga gjykata e rrethit Burrel me katër vjet burg. Por , ngjarjet e hidhura nuk mbarojnë këtu. Në këtë periudhë kunata e saj, motra e bashkëshortit të ndjerë kryen një krim mjaft të rëndë. Ajo vret një fëmijë 10 vjeç duke qenë dhe vetë shtatzanë me arsyen se ati i fëmijës kishte vrarë vëllain e saj pra burrin e M. H-së. Nga ky moment familja bie pre e gjakmarrjes. Fëmijët rrezikojnë jetën e tyre nga familja e djalit 10 vjeçar.

Gjatë kësaj kohe nga viti 2002 deri 2005 ajo strehon fëmijët në jetimore për arsye sigurie. Në vitin 2005 ajo largohet bashkë me fëmijët për në Tiranë ku strehohen në një shtëpi me qera. Që nga ajo kohë ajo është munduar të sigurojë e vetme të arrdhurat për të përmbushur nevojat e përditshme të familjes së saj me katër fëmijë, të cilëve frekuentimi i shkollës rrezikohet shumë nga mungesa e të ardhurave.

Nga ana tjetër ajo duhet që të paguaje dritat dhe qeranë të cilat kishte 2 muaj pa i paguar dhe pronari i shtëpisë kishte njoftuar se do t’i nxirrte jashtë. Znj. M..H. është përpjekur herë pas here të punojë ku ka arritur të sigurojë punë me kohë të pjesshme nga e cila nuk arrinte të fitonte mjaftueshëm për të mbuluar nevojat minimale.

Fëmijët e saj megjithatë ndjekin shkollën, dhe mbi të gjitha na bëri pershtypje vajza e saj që ka talent të veçantë për baletin. M.H. tregonte me krenari për talentin e saj dhe për shfaqjet e saj në teatrin e Operas dhe Baletit. Por sytë e saj përloteshin kur tregonte se me sa vështirësi iu siguronte atyre veshmbathjet dhe librat e shkollës. Deri tani ajo kishte arritur të siguronte një ndihme minimale te kishat dhe te motrat e Nënë Terezës por sigurisht dhe këto të pa mjaftueshme. Kur e pyetëm a ka kontaktuar autoritetet shtetërore përkatëse për gjendje e saj ajo shfaqi një zhgënjim në fytyrë na u përgjigj se “Nëse më pyesni për supermarke, lokale dhe gjëra të tjera si këto nuk di asgje edhe pse kam 9 vjet në Tiranë, por nëse më pyesni per zyra shteti dhe fondacione, i di të gjitha, nuk kam lënë dyer të tyre pa trokitur’’. Tani M.H. ka probleme shëndetsore dhe duhet t’i nënshtrohet nje ndërhyrjeje urgjente kirurgjikale duke i lënë fëmijët pa asnjë furnizim ushqimor. Në këto momente ajo ndihet e pashpresë dhe nuk di më ku të drejtohet për ndihmë.

 


Faqe 19 nga 89

Newsflash

 

 

Kadri Tarelli

Shkolla “Iliria”

FESTË NË MBYLLJE TË VITIT SHKOLLOR

(Takim me shkrimtarët Viron Kona e Andon Andoni)


Pikërisht në prag të fillimit të pushimeve verore, në mjediset e gjelbëruara të kompleksit arsimor “Iliria” i cili ndodhet shumë pranë detit, në zonën më të bukur të plazhit të Durrësit, drejtoria e shkollës organizoi një takim me shkrimtarin e publicistin e mirënjohur Viron Kona dhe shkrimtarin e redaktorin e revistës “Mësuesi”, Z. Andon Andoni. Takimi me shkrimtarët ishte pjesa më e veçantë e krejt programit festiv, që u organizua në mbyllje të vitit mësimor 2011 – 2012. Në të morën pjesë mësuesit, nxënësit, prindërit dhe të ftuar të shumtë,

Për të pranishmit dhe të ftuarit, si fillim u bë një vizitë në mjediset e berndëshme të shkollës, nëpër klasa dhe laboratorë, për t’i lënë vend vizitës dhe surprizave të këndëshme në lulishten dhe parkun e gjelbëruar të ujdisur e të sistemuar aq bukur. Syri të sheh vetëm gjelbërim, ndërsa tek merr frymë dehesh nga era e pishave dhe lulemajit. Këtu nuk mungon shatërvani plot ujë, as edhe skulpturat e veprat e artit vendosur mes gjelbërimit, por as kafazët e pëllumbave, të gardalinave e kanarinave, e më tej të majmunëve dhe kafshëve të egra, aq tërheqse për vizitorët, e në veçanti për fëmijët. Është një mjedis për t’ u patur zili, e për t’ u marrë si model për të gjtha shkollat e objektet publike: i gjërë, plot dritë e hije, çlodhës, argëtues e njëherazi edukativ. Kënaqësi të mëdha u përcolli spektatorëve të shumtë koncerti artistik i përgatitur nga nxënësit e shkollës, që u shfaq në pistën e koncerteve, një mjedis i mbuluar e i stolisur me aq art e hijeshi. Kostumet kombëtare, këngët e vallet popullore dhe “Valsi Vjenez” i dhanë gjallëri dhe u përcollën me duartrokitje të zgjatura nga nxënësit dhe të rriturit.


Cilido ka të drejtë të mburret e të krenohet, kur dëgjon se nxënësit e kësaj shkolle kanë fituar vende nderi në olimpiada dhe konkurse që organizon çdo vit QKF e Durrësit, siç ishte çmimi i parë i fituar nga nxënësit e klsës së tetë në konkursin e eksperimenteve laboratorike në lëndët kimi dhe fizikë, titullin kampion në volejboll fituar nga ekipi i shkollës në kampinatin e klasave të nënta të shkollave 9-vjeçare të Durrësit. Me kënaqësi duhet thënë se, nxënësit e kësaj shkolle janë pjesëmarrës e paraqiten denjësisht në të gjitha veprimtaritë letare, artistike, shkencore dhe sportive që organizon QKF. Mjfton të hedhësh sytë rreth e qark sallës së koncerteve ku është paraqitur ekspozita e pikrtorëve të vegjël, apo të marrësh në dorë e të lexosh gazetën “Iliria”, organ letrar artistik, mësimor, shkencor e sportiv i hartuar e realizuar nga vetë nxënësit e shkollës, e bindesh për cilësinë e mësimdhënies e mësimnxënies. Të gjitha këto janë tregues i punës dhe kujdesit që tregohet në këtë shkollë, jo vetëm për lëndët shkencore dhe shfrytëzimin e kapaciteteve laboratorike, por edhe për veprimtaritë letare, artistike e sportive, ku zbulohen dhe ndihmohen talentet. Të gjitha së bashku i japin bukuri e gjallëri jetës shkollore, pasurojnë e i japin kuptim ndjenjave, deshirave dhe frymëzimit për arritje e gjëra të bukura. Të gjitha së bashku edukojnë te nxënësit cilësi njerëzore e norma qytetarie.


Mes gjërave të bukura në jetën dhe veprimtarinë e shkollës u përmend lëvizja mjedisore “Të jetojmë gjelbër”, si përvoja më e veçantë, simbolike dhe e prekëshme e gjithë vitit mësimor. Lëvizje që ka tërhequr vemendjen dhe ka merituar përshëndetje nga të gjithë, jo vëtm për dobi ekologjike, por më së shumti për vlerat edukative me të cilat po rriten nxënësit e kësaj shkolle. Vetë lëvizja lindi, dhe është pjesë organike e tërë veprimtarive mjedisore dhe edukative, ku kultivohet dashuria e kujdesi, pastërtia dhe mirëmbajtja e gjelbërimit dhe mjedisit rreth e qarkë, e për të hedhur vështrimin edhe më përtej mureve të shkollës, tek uji e rëra në plazh, të cilin e kanë kaq pranë, e që e duan dhe e pëlqejnë aq shumë. Është një lëvizje gjithë vjetore, që materializon mësëmiri fjalët e mësuesit dhe mësimet teorike të fituara në klasë në lëndë të ndryshme.

Me këto ndjesi të mrekullueshme të nxitura nga mjedisi, koncerti, sukseset, dhe lëvizja ekologjike e nxënësve, u nis biseda me shkrimtarët Viron Kona e Andon Andoni, të cilët e vunë si kryefjalë të takimit: “Bukur ! Vërtet Bukur ! Ju lumtë për gjithëçka kini arritur”!

Pyetjet vinin natyrshëm, pasi nxënësit të pasionuar pas letërsisë, kishin lexuar disa nga librat e autorëve: Ç’ deshte Bubulino në Suedi ? Po në planetin Mars kur do të niset? A do të marrë edhe shokë me vete? E kështu pyetjet nuk kishin të sosur. Shkrimtari Kona, i cili kishte pak ditë që u kthye nga vizita e tij e dytë në Suedi, u foli gjatë për mrekullitë e Suedisë, për bukurinë e shpirtit suedez, për rregullin, pastërtinë, dashurinë dhe kujdesin për mjedisin, ashtu edhe për mikpritjen, respektin që tregojnë për njeriun. U foli gjatë edhe për jetën e mërgimtarëve shqiptarë që jetojnë në Suedi, të cilët përbëjnë një komunitet goxha të madh e që janë inegruar aq mirë në jetën e këtij vendi verior. Bukuria e fjalës dhe kërshëria e nxënësve bënte që koha të kalonte pa u ndjerë. Nxënësit u zotuan, se gjatë pushimeve do të lexojnë sa më shumë libra, ndërsa shkrimtarët premtuan se, do të vijnë përsëri në takime dhe biseda të tilla.

Në bisedë me drejtorin e shkollës Z. Flamur Panariti, mësuam se në mjediset e shkollës, sapo të mbyllet viti mësimor, do të nisë kampi veror, ku pjesëmarrës do të jenë fëmijë nga Durrësi, por edhe nga vise të tejera. Është një veprimtari e herëshme, duke patur parasysh jo vetëm traditën, por edhe vendndodhjen e shkollës, shumë pranë detit, në qendër të Plazhit. Jeta në kamp organizohet sipas një programi argëtues të hartuar me kujdes, në mënyrë që fëmijët të përfitojnë jo vetëm nga uji, rëra dhe dielli.

U larguam duke uruar: “Pushime të gëzuara” !

Përgatiti

Kadri Tarelli