Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Home
Debattartiklar


PËRSHËNDETJE DHE FALËNDERIM I PËRZEMËRT…

PËRSHËNDETJE DHE FALËNDERIM I PËRZEMËRT…

(Për kolegë e miq, familjarë e dashamirë)

Punim-urim, për M.Gecaj, nga Seli Murati, Mont Real-Kanada

Në këto ditë të bukura të fillimpranverës, duke u rreshtuar edhe unë në varganin pambarim të “marsianëve”, kisha një ngjarje të rëndësishme të jetës sime, pra festova përvjetorin e lindjes.

Vërtet ishte diçka vetjake, por isha mjaft i gëzuar e i lumtur, sepse u rrethova nga qindra kolegë e miq, familjarë e dashamirë të mi. Përmes udhëve të ndryshme, pra gojarisht, me telefona e celularë, me anën e faqeve të shumta të Internetit etj., ata më uruan me sinqeritet dhe me fjalë mjaft dashamirëse e vlerësuese.

Ndjehem tepër i emocionuar dhe i privilegjuar, që mora mesazhe të tillë urimi nga bashkatdhetarë, që jetojnë në shtete të ndryshme të Europës, si: Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi e Presheva; Italia, Franca, Greqia, Belgjika, Spanja e Anglia, por dhe nga Nju Jorku, Bostoni, Kalifornia, Vixhina e Filadelfia të SHBA-ve, nga Kanadaja e deri nga Australia.

Nuk dua të zgjatem këtu, por dëshiroj të veçoj katër miq të mi, të cilët publikuan artikuj të veçantë për mua: Fatmir Terziu (Londër), Përparim Hysi (Tiranë), Bahtir Latifi (Suedi) e Kadri Tarelli(Durrës). Po kështu, gazetarja dhe moderatorja e njohur, Kozeta Hoxha përgatiti e transmetoi një emsion të posaçëm për jetën e botimet e mia, në valët e Radio-Tiranës. Posaërisht, i falënderoj nga zemra kolegët e mi të afërm: Bardhyl Xhama, Viron Kona e Sejdo Harka, të cilët organizuan, me këtë rast, një ceremoni mbresëlënëse.

Ishte befasi e këndshme për mua, botimi këto ditë i librit tim, “Me shpirt atdhedashurie”(Tiranë, 2015), i mundësuar nga dy kolegë e miq të mi, me banim në Boras të Suedisë, Sokol Demaku e Bahtir Latifi.

Kërkoj ndjesë, që e kam të pamundur t’ua përmendi këtu emrat të gjithë atyre, që më uruan dhe më dërguan mesazhe këto ditë. Por u jam shumë e shumë mirënjohës tërë kolegëve e miqëve, të afërmve e dashmirëve të mi, të cilët i kanë shprehur aq bukur ndjenjat e tyre të pastra ndaj meje, me fjalë të zgjdhura dhe emocionuese, me vargje poetike, vizatime e buqeta me lule etj.

Në këto çaste, me mendje e zemër jam pranë atyre, duke i përqafuar dhe duke ua shtërnguar duart, fort e me ngrohtësi.

Uroj nga thëllësia e zemrës sime, që të gjithë këta njerëz dashamirë të mi, që të kenë vetëm shëndet të plotë, arritje në punë e krijimtari, gëzime e lumturi pambarim, vatjake dhe familjare!

Ju përqafoj të gjithëve, me mirënjohje të pakufishme dhe me fjalën e zemrës: Shumë faleminderit!

Nga: Murat Gecaj

Tiranë, 26 mars 2015

(e-maili: Ky email po mbrohet prej spambots-ave, të duhet JavaScript me e pa )

 

Dr.Sadik Elshani: ZERI I ALEKSANDER MOISIUT, SIPAS NJE DESHMIE ORIGJINALE

Ne 80-vjetorin e ndarjes nga jeta:

ZERI I ALEKSANDER MOISIUT, SIPAS NJE DESHMIE ORIGJINALE

Nga: Dr.Sadik Elshani (*)

Filadelfia-SHBA

Me 22 mars 2015 mbushen plot 80 vjet qekur Aleksander Moisiu (1879 - 1935) i ka mbyllur syte pergjithmone. Por ky yll nuk shuhet kurre, pra do te shkelqeje per jete te jeteve.

Per Aleksander Moisiun, yllin e teatrit dhe te filmit te gjysmes se pare te shekullit XX eshte shkruar mjaft. Prandaj, ne kete shkrim nuk do te bej fjale per jeten dhe vepren e tij, por do te sjell diçka origjinale, nje deshmi nga nje artdashese, qe e kishte pare disa here Aleksander Moisiun ne skene. Kete rrefim, ka kohe qe e mbaj ne kujtesen time dhe ja, vetem merastin e ndarjes se tij nga jeta, po e sjell per lexuesit e shtypit teshkruar dhe atij elektronik. Qe ky rrefim te jete sa me i plote dhe me i kuptueshem per lexuesin, sigurisht, duhet nisur nga fillimi.

Kur isha duke vazhduar studimet ne Universitetin e Zagrebit, kisha vendosur qe gjate pushimeve te veres te shkoja ne nje vend perendimor, per te mesuar nje gjuhe boterore, anglisht ose frengjisht. Meqenese kurset verore ishin me te lira ne France, atehere u percaktova per frengjishten. Shkova ne Institutin Francez, ne Zagreb dhe aty mora nje broshure per kurset verore, qe zhvilloheshin ne France. Ata me rekomanduan nje kurs, qe organizohej ne qytetin Menton, ne Bregdetin Azur. Arsyeja ishte se drejtues i atij kursi ishte profesori Raymond Warnier, lektori i pare i gjuhes fringe, ne Universitetin e Zagrebit (1921) dhe themeluesi i Instituti Francez, ne Zagreb (1922). Po ashtu, me thane se ai kujdesej dhe i ndihmonte shume studentet, qe vinin nga ish-Jugosllavia. Regjistrimet per keto kurse beheshin me heret, por meqenese kisha vendosur ne çastin e fundit, nuk kishte me kohe per regjistrime. Vendosa te shkoja dhe, nese kishte vend, do te rrija e nese jo, do te kaloja ca dite pushimi dhe do te kthehesha prape. Duhet theksuar se une nuk dija fare frengjisht, se ne shkolle kisha mesuar rusisht.

Pas nje udhetimi te gjate me tren, mberrita ne Menton dhe shkova ne bashki, se ajo ishte adresa, qe e kisha ne broshure dhe vetem e thoja emrin e profesorit. Ata me çuan ne nje lice, ku do te mbahej kursi dhe aty takova profesorin Warnier, nje burre i gjate me floke te thinjura dhe me moshe diku rreth te tetedhjetave. U pershendetem, pasi ai fliste nje kroatishte shume te paster, kishte nje kujtese te jashtezakonshme. Kembyem fjalet e zakonshme, raste te tilla dhe me tha se nuk kishte problem per vendosjen time. Une shkova nja dy - tri dite perpara se te fillonte kursi dhe isha studenti i vetem. Profesoret ishin aty dhe po pergatiteshin per fillimin e kursit. Nje profesoreshe me tregoi se bashkeshortja e profesorit ishte polake. Keshtu, permes rusishtes dhe kroatishtes mund te komunikoja me te gjtha gjuhet sllave. Nipi i profesorit kishte ardhur nga Parisi per t'i kaluar pushimet dhe shoqerohej me mua. Nje dite me tha se gjyshja e tij donte te me takone (une ende nuk e kisha takuar ate). Ajo me te birin dhe nusen e tij ishin ne plazh dhe ne shkuam t'i vizitonim. Edhe gruaja e profesorit ishte ne moshe ralativisht te shtyre dhe po me fliste kroatisht. Une u habita, sepse e dija qe ishte polake. E pyeta se prej nga ishte dhe ajo me tha se ishte nga Zagrebi dhe quhej Vera. I tregova se ç'me kishte thene profesoresha franceze, ndersa ajo me tha se francezet i ngaterrojne vendet e Lindjes. Per mua, kjo ishte nje befasi e kendshme. Meqenese une studioja ne Zagreb, atehere biseduam per ate qytet, gjendjen ne Jugosllavi, Kosove etj.

Me kalimin e diteve une isha bere shume i afert me ta, gati si anetar i familjes se tyre. Gjate bisedave te zakonshme, mesova shume per jeten e tyre dinamike, mjaft te angazhuar e interesante. Ata kishin qendruar ne Zagreb gjer ne vitin 1935, pastaj profesori kishte shkuar ne Portugali, atashe kulturor prane ambasades franceze atje dhe me vone kishin shkuar ne Brazil, me te njejten detyre. Ne Zagreb ishin shoqeruar e miqesuar me eliten kulturore e intelektuale te Kroacise se atehershme, sidomos kishin patur shume miqesi me skulptorin kroat me fame boterore, Ivan Meshtroviq (1883 - 1962), piktoret e bashkuar rreth grupit "Zemlja" (shqip: toka), te udhehequr nga piktori i njohur kroat, Kersto Hegedushiq (1901 - 1975). Shume piktoreve kroate, profesori Warnier u kishte siguruar bursa per te studiuar ne France. Ata kishin qene ne shume vende te botes, por Zagrebin e mbanin ne zemren e tyre. Gjithashtu, profesori Warnier ishte nje njohes shume i mire i Ballkanit.

Dreken dhe darken e hanin me ne, ne kuzhinen shume te mire te liceut. Kete kohe e shfrytezonim per te biseduar, per t'u njohur me mire me njeri - tjetrin. Nje profesoreshe nga Sarajeva, qe njihej me ta me heret, e sillte nje grup te madhe studentesh. Une isha shqiptari i vetem. Nje dite, ne nje nga keto biseda, po flisnim per udhetimet e tyre ne vende te ndryshme. Zonja Warnier u kthye nga une dhe me tha se kishin qene edhe ne Shqiperi. E pieta se si kishte mundur, kur dihej qe udhetimi per ne Shqiperi, ne ate kohe, ishte shume i veshtire, edhe pse Shqiperia kishte marredhenje relativisht te mira me Francen, krahasuar me vendet tjera perendimore. Ajo me tha se kishin qene para Luftes se Dyte Boterore, sepse nje miku i tyre, ne ate kohe, po bente germime arkeologjike ne Shqiperi. Une I thashe se ka qene Leon Rei (1877 - 1956). Ajo me pyeti me habi, se ku ia kisha degjuar emrin atij. I tregova se permendej ne librin "Historia e popullit shqiptar" dhe se ai ishte arkeologu i pare, qe kishte bere germime arkeologjike ilire, ne Shqiperi. Pastaj ajo tregoi sesi kishin udhetuar me makine neper rruge te paasfaltuara, kishin pare gra te mbuluara me ferexhe etj.

Per shkak te moshes, profesori Warnier fliste shume pak. Por, pasi perfundoi zonja e tij, ai shtoi se, gjate qendrimit te tyre ne Shqiperi, ishin takuar edhe me Lumo Skendon. Nga habia, une u shtanga, kur degjove emrin e tij, sepse e dija qe ai ishte siemri (pseudonimi) i Mit'hat Frasherit (1880 - 1949), intelektualit, shkrimtarit, diplomatit, publicistit, atdhetarit te pashoq, kryetarit te Kongresit te Manastirit, birit te Abdyl Frasherit. Ne, ne shkolle, ne oret e gjuhes shqipe, e kishim permendur per ato, qe shkrova me lart dhe per prozat e tij te bukura poetike. I fola profesorit per figuren e Lumo Skendos dhe vendin, qe ai zinte ne letersine dhe kulturen tone mbarekombetare, edhe pse ne ate kohe, kur ne po bisedonim, emri i tij nuk permendej fare, ne Shqiperi. U habita edhe per faktin sesi profesori ende e mbante ne mend emrin e tij, edhe pse nga takimi i tyre kishin kaluar gati 55 vite. Me siguri, biseda e tyre do te kete qene ne nje nivel te larte intelektual. Dhe ja, une tani po bisedoja me njeriun, qe i kishte shtrenguar doren Mit'hat Frasherit. Pastaj profesori tregoi se, ne librarine e Lumo Skendos, kishin blere ca libra te vjeter. Dihet mire se, ne ate kohe, Mit'hat Frasheri kishte patur nje librari - biblioteke shume te pasur.

Meqenese po bisedonim per Shqiperine, nga kurreshtja i pyeta nese kishin degjuar per Aleksander Moisiun. Me teper u nxita edhe nga fakti, se ata kishin qene ne moshe te pjekur, kur Moisiu ishte ne kulmin e karrieres se tij, dhe se ata ishin intelektuale te nje kalibri te tille. Profesori beri nje levizje te ngadalshme me koke, ne drejtim te zonjes se tij, sikur donte te thoshte, se ajo ka per te treguar diçka. Ajo kishte marre nje shikim, nje pamje te fytyres, sikur ishte tretur diku ne kujtime. Prandaj, shume e habitur, me pyeti: "Po ti, ku ke degjuar per te?!" Sigurisht i eshte dukur e çuditshme, qe nje djalosh nga Kosova kishte degjuar per nje actor, i cili kishte gati 45 vite qekur ishte ndare nga kjo bote. Une i thashe se kisha degjuar e kisha lexuar shume per te, pasi ai ishte aktor i lindur nga prinder shqiptare dhe ai ishte i vetedijshem per prejardhjen e tij shqiptare. Ajo u shpreh me shume habi: "Shqiptar?!" Une pastaj, nder te tjera, i tregova per kerkesen e A.Moisiut, qe i kishte bere Zyres se Gjendjes Civile ne Durres, per ta marre shtetesine shqiptare dhe deklaraten e tij, qe ai nuk donte te vdiste si aktor gjerman. Pasi u bind, ajo ma ktheu: "Ja, jam para vdekjes dhe nuk e paskam ditur kombesine e Moisiut?!". Pastaj tha se, per per shkak te mbiemrit te tij Moissi, atehere ishte perhapur fjala se ai ishte hebre, prandaj edhe ishte perndjekur nga nazistet.

Me tutje, ajo zonje vazhdoi: "Kur kemi qene te rinj, me babain shpesh shkonim nga Zagrebi ne Vjene, per te pare ne teater shfaqjet, ku luante Moisiu. Dhe, kur kthehesha ne Zagreb, per nje jave ose dhjete dite nuk doja ta hapja gojen dhe te flisja me njeri, vetem qe zeri i Moisiut te mos me dilte nga koka". Kjo shprehje e Zonjes Warnier ngerthen ne vete, jo vetem karakteristikat fizike te zerit te A.Moisiut, por edhe emocionet, qe ai ngjallte dhe mbresat qe vuloste te adhuruesit e teatrit, qe ishin bere pjese e jetes se tyre. Duhet te kesh nje imagjinate shume te zhvilluar per ta parafytyruar, sesi e ka ndier veten ne ato çaste, ajo vajze e re dhe shume artdashes te tjere.

Vertet mbetesh pa fjale, kur degjon nje rrefim dhe nje vleresim te tille, por edhe ndihesh shume krenar, se personi per te cilin flitet eshte bashkekombasi yt. Ky ishte ai Moisiu i famshem, qe me lojen dhe zerin e tij i bente per vete artdashesit, ngjallte ndjenjat e tyre dhe linte mbresa te pashlyeshme ne zemrat dhe mendjet e tyre. Ky ishte arti magjik, i perjetshem dhe i paperseritshem i Aleksander Moisiut. Une, atehere, ende nuk kisha patur rastin ta degjoja zerin e tij, por kisha lexuar per ate ze te tij te bukur, emocionues e madheshtor. Madje, eshte domethenes nje pohim i Franc Kafkes: "Zeri dhe gjestet e Moisiut na shfaqen si diçka e papare, gjere me tani, ne skenen europiane".

Ne vitin 1980, kur ende isha student ne Universitetin e Zagrebit, klubi i studenteve shqiptare, "Shkendia", festoi ne menyre madheshtore 100-vjetorin e lindjes se A.Moisiut. U organizua nje ekspozite dinjitoze, me fotografi te tij, u shfaq edhe nje recital, per jeten dhe vepren e tij. Ndersa te pranishem ishin shume personalitete te njohura, te jetes kulturore e publike, te atij qyteti. Nje bashkatdhetar, nga Maqedonia, kishte degjuar per kete manifestim dhe kishte sjellur disa incizime, me zerin origjinal te Moisiut. (Duhet cekur se autoritetet shoviniste maqedonase nuk e kishin lejuar ate, qe ta zhvillonte nje veprimtari te tille, ne Shkup). Zeri i Moisiut ishte mjaft i paster, kumbues, melodik, i artikuluar mire, i rrjedhshem dhe kishte nje shqiptim (diksion ) te perkryer. E kam te veshtire ta pershkruaj ate ze, prandaj po e quaj "ze moisian", pra qe eshte karakteristik vetem per te. Ne ate cast, m'u kujtua Zonja Warnier dhe vleresimi i saj per zerin e A.Moisiut. Mendoj se vleresim me te mire nuk mund t'i beje asnje kritik teatri dhe askush tjeter, se vleresimin me te mire e ben publiku. Kush mund te beje pershkrim, karakterizim me te mire, se ai i saj: "ze, qe te mos dale nga koka"?!

Permbyllje (epilog)

Nga viti 1978, kur kam qene per here te pare dhe gjer ne vitin 1988, kur kam ardhur ne Amerike, pese here kam qene pjesemarres i atij kursi. Profesoreve dhe miqeve te mi, si dhurate, u sillja prodhime artizanale shqiptare dhe, ne librarite e Nices, u bleja veprat e Kadarese, per te cilin disa kishin degjuar, por nuk i kishin lexuar veprat e tij. Me vone, I.Kadareja u be i adhuruari i tyre. Mesova, me vone, se profesori Warnier kishte lindur me 1899 dhe ishte studiues me shume autoritet i jetes dhe vepres se Apollinerit (Guillaume Apollinaire) dhe kishte bere shume studime per Ballkanin. Ne vitin 1981, bashkeshortet Warnier kane qene per vizite ne Dubrovnik dhe une i kam takuar ata. Profesori Warnier eshte ndare nga jeta me 1987, ndersa korrespondencen e fundit me Zonjen Warnier e kam patur me 1990. Nga djali i saj, disa vite me vone, kam marre nje leter dhe me njoftonte se nena e tij ishte ne nje azil pleqesh. Ka vite qe nuk kam kontakte me djalin e profesorit, por e marr me mend se Zonja Warnier nuk eshte me ne kete bote.

Ata ishin nder njerezit me te mire, qe une kam takuar ndonjehere ne jeten time. Ishin misherim i intelektualit, qenjes njerezore, pra ishin engjellore. E ndiej veten shume te lumtur, shpirterisht shume te pasur, qe kam njohur dhe kam patur miqesi me njerez te nje kalibri te tille. Per nje djale nga Suhareka/Theranda, nga Kosova, kjo do te thote shume. Sidomos per keto tema shqiptare, qe pershkrova me lart. Atehere, as qe me ka shkuar ndermend qe do te degjoja rrefime te tilla, ne ate kurs veror te gjuhes frenge. Nganjehere, jeta ruan shume te papriturat te kendshme!

Filadelfia, 21 mars 2015

(*Autori i shkrimit, Sadik Elshani eshte Doktor i Shkencave te kimise dhe veprimtar i dalluar i Bashkesise Shqiptare-Amerikane).

 

Murat Gecaj: KËNAQËSIA E NJË VLERËSIMI NGA KOLEGËT…

Skicë:

KËNAQËSIA E NJË VLERËSIMI NGA KOLEGËT…

Shkruan: Murat Gecaj

Çasti i dorëzimit të dëshmisë, nga Saranda Iseni (Suedi) e Nikollë Lleshi (Laç)

1.

Kanë kaluar vetëm pak ditë nga ajo veprimtari e paharruar, që u organizua në Laç-Kurbin, me rastin e festave të bukura të 7 e 8 Marsit. Siç kam shkruar edhe në një kronikë të mëparshme, me atë rast, aty u organizua përurimi i veprës “Thesar Kombëtar-3”, e përgatitur dhe e botuar nga Shoqata e Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptare “Papa Klementi XI-Albani”, në Suedi. Prandaj, aty kishin ardhur disa anëtarë e drejtues të kësaj Shoqate, të ftuar nga qytete të ndryshme të vendit tonë, por dhe nga Kosova. Mikpritës ishin Bashkia e qytetit, me kryetar Artur Bardhin dhe Shoqata Kombëtare e Miqësisë e Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, me president Nikollë Lleshin.

Siç është e kuptueshme, në kinoteatrin e atij qyteti ishin të bpranishëm shumë të ftuar, për ta parë më nga afër ceremoninë përuruese të atij libri. Përveç fjalëve të rastit e përshëndetjeve ansambli artistik i Laçit dha një shfaqje të bukur, me këngë e valle popullore.

Por, pjesë e kësaj veprimtarie ishte edhe shpallja e vendimit të Asamblesë së Shoqatës Kombëtare të Miqësisë e Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, për t’i pranuar “Anëtarë-Nderi” disa veta. Kështu, me ceremoni modeste, ua dhanë dëshminë përkatëse: Hysen Ibrahimit, Padre Giovani Parugines, Besi Bekteshit e Murat Gecajt.

2.

Ndoshta, dikush do të më qortojë dhe për këtë gjë kërkoj falje, duke thënë se nuk është modeste, që po shkruaj këtu që, me atë rast, edhe mua ma dorëzuan zj.Saranda Iseni(Suedi) e z.Nikollë Lleshi (Laç) dëshminë “Anëtar-Nderi”, të asaj Shoqate. Ndërsa mendoj që arsyen e shpjegon përmbajtja e saj, që po e shënoj më poshtë:

“Mbështetur në Statutin e Shoqatës Kombëtare të Miqësisë dhe Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, neni 24, shkronja “n”, Asamableja e Shoqatës vendosi ta pranojë “Anëtar-Nderi”, prof. Murat Gecaj, sekretar i Përgjithshëm i Shoqatës së Arsimtarëve të Shqipërisë dhe përgjegjës seksioni në Institutin e Integrimit të Kulturës Shqiptare, me qendër në Tiranë.

Kryesia e Asamblesë së Shoqatës Kombëtare të Miqësisë e Bashkëpunimit Shqipëri-Itali e vlerëson shumë ndihmesën tuaj në veprimtarinë disavjeçare të Shoqatave, ku ju jeni pjesëtar në drejtim të tyre, në mbrojtjen dhe duke pasqyruar me realizëm vlerat e çmuara të arsimit dhe të kulturës sonë kombëtare.

Po kështu, me shkrimet tuaja, që keni publikuar brenda dhe jashtë Atdheut tonë, keni pasqyruar me realizëm arritjet e punës, që ka në misionin e saj Shoqata Kombëtare e Miqësisë dhe Bashkëpunimit Shqipëri-Itali. Pra, Ju jeni një mik i nderuar i Shoqatës sonë.

Për Shoqatën Kombëtare të Miqësisë dhe Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, Presidenti Nikollë Lleshi, Laç. Më 8 mars 2015”.

Kujtoj këtu me se më herët, pra më 30 tetor 2013, edhe Shoqata e Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptarë “Papa Klementi XI-Albani”,në Suedi, më kishte nderuar, duke më pranuar “Anëtar-Nderi” të saj, bashkë me miqtë e mi: Ulmar Kvik(Suedi), Viron Kona (Tiranë) dhe Jusuf Buxhovi(Kosovë).

Ndërsa tani dëshiroj që, përmes kësaj skice, t’i falënderoj përzemërsisht, kolegët e miqtë e Shoqatës Kombëtare të Miqësisë e Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, me president Nikollë Lleshin, për vlerësimin e punës sime modeste dhe bashkëpunimin tonë të deritanishëm.

Po kështu, shprehem këtu se, edhe në të ardhmen, nuk do të kursehem në këtë drejtim, si për pjesëmarrje në veprimtaritë e bukura dhe domethënëse, që ata zhvillojnë herë pas here, si dhe në informimin e medias së shkruar dhe asaj elektronike, për punën e tyre të pandërprerë, me përmbajtje atdhetare e kulturore.

Tiranë, 15 mars 2015

 

Murat Gecaj: AKADEMI SOLEMNE, NË 100-VJETORIN E LINDJES SË PROF. MAHIR DOMIT

AKADEMI SOLEMNE, NË 100-VJETORIN E LINDJES SË PROF. MAHIR DOMIT

Nga: Prof. Murat Gecaj

Prof. Enver Hysa, duke lexuar punimin e tij

Sot në mesditë, në sallën “Aleks Buda” të Akademisë së Shkencave, u organizua Akademi përkujtimore, me rastin e 100-vjetorit të ditëlindjes së prof.Mahir Domit-Akademik, “Mësues i Popullit” dhe Laureat i “Çmimit të Republikës”. Kishin ardhur familjarë të tij, akademikë e profesorë, punonjës të arsimit, shkencës e kulturës, nga media e shhkruar dhe ajo elektronike. Ishin të ftuar edhe nga Elbasani, Shkodra e Prishtina etj.

Fjalën e hapjes e mbajti kryetari i Akademisë së Shkencave, prof. Muzafer Korkuti. Ai tha se veprimtaria i kushtohej njërit ndër figurat më të shquara të arsimit, shkencës dhe kulturës mbarëkombetare shqiptare. Ai lindi në qytetin e Elbasanit, më 12 mars 1915 dhe i mbylli sytë përgjithnjë, në Tiranë, më 19 shtator 2000.

Në vazhdim, prof.Emil Lafe lexoi punimin e tij, “Mahir Domi, personalitet dhe organizator i shquar i shkencave tona albanologjike”. Pastaj, prof. Mehmet Çeliku trajtoi temën e tij, “Sintaksa shqipe, në studimet e prof. Mahir Domit”.

Me interes u ndoq tema e prof. Seit Mansakut, “Mahir Domi, për historinë e gjuhës shqipe”. Ndër të tjera, ai theksoi ndihmesën e dhënë për ndriçimin e udhës së gjatë të shkrimit të shqipes, që para Buzukut dhe deri në ditët tona, duke sqaruar prejargjen ilire të saj. Po kështu, foli për studimet e kryera në marrëdhëniet e shqipe me gjuhët ballkanike, sidomos me rumanishten dhe sidomos ndihmesën e madhe në fushën e albanologjisë. Prof. Et’hem Likaj lexoi punimin e tij, “Ndihmesa të prof. Mahir Domit, për morfologjinë historike të shqipes”.

Pamje nga salla, ku u zhvillua veprimtaria…

Në vazhdim të kësaj veprimtarie shkencore, prof.Enver Hysa trajtoi temën e tij, “Prof. Mahir Domi dhe gramatologjia e shqipes”. Me rëndësi të veçantë kanë qenë studimet dhe tekstet mësimore të gramatikës, me këtë autor, si për nxënësit dhe studentët e shkollave tona të larta, të bazuara në strukturën sintaksore të gjuhës shqipe. Ato u përdorën me frytshmëri, si në Shqipëri e Kosovë dhe në trojet tjera amtare. Veprimtaria tërësore e tij u dallua për vlerat e larta shkencore, por që kishin edhe theks të veçantë atdhetar. Fusha të rëndësishme të studimeve të prof. Mahir Domit ishtin edhe ato për dialektologjinë e onomastikën, temë të cilën e trajtoi prof. Gjovalin Shkurtaj. Duke qenë përgjegjës i sektorit të gramatikës dhe dialektologjisë, prof. M.Domi u kujdes që të bëhen studime të thelluara të dialekteve të krahinave të ndryshme. Kjo gjë u pasqyrua dukshëm edhe në faqet e revistës “Dialektologjia shqiptare” e në “Atlasin dialektologjik” të shqipes. Po kështu, ai dha ndihesë të panderprerë për aftësimin e studiuesve të rinj. Për këtë, ai bashkëpunoi ngusht me disa studiues, ndër të cilët ishte prof. Jorgji Gjinari, i cili foli edhe në këtë veprimtari shkencore.

Siç është e njohur, prof. M.Domi u shqua për studimet e tij shumëplanëshe. Prandaj ishte domethënëse edhe tema e paraqitur nga prof. Jorgo Bulo, “Mahir Domi, historian i letërsisë”. Për këtë fushë ai bashkëpunoi me disa shkrimtarë të njohur, si me Sterio Spassen etj.

Pjesë e rëndësishme e kësaj veprimtarie ishin filmi dokumentar kushtuar jetës dhe veprimtarisë së gjerë të prof. Mahir Domit, si dhe përshëndetjet e rastit, që u bënë nga disa të pranishëm. Kështu, në emër të Universitetit të Prishtinës përshendeti prof. Isak Shema. Kujtime mbresëlënëse, nga njohjet e takimet me prof. M.Domin, sollën për pjesëmarrësit, prof. Shefqet Hoxha e prof.Kolec Topalli.

Në mbyllje të kësaj veprimtarie të paharruar e mbresëlënëse, i përshëndeti dhe i falënderoi përzemërsisht, si folësit e pjesëmarrësit, bija e prof. Mahirit, Etleva Domi. Ajo foli edhe për prirjet e të jatit për t’u marrë më krijime e studime në bankat e shkollës; për ndikimin tek ai, të figurave të njohura të arsimit e shkencës shqiptare, që nga prof. Aleksandër Xhuvani dhe për lidhjet e ngushta, në vitet pasardhëse, me kolegë e miq të shumtë të tij.

Bisedat e kujtimet për prof. Mahir Domin, pjesëmarrësit në këtë Akademi përkujtimore, i vazhduan në koktejin e shtruar nga familja e tij.

(Fotot, nga autori i shkrimit)

Tiranë, 13 mars 2015

 

Viron Kona: Shkolla 9-vjeçare Budull nderohet me emrin e mësuesit të saj të parë Sherif Dervishi

Shkolla 9-vjeçare Budull nderohet me emrin

e mësuesit të saj të parë Sherif Dervishi

Në prag të festave të 7 dhe 8 Marsit, shkolla 9-vjeçare e fshatit Budull e rrethit të Krujës pati gjallëri të veçantë. Me vendim të Këshillit të Komunës Bubq dhe miratim të Këshillit të Qarkut të Durrësit, shkollës iu dha emri i mësuesit të saj të parë Sherif Dervishi.

Ndonëse ditë me shi, që nuk pushoi asnjë çast, ceremonia e përgatitur për këtë rast u zhvillua entuziaste dhe plot gjallëri në mjediset e brendshme të shkollës. Nxënësit dhe mësuesit pritën me dashuri banorë të fshatit dhe të zonës, përfaqësues nga Komuna dhe Bashkia Krujë dhe Fushë - Krujë, familjarë të mësuesit Sherif Dervishi, ish-mësues dhe ish-nxënës të kësaj shkolle, si dhe të ftuar të tjerë.

Foto Sherif Dervishi

Sherif Dervishi

Sherif Hamdi Dervishi lindi në lagjen Budull të Prezës më 3 tetor 1925 në një familje me tradita të spikatura atdhetare, fetare dhe arsimdashëse.

Shkollën plotore (e cila njihej e barasvlershme me shkollën shtatëvjeçare) e kreu në Prezë.

Familja e tij ka ndihmuar aktivisht përpjekjet e shumanshme të popullit shqiptar për t’u çliruar nga pushtuesit fashistë e nazistë gjatë viteve të trazuara të Luftës së Dytë Botërore. Vetë Sherif Dervishi ka marrë pjesë me armë në dorë në këtë luftë, i inkuadruar në radhët e Brigadës XI Sulmuese në rolin e intendentit të shtabit të kësaj njësie.

Pas mbarimit të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare (nëntor 1944), Sherif Dervishi punoi pak kohë nëpunës i Kryqit të Kuq në Durrës dhe përfundoi me ritme të përshpejtuara shkollimin pedagogjik në Shkodër. Në vitin shkollor 1948-1949 punoi mësues në fshatin Zall-Mner të rrethit të Tiranës. Përgjatë vitit shkollor 1949-1950 dha mësim në Shkollën e Prezës.

Në shtator 1951 Sherif Dervishi çeli shkollën e Budullës. Ishte mësuesi i parë i kësaj shkolle, në të cilën ka punuar deri sa ndërroi jetë në vitin 1965.

Sherif Dervishi i përket brezit të parë të mësuesve të pas Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare, të cilët kryen misione fisnike të shumëfishta.

Ai ka punuar me profesionalizëm, me pasion dhe korrektësi shembullore jo vetëm për të mësuar nxënësit, por edhe për t’i shoqërizuar ata me virtytet më të fisme, me vlerat kulturore më të arrira të popullit shqiptar.

Sherif Dervishi ka dhënë ndihmesë të veçantë për zhdukjen e analfabetizmit dhe për përhapjen e dijeve e të kulturës në radhët e të rriturve. Për shumë vite ai ka drejtuar veprimtaritë kulturore e artistike të vatrës së kulturës në Budull.

Si mësues idealist dhe altruist Sherif Dervishi ka qenë gjithmonë në ballë të përpjekjeve për emancipimin e vajzave dhe të grave, për arsimimin e tyre në të gjithë nivelet.

Në sajë të punës me përkushtim dhe me shpirt krijues përgjatë pak viteve, Sherif Dervishi grumbulloi përvojë të pasur metodike si mësimdhënës dhe si edukator i brezit të ri. Një përvojë të tillë ai ua ofronte me dashamirësi altruiste mësuesve më të rinj, jo vetëm në seminaret metodike, por edhe në bisedat e përditshme.

Për ndihmesa të spikatura në Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare dhe në punën si mësues Sherif Dervishi është dekoruar nga Presidiumi i Kuvendit Popullor dhe institucione të tjera të larta të shtetit shqiptar me disa urdhra e medalje si “Medalja e çlirimit”, medalja “Naim Frashëri” etj.

Në një sallë të zbukuruar, me sfond flamurin, u radhitën bukur për këtë festë të shkollës nxënës të veshur me kostumet popullore të zonës së Budullës, të këtij fshati të lashtë dhe me tradita. Ata i dhanë gjallëri veprimtarisë, duke e ndezur atmosferën me këngë, recitime dhe valle të përgatitura enkas për këtë ngjarje të veçantë. Ishin recitime dhe këngë që i kushtoheshin atdheut, flamurit, gjuhës shqipe, arsimimit dhe kulturimit të fëmijëve dhe popullit, i kushtoheshin nënave dhe mësuesve.

Sequence 01.Still017Sequence 01.Still022

I tërë programi, u realizua me siglën “Nëna na mësoi fjalën e parë/ Mësuesi ABC-në”. Gjallëria dhe entuziazmi arritën kulmin kur bashkë me nxënësit u përfshin në atmosferën e valleve dhe të këngëve edhe mësues, banorë të fshatit, ish-mësues të shkollës dhe miq të ftuar me këtë rast.

Sequence 01.Still011

Ishte një kombinim i mirorganizuar i koncertit entuziast dhe mbresëlënës, me folësit që ia linin radhën natyrshëm njëri-tjetrit, të shoqëruar vazhdimisht nga duartrokitjet. Folësit, autoritete të fshatit dhe të zonës, ashtu dhe ish-kolegë dhe ish-nxënës të mësues Sherif Dervishit, e përshkruan atë një burrë të qetë dhe të dashur, të urtë dhe të mençur, që duke ditur vlerat që ka arsimi dhe kultura në edukimin dhe formimin qytetar të fëmijëve, bëri çmos që ata të mësonin sa më shumë, të formoheshin si njerëz me dije dhe kulturë, por edhe të ishin të përgatitur për t`u ardhur në ndihmë familjeve në nevojë, banorëve të fshatit, të bëheshin qytetarë dhe atdhetarë të denjë të Shqipërisë.

Nga folësit u theksua se Sherif Dervishi i përket brezit të parë të mësuesve të pas Luftës së Dytë Botërore, të cilët u angazhuan me të gjithë forcat në frontin e vështirë të përhapjes së arsimit e të dijes, që ishte një nga frontet kryesore të përparimit të shpejtë e të shumanshëm të shoqërisë shqiptare. Që në fillimet e veprimtarisë së tij si mësues e për vite me radhë Sherif Dervishi do të punonte pa u lodhur duke dhënë mësim, duke zhvilluar pa ndërprerje kurse kundër analfabetizmit për t’u mësuar shkrim e këndim të rriturve, por edhe do të drejtonte veprimtari të larmishme kulturore e artistike në shtëpinë e kulturës së fshatit ku ishte njëri nga punonjësit dhe drejtuesit më aktiv të saj. “Ai ishte i lindur për mësimdhënie, përsëriste herë pas here një nga kolegët e tij, mësuesi Gani Mullaj”. Mësues Sherifi i mësonte dhe i edukonte nxënësit me fjalën e ngrohtë, me shpjegimin e tij pasionant, me këmbënguljen e tij të përkushtuar. Ai përkujtohet me nderim të veçantë nga nxënësit e tij për aftësitë mësimdhënëse të shkëlqyera, për idealizmin e tij të kulluar që shfaqej në të gjithë veprimtarinë pedagogjike dhe shoqërore.

Çaste emocionuese dhe prekëse ishin edhe ato kur një vogëlushe e veshur me kostum kombëtar i dhuroi bashkëshortes së mësuesit Sherif Dervishi znj. Syme Dervishi, një tufë me lule shumëngjyrëshe të mbledhura në kopshtet e fshatit, kurse fëmijë të tjerë u dhuronin lule të ftuarve, mësuesve dhe nënave që kishin njëherazi festat e tyre të 7 dhe 8 Marsit.

Drejtoresha e shkollës znj. Fatmira Sinani, mes të tjerash tha se emri i mësuesit të parë të shkollës Sherif Dervishi na nderon ne dhe ne, do të përpiqemi ta nderojmë emrin e tij, duke vijuar traditat më të mira të shkollës, e cila ka nxjerrë vazhdimisht nga bankat e saj nxënës të ditur dhe qytetarë të formuar.

Sequence 01.Still028

Në vazhdim ajo foli për mësuesin Sherif Dervishi, jetën dhe veprimtarinë e tij. Kryetari i Këshillit të Komunës Bubq, z. Qazim Gjoni, ndër të tjera tha se nga shkolla 9-vjeçare Budull, e cila sot mori emrin e mësuesit të saj të parë Sherif Dervishi, kanë dalë dhjetëra e dhjetëra mësues, inxhinierë, agronomë, kuadro e specialistë të fushave të ndryshme, që jetojnë dhe punojnë nëpër Shqipëri dhe në botë. Mbi të gjitha kjo shkollë ka nxjerrë qytetarë të denjë të vendit, që me punën, qëndrimin dhe veprat e tyre e kanë mbajtur gjithnjë lart emrin e shkollës.

Ish-kolegë, kujtuan se Sherif Dervishi ishte shembull-dhënës si mësues për nxënësit e mësuesit më të rinj, por edhe për njerëzit e tjerë me të cilët komunikonte e bashkëpunonte në jetën e përditshme: me veshjen përherë klasike dhe elegante, me sjelljet përherë të matura në çdo mjedis, me gatishmërinë për të ndihmuar këdo dhe me të gjitha mundësitë që kishte, me fjalën përherë të zgjedhur dhe larg çdo vulgariteti. Kudo dhe kurdoherë ai rrezatonte virtytet më të fisme, sjelljet më të mira, format më të kulturuara të komunikimit.

Z. Fadil Kepi, njëri nga intelektualët e njohur të vendit, ish-nxënës i mësuesit Sherif Dervishi, tha me krenari se kur ishte vetëm 9 vjeç ai e kishte pasur atë mësues kujdestar dhe se ndihej i emocionuar dhe krenar që shkolla po merrte emrin e tij, një emër i merituar plotësisht, por edhe një shembull e model i mësuesisë. Në saj të punës së mësues Sherifit dhe kolegëve të tij atëherë, në vazhdim, edhe sot , - vijoi ai, - më vjen mirë t`ju them se kjo zonë nuk ka gjakmarrje, është zona me më pak mosmarrëveshje dhe probleme të pazgjidhura, fëmijët këtu edukohen me ndjenjën e respektit ndaj më të rriturve, të moshuarit nderohen si askund tjetër.

Sali Hamzaj, ish-specialist i arsimit dhe ish-drejtor i shkollës, tha se e kishte njohur mësuesin Sherif Dervishi edhe në rrethet metodike, ku ai dallohej për pjekurinë dhe urtësinë, për dashurinë për shkollën dhe nxënësit e saj. Ai nënvizoi se mësues Sherif Dervishi ishte shumë i përkushtuar ndaj shkollës, madje, mbante mend kur mori nismën për mbjelljen e drurëve në oborrin dhe përqark shkollës. -Bashkë me nxënësit, - vijoi Sali Hamzaj,-mësues Sherifi mbolli, ja aty përpara(atëherë ishte ndërtesa e vjetër) tre selvi shtatgjata dhe të bukura. Unë do të dëshiroja që ju, tashmë në oborrin e shkollës së re, të mbillni përsëri ato selvi që nuk janë më, por edhe drurë të tjerë që ta zbukuroni përherë e më shumë shkollën tuaj, po ashtu edhe ta shpini më përpara dëshirën e mësues Sherif Dervishit për ta bërë shkollën tuaj të bukur, me gjelbërim dhe plot jetë e gjallëri.

Shkrimtari Viron Kona, uroi familjarët, nxënësit, mësuesit dhe komunitetin: “Ta gëzoni emrin e shkollës Sherif Dervishi”, dhe më tej vijoi: -Nga ky çast dhe gjatë gjithë kohës, shkolla do të mbaj këtë emër të nderuar mësuesi. Bukur, shumë bukur! S`ka më mirë, një shkollë me emrin e mësuesit të saj të parë. Këtej e tutje, me këtë emër do ta njohin shkollën jo vetëm fshati dhe e tërë zona, por edhe Kruja, Fushë-Kruja, Tirana dhe e gjithë Shqipëria”.

Sequence 01.Still013

Z. Mehmet Deliu, përfaqësuesi i Komitetit të Veteranëve dhe i Organizatës së Familjeve të Dëshmorëve të Atdheut të rrethit Krujë, midis të tjerash tha: “Sherif Dervishi është një emër i spikatur dhe shumë i nderuar i kësaj zone, i cili ka dhënë kontribute të çmuara për arsimin në zonën Budull-Prezë dhe gjithë rrethin e Krujës. Krahas emrave të tjerë si Selman Daci dhe Xhemali Bakalli, Sherif Dervishi u shqua si mësues i hershëm në zona të tjera, por edhe themeloi shkollën e parë në Budull. Me dashurinë për dijen e kulturën, ai jo vetëm jepte mësim në klasat e paradites me fëmijët, por me të njëjtin seriozitet dhe energji, vazhdonte pasdite kurset për të zhdukur analfabetizmin e trashëguar, me prindërit e tyre dhe gjithë moshat e rritura. Ai punoi me këmbëngulje për t’i hapur sytë të gjithë banorëve të zonës dhe për t’i nxjerrë nga errësira në dritë. Puna e Sherif Dervishit, si edukator e mësues dhe bashkëpunëtor i kualifikuar i kabinetit pedagogjik të rrethit Krujë, është e njohur dhe përmendet me nderim e respekt si një përvojë për t’u ndjekur nga të gjithë mësuesit e ditëve tona. Edhe shtatë fëmijët e tij (gjashtë prej të cilëve me arsim të lartë), dy djemtë e pesë vajzat, me formimin, sjelljen dhe tërë qenien e tyre personale e familjare, trashëgojnë në mënyrë dinjitoze fizionominë e babait tyre, duke sjellë një shembull të modelit të njeriut qytetar e shoqëror që shikon dhe ecën vetëm përpara, orientuar me vizionin e së ardhmes.

Sequence 01.Still010

Përzgjedhja që është bërë në mes emrave të tjerë nga këshilli i Komunës Bubq, për t’i vendosur emrin “Sherif Dervishi” shkollës së Budullës, është një vendim i drejtë dhe gjetja më kuptimplotë e domethënëse për të nderuar një nga figurat e arsimit të zonës, por dhe një nder që i bëhet kësaj shkolle. Shprehim vlerësimet më të larta, - vijoi ai, - për vendimin e Këshillit të Komunës, si dhe urimin dhe besimin se kolektivi i mësuesve dhe nxënësve të kësaj shkolle do ta meritojnë këtë emër, duke e nderuar me rezultatet gjithnjë e më të larta në të ardhmen.

Djemtë dhe vajzat e Sherif Dervishit, ashtu si dhe deri tani, me punën e sjelljen e tyre qytetare, kanë të drejtë dhe do të ndjehen krenar për babanë e tyre që bëri aq shumë për arsimin e edukimin e brezit të ri dhe të fëmijëve të tij, do të mendojnë e punojnë për t’i kontribuar më cilësisht shoqërisë tonë”.

Sequence 01.Still012

Folën në këtë ceremoni edhe familjarë të mësues Sherif Dervishit. Nipi i tij, më i madhi në moshë nga të tjerët Gani Limonaj, i cili e kishte njohur më nga afër Sherifin, foli për cilësi dhe virtyte të atij njeriu të ditur dhe të përkushtuar veçanërisht për shkollën, por që punonte gjerësisht edhe me shtëpinë e kulturës, duke organizuar dhe zhvilluar veprimtari të shumta atdhetare, kulturore dhe artistike me banorët dhe, veçanërisht me fëmijët dhe të rinjtë e fshatit Budull.

Sequence 01.Still006

Nga të pranishmit u shpreh kënaqësia e veçantë dhe njëherazi krenaria që ndjenin për arritjet e merituara të familjes Dervishi në fushën e arsimimit dhe të dijes. Të shtatë fëmijët e Sherif Dervishit, pesë bijat: Nexhmija, Vjollca, Erveheja, Dylberja, Lutfia dhe, dy bijtë: Zyhdiu dhe Nazmiu, kanë qenë dhe janë model në jetën e tyre personale dhe familjare, duke merituar vazhdimisht respektin e banorëve të fshatit, të zonës dhe të qendrave të punës, por edhe duke ndihmuar vazhdimisht në edukimin e fëmijëve dhe të brezit të ri me traditat më të mira të atdhetarisë dhe qytetarisë.

Gëzimi dhe emocioni i tyre në këtë ditë të shënuar është i natyrshëm. Babai i tyre, Sherif Dervishi, u ka lënë trashëgim emrin e tij të nderuar dhe të respektuar, një emër të dashur për të gjithë ata që e njihnin, por, tashmë një emër i nderuar për tërë Shqipërinë. Emocion i veçantë shfaqet te djali i tij i madh Prof. Dr. Zyhdi Dervishi, vazhdues i denjë i traditave më të mira të babait dhe të familjes së tij. Mbase është rasti të shkruajmë se Zyhdiu ka qenë vazhdimisht nga nxënësit më të shkëlqyer, duke filluar nga shkolla tetë vjeçare, ajo e mesme dhe shkolla e lartë. “Absolut”, - shpreheshin për të shokët dhe mësuesit e tij, sepse në bankat e shkollës ai ka njohur vetëm notën 10, duke merituar Medalje Ari, edhe pas mbarimit të gjimnazit të Krujës, por edhe pas përfundimit me sukses të plotë të shkollës së lartë, dega Sociologji në Universitetin e Tiranës. Duke studiuar vazhdimisht dhe me përkushtim Zyhdiu arriti të fitonte grada shkencore dhe titullin e nderuar: Profesor. Aktualisht, Prof. Dr. Zyhdi Dervishi është pedagog dhe drejton Departamentin e Sociologjisë në Universitetin e Tiranës. Ai është i njohur si autor i mbi 20 tituj librash, duke qenë njëherazi edhe një sociolog dhe poet i njohur në shkallë vendi. Mendimet, diskutimet, këshillat e tij për tema të veçantë të sociopsikologjisë, në media dhe veçanërisht në radio e televizion ku ai është shpesh herë i pranishëm, priten dhe dëgjohen me interes të madh nga dëgjuesit.

Edhe dhjetë nipat dhe mbesa e mësuesit Sherif Dervishi, janë shembullor në shkollat ku mësojnë, duke filluar nga shkolla nëntë vjeçare e deri në auditorët e universiteteve. Njëri nga nipat, Sherifi, jo vetëm ka marrë emrin e gjyshit, por ai studion në degën e sociologjisë, me qëllim që të ushtrojë profesionin e bukur të mësuesisë, ashtu si edhe gjyshi i tij i nderuar. Nipat e tjerë janë shpërndarë në degë të elektronikës, juridikut, gjuhëve të huaja... Të tërë nxënës shembullor, të dashur dhe të respektuar nga shoqet dhe shokët e tyre në shkollë, në punë dhe në jetën e përditshme. Mbesa Xhoi Kallaku, vijon klasën e nëntë në shkollën 9-vjeçare Bubq dhe është ndër nxënëset e shkollës me rezultate të shkëlqyera.

Pjesëmarrësit në këtë ceremoni festive i falënderoi në emër të familjes djali i parë i Sherif Dervishit Prof. Dr. Zyhdi Dervishi. Teksa ceremonia përfundoi, nga të gjithë pjesëmarrësit shprehej urimi: “Ta gëzoni dhe ta mbani me nder, për jetë e mot, emrin e shkollës dhe të mësuesit të parë të saj Sherif Dervishi”.

Mehmet Deliu

Kryetar i Organizatës së Familjeve të Dëshmorëve të Atdheut të Rrethit Krujë, si dhe Nënkryetar i Komitetit të Veteranëve të këtij Rrethi.

Viron Kona

Shkrimtar

 


Faqe 19 nga 109

Newsflash

 

SHQIPTARËT E BASHKUAR PËR 100 VJETORIN E PAVARËSISË SË SHQIPËRISË


Reportazh nga New Yorku

Shkruan: Nora Kalaja

Producenti Adem Belliu me datën 4 nëntor 2012 organizoi një festë madhështore me rastin e 100 vjetorit të pavarësisë së Shqipërisë dhe 15-vjeçarin e TV Kultura në New York, të cilin ai drejton. Ceremonia u hap me himnin shqiptar dhe amerikan. Midis të ftuarve prezent prej 500 pjesëmarrësve ishin edhe prezantues nga komuniteti shqiptar shkencëtar, artistik dhe politik, duke përfshirë dhe këngëtarët e shquar Gëzim Nika, Hajro Ceka, Eagles Up Entertainment (Gem Belushi, Marty Magz), Alba Band, Muharrem Borova, Cobo Music Studio, Valerie Veneski dhe Tom Smajlaj nga “Shoqata Kulturore Artistike Kelmendi”, aktori i talentuar Agim Rugova, regjizori i shquar Roko Markolovic (producenti/regjizori/skenaristi i filmit të parë shqiptar në Amerikë ‘My Destiny: An Albanian Love Story’),artisti Astrit Tota, etj.

Aktori i famshëm Agim Rugova luajti rolin e këshilltarit politik të Ismail Qemalit, Luigj Gurakuqi dhe lexoi Deklaratën e Pavarësisë gjatë skicës teatrale performuar për publikun e pranishëm. Në skenë ka performuar edhe Shaban Lajqi i cili luajti rolin e Ismail Qemalit dhe Tom Gjergji i cili luan rolin e Isa Boletinës dhe rikrijuar skenën e Pavarësisë 1912. Gjithashtu trupa e aktorëve do interpretojnë edhe jashtë qytetit të New Yorkut. Do jenë të ftuar në Lehman College për festivalin shqiptar, dhe do performojnë në Toronto dhe Michigan me 24-25 Nëntor 2012.


O sot o kurrë, ka ardhur koha të jemi së bashku një shtet, një Shqipëri etnike, pasi kemi derdhur gjakun e pafajshëm shqiptar për të mbrojtur kombin nga padrejtësite bërë ndaj nesh. Në këtë skenë të shkurtër, roli im është një këshilltar politik i Ismail Qemaijli, dhe unë lexoj ‘Deklaratën e Pavarësisë’. Luigj Gurakuqi (19 shkurt 1879 - 2 mars 1925) ishte një shkrimtar shqiptar dhe politikan. Ai ishte një figurë e rëndësishme e Kombit Shqiptar. Luigj i shërbeu çështjes kombëtare, jo vetëm duke luajtur një rol aktiv në jetën publike, por edhe duke kontribuar artikuj informues për një numër të mirë të periodike shqiptare. Është një nder i madh të luaj rolin e kësaj figure madhështore për kombin shqiptar,” tha aktori Agim Rugova.

Gjatë manifestimit ishin të pranishëm dhe personalitete të respektura si Mark Gjonaj, i cili fitoi zgjedhjet parësore për Asamblenë e New Yorkut, ish-kongresmeni Joseph DioGuardi, Bajram Doka nga Akademia Shqiptaro-Amerikane e Shkencave dhe Artit, Dalip Greca dhe Danny Blloshmi nga federata panshqiptare ‘Vatra’ dhe gazeta Dielli dhe Ermira Babamusta. Ngjarja u transmetua në kanalet televizive të mediave shqiptare dhe amerikane si TV Alba (Kozeta dhe Qazim Zylo), RTV 21 (Halil Mula), TV Kultura, etj.

100 vjetori i pavarësisë ka një kuptim special për të gjithë shqiptarët në botë. Është kënaqësi të shikosh shiptarët nga të gjitha trevat shqiptare prezent këtu në këtë festë në New York. Në veçanti është nder për kompaninë muzikore ‘Eagles Up’ (Shqiponjat lart) të jetë pranishëm sonte. Një mbrëmje e tillë organizuar nga Kultura TV simbolizion një bashkim të shqipëtarve, të cilëve i uroj suksese kudo që janë,” tha themeluesi i Eagles Up (EU) Entertainment, Gem Belushi (Producent, artist, biznesmen).


Jam krenar për prejardhjen time shqiptare dhe i uroj shqiptarëve kudo që janë gëzuar pavarësinë. Shpresoj që komuniteti artistik shqiptaro-amerikan të ecë sa më shumë përpara dhe të jenë të lidhur më shumë për të zhvilluar kulturën shqiptare dhe famën e mirë që kanë jashtë vendit,” tha Marty Magz (Eagls Up Entertainment) në Michigan.

E kam nder dhe kënaqësi të jem pjesë e këtij celebrimi historik me shqiptarët e New Yorkut. I jam mirënjohëse partneritetit të fuqishëm shqiptaro-amerikan, dhe në veçanti kontributit të madh të Amerikës në përkrahje të Shqipërisë gjatë shumë viteve, duke filluar që me presidentin amerikan Woodrow Wilson, forcuar nga presidenti Bill Clinton dhe ecur më tej nga president Barack Obama me përkrahjen e fuqishme të pavarësisë së Kosovës. Gjatë festimit të 100 vjetorit të pavarësisë, me rëndësi është që si komb të jemi të bashkuar në misionin tonë për paqe, demokraci dhe prosperitet. Një Kosovë e lirë dhe e pavarur nënkupton një hap më afër të një bote paqësore,”u shpreh Ermira Babamusta, Ph.D., eksperete e punëve të jashtme dhe drejtuesja e GOTV (Get Out the Vote) e fushatës elektorate të President Obamës në 2008 dhe drejtuese në fushatën presidenciale në 2012.

Shqiptarët e Amerikës janë të bashkuar për të krijuar një atmosferë festive këtë muaj. Shqiptarët e New Yorkut dhe nëpër botë vazhdojnë festimet e 100-vjetorit të pavarësisë gjatë muajit të Nëntorit. Festimet në vijim janë: 3-9 Nëntor 2012, festivali i 13i filmit shqiptar mbajtur në Tiranë me drejtor Artan Minarolli; veprimtari klutorore-artistike në 11 nëntor 2012 në Lehman College si dhe me shoqatën e Shkrimatarëve Shqiptaro-Amerikanë në New York; koncert me 17 nëntor 2012 nga Shkolla Shqipe Alva Life & TV Alba me drejtues Qazim dhe Kozeta Zylo në New York dhe festivali madhështor i pranverës për pavarësinë në Kanada me 24 nëntor 2012 me drejtor Tonin Ndoja.

Me rastin e 100 vjetorit të pamvarësisë, të nënës tonë të dashur, Shqipërisë tonë dhe ngritjes së Flamurit tonë Kombetar nga plaku i Vlorës Ismail Qemali me patriotët nga gjithë trevat Shqiptare i uroj gjithë kombit Shqiptar të jetojnë ne paqe dhe liri së bashku, në një Shqipëri natyrale, pa kufij dhe të integrohen sa më shpejt në Europën e Bashkuar, pasi kemi qenë dhe jemi banorë të përjetshëm të saj. Gjithashtu ju uroj Camëve, banorëve të Camërisë , vendit që në mesjetë quhesh Epir dhe në lashtësi ka qenë djepi Pellazgjik, të kenë mundësi të vizitojnë varret e të parëve të tyre dhe të jenë zot të trojeve dhe tokave të tyre amtare,” u shpreh Prof.Bajram Doka, epigrafist i gjuhëve të lashta/ Albanian-American Academy of Sciences and Arts.


Diaspora shqiptare është angazhuar për pregaditjet për festën madhështore të pavarësisë. Shqipëria, Kosova dhe Maqdonia kanë planifkuar aktivitete të ndryshme me rastin e ditës së Flamurit. Në Tiranë u krijua enkas për rastin e 100 vjetorit të shpalljes së pavarësisë projekti ‘Skënderbeu –Epirioti fitimtar Atlet i Krishtit’ një ekspozitë me foto artistike e historike të shekullit XV-XX, drejtuar nga Fotaq Andrea.

Edhe shqiptarët e Kanadasë dhe Gjermanisë, midis të tjerëve janë duke përfunduar organizimet për festën duke u përkushtuar në mënyrë dinjitoze.

Komuniteti shqiptar këtu në Kanada është shumë i ndjeshëm dhe në një mënyrë apo tjetër e shpreh se i mungon Atdheu, por ka arritur me punë dhe dinjitet të integrohet plotësisht ne jetën kanadeze. Unë do uroja që komuniteti shqiptar do gjejë një motiv më shumë të marrë pjesë ne Koncertin e 100 vjetorit të organizuar nga Albanian Canadian events, por dhe në të gjitha aktivitetet që do organizohen nga individdë apo shoqata te ndryshme këtu në Kanada, pasi motivi është i njëjtë: të festojme të gjithë së bashku dhe të percojmë tek brezi i ri vlerat tona të muzikës dhe artit. Shprehja ime e vjetër ka qenë atë si nuk arrin ta bëjë politika, le ta bëjë muzika dhe ne te bashkohemi dhe ne vllazërim me njeri tjetrin vetem te festojme dhe te gezojmë, për një të ardhe më të mirë,” tha Tonin Ndoja themelusi/drejtuesi i Albanian-Canadian Events.

Unëe shof Festivalin e 13-të të Filmit Shqiptar në kuadrin e 100 vjetorit të Pavarësisë, si një event shumë të rëndësishëm për kinematografinëshqiptare në përgjithësi edhe pse në lidhje me jubilarin për nder të 100 vjetorit të Pavarësisë.Ky event mban mbi vete një përgjegjësi artistike të këndshme, për të grumbulluar shqiptarët e artit kudo ku janë. Duke u hapur të gjithëve "dyert" e artit shqiptar! Personalisht gëzohem shumëqë mu dha mundësia të jem pjestar i një eventi kaq të rëndësishëm. Shpresoj që edhe në të ardhmen lidhjet të qëndrojnë impakt, jo vetëm me njerëzit e Artit në Shqipëri, por edhe me të gjithë Artëdashurit e tjerë Shqiptar brënda dhe jashtë trojeve shqiptare,” tha aktori i shquar në Gjermani, i talentuar Kasem Hoxha.