Dituria

  • Rrit madhësinë e fondit
  • Madhësia normale e fontit
  • Ul madhësinë e fontit
Dituria

Murat Gecaj: KËNAQËSIA E NJË VLERËSIMI NGA KOLEGËT…

Skicë:

KËNAQËSIA E NJË VLERËSIMI NGA KOLEGËT…

Shkruan: Murat Gecaj

Çasti i dorëzimit të dëshmisë, nga Saranda Iseni (Suedi) e Nikollë Lleshi (Laç)

1.

Kanë kaluar vetëm pak ditë nga ajo veprimtari e paharruar, që u organizua në Laç-Kurbin, me rastin e festave të bukura të 7 e 8 Marsit. Siç kam shkruar edhe në një kronikë të mëparshme, me atë rast, aty u organizua përurimi i veprës “Thesar Kombëtar-3”, e përgatitur dhe e botuar nga Shoqata e Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptare “Papa Klementi XI-Albani”, në Suedi. Prandaj, aty kishin ardhur disa anëtarë e drejtues të kësaj Shoqate, të ftuar nga qytete të ndryshme të vendit tonë, por dhe nga Kosova. Mikpritës ishin Bashkia e qytetit, me kryetar Artur Bardhin dhe Shoqata Kombëtare e Miqësisë e Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, me president Nikollë Lleshin.

Siç është e kuptueshme, në kinoteatrin e atij qyteti ishin të bpranishëm shumë të ftuar, për ta parë më nga afër ceremoninë përuruese të atij libri. Përveç fjalëve të rastit e përshëndetjeve ansambli artistik i Laçit dha një shfaqje të bukur, me këngë e valle popullore.

Por, pjesë e kësaj veprimtarie ishte edhe shpallja e vendimit të Asamblesë së Shoqatës Kombëtare të Miqësisë e Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, për t’i pranuar “Anëtarë-Nderi” disa veta. Kështu, me ceremoni modeste, ua dhanë dëshminë përkatëse: Hysen Ibrahimit, Padre Giovani Parugines, Besi Bekteshit e Murat Gecajt.

2.

Ndoshta, dikush do të më qortojë dhe për këtë gjë kërkoj falje, duke thënë se nuk është modeste, që po shkruaj këtu që, me atë rast, edhe mua ma dorëzuan zj.Saranda Iseni(Suedi) e z.Nikollë Lleshi (Laç) dëshminë “Anëtar-Nderi”, të asaj Shoqate. Ndërsa mendoj që arsyen e shpjegon përmbajtja e saj, që po e shënoj më poshtë:

“Mbështetur në Statutin e Shoqatës Kombëtare të Miqësisë dhe Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, neni 24, shkronja “n”, Asamableja e Shoqatës vendosi ta pranojë “Anëtar-Nderi”, prof. Murat Gecaj, sekretar i Përgjithshëm i Shoqatës së Arsimtarëve të Shqipërisë dhe përgjegjës seksioni në Institutin e Integrimit të Kulturës Shqiptare, me qendër në Tiranë.

Kryesia e Asamblesë së Shoqatës Kombëtare të Miqësisë e Bashkëpunimit Shqipëri-Itali e vlerëson shumë ndihmesën tuaj në veprimtarinë disavjeçare të Shoqatave, ku ju jeni pjesëtar në drejtim të tyre, në mbrojtjen dhe duke pasqyruar me realizëm vlerat e çmuara të arsimit dhe të kulturës sonë kombëtare.

Po kështu, me shkrimet tuaja, që keni publikuar brenda dhe jashtë Atdheut tonë, keni pasqyruar me realizëm arritjet e punës, që ka në misionin e saj Shoqata Kombëtare e Miqësisë dhe Bashkëpunimit Shqipëri-Itali. Pra, Ju jeni një mik i nderuar i Shoqatës sonë.

Për Shoqatën Kombëtare të Miqësisë dhe Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, Presidenti Nikollë Lleshi, Laç. Më 8 mars 2015”.

Kujtoj këtu me se më herët, pra më 30 tetor 2013, edhe Shoqata e Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptarë “Papa Klementi XI-Albani”,në Suedi, më kishte nderuar, duke më pranuar “Anëtar-Nderi” të saj, bashkë me miqtë e mi: Ulmar Kvik(Suedi), Viron Kona (Tiranë) dhe Jusuf Buxhovi(Kosovë).

Ndërsa tani dëshiroj që, përmes kësaj skice, t’i falënderoj përzemërsisht, kolegët e miqtë e Shoqatës Kombëtare të Miqësisë e Bashkëpunimit Shqipëri-Itali, me president Nikollë Lleshin, për vlerësimin e punës sime modeste dhe bashkëpunimin tonë të deritanishëm.

Po kështu, shprehem këtu se, edhe në të ardhmen, nuk do të kursehem në këtë drejtim, si për pjesëmarrje në veprimtaritë e bukura dhe domethënëse, që ata zhvillojnë herë pas here, si dhe në informimin e medias së shkruar dhe asaj elektronike, për punën e tyre të pandërprerë, me përmbajtje atdhetare e kulturore.

Tiranë, 15 mars 2015

 

U mbajt mbledhja vjetore e Krysise se QKSH "Migjeni"

NJË BASHKEPUNIM I SUKSESSHËM I QKSH MIGJENI ME SHOQATAT SI MOTRA NË QYTETIN BORÅS

Puna e palodhshme dhe frytedhënse e anëtareve te QKSH "Migjeni" në Borås po jep ditë e më shumë rezultate pozitive në ruajtjen dhe kutivimin e kulturës, gjuhës dhe traditës shqiptare. Kjo shifet ne rezulatet e arritura të cilat u prezetnuan në mbledhjen vjetore të punës së kësaj Qendre e cila u mbajt keto ditë këtu në Borås. Në mënyrë të gjithanashme u vlersua puna e dy mediumeve kryesore të QKSH "Migjeni" puna e revitës Dituria e cila po hynë ne vitin e katert të daljes së saj me plot sukses duke prezentuar gjuhën dhe kulturën shqipe këtu ne Skandinavi si dhe bashkepunimi i i saj i ngusht me shumë shoqata tjera kulturore shqiptare në të katër anet e botës, por ajo më krysorja eshte lidhja e ngushtë me vendlindjen. Njashtu edhe radio lokale Radio dituria me sukses po kryen misonin e saj me infromata kulturore nga ketu dhe trojet shqiptare si dhe me programet e saja muzikore.U vlersua puna e bëre gjate vitit që lam pas duke bërë nje analizë të gjithe asaj që e ka percjellur veprimtarine kesaj Qendre e qe nga anetaret e pranishem u vlersua shume pozitive dhe e sukseshme. Ishin mjaft të qelluara punët të cilat janë realizuar gjate viti që lam pas e ku rëndesi krysore i eshte ksuhtuar punes me femije dhe te rinje.

Lexo ma...
 

QENDRA KULTURORE SHQIPTARE ”MIGJENI”-BORÅS

 

 

QENDRA KULTURORE SHQIPTARE ”MIGJENI”-BORÅS

Fton krijuesit, artadashësit dhe gjithë pasionantët e fjalës së shkruar artistike në

MANIFESTIMIN POETIK TRADICIONAL”SOFRA POETIKE” NË BORÅS-SUEDI

Qendra kulturore shqiptare “Migjeni” në Borås, Suedi, organizon manifestimin letrar me titull ”Sofra poetike”, që në të ardhmën do jetë një manifestim tradicional për klultivimin dhe ruajtjen e poezisë shqipe në mërgatë. Në këtë manifestim që do të mbahet në nëntor 2013 do të ftohen poetë shqiptarë nga Skandinavia dhe vende të tjera nga Evropa, anëtarë të Shoqatës së Shkrimtarëve, Artistëve dhe Krijuesve Shqiptarë në Suedi, poetë suedezë, anëtarë të Lidhjes së Shkrimtarëve Suedezë (Svenska Författare Förbundet), simpatizantë të fjalës së shkruar si dhe mysafirë nga vende tjera.

Lusim të gjithë poetët, krijues letrarë, të cilët kanë dëshirë të marrinë pjesë në ”Sofrën poetike” në Borås që më së largut deri me 20 shtator 2013 të na dërgojnë nga tri poezi (punime origjinale të tyre) në adresën Ky email po mbrohet prej spambots-ave, të duhet JavaScript me e pa , në mënyrë që juria e formuar për këtë manifestim t`i shikojë punimet dhe t`i bëjë përgatitjet e duhura për manifestimin, ku me këtë rast do ndahen edhe shpërblime për poezinë më të mirë (tri shpërblime), poetin më të suskesshëm, librin më të mirë dhe prezentuesin më të mirë të punimit te tij.

Qëllimi i këtij manifestimi është që t`i afrojë njërin më tjetrin krjiuesit shiqptarë si dhe me krijuesit e vendit ku ne jetojmë dhe veprojmë, pra me poetë suedez dhe poetë kombesh e kombesish tjera që jetojnë dhe veprojnë këtu.

Mbesim me shpresë se ky manifestim do gjejë mbështjetjen tuaj për të filluar dhe të bëhet manifestim tradicional i poetëve tanë në mërgatë.

Ky email po mbrohet prej spambots-ave, të duhet JavaScript me e pa

Mirë se vini me punimet e Juaja në këtë manifestim letrar të mërgatës sonë.

QKSH ”Migjeni” Borås, Suedi

 

 

Viron Kona: Shkolla 9-vjeçare Budull nderohet me emrin e mësuesit të saj të parë Sherif Dervishi

Shkolla 9-vjeçare Budull nderohet me emrin

e mësuesit të saj të parë Sherif Dervishi

Në prag të festave të 7 dhe 8 Marsit, shkolla 9-vjeçare e fshatit Budull e rrethit të Krujës pati gjallëri të veçantë. Me vendim të Këshillit të Komunës Bubq dhe miratim të Këshillit të Qarkut të Durrësit, shkollës iu dha emri i mësuesit të saj të parë Sherif Dervishi.

Ndonëse ditë me shi, që nuk pushoi asnjë çast, ceremonia e përgatitur për këtë rast u zhvillua entuziaste dhe plot gjallëri në mjediset e brendshme të shkollës. Nxënësit dhe mësuesit pritën me dashuri banorë të fshatit dhe të zonës, përfaqësues nga Komuna dhe Bashkia Krujë dhe Fushë - Krujë, familjarë të mësuesit Sherif Dervishi, ish-mësues dhe ish-nxënës të kësaj shkolle, si dhe të ftuar të tjerë.

Foto Sherif Dervishi

Sherif Dervishi

Sherif Hamdi Dervishi lindi në lagjen Budull të Prezës më 3 tetor 1925 në një familje me tradita të spikatura atdhetare, fetare dhe arsimdashëse.

Shkollën plotore (e cila njihej e barasvlershme me shkollën shtatëvjeçare) e kreu në Prezë.

Familja e tij ka ndihmuar aktivisht përpjekjet e shumanshme të popullit shqiptar për t’u çliruar nga pushtuesit fashistë e nazistë gjatë viteve të trazuara të Luftës së Dytë Botërore. Vetë Sherif Dervishi ka marrë pjesë me armë në dorë në këtë luftë, i inkuadruar në radhët e Brigadës XI Sulmuese në rolin e intendentit të shtabit të kësaj njësie.

Pas mbarimit të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare (nëntor 1944), Sherif Dervishi punoi pak kohë nëpunës i Kryqit të Kuq në Durrës dhe përfundoi me ritme të përshpejtuara shkollimin pedagogjik në Shkodër. Në vitin shkollor 1948-1949 punoi mësues në fshatin Zall-Mner të rrethit të Tiranës. Përgjatë vitit shkollor 1949-1950 dha mësim në Shkollën e Prezës.

Në shtator 1951 Sherif Dervishi çeli shkollën e Budullës. Ishte mësuesi i parë i kësaj shkolle, në të cilën ka punuar deri sa ndërroi jetë në vitin 1965.

Sherif Dervishi i përket brezit të parë të mësuesve të pas Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare, të cilët kryen misione fisnike të shumëfishta.

Ai ka punuar me profesionalizëm, me pasion dhe korrektësi shembullore jo vetëm për të mësuar nxënësit, por edhe për t’i shoqërizuar ata me virtytet më të fisme, me vlerat kulturore më të arrira të popullit shqiptar.

Sherif Dervishi ka dhënë ndihmesë të veçantë për zhdukjen e analfabetizmit dhe për përhapjen e dijeve e të kulturës në radhët e të rriturve. Për shumë vite ai ka drejtuar veprimtaritë kulturore e artistike të vatrës së kulturës në Budull.

Si mësues idealist dhe altruist Sherif Dervishi ka qenë gjithmonë në ballë të përpjekjeve për emancipimin e vajzave dhe të grave, për arsimimin e tyre në të gjithë nivelet.

Në sajë të punës me përkushtim dhe me shpirt krijues përgjatë pak viteve, Sherif Dervishi grumbulloi përvojë të pasur metodike si mësimdhënës dhe si edukator i brezit të ri. Një përvojë të tillë ai ua ofronte me dashamirësi altruiste mësuesve më të rinj, jo vetëm në seminaret metodike, por edhe në bisedat e përditshme.

Për ndihmesa të spikatura në Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare dhe në punën si mësues Sherif Dervishi është dekoruar nga Presidiumi i Kuvendit Popullor dhe institucione të tjera të larta të shtetit shqiptar me disa urdhra e medalje si “Medalja e çlirimit”, medalja “Naim Frashëri” etj.

Në një sallë të zbukuruar, me sfond flamurin, u radhitën bukur për këtë festë të shkollës nxënës të veshur me kostumet popullore të zonës së Budullës, të këtij fshati të lashtë dhe me tradita. Ata i dhanë gjallëri veprimtarisë, duke e ndezur atmosferën me këngë, recitime dhe valle të përgatitura enkas për këtë ngjarje të veçantë. Ishin recitime dhe këngë që i kushtoheshin atdheut, flamurit, gjuhës shqipe, arsimimit dhe kulturimit të fëmijëve dhe popullit, i kushtoheshin nënave dhe mësuesve.

Sequence 01.Still017Sequence 01.Still022

I tërë programi, u realizua me siglën “Nëna na mësoi fjalën e parë/ Mësuesi ABC-në”. Gjallëria dhe entuziazmi arritën kulmin kur bashkë me nxënësit u përfshin në atmosferën e valleve dhe të këngëve edhe mësues, banorë të fshatit, ish-mësues të shkollës dhe miq të ftuar me këtë rast.

Sequence 01.Still011

Ishte një kombinim i mirorganizuar i koncertit entuziast dhe mbresëlënës, me folësit që ia linin radhën natyrshëm njëri-tjetrit, të shoqëruar vazhdimisht nga duartrokitjet. Folësit, autoritete të fshatit dhe të zonës, ashtu dhe ish-kolegë dhe ish-nxënës të mësues Sherif Dervishit, e përshkruan atë një burrë të qetë dhe të dashur, të urtë dhe të mençur, që duke ditur vlerat që ka arsimi dhe kultura në edukimin dhe formimin qytetar të fëmijëve, bëri çmos që ata të mësonin sa më shumë, të formoheshin si njerëz me dije dhe kulturë, por edhe të ishin të përgatitur për t`u ardhur në ndihmë familjeve në nevojë, banorëve të fshatit, të bëheshin qytetarë dhe atdhetarë të denjë të Shqipërisë.

Nga folësit u theksua se Sherif Dervishi i përket brezit të parë të mësuesve të pas Luftës së Dytë Botërore, të cilët u angazhuan me të gjithë forcat në frontin e vështirë të përhapjes së arsimit e të dijes, që ishte një nga frontet kryesore të përparimit të shpejtë e të shumanshëm të shoqërisë shqiptare. Që në fillimet e veprimtarisë së tij si mësues e për vite me radhë Sherif Dervishi do të punonte pa u lodhur duke dhënë mësim, duke zhvilluar pa ndërprerje kurse kundër analfabetizmit për t’u mësuar shkrim e këndim të rriturve, por edhe do të drejtonte veprimtari të larmishme kulturore e artistike në shtëpinë e kulturës së fshatit ku ishte njëri nga punonjësit dhe drejtuesit më aktiv të saj. “Ai ishte i lindur për mësimdhënie, përsëriste herë pas here një nga kolegët e tij, mësuesi Gani Mullaj”. Mësues Sherifi i mësonte dhe i edukonte nxënësit me fjalën e ngrohtë, me shpjegimin e tij pasionant, me këmbënguljen e tij të përkushtuar. Ai përkujtohet me nderim të veçantë nga nxënësit e tij për aftësitë mësimdhënëse të shkëlqyera, për idealizmin e tij të kulluar që shfaqej në të gjithë veprimtarinë pedagogjike dhe shoqërore.

Çaste emocionuese dhe prekëse ishin edhe ato kur një vogëlushe e veshur me kostum kombëtar i dhuroi bashkëshortes së mësuesit Sherif Dervishi znj. Syme Dervishi, një tufë me lule shumëngjyrëshe të mbledhura në kopshtet e fshatit, kurse fëmijë të tjerë u dhuronin lule të ftuarve, mësuesve dhe nënave që kishin njëherazi festat e tyre të 7 dhe 8 Marsit.

Drejtoresha e shkollës znj. Fatmira Sinani, mes të tjerash tha se emri i mësuesit të parë të shkollës Sherif Dervishi na nderon ne dhe ne, do të përpiqemi ta nderojmë emrin e tij, duke vijuar traditat më të mira të shkollës, e cila ka nxjerrë vazhdimisht nga bankat e saj nxënës të ditur dhe qytetarë të formuar.

Sequence 01.Still028

Në vazhdim ajo foli për mësuesin Sherif Dervishi, jetën dhe veprimtarinë e tij. Kryetari i Këshillit të Komunës Bubq, z. Qazim Gjoni, ndër të tjera tha se nga shkolla 9-vjeçare Budull, e cila sot mori emrin e mësuesit të saj të parë Sherif Dervishi, kanë dalë dhjetëra e dhjetëra mësues, inxhinierë, agronomë, kuadro e specialistë të fushave të ndryshme, që jetojnë dhe punojnë nëpër Shqipëri dhe në botë. Mbi të gjitha kjo shkollë ka nxjerrë qytetarë të denjë të vendit, që me punën, qëndrimin dhe veprat e tyre e kanë mbajtur gjithnjë lart emrin e shkollës.

Ish-kolegë, kujtuan se Sherif Dervishi ishte shembull-dhënës si mësues për nxënësit e mësuesit më të rinj, por edhe për njerëzit e tjerë me të cilët komunikonte e bashkëpunonte në jetën e përditshme: me veshjen përherë klasike dhe elegante, me sjelljet përherë të matura në çdo mjedis, me gatishmërinë për të ndihmuar këdo dhe me të gjitha mundësitë që kishte, me fjalën përherë të zgjedhur dhe larg çdo vulgariteti. Kudo dhe kurdoherë ai rrezatonte virtytet më të fisme, sjelljet më të mira, format më të kulturuara të komunikimit.

Z. Fadil Kepi, njëri nga intelektualët e njohur të vendit, ish-nxënës i mësuesit Sherif Dervishi, tha me krenari se kur ishte vetëm 9 vjeç ai e kishte pasur atë mësues kujdestar dhe se ndihej i emocionuar dhe krenar që shkolla po merrte emrin e tij, një emër i merituar plotësisht, por edhe një shembull e model i mësuesisë. Në saj të punës së mësues Sherifit dhe kolegëve të tij atëherë, në vazhdim, edhe sot , - vijoi ai, - më vjen mirë t`ju them se kjo zonë nuk ka gjakmarrje, është zona me më pak mosmarrëveshje dhe probleme të pazgjidhura, fëmijët këtu edukohen me ndjenjën e respektit ndaj më të rriturve, të moshuarit nderohen si askund tjetër.

Sali Hamzaj, ish-specialist i arsimit dhe ish-drejtor i shkollës, tha se e kishte njohur mësuesin Sherif Dervishi edhe në rrethet metodike, ku ai dallohej për pjekurinë dhe urtësinë, për dashurinë për shkollën dhe nxënësit e saj. Ai nënvizoi se mësues Sherif Dervishi ishte shumë i përkushtuar ndaj shkollës, madje, mbante mend kur mori nismën për mbjelljen e drurëve në oborrin dhe përqark shkollës. -Bashkë me nxënësit, - vijoi Sali Hamzaj,-mësues Sherifi mbolli, ja aty përpara(atëherë ishte ndërtesa e vjetër) tre selvi shtatgjata dhe të bukura. Unë do të dëshiroja që ju, tashmë në oborrin e shkollës së re, të mbillni përsëri ato selvi që nuk janë më, por edhe drurë të tjerë që ta zbukuroni përherë e më shumë shkollën tuaj, po ashtu edhe ta shpini më përpara dëshirën e mësues Sherif Dervishit për ta bërë shkollën tuaj të bukur, me gjelbërim dhe plot jetë e gjallëri.

Shkrimtari Viron Kona, uroi familjarët, nxënësit, mësuesit dhe komunitetin: “Ta gëzoni emrin e shkollës Sherif Dervishi”, dhe më tej vijoi: -Nga ky çast dhe gjatë gjithë kohës, shkolla do të mbaj këtë emër të nderuar mësuesi. Bukur, shumë bukur! S`ka më mirë, një shkollë me emrin e mësuesit të saj të parë. Këtej e tutje, me këtë emër do ta njohin shkollën jo vetëm fshati dhe e tërë zona, por edhe Kruja, Fushë-Kruja, Tirana dhe e gjithë Shqipëria”.

Sequence 01.Still013

Z. Mehmet Deliu, përfaqësuesi i Komitetit të Veteranëve dhe i Organizatës së Familjeve të Dëshmorëve të Atdheut të rrethit Krujë, midis të tjerash tha: “Sherif Dervishi është një emër i spikatur dhe shumë i nderuar i kësaj zone, i cili ka dhënë kontribute të çmuara për arsimin në zonën Budull-Prezë dhe gjithë rrethin e Krujës. Krahas emrave të tjerë si Selman Daci dhe Xhemali Bakalli, Sherif Dervishi u shqua si mësues i hershëm në zona të tjera, por edhe themeloi shkollën e parë në Budull. Me dashurinë për dijen e kulturën, ai jo vetëm jepte mësim në klasat e paradites me fëmijët, por me të njëjtin seriozitet dhe energji, vazhdonte pasdite kurset për të zhdukur analfabetizmin e trashëguar, me prindërit e tyre dhe gjithë moshat e rritura. Ai punoi me këmbëngulje për t’i hapur sytë të gjithë banorëve të zonës dhe për t’i nxjerrë nga errësira në dritë. Puna e Sherif Dervishit, si edukator e mësues dhe bashkëpunëtor i kualifikuar i kabinetit pedagogjik të rrethit Krujë, është e njohur dhe përmendet me nderim e respekt si një përvojë për t’u ndjekur nga të gjithë mësuesit e ditëve tona. Edhe shtatë fëmijët e tij (gjashtë prej të cilëve me arsim të lartë), dy djemtë e pesë vajzat, me formimin, sjelljen dhe tërë qenien e tyre personale e familjare, trashëgojnë në mënyrë dinjitoze fizionominë e babait tyre, duke sjellë një shembull të modelit të njeriut qytetar e shoqëror që shikon dhe ecën vetëm përpara, orientuar me vizionin e së ardhmes.

Sequence 01.Still010

Përzgjedhja që është bërë në mes emrave të tjerë nga këshilli i Komunës Bubq, për t’i vendosur emrin “Sherif Dervishi” shkollës së Budullës, është një vendim i drejtë dhe gjetja më kuptimplotë e domethënëse për të nderuar një nga figurat e arsimit të zonës, por dhe një nder që i bëhet kësaj shkolle. Shprehim vlerësimet më të larta, - vijoi ai, - për vendimin e Këshillit të Komunës, si dhe urimin dhe besimin se kolektivi i mësuesve dhe nxënësve të kësaj shkolle do ta meritojnë këtë emër, duke e nderuar me rezultatet gjithnjë e më të larta në të ardhmen.

Djemtë dhe vajzat e Sherif Dervishit, ashtu si dhe deri tani, me punën e sjelljen e tyre qytetare, kanë të drejtë dhe do të ndjehen krenar për babanë e tyre që bëri aq shumë për arsimin e edukimin e brezit të ri dhe të fëmijëve të tij, do të mendojnë e punojnë për t’i kontribuar më cilësisht shoqërisë tonë”.

Sequence 01.Still012

Folën në këtë ceremoni edhe familjarë të mësues Sherif Dervishit. Nipi i tij, më i madhi në moshë nga të tjerët Gani Limonaj, i cili e kishte njohur më nga afër Sherifin, foli për cilësi dhe virtyte të atij njeriu të ditur dhe të përkushtuar veçanërisht për shkollën, por që punonte gjerësisht edhe me shtëpinë e kulturës, duke organizuar dhe zhvilluar veprimtari të shumta atdhetare, kulturore dhe artistike me banorët dhe, veçanërisht me fëmijët dhe të rinjtë e fshatit Budull.

Sequence 01.Still006

Nga të pranishmit u shpreh kënaqësia e veçantë dhe njëherazi krenaria që ndjenin për arritjet e merituara të familjes Dervishi në fushën e arsimimit dhe të dijes. Të shtatë fëmijët e Sherif Dervishit, pesë bijat: Nexhmija, Vjollca, Erveheja, Dylberja, Lutfia dhe, dy bijtë: Zyhdiu dhe Nazmiu, kanë qenë dhe janë model në jetën e tyre personale dhe familjare, duke merituar vazhdimisht respektin e banorëve të fshatit, të zonës dhe të qendrave të punës, por edhe duke ndihmuar vazhdimisht në edukimin e fëmijëve dhe të brezit të ri me traditat më të mira të atdhetarisë dhe qytetarisë.

Gëzimi dhe emocioni i tyre në këtë ditë të shënuar është i natyrshëm. Babai i tyre, Sherif Dervishi, u ka lënë trashëgim emrin e tij të nderuar dhe të respektuar, një emër të dashur për të gjithë ata që e njihnin, por, tashmë një emër i nderuar për tërë Shqipërinë. Emocion i veçantë shfaqet te djali i tij i madh Prof. Dr. Zyhdi Dervishi, vazhdues i denjë i traditave më të mira të babait dhe të familjes së tij. Mbase është rasti të shkruajmë se Zyhdiu ka qenë vazhdimisht nga nxënësit më të shkëlqyer, duke filluar nga shkolla tetë vjeçare, ajo e mesme dhe shkolla e lartë. “Absolut”, - shpreheshin për të shokët dhe mësuesit e tij, sepse në bankat e shkollës ai ka njohur vetëm notën 10, duke merituar Medalje Ari, edhe pas mbarimit të gjimnazit të Krujës, por edhe pas përfundimit me sukses të plotë të shkollës së lartë, dega Sociologji në Universitetin e Tiranës. Duke studiuar vazhdimisht dhe me përkushtim Zyhdiu arriti të fitonte grada shkencore dhe titullin e nderuar: Profesor. Aktualisht, Prof. Dr. Zyhdi Dervishi është pedagog dhe drejton Departamentin e Sociologjisë në Universitetin e Tiranës. Ai është i njohur si autor i mbi 20 tituj librash, duke qenë njëherazi edhe një sociolog dhe poet i njohur në shkallë vendi. Mendimet, diskutimet, këshillat e tij për tema të veçantë të sociopsikologjisë, në media dhe veçanërisht në radio e televizion ku ai është shpesh herë i pranishëm, priten dhe dëgjohen me interes të madh nga dëgjuesit.

Edhe dhjetë nipat dhe mbesa e mësuesit Sherif Dervishi, janë shembullor në shkollat ku mësojnë, duke filluar nga shkolla nëntë vjeçare e deri në auditorët e universiteteve. Njëri nga nipat, Sherifi, jo vetëm ka marrë emrin e gjyshit, por ai studion në degën e sociologjisë, me qëllim që të ushtrojë profesionin e bukur të mësuesisë, ashtu si edhe gjyshi i tij i nderuar. Nipat e tjerë janë shpërndarë në degë të elektronikës, juridikut, gjuhëve të huaja... Të tërë nxënës shembullor, të dashur dhe të respektuar nga shoqet dhe shokët e tyre në shkollë, në punë dhe në jetën e përditshme. Mbesa Xhoi Kallaku, vijon klasën e nëntë në shkollën 9-vjeçare Bubq dhe është ndër nxënëset e shkollës me rezultate të shkëlqyera.

Pjesëmarrësit në këtë ceremoni festive i falënderoi në emër të familjes djali i parë i Sherif Dervishit Prof. Dr. Zyhdi Dervishi. Teksa ceremonia përfundoi, nga të gjithë pjesëmarrësit shprehej urimi: “Ta gëzoni dhe ta mbani me nder, për jetë e mot, emrin e shkollës dhe të mësuesit të parë të saj Sherif Dervishi”.

Mehmet Deliu

Kryetar i Organizatës së Familjeve të Dëshmorëve të Atdheut të Rrethit Krujë, si dhe Nënkryetar i Komitetit të Veteranëve të këtij Rrethi.

Viron Kona

Shkrimtar

 

Frrok KRISTAJ: SHTJEFËN GJEÇOVI - MËSUES ERUDIT I SHKOLLËS SHQIPE

Në Ditën e Mësuesit

SHTJEFËN GJEÇOVI - MËSUES ERUDIT I SHKOLLËS SHQIPE

Gjatë 33 vjeteve të plota pune, 26 sosh ia kushtoi arsimit shqiptar, që punoi në 20 shkolla, prej tyre 11 sosh i hapi vet për herë të parë. - Themeloi BIBLIOTEKËN e parë shkollore, KOLEKSIONIN e parë arkeologjik dhe zbatoi EKSKURSIONIN e parë mësimor. - Veprat: "Agimi i gjytetnis", "Besë e dashtni" e "Mnera e Prezës" e vëjnë Gjeçovin në radhët e para të hartuesve të teksteve mësimore.

Shkruan: Frrok KRISTAJ

Françeskanët shqiptar vepronin sipas traditës së hershme të tyre: “Aty ku punon, hape një kishë, një shkollë dhe një bibliotekë”. Mbi këtë parim veproi edhe Atë Shtjefën Gjeçovi. Ai i mësonte shqiptarët e të dy besimeve, sepse ishte i brumosur me idealet e Rilindjes Kombëtare. Gjeçovi, kishte personalitet të formuar, kulturë të gjerë e interesim për shumë fusha të jetës. Kudo që ka shërbyer, ai ka lënë edhe vulën e shkollës. Në fakt, “Jetën e vet si mësues e shkriu për të ngjallur ndenjën kombëtare të bashkatedhtarëve të vet, për të ngritur popullin në këmbë për liri e pavarësi”. Kudo që ka hapur shkolla shqipe, apo që ka punuar në to (shkolla), ai ka lënë gjurmë nderi e krenarie. Ai aspironte që ta shihte popullin e vet më të “gjytetnuem”, siç shprehej vetë ai. Ai edukon dhe ligjëron me gjuhën e popullit, edhe kur flet për arkeologji apo për shtetin, për qeverisjen e mirë apo për plagët e kohës. Edhe kur shkruan vepra letrare, si drama, poezi, apo novela (“Shqyptari ngadhnjyes”, “Tomorr e Pashtrik, përpiquni”, “Mnera e Prezës”, etj), apo kur merret me publicistikë (“Shtyllat e kombit”), ai do ta theksojë gjithnjë thelbin “gjytetnues” të edukimit e të arsimit.

Ashtu siç thotë filozofia Hana Arendt: ”Baza logjike e politikës është liria”, do të thoshim se edhe te Atë Shtjefën Gjeçovi do të kishim reflektime dhe angazhime të tilla në lëmin e arsimit e të edukimit, sepse sipas parimit frsnçeskan do ta kishte po atë bazë logjikë angazhimi për një arsim qytetar, përkatësisht për një shoqëri qytetare. Nëse lagja e përkushtuar e idealistëve françeskanë, nisej nga parimi se Ideali është udhërrëfyes i jetës, i shtetit, i rendit shoqëror, i familjes, etj., atëherë nuk është e habtishme pse modelin e përsosmërisë së Jezusit ata përpiqeshin ta praktikonin në jetën e përditshme, si ideal të Lirisë, të Demokracisë, të Drejtësisë, të Barazisë e të Qytetërimit, vlera këto që do të arriheshin vetëm me anë të arsimimit e të edukimit të masave të gjëra popullore. Nëse pikënisje e këtij idealizmi ishte vetësakrifikimi për hir të realizimit të synimeve të larta morale, atdhetare e religjioze, atëherë edhe françeskanët shqiptarë, e ndër ta edhe Gjeçovi i madh, u angazhuan me përkushtim në shumë fusha të kulturës, të jetës sociale e poltike, të jetës arsimore etj, kurse si Gjeçovi që e sakrifikoi jetën e tij në shërbim të këtyre synimeve madhore, do të përfundojnë jetën edhe shumë françeskanë të tjerë shqiptarë.

“Shtylla e mësonjëtoreve të Shqipërisë duhet të jetë gjuha shqipe...”

Padyshim se Atë Shtjefën Gjeçovi konsiderohet si shëmbëlltyra më e shkëlqyer për t'i ruajtur, rigjallëruar dhe për t'i bërë të pavdekshme visaret popullore që kanë vlera të jashtëzakonshme kombëtare. Gjeçovi ishte në radhë të parë prift i ritit françeskan, ishte studiues, mësues, arkeolog, mbledhës i palodhshëm i folklorit, krijues letrar (poet, prozator e dramaturg), përkthyes, etnograf, publicist, speleolog dhe themelues i sociologjisë familjare, gjë që sipas këtyre aftësive Gjeçovi konsiderohet ndër figurat më të njohura të arsimit, të kulturës dhe atdhetarizmit shqiptar.

“...Gjeçovi u dallua kryesisht për veprimtarinë e tij në fushën e arsimit, të letërsisë artistike dhe të shkencave albanologjike. Si të gjithë rilindësit tanë, edhe ai nuk e ndante çështjen kombëtare nga ajo e arsimit. Në çdo moment ai ishte një patriot dhe mësues i popullit. Gazeta “Dielli” e Bostonit (SHBA) shkruante “Shtëpia e Gjeçovit qe njëkohësisht shkollë e vend këshillash të mira për popullin”. Në librin e tij “Agimi i gjytetnisë” (1910) ai shkruante “Shtylla e mësonjëtoreve të Shqipërisë duhet të jetë gjuha shqipe, pse sa mund të mendohet dielli pa dritë, aq mund të mendohet kombi pa gjuhë” (Rrok Zojzi “Shtjefën Konstantin Gjeçovi”, “Gjeçovi, vepra 4”, Rilindja, Prishtinë, 1985, faqe 127).

Gjeçovi hapi 11 shkolla

Gjeçovi e filloi punën e arsimtarit që në vitin 1896 në Troshan, kur edhe u shugurua, dhe e vazhdoi në Zllakuqan (të Klinës), në vjeshtën e vitit 1897. Kështu, veproi edhe në vende të tjera kudo që jetoi e punoi. Gjatë 33 vjeteve të plota pune (u transferua 24 herë nga vendi në vend), sa punoi, 26 sosh ia kushtoi arsimit shqiptar, që i kaloi në detyrën e mësuesit të shqipes në më shumë se 20 shkolla, prej tyre 11 sosh i hapi vet për herë të parë.

Gjatë përvojës së tij pedagogjike, Gjeçovi u dha mësim fëmijëve e të rinjëve, por edhe të rriturve. Bile, u mësoi shkrim-lexim edhe më të moshuarëve se që ishte ai vet.

Gjeçovi gjatë jetës së vet punoi si mësues legal e ilegal, si mësues i emëruar dhe si mësues vullnetar.

Ai dha mësim në shkolla të rregullta e të improvizuara, përkatësisht të hapura nëpër shtëpi të fshatarëve apo në lokalet e qelesë, ku banonte ai vet, shkolla këto që u mungonte çdo gjë përveç vullnetit të mësuesit e dashurisë së nxënësve për të nxënë dituri të reja.

Për veprimtari arsimore që e zhvillonte pa lejen e qeverisë Gjeçovit iu tërhoq vërejtja. Drejtoria e Arsimit në Shkodër, më 1916, ia dërgoi një shkresë Gjeçovit se "Nuk do të shpërblehej për punën e bërë nëpër shkolla" e ai u përgjegj se "Nuk shërbej për para e shpërblim, por për ta vleft popullin".

Themeloi bibliotekën, koleksionin, ekskurzionin…

Gjatë kohës sa e kreu edhe detyrën e mësuesit të gjuhë dhe kulturës shqiptare, ai themeloi BIBLIOTEKËN E PARË shkollore në Shkodër.

Po ashtu, gjatë viteve të mësuesisë Gjeçovi themeloi KOLEKSIONIN E PARË ARKEOLOGJIK në trojet shqiptare, përkatësisht e zbatoi EKSKURSIONIN MËSIMOR, sidomos në mësimin e gjeografisë e të historisë. Këto ekskursione ai i quante “ARGËTIME ARKEOLOGJIKE E GJEOGRAFIKE”.

Gjeçovi hartues i teksteve shkollore

Atë Shtjefën Gjeçovi - Kryeziu gjatë jetës së vet nuk shkroi ndonjë vepër të veçantë pedagogjike, madje nuk i regjistroi as kujtimet e tij si mësues, megjithatë problemet e arsimit dhe të edukimit të popullit shqiptar, në veçanti të brezit të ri, i trajtoi në shumë studime, artikuj, libra e publikime të tjera, që i shkroi e disa prej të cilave edhe i botoi. Në shkollat ku ka dhënë mësim Atë Shtjefën Gjeçovi vazhdimisht përpiqej të siguronte tekste mësimore.

Pikëpamjet pedagogjike Gjeçovi më së miri i shprehu në veprën e parë "AGIMI I GJYTETNIS", pastaj në novelën "BESË E DASHTNI", përkatësisht "MNERA E PREZËS". Në fakt, këto vepra " e vëjnë Gjeçovin në radhët e para të hartuesve të teksteve mësimore. Sidomos "Agimi i gjytetnis" e bënë Gjeçovin pjesë të historikut të shkollës e të mendimit pedagogjik shqiptar.

Në fakt, sipas këtyre veprave Gjeçovi e shihte njeriun si qenie shoqërore, por edhe aktivitetin e tij e konsideronte të vlefshëm vetëm në shoqëri, sepse jashtë shoqërisë ekzistencën e njeriut nuk e shihte. Për këtë ai thoshte se njeriu jashtë shoqërisë është "gjymtyrë pa shpirt", apo "…i mjerë m'i t'mjerë kishte me kenë (njeriu) pa shokë", "njeriu pa shoqni si peshku pa ujë", "njeriu i vetëm - i tretun", "ni gur s'ban mur", "nuk mahet shpija me ni shtyllë”, etj.

Sipas Gjeçovit edukata shërben për ta mëkëmbur njeriun që "t'i shfillojë mënuen e shisën".

Ai thoshte se edukimi i njeriut fillon që në moshën e re, menjëherë pas lindjes. Pastaj, përveç kujdesit prindor, për rritjen e fëmisë "duhet ni mësues", sepse Gjeçovi edukatën e shikon si një proces që vazhdon edhe pas rritjes.

Në veçanti Gjeçovi e vlerëson lartë rolin e gruas si nënë në edukimin e fëmijëve, sidomos kur thotë se "m'ju o nana, e n'dorë t'uej asht pshtetë e mira dhe e zeza e fëmisë".

Vlerën e edukatës, thotë Gjeçovi,ia jep nëna fëmijës. Këtë e bazon në radhë të parë në dashurinë e saj për te. Me një fjalë "si ta mson nana fmijn n'kam të vogla, ashtu punon kur t'rritet".

Për Gjeçovin çdo femër mund të bëhet nënë, por jo edhe nënë e mirë, sepse ajo që nuk është e edukuar dhe e pajisur me virtyte të mira, sigurisht se nuk do ta edukojë fëmiun e vet si duhet.

Gjeçovi asnjëherë nuk ngurroi të ngrit zërin se "moskenja e giuhës dhe padija e kanë lënë shqyptarin mbrapa", e dituritë nuk mund të përhapeshin pa e forcuar arsimin dhe edukatën kombëtare.

Për punën në edukimin e brezeve, Gjeçovi e konsideron se rol të rëndësishëm ka edhe përvoja, e cila duhet t'u jepet fëmijëve nëpërmjet të trashëgimisë gojore, si përrallave, fjalëve të urta, gojëdhënave, ndodhive, pra nëpërmjet të folklorit e të letërsisë në përgjithësi.

Si pjesë përbërëse të edukatës Gjeçovi e përfshinë edukimin mendor dhe atë të shqisave.

Vend të merituar në këtë kontekst i jep lëndëve të veçanta të gjuhës, letërsisë, historisë, gjeografisë, shkencave të natyrës e kështu me radhë, kurse nga roli i lëndëve shoqërore ai e veçon në radhë të parë edukatën morale.

Kështu, në veprën "Agimi i gjytetnis" Gjeçovi ka bërë përpjekje t'i trajtojë konceptet dhe normat morale. Mu për këtë ai (Gjeçovi) edhe gjatë gjithë jetës u kujdes shumë për mbledhjen e lojërave për fëmijë nga visari ynë i begatë popullor.


Legjenda: 1. Atë Shtjefën Gjeçovi (Sadik Spahija, skulpturë e vendosur në Zym të Hasit)


2. Para shtatorës së Gjeçovit në Zym anëtarët e AEK 'Katarina Josipi'


3. Gjergj Fishta - Sh. Gjeçovi, grafikë


4. Sh. Gjeçovi në Qendrën e Kulturës në Zym


5. Kolë Idromeno - Gjeçovi, pikturë


6. Shtatorja e Gjeçovit në Qendrën e kulturës në Zym


7. Shtjefën Gjeçovi


8. Shtjefën Gjeçov - Kryeziu në Zym


9. Zym - Takimet e Gjeçovit 2014


10. Shtatorja e Sh. Gjeçovit në Qendrën e kulturës në Zym

 


Faqe 6 nga 41

Newsflash

 

U SHENUA JAVA E KULTURËS DHE INTEGRIMIT TE TË HUAJVE

Tradita dhe kultura duhet ruajtur dhe kultivua pa marrë parasysh se ku dhe në cilën pjesë të rruzullit tokësor njeriu jetonj. Kjo është themelorja në ruajtjen e identiteti kombëtar. Suedi është një ndër vendet më përparimtare në këtë drejtim. Ardhacakët në këtë vend kanë mundësin e ruajtjes dhe kultivimit të gjuhës, kulturës dhe traditës, cka ua mundëson vendi mikëpritës me përkrahjen dhe ndihmen që u jep ardhacakëve këtu.’Kjo më së miri shifet kur kemi të bejmë me kultivimin e gjuhës amtare, preznbtimine  vlerave kulturore dhe traditës së ardhacakëve këtu.

Kjo më së miri këto ditë u pa me rastine shneimit të javës së kulturës dhe integrimit te të huajve në Suedi.

Më 15 shtator ne Nässjö të Suedisë u mbajt java e kulturës kushtuar integrimit te të huajve në  komunë.

Gjatë kësaj jave pra u organizuan aktivitete të ndryshme me grupe muzikore ,pjesë teatrale, u prezentuan ushqime nga nacionalitete te ndryshme ku me ëndje i percolli dhe shijoj publiku i dashur suedez.

Në 15 shtator ishte radha e prezentimit të nxënësve shqiptarë nga arsimtarja e tyre Sanije Selmon me një menyrë dhe traditë te veqant nga të tjerët u paraqiten në skenë nxënësit nga Kosova me këngë e valle ku shkelqyan në skenë sikur edhe i vlersoi gazeta ditore Smolandstidingen ”Dans öväraskade publiken” – Vallezimi befasoi publikun” dhe tërë kohën u duartrokitën valltaret reja dhe të talentuara shqiptare si:


Albina Veseli

Albina Krasniqi

Rina Bekteshi

Diana Islami

Gresa Gervalla.

Po ashtu edhe këngëtarja e renag po ky qytet e cila ka kohë që ka bërë zë me këngët dhe albumet e saja publikua vite me radhë Agnesa Drenovci u praqit me këngën e saj të re ku e pushtoj skenën .


Po ashtu pati si zakonisht edhe ushqime tradicionale shqiptare ku u cmuan lart nga banoret e Nässjös. Pra duhet theksuar se tradita shqiptare është prezsente edhe këtu në veriune  largët ë rruzullit tokësor. Duhet thenë se tradita  e jonë nuk harrohet dhe nuk humbet, ajo mbahet, ruhet dhe kultivohet pa marrë parasysh se ku ne jetojmë dhe veprojmë.

Po në ketë rast u lavdua edhe puna dhe mundi i shkelqyer i arsimtarës Sanije e cila për veq punës në shkollë është shumë aktive edhe në jetën politike

dhe te aktiviteteve tjera qytetine  esja ku ajop jeton dhe vepron në Nässjö.