Një cikël me poezi lirike nga: Përparim Hysi

Përparim    Hysi

Si Penelopa 

Në "avlëmendin" e madh të poezisë

Si Penelopa unë zë e thur "qilima"

Këtë "zeje" kam filluar,tash, pleqërisë

Se, kur duhej, nuk ia bëra dot prima,

Se atëherë, për mua,"ÇEÇUA" kish biçak

Dhe nuk qe biçak, por goxha hanxhar

Kokën sikur ma kishin zënë me çarg

Dhe as më shkonte mendja për të shkruar.

Përgjonte me sy të madh prej Polifemi

I përgjuar isha në çdo çap

Kish vdekur prej kohësh tek unë"bohemi"

Dhe nuk guxoja të shkruaja qoftë dhe një varg.

"Qilimin" e poezisë e fillova vonë

(Pazari i mbasditës,thonë:është i lirë!)

Ndaj ka që thonë:-Ky vallë moshën s'e shikon

Dhe zë e shkruan si të jetë i pirë?!

Kështu thonë ata që nuk më njohin

Dhe zënë mbi mua e zbrazin shpoti

Gjembat më shpojnë,por hiç nuk më lodhin

"Qilimi i poezisë sime" mbushur dashuri.

 

Nuk pyes nga turpi

 

Po lë veten në krahët e qejfit

M'u arratis shpirti nga trupi

Dilni dhe më shihni: hiç s'mbahem shendit

Dhe as nuk pyes fare nga turpi.

Turpi,- thonë,- nuk ka brirë

Unë jam bërë krejt si çunak!

Tek shkruaj, jam si xhind i pirë

Gati që të marrë në vetull gjak.

Çfarë?Nuk besoni dhe jini të mëdyshur?

Kujtoni se ç'shkruaj, është sajim?

Ka ardhur,o miq, syri i ndritur

Dhe me të po shkoj në vidhimë.

 

 Pa titull

Zemrën e kam të bardhë si dëbora

Prushin e mallit e kam në gji

Ma kuptoj zemrën ajo, belholla.

Dhe bashkë me të bëmë dashuri.

Epo dashuria, kot nuk thonë:-S'ka moshë!

Ndodh që kalendarin e moshës e prish dashuria.

Katandisa me "belhollën"(lëre ç'bukurosh?!)

Pse kot thonë që lajthit dhe pleqëria.

Kështu ka ndodhur dhe nuk e luan topi

As mos u çuditni me vargjet e mia

Bëhet plaku tamam si DON KISHOTI

Se të bën tym, o miq, dashuria.

 

Më ka dehur maji

 

Më ka dehur maji

Plot erë bari e lulesh

Dhe s'e kam kollaj

Si i dehur sulesh.

Flladi tërë aroma

Vjen të hyn në shpirt

Zë"dehesh" akoma

Gjer në infinit.

Zë bëhem i vogël

Si në fëmijëri

Bota sillet  rrotull

Maji nuk ka si ti

Kështu  rri i dehur

Se aq më pëlqen

Nga shendi jam "shkrehur"

Jam kthyer në bohem.

 

Syri im

 

Syri im është i "stërvitur"

Nuk gabon ndonjëherë në"çmim"

Të shenjova,syri i ndritur,

Dhe aspak nuk qe lajthim.

Se veç syrit tënd të ndritur

Pashë fytyrën të bardhë borë

Mos kujto se kam lajthitur

Por,përbrenda, digjem horë.

Digjem horë e po marrë flakë

(Çdo gjë ndodh si vetvetiu)

Digjet, digjet "druri i thatë"

Fajin s'e pat vetëm syu.

Se ke trupin si fidan

(Mua më gjan si bredh alpin)

Ndaj u bëra unë duman

Ndaj për ty dhe poezinë.