Poezi nga Xhevahir Cirongu

 

                                                Poezi

                                               Nga Xhevahir Cirongu           

 

                                                 Porta e vjetër

                                              Tek gurët e portës së vjetër

                                              Dhimbjen e mallin aty i gjeta,

                                              Loti s’ishte tharë, pas kaq vitesh

                                              Eja, bir më tha, me dhimbje

                                             Aty te rrasa e gurit me myshk

                                              Me frymën tënde kam fjetur.

 

 

                                             Ja, edhe mani i bardhë te ai kopsht

                                             Ty të ka pritur kaq vite me radhë,

                                             Frutat e ëmbla kurorë në degë  

                                             Këngën e mallit  zogjtë  këndonin  

                                             Çdo ditë tek ai parmak

                                             Sigurisht që ti të ktheheshe prapë.   

 

                                             Sipër çatisë së prishur me rrasa

                                            Pjergulla me rrush varur bistak;

                                            Atje kishin ndërtuar fole zogjtë

                                            Dhe luteshin tek parmaku i vjetër      

                                            Zogjtë e dallëndysheve ditë e natë.

 

                                           Pas kaq vitesh u ula dhe unë pak

                                           E ndjeva dhimbjen në çdo qelizë;

                                           Te gurët e shtëpisë së vjetër

                                           M’u ndezën si yje vitet mbi gurë

                                          Dhe me këngën e tyre zogjtë bënin lutjen:

                                          O bir, mos ik, por rri edhe pak

                                          Nga ky çast  yjet filluan të fshiheshin prapë.

 

                                           Tek porta e gurtë  të shtëpisë së vjetër

                                           Pikoi loti e u bë  sërisht  dritë ;

                                           Iku diku dhe  me vete mori ditëlindjen

                                           Me shpresë se do kthehet  përsëri një ditë

                                           Por…aty la gjithë mirësitë.