Viron Kona:Poezi

    Viron Kona

Peizazh

Grindemi si drerët,
në lëndinë me bar,
“brirët” i përplasim,
bam e bum përballë.

Se kam fajin unë,
e ke fajin ti...,
sa do zgjas sherri,
askush nuk e di!
 
Kalojnë disa orë,
atmosfera zbutet,
sedra dhe inatet,
nisin e lëkunden.

Në natën e gjatë,
arsyetojmë më qetë,
se kush e kish fajin,
kush kishte të drejtë.

Ja  vjen dita e re,
ngrihemi ngadalë,
unë  dredh cigaren,
ajo xhezven në zjarr.

Me bisht të syrit,
shohim njëri-tjetrin,
kush do thyej akullin,
t`nisim muhabetin.

-Kërkoj falje grua,
mbrëmë pa mend fola,
grindesha me veten,
ndaj dhe e teprova.

-Ashtu si dhe ti,
u nguta dhe unë,
ndonjëherë “gjellës,
i hedh kripë më shumë”.

Në qiell del dielli,
i shpërndan retë,
biseda e shtruar,
rrjedh qetë-qetë...
***
Jeta nuk shkon vaj,
siç na i do ënda
edhe trëndafili,1)
mes fletëve ka gjemba.

1).Trëndafili, përdoret në poezi si simbol i dashurisë.