10 POETËT NGA KOSOVA

10 POETËT NGA KOSOVA

Ismet TAHIRAJ

Kujtoj vetëm nuk jam

Me fishkëllime time

Hap më hap,

Kodrave e maleve

I kaloi.

Lisi i stër gjatë

Bliri degë gjerë,

Më për shëndetin

Kujtoj se

Vetëm nuk jam.

E madhërishmja

Mëmë natyrë

Me dha gji,

Me forcën djaloshare

Qe aq shumë e kam.

Do jem

Një ashik i pyllit

Një sfilatë

Ne luadhe

Si në Londër

Revy mode.

Kujtoj se

Nuk jam jetim.

I vetëm këtu

Nuk jam.

Bosht ose bërthamë

E civilizimit jam...

 

 

Syhejl HAVOLLI


Të dashurës që e kam pranë

 

Sonte yjet po ma recitojnë

Shkëlqimin e syve tu

Pa fund dhe pa skaj

 

Koha e poezisë frymon

Për t’i dhënë hapësirë e ritëm

Bukurisë tënde përrallore

 

Kështu veproj

Gjithmonë duke të kënduar

Në himnin për të bukurën

I grishur nga mirësia

Zemrën ma frymëzon

Je oksigjeni im

 

Në fushën e shpirtit

Je mbretëresha ime

 

Shteg tjetër nuk gjeta për jetë

Përveç të dashurës

Që e kam pranë.

 

 

Hysen GRAJÇEVCI

 

Flas me gjuhën e luleve  

 

Unë, di gjuhën e luleve,

Alkimin ua njoh!

Mbi petale    

lexoj kohët në ikje,

dhe pëshpërimën 

e tyre në heshtje! 

 

Unë, ua kuptoi shikimin,

Ofshamen! 

Në vijëzime pentagrami 

i mbledh notat,

pikëujëvesën e muzgjeve

për shkrumin e buzëve!

 

Unë flas me gjuhen e luleve...!

 

 

Shqipe HASAN

 

Heroit të popåullit Haki Morina  

 

Nëpër shekullin e burrërisë sate

Nënë-lokja mbylli sytë mbi letrën e lagur

Përtej lotit të lirisë

Që pikonte duarve krenare

Mallëkoi robërinë që ta vodhi ëndrrën e fundit

Kufijve të thyer,gjethnajave të pranverave

Zbraze fuqinë mbi armikun gjakpirës

Asnjëherë nuk i'u shmange kafshimit helmues

As zjarrit që ndezej me hukama skllavërie

Prushin e përmbysur shkele me fuqinë e trimit

Fanar i ushtrisë dritësove

Stinët e çlirimit

Qiellit të atdheut valvite flamur

Zërin e kryengritjeve e hapërove nga larg

Shiu i kuq ta mbylli çdo plagë

Në trazim epokash historisë i fale gjak.

Tetor i bekuar që ma barte dhimbjen

M'i shuaj zjarrmitë nga shpirti

Mbi fjalët e nënës dielli le të vezullon

Për bijtë që rriti mbi flamur

Martirët e saj Kosova nuk i harron kurrë!

 

                                                                                                                 

Bali HAXHIU

 

Aroma e luelleve të Kosovës

                                  

Dua  aromën e luleve të Kosovës,

ta nuhas,  ta ndjej, ta thith me hundë,

të ngopëm  të bëhem pronë e saj.

Aroma e luleve të Kosovës,

është më e këndshmja në botë.

Kjo aromë e këndshme,

më ushqen,  ka zënë vend në shpirt.

Jam i pangopur, etja nuk më shuhet,

ushqim i pashtershëm, më jap gjallëri.

Me aromën e luleve të Kosovës ushqej shpirtin dhe sytë,

Aroma e luleve tuaja dashurinë ma rritë!

 

Halil Xani  

 

Gjyshi ka një hall  

 

Gjyshi sot, nuk ka kullë

As nuk është i pashkollë

Ai nuk pin duhan me llullë

Çdo ditë han nga një mollë.

 

Djem e reja i ikën në Evropë

Me vete morën nipër e mbesa

Gjyshit në gjoks iu bë gropë

S’ka n’konak dasma e fejesa.

 

Gjyshi ka celular e internet

Mesengjerin hapur e mban

Me nipër e mbesa në kurbet

Më pak flet, e më shumë qan.

 

Oborrin e ka mbuluar bari

Të shurdhër heshtja e vret

Ai është i lidhur për trolli

Me asnjë çmim nuk e shet.

 

Ka nisë të bëhet si fëmijë

Dita-ditës vetmia e mbytë

Ka thënë, nëse vdes në vetmi

Çelur do të më ngelin sytë.

 

Ragip  RAMAJ

 

Shtëpia e mërgimtarit  

 

Kur u shemb bjeshka

e ranë edhe gur`t e fundit të shpresës

disa gurë i ndau nga grumbulli i dhembjes

dhe nisi themelet e shtëpisë së re në oazën e ëndrrës.

 

Krejt jetën i ngriti muret e fatit

e në fund e mbuloi me mjegullën e vjeshtës.

 

Një kulm mbi kokë ua la fëmijëve

për dimrin që po vjen.

 

 

Ramë ORACA

 

Për ty  

 

nga fundjeta më erdhe në gjysmëndërr

e qullur me llohë shiu të akullt

lëshove rrënjë si guri në vend të vet

me rapsodi zogjsh pranverën ringjalle

 

kaherë isha mësuar me mungesën tënde

në sy e merrja kodrën e diellit

derisa zëri yt më kthente në pikëpjekje

 

vetëm udha e kthimit më përcillte

që të çmallem me gjysmën e shpirtit tënd

të varrosur në këngë

 

dikur u bëra si statujë e ndryshkur

duke pritur dikë nga balada

të humbur pas shpresës së etur

 

kushedi sa herë më ka thirrur një zë i nëndheshëm

që të dal nga ëndrra kobzezë

 

vetëm shpirti im e di

si e mbajta ndër dhëmbë kohën e mbrapshtë

si kalova nëpër strofka nate

të rrethuara me ulërimë ujqish

 

tani me afshin e shpirtit tonë

sythat e dritës po na i zgjasin duart

të gdhendura në këngë zgjimi

 

ti erdhe si një zog i trembur

e buzëpërgjakur nga frutat e jetës së ngutshme   

u bëre shkrumb e hi për një fillimjete

 

tani në këtë kohë etjesh të mëdha

në njërën dorë e mbaj pranverën e hershme

në dorën tjetër të kam ty

që s`dua të bëhesh kënga ime e këputur.

 

Fazli FERATI

Sa të cuditshëm   

Sa të çuditshëm

që jemi

heshtim kur mjaft kemi

çka të themi

A jeni kah shihni

vendi u zbraz nga të rinjtë

e prindërit mbeten

pa fëmijtë

I lindën në Kosovë

e i mbollën në Evropë

frytët e tyre

do i japin nëpër botë

E ne heshtim

për këto vite që kalojnë

një ditë do pendohem

por do jetë tepër vonë