Gladiola Jorbus: Poezi

Gladiola JORBUS

Torturë

Sonte,

ti nuk je me mua.

Mbrëmja i shëmbëllen

një psherëtime të përvajshme.

Vetminë rrëqethëse

Me kë po e ndan?!

Nuk ndihem xheloze.

Por e papërfillshme për ty.

E kjo, dhemb më shumë.

Oh, Zot!

Ç’torturë të mos jem,

Asgjë, në jetën tënde!

Të mungoj

Apo e ke përmbushur boshllëkun

e kësaj dashurie të pafat?!

Në heshtje unë vuaj për ne.

Dhe psherëtima zgjatet në infinit.

Ti je një mallkim që pas vetes më mban lidhur

Me fijet e padukshme

Të një zhgënjimi gjithlëndues.

Rrekem të të harroj.

Por ia dal mbanë

Të fshij nga kujtesa

Gjithçka,

Që nuk ka lidhje me ty.

Veten braktis

Në ndjenjën time të jetuar përgjysmë.

Dhe hëna,

Mikesha e zemrave të dëshpëruara

më rri pranë,

në thellësinë e këtij vizioni.

 

Enigma e botës

 

Enigma e botës,

një dëshirë egoiste

Për të pushtuar njerëz, yje,

gjithësinë...

Trokitje zemrash,

si valë trishtimi regëtijnë.

E frymorët,

pakëz të marrë,

pakëz naivë.

Me vete flasin,

në një gjuhë të panjohur.

Për kallot shekullore

që s’dihet nga mbijnë.

 

Anija e dashurisë

 

Anija e dashurisë përmbytet.

Të zbrisnim nuk patëm kohë.

Sa e çuditshme!

Deti,

me plotësinë e tij të pafundme

dot, nuk e nxë.

 

Flutur e trishtë

 

Me sy të zhytur në abis,

Si një e paftuar në shtëpinë e saj.

Lule molle,

me aromë dashurie të harruar,

si Migeni golsuorthian.

Një trëndafil shpirtpërgjakur,

me petale të fishkura,

I pajetë.

Flutura e trishtë

e dimrit siberian.

Pret vdekjen e paralajmëruar.

 

Qëndro pranë meje

 

Kridhem në thellësirën e vështrimit tënd.

Vetëm aty mbushem me ajër, me frymë.

Strehëza ime, kur ëngjëjt flenë.

Qëndro pranë meje!

Shiu pëshpërit lutjen time...

Dua të të dëgjoj përrallën e zemrës.

Ashtu siç dëgjon bregu,

Përrallëzën e dallgës lozonjare.

 

Unë

Unë

Këmbëzbathur,

të ndoqa në rrugëtimin tënd.

Mes gjembash, në drizërishtë,

Vetveten harrova.

Unë,

një luginë e paprekur,

plot dëshira e ëndrra

Që përndiqnin horizontin.

Shërova dhembjet e tua,

mungesën e dashurisë,

padrejtësitë e padukshme,

kohën e humbur,

armiqësinë e kultivuar

në kopshtin zoologjik njerëzor.

E sheh, se si puthet shkëmbi

Me rrezen e diellit?

Si përqafohet liqeni

Me dritën e hënës?

Është kaq e lehtë

Të dashurosh.

Të dhurosh zemrën

Pa egoizëm.

Dhe jeta …

do të reshtë së qeni

një varg vegimesh të trishta.

Image
v