Kadri Tarelli: POezi

Kadri Tarelli

Faji u bë qyrk! 

Faji u bë qyrk, askush nuk e veshi.

çupë përmbi çupë, vallë kush e deshi?

Për mbretin kurorë, bota e përqeshi,

Nuk i lenë vend dhe kur del tek sheshi.

 

Na u bë gjerdan, nuk u var tek jaka.

Nuk stolisi nuse, s’e pranoi plaka,

e hodhi përdhe, u shkërmoq në pllaka.

Si flutur u vesh, sa s’u dogj tek flaka.

 

Na u vesh si princ, me mëndafsh mbuluar,

Me stoli floriri, mbushur qaf’ e duar,

Gjezdis nëpër rrugë, me qilima shtruar,

Nuk gjeti dot nuse, për t’u dhëndëruar.

 

Larg fluturon qyrku, faji e ndjek prapa.

Nuk e ndal as dimri, nuk e lodh as vapa.

Nuk e pret gërshëra, s’e copëton sëpata.

Të gjithë i largohen, si zjarrit me shkarpa.

 

Horri dhe i ligu, qyrkun e përcollën.

Në kopshtin e botës, si lastar e mbollën.

Vetë lanë duart, aspak nuk u lodhën.

Me mik e para, ligjit ia hodhën.

 

Pa pritur, të varfrit i mbiu në derë.

Mbi shpinë po e mban, fukara i mjerë.

Kot lodhet i shkreti të fitojë nderë.

Kush i del përballë, që t’i verë frerë?!