Poezi ga Petrit Malushi

Nga   Petrit  Malushi

Një shoku    

(Përparim Hysit)

 

Më të shtrenjtë, ti kohën ke!

(Më fal nëse mendoj gabim).

Takohemi shpesh dhe vë re,

Je këmbë  gjemb, ikën nxitim.

 

Ndahemi miq, pa qejfmbetje,

E di shëtitjet nuk i bën bosh.          

Tek hapa hedh, bluan me vete,

Tregim a vjershë të përfundosh.

 

Dhe ja, lexoj ç´të solli muza,

Ç´ta mbushi penën me ujë pusi,

Të qeshi, qau, t´u njom, tha buza…

I miri shok, Përparim Hysi.  

 

 

Tri  kohë

 

E shkuara,

E tashmja,

E ardhmja !

Ne pjesë e tyre.

E djeshmja  bëhet  e pardjeshme, 

E sotmja, e djeshmje    

E nesërmja  do të bëhet e sotme !  

Dhe  të tria

Tek ne,

Gjejnë, sjellin, lënë, marrin...

Jetë dhe ngjarje.

 

 

„ Nderim !..“

Sot më nxorën të papunë!                                                                                                                                Nesër, ndoshta i njëjti fat

Gruan mund ta ndjekë si unë !

Shpjegim doni,... more ç’ta zgjat !                                                                                                                                                                                                                                                                    

 

Punimet kyç në sirtar…                                                                                                                                      Titujt m´i zhvlerësojnë.                                                                                                                                               Në asnjë parti s´jam anëtar...                                                                                                                              Për këtë… “më nderojnë” !

 

 

Qëndresë

 

Kamzhik, dru e gurë,

Goditjet nuk m´i kursyen.   

Por, servil s´u bëra kurrë            

Edhe pse „qentë“ më shqyen.

 

S´e nëpërkëmba krenarinë,

Edhe kur gojëhelmësit

Kujtonin se më shtrinë.

S´më mposhtën  jetëshkelësit !

 

“Furça e fjalëve”

 

Ndër duar furçën vërtit llustraxhiu,

Mbi këpucë e vrapon t’u japë shkëlqim.

Mureve rulin shket bojaxhiu,

Njollat t’i mbulojë me vajtje e kthim.

 

Një hiç, ata janë para teje.

Furçën e fjalëve, ti s’e heq nga goja,

E dredh e përdredh si hark rrufeje.

Të gjallë e të vdekur i mbulon boja.

 

Mashtruesi

Ta zbraza brengën, për lehtësim                                                                                                                                                    „Kam mbetur i papunë !...“                                                                                                                                                  Më kurajove, bëre  premtim                                                                                                                                              “Nga kjo të shpëtoj unë !...”

Një portofol,  për garanci                                                                                                                                               Kërkove, ta lashë në besë.                                                                                                                                                              Gjurmët, më pas i fshive ti,                                                                                                                                                       Humbe si era në kthesë .